Tο Velvet Bus ξανά στο σελιλόϊντ

Για το Velvet Bus τα έχουμε πει εδώ όταν και φιλοξενήσαμε το δυντό και αληθινό κείμενο της Γρατσιέλλα Καννέλου που αφορά στο σχετικό με το τρελό κα απιθανό αυτό μουσικό εγχείρημα ντοκιμαντέρ της. Τότε είχαμε μιλήσει και για την συμμετοχή του Velvet Bus στις Νύχτες Πρεμιέρας στα πλαίσια του 14ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Από τότε καλλιεργήθηκε η προσμονή για νέες προβολές του ντοκιμαντέρ τόσο στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις, μικρές και μεγάλες. Η ώρα λοιπόν έφτασε. Το Velvet Bus επιστρέφει στο σελιλόιντ για ένα νέο ταξίδι στην αγγλόφωνη ελληνική μουσική πραγματικότητα. Όσοι λοιπόν δεν είχατε αποβιβαστεί στο λεωφορείο τον Σεπτέμβριο να η ευκαιρία σας να ταξιδεύετε μαζί του έχοντας ως συνεπιβάτες τους My Wet Calvin, Victory Collapse,The Boy,The Callas. Όσοι είχατε βγάλει εισιτήριο στο πρώτο του ταξίδι έχετε την ευκαιρία για έναν δεύτερο γύρο. Ας αφήσουμε τα λόγια και ας περάσουμε στο δελτίου τύπου για τις νέες προβολές του στον Κινηματογράφο Μικρόκοσμος Prince. Καλή σας και μας διασκέδαση και καλά μουσικά ταξίδια.

VELVET bus – the Movie
Πέμπτη 19 – Κυριακή 22 Φεβρουαρίου στον κινηματογράφο Μικρόκοσμο

4 μπάντες, 10 μέρες, 1 λεωφορείο και 2,350 χιλιόμετρα· τέσσερα από τα πιο ενδιαφέροντα εναλλακτικά μουσικά σχήματα – The Callas, Victory Collapse, My Wet Calvin και The Boy - επιβιβάστηκαν μαζί με ηχολήπτες, δημοσιογράφους και ένα κινηματογραφικό crew στο λεωφορείο του VELVET για ένα πρωτότυπο road trip με στάσεις σε όλη την Ελλάδα. Η σκηνοθέτιδα Γκρατσιέλλα Κανέλλου καταγράφει το on the road tour του VELVET bus βήμα προς βήμα και δημιουργεί ένα εντυπωσιακό μουσικό ντοκιμαντέρ γεμάτο από live που τα σπάνε, οικείες εικόνες από ελληνική περιφέρεια, interviews και πολλά απρόοπτα!

Η προγραμματισμένη στάση του λεωφορείου στο σελιλόιντ του Μικρόκοσμου θα πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου, μέχρι και την Κυριακή στις 22:30. Μετά την προβολή του μουσικού ντοκιμαντέρ την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου, θα ακολουθήσει party στο φουαγιέ του Μικρόκοσμου με DJ sets από μέλη των συγκροτημάτων και την υπόλοιπη ομάδα που συμμετείχε στο VELVET bus.

Πρόγραμμα προβολών:
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου, 22:30
Παρασκευή 20 & Σάββατο 21 Φεβρουαρίου, 24:30
Κυριακή 22 Φεβρουαρίου, 16:00

Κινηματογράφος Μικρόκοσμος Prince, Λ. Συγγρού 106 Φιξ, (ΜΕΤΡΟ Συγγρού – Φιξ) ,Τηλ: 210 92 15 305

VELVET magazine ,Μιλτιάδου 17, 4ος ορ. Τηλ: 210 33 14 923

--------------------------------------------------------------------------

Ας ξαναφυμηθούμε το trailer του Velvet Bus και φυσικά να ευχηθούμε καλή επυτυχία....

Animals: Η ιστορία πίσω από ένα διάσημο εξώφυλλο δίσκου (ή αλλιώς pigs do fly)

Υπάρχουν πολλές και σημαντικές διαφορές μεταξύ βινιλίου και CD. Άλλο να έχεις στα χέρια σου ένα μαύρο βελούδινο διαμάντι και άλλο ένα πλαστικό προϊόν. Διαφορετική αίσθηση σου δημιουργεί ένας δίσκος (και όταν λέμε δίσκος εννοούμε βινίλιο και μόνο) και άλλη ένα ψηφιακό μέσο. Πως να το κάνουμε, άλλο είναι να βλέπεις το εξώφυλλο ενός αγαπημένου άλμπουμ από την βινιλιακή (νέα λέξη!!) του έκδοση και άλλο από την ψηφιακή του, είτε αυτό είναι CD είτε (ακόμη χειρότερα) απλώς mb στον σκληρό δίσκο (καμία σχέση με το βινίλιο) του υπολογιστή σου. Παίρνοντας στα χέρια σου τον δίσκο χαίρεσαι να βλέπεις και να παρατηρείς ακόμη και τις λεπτομέρειες του εξωφύλλου, ενώ έχοντας στα χέρια σου το αντίστοιχο CD όχι απλώς δεν μπορείς να διακρίνεις λεπτομέρειες αλλά είναι σίγουρο ότι η δουλειά του ανθρώπου που επιμελήθηκε (ή) και σχεδίασε το εξώφυλλο δεν αποδίδεται με το τρόπο που της πρέπει (εξαιρούνται τα εξώφυλλα που έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για CD). Συν τις άλλοις υπάρχουν εξώφυλλα των οποίων η ιστορία έχει περάσει, ως κεφάλαιο ολόκληρο μερικές φορές, στην ιστορία της μουσικής. Και όταν αναφερόμαστε σε εμπνευσμένα εξώφυλλα δεν μπορεί να λείπουν φυσικά ο Storm Thorgerson και τα άλμπουμ των Pink Floyd.

Ας αρχίσουμε λοιπόν τις ιστορίες των διασήμων εξωφύλλων από το Animals. Ο Storm Thorgerson ανέλαβε την υλοποίηση του εξωφύλλου του το οποίο είχε σχεδιάσει ο ίδιος ο Waters!! (με άλλα λόγια ολόκληρο το Animals-στίχοι, μουσική, sleeve design- είναι εμπνεύσεως Waters). Το σκηνικό της φωτογραφίας –χωρίς το ιπτάμενο γουρούνι- είναι πραγματικό!! Πρόκειται για το εργοστάσιο ηλεκτρισμού Battersea Power Station του Λονδίνου. Ένα εργοστάσιο που συγκαταλέγεται στα αξιοθέατα της πόλης, μιας και εκτός από το εξώφυλλο του Animals έχει «πρωταγωνιστήσει» στην θρυλική ταινία Helpτων Beatles, ενώ χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της ταινίας Sabotage (Alfred Hitchcock), του Full Metal Jacket, για το «παιδί των ανθρώπων» (Alfonso Cuarón, όπου «εμφανίζεται ως «η κιβωτός των τεχνών»), ενώ σκηνές του Batman -The Dark Knight έχουν γυριστεί στο εσωτερικό του!!

Και φτάνουμε στο θρυλικό φουσκωτό γουρούνι των Pink Floyd (Pink Floyd Pig) που πετά πάνω από το Battersea Power Station!!!. Το γουρούνι του Animals σχεδιάστηκε (και αυτό) από τον Waters ενώ κατασκευάστηκε από την E.R.G. Amsterdam τον Δεκέμβριο του 1976 για τις ανάγκες του διάσημου εξώφυλλου. Την πρώτη μέρα της φωτογράφησης ο ουρανός ήταν σκοτεινιασμένος και γεμάτος σύννεφα όπως ακριβώς τον ήθελε ο Thorgerson, ενώ είχε προσληφθεί και ένας ελεύθερος σκοπευτής σε περίπτωση που το τεράστιο γεμάτο ήλιο φουσκωτό γουρούνι «δραπέτευε».Τελικά η πτήση του γουρουνιού αναβλήθηκε και μαζί της και η φωτογράφιση για την επόμενη ημέρα χωρίς όμως την παρουσία του σκοπευτή τον οποίο ξέχασαν να ειδοποιήσουν!!!. Την επόμενη τελικά το γουρούνι έσπασε τα δεσμά που το κρατούσαν ενωμένο με το έδαφος και εξαιτίας της απουσίας του σκοπευτή και των ανέμων που επικρατούσαν εκείνη την ημέρα άρχισε μια τρελή μα ελεύθερη πτήση. Αμέσως στάλθηκε ελικόπτερο της αστυνομίας αλλά επέστρεψε μιας και δεν μπορούσε να ακολουθήσει το γουρούνι στα 5000μ , ενώ ειδοποιήθηκαν όλοι οι πιλότοι των πτήσεων για την παρουσία του στον αέρα και αναβλήθηκαν αρκετές πτήσεις από το αεροδρόμιο. Τελικά το φουσκωτό γουρούνι προσγειώθηκε σε ένα χωράφι χωρίς σοβαρές ζημιές και αφού επισκευάστηκε, την επόμενη άρχισαν πάλι τις φωτογραφήσεις για το εξώφυλλο.

Την Τρίτη ημέρα λοιπόν ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος και δεν ταίριαζε στο σκεπτικό του Thorgerson και αφού φωτογράφισε το ιπτάμενο (πλέον) γουρούνι χρησιμοποίησε τις φωτογραφίες του ουρανού από την πρώτη ημέρα και του γουρουνιού από την τελευταία και έτσι προέκυψε το καταπληκτικό εξώφυλλο του Animals. H Algie (έτσι ονόμασαν την γουρούνα τους) συνόδευε το συγκρότημα σε όλες του τις εμφανίσεις μέχρι την αποχώρηση των Waters!! Ο Waters μετά, απαίτησε χρηματική αποζημίωση για κάθε εμφάνιση της θρυλικής γουρούνας με αποτέλεσμα τα εναπομείναντα μέλη να αλλάξουν το φύλλο της και να συνεχίσουν να το χρησιμοποιούν. Με απλά λόγια πρόσθεσαν αρσενικά γεννητικά όργανα στην Algie και όλοι ήταν ευχαριστημένοι!! Στην μετά Waters εποχή το (αρσενικό πλέον) γουρούνι χάθηκε άλλες δυο φορές το 1988: στις 12 Ιανουαρίου πριν από συναυλία και στις 6 Μαΐου όταν «κατέβηκε» στους θεατές οι οποίοι και το έκαναν κομμάτια. Να αναφέρουμε το γεγονός της παρουσίας δύο άγριων ιπτάμενων γουρουνιών (της αφρικάνικης οικογένειας warthog) στο tour του 1994, τα οποία εμφανιζόταν μετά το One of these days και στα οποία οι εναπομείναντες Floyd είχαν δώσει τα ονόματα Syd και Roger!!! Τέλος αφήνουμε σε εσάς να ψάξετε την σχέση του γουρουνιού με τους Simpsons καθώς και την απίθανη ιστορία του με το Austin City Limits Music Festival !!!

David Lynch: Μια Χαμένη αλλά γοητευτική Λεωφόρος...

Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις και καταλαβαίνεις από την πρώτη σκηνή περί τίνος πρόκειται. Έχεις ήδη δει στο μυαλό σου την επόμενη σκηνή ή ακόμη και το τέλος τους. Έχει αντιληφθεί (ή έστω υποψιαστεί) ποιος είναι ο δολοφόνος ή τι κρύβεται πίσω από το τακτοποιημένα και γεμάτα συνοχή πλάνα του σκηνοθέτη. Φυσικά υπάρχουν και άλλα ήδη κινηματογράφου, που συνήθως απαντώνται και σε άλλες μορφές τέχνης (ζωγραφική, ποίηση κλπ). Σουρεαλιστικός, φανταστικός κλπ. Ταινίες και άλλες εκφράσεις τέχνης που πρέπει να ψάξεις και να βρεις το κρυμμένο νόημα. Τι θέλει να πει ο ποιητής, γιατί επέλεξε τον συγκεκριμένο τρόπο να μας το πει και τι τον οδήγησε στα μονοπάτια των κάθε λογής μεταφορών. Το να αναλύσουμε όλα τα είδη του κινηματογράφου απαιτεί, χρόνο χώρο και πάνω από όλα ειδικές γνώσεις που δεν είναι εύκολο να κατέχει κάποιος μη επαγγελματίας όπως είμαστε (και) εμείς. Εκτός από αυτά τα είδη και τα ακόμη περισσότερα που δεν αναφέραμε, υπάρχει και η κινηματογραφική ματιά και ο τρόπος του David Lynch. O εξ Αμέρικας σκηνοθέτης που καθήλωσε εκατομμύρια τηλεθεατών στις μικρές τους οθόνες με την σειρά Twin Peaks (θυμηθείτε την χαρακτηριστική μουσική του Badalamenti), όπου κανείς (μας) δεν κατάλαβε ποιος, γιατί, πως και πότε σκότωσε την Laura Palmer. Ακόμη και η ομότιτλη ταινία που ακολούθησε δεν βοήθησε και πολύ. Με άλλα λόγια χρειάστηκε μια ολόκληρη τηλεοπτική σειρά και μια ταινία να καταλάβουμε (όσοι το κατάφεραν τελικά) τι έγινε!!! (όσοι έχετε δει ταινία και σειρά καταλαβαίνετε τι εννοούμε).

Φυσικά το Twin Peaks δεν ήταν η πρώτη επαφή του κοινού με τον ιδιότυπο, όσο αφορά τον τρόπο κινηματογράφησης, σκηνοθέτη. Είχαν προηγηθεί το cult Eraserhead (1977), το πασίγνωστο Άνθρωπος Ελέφαντας (1980) το Dune (1984), η Ατίθαση Καρδία (1990) καθώς και κάποιες μικρού μήκους. Με το Twin Peaks o Lynch πέρασε στο θεωρείο των μεγάλων καλλιτεχνών του αιώνα μας (σύμφωνα με αυτούς που ξέρουν) και απέκτησε ακόμη πιο φανατικούς οπαδούς και πολέμιους. Όλοι τους περίμεναν το επόμενο χτύπημα του Lynch και αυτό ήρθε πέντε χρόνια αργότερα. Η Χαμένη Λεωφόρος (1997) δείχνει βγαλμένη από κάποιο στενό του Twin Peaks, από όπου περιμένεις να πεταχτεί η Laura Palmer. Διατηρώντας τα ονειρικά πλάνα και χρησιμοποιώντας με μαεστρία (φαίνεται ότι ανήκουμε στους οπαδούς του ε???) την κυκλική πλοκή και εξιστόρηση (με άλλα λόγια ξεχάστε το αρχή, μέση, τέλος), δημιούργησε την ιδανική συνέχεια του Twin Peaks. Μια συνέχεια που μπορεί να έκανε τους θεατές να μην ξέρουν να πουν τι ακριβώς (ή έστω περίπου) είδαν και έγινε, αλλά και που δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. Όσοι την είδαν την σχολίασαν –αρνητικά ή θετικά- για μέρες (τουλάχιστον) και όλοι τους είχαν μια δική τους –και διαφορετική- εκδοχή του τι έγινε!!! Όσοι έχουν δει τη ταινία πάνω από μια φορές θα συμφωνήσουν ότι κάθε φορά είχαν την εντύπωση ότι έβλεπαν διαφορετική ταινία!!!! το πρωταγωνιστικό τριο(Patricia Arquette, Balthazar Getty και Bill Pullman) μαγνητίζει, κλέβει βλέμματα και καρδιές με ερμηνίες αντάξιες της Λιντζικής ατμόσφαιρας!!

Όσο για την πλοκή της?? Τι να πούμε?? Ποια εκδοχή της θέλετε να ακούσετε?? Ας δούμε λοιπόν το εύκολο κομμάτι: Ένας μουσικός της τζαζ κατηγορείται για το φόνο της συζύγου, καταδικάζεται σε θάνατο και οδηγείται στη φυλακή. Εκεί μια μέρα οι δεσμοφύλακες ανακαλύπτουν ότι στο κελί του βρίσκεται ένας άγνωστος νεαρός και όχι ο κατηγορούμενος. Και κάπου εκεί αρχίζει το μεγάλο μπέρδεμα. Πως βρέθηκε ο άγνωστος στο κελί?? Ποιος είναι??? Που βρίσκεται ο μουσικός??? Ερωτήσεις που μην βιαστείτε να απαντήσετε γιατί θα μπερδευτείτε περισσότερο. Αφήστε την ταινία, τα υπέροχα πλάνα του Lynch και την υπέροχη μουσική του Badalamenti να σας οδηγήσουν στην δική τους αλήθεια. Αν δεν την έχετε δει μην αργείτε άλλο. Κάπου κοντά θα έχει video club!! (αλήθεια στο αιώνιο ερώωτημα του Lynch, ξανθιά ή μελλαχρινή εσείς τι θα απαντήσετε???). Και όσο αφορά στο soundtrack της ταινίας??? Υπό την καθοδήγηση του Lynch και του Badalamenti, οι συμμετοχές των David Bowie, Rammstein, Smashing Pumpkins, Nine Inch Nails Marilyn Manson δημιουργούν ένα από τα πιο σκοτεινά και αγαπημένα OSTs. Το I'm Deranged με τον David Bowie (ακούγεται και στην εναρκτήρια σκηνή) δεν γίνεται να μην σας κερδίσει και να μην σας κάνει να αναζητήσετε και τα άλλα OST του Lynch (Μην ξεχάσετε το Twin Peaks!!).

Τώρα επειδή (κατα πάσα πιθανότητα) θα σας τραβήξει αυτό που θα δείτε (όσοι δεν το έχουν δει) και θα ψάξετε και τις επόμενες δουλειές του Lynch, να τις δούμε και αυτές. Το εξίσου αγαπημένο, ενδιαφέρον και "περίεργο" Mulholland Dribe (2001΄- για το οποίο θα τα πούμε σίγουρα στο μέλλον), το συμβατικό (ναι έχει αρχή, μέση, τέλος και φυσιολογική πλική) Straight Story (1999) και το τελευταίο (αλλά όχι έσχατο) Inland Empire (2006)!!!

Im Deranged (Edit) - David Bowie

Συζήτηση με τους Matinee....

Αφού οι Matinee ανέβηκαν στην indie σκηνή μας κάναμε ,όπως συνήθως συμβαίνει, μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί τους για την ελληνική indie μουσική σκηνή και όχι μόνο. Διαβάστε λοιπόν τι μας είπαν τα παιδιά και εδώ είμαστε για σχόλια και ότι άλλο θέλετε.

Giusurum: Matinee…. Πολύ Γαλλικό ακούγεται.... Πως προέκυψε;

Στις πρώτες συζητήσεις που κάναμε για το τι θέλαμε να κάνουμε στα πλαίσια των Matinee, είχαμε συζητήσει και το να χρησιμοποιήσουμε ένα είδος performance,οχι κάτι συγκεκριμένο, αλλά να είναι πιο οπτικοακουστικό το θέμα μας. Την λέξη την είχαμε ακούσει απο το κομμάτι των Franz Ferdinand και μας είχε φανεί πολύ ενδιαφέρουσα,ως νόημα (είναι η απογευματινή παράσταση που έχει πιο φτηνό εισητήριο), οπότε την χρησιμοποιήσαμε.

Giusurum: Όταν σας πρωτο-ανακαλύψαμε στο myspace, το status σας ήταν Ιωάννινα – Πάτρα. Τώρα που βρισκόσαστε;
Η βάση μας αρχικά ήταν τα Ιωάννινα, οπου και γνωριστήκαμε. Στην πάτρα γίνονται οι ηχογραφήσεις οπου έχουμε κατα κάποιο τρόπο ένα wannabe home studio.(Παναγιώτης) Τώρα είναι κάπως διαφορετικά με τον Γιάννη να βρίσκεται στο Λονδίνο και εμένα να βρίσκομαι στα Ιωάννινα μέχρι να τελειώσω και να βρεθώ και γώ στο Λονδίνο (λέμε τώρα).

Giusurum: Πόσο δύσκολο είναι για μια μπάντα να εξελίσσεται κάτω από αυτές τις συνθήκες και τις αποστάσεις;
Όπως είπαμε οι ηχογραφήσεις γίνονται στην πάτρα, εκει συναντιόμαστε ουσιαστικά για να γράψουμε. Και συνήθως όταν είμαστε εκεί, έχουμε κάτι πολύ συγκεκριμένο που θέλουμε να κάνουμε.
Συνήθως δουλέυουμε 1 το πολύ 2 τραγούδια τη φορά, γι'αυτό και δεν έχουμε και πολύ υλικό εντελώς έτοιμο να δείξουμε.

Giusurum: Στην σελίδα σας στο myspace υπάρχουν δυο τραγούδια σας. Το bside και το I'de the first one. Αυτό είναι το «ρεπερτόριό σας» ή υπάρχουν και άλλα που απλώς δεν είναι στην σελίδα;
Παναγιώτης-Προφανώς και υπάρχουν και άλλα απλα είμαστε σε μια φάση που δεν θέλουμε να βγάζουμε πρόχειρο υλικό οπότε και δουλέυουμε τα ίδια πολλές φορες, αλλα σαν ιδέες υπάρχει πολύ υλικό. Για παράδειγμα η πρώτη ηχογράφηση του i'd be the first one είχε γίνει με ένα μικρόφωνο των 1.5 euro, χωρίς monitor και ακουστικά, οπότε βάση αυτού το ξαναδουλέψαμε στη Πάτρα (οπού υπήρχε πιο σοβαρός εξοπλισμός και αύθονο κονιάκ) και βγήκε αυτο που ακούσατε.
Γιάννης- Κατα τον ίδιο τρόπο υπάρχουν ηχογραφημένα και άλλα κομμάτια ή έστω μέρη κομματιών τα οποία θα δουλευτούν εν καιρώ και θα τα βγάλουμε προς τα έξω. Και προς αρκετά διαφορετικές μουσικές κατευθύνσεις, που προσπαθούμε να φέρουμε στο ύφος μας.

Giusurum: Είχαμε προσέξει ότι η σελίδα σας παρέμεινε ανενεργή για αρκετό καιρό (ίσως και μήνες). Γιατί; Έχει να κάνει με την αλλαγή του status;
Παναγιώτης: Γενικά υπήρξαν πολλές αλλαγές τον τελευταίο χρόνο. Ο Γιάννης μετακόμισε αθήνα (πριν ξαναμετακομισει Λονδινο) και γενικά υπήρχε μια άστατη καθημερινότητα και απο τους δυό μας. Όλο αυτό επιβράδυνε τις διαδικασίες αλλα ελπίζουμαι να διορθωθεί στο μέλλον. Δεν βιαζόμαστε για τίποτα.
Γιάννης: Η αλήθεια είναι οτι όλο τον καιρό που δεν δουλέυουμε κάτι μαζί, οι ιδέες που έχουμε δεν πάνε χαμένες. Έρχεται πάντα η ώρα που μπαίνουν σε εφαρμογή, όσο και αν αργεί μερικές φορές.
Παναγιώτης: Δεν βοηθάνε και οι συγκυρίες πάντως. Την τελευταία φορά που προσπαθήσαμε να ηχογραφήσουμε κάψαμε το laptop το οποίο ήπιε ενα ποτήρι τσαί :p καταλαβαίνετε πόσο πίσω μας πήγε αυτό.Ακόμα δεν έχουμε ανακτήσει πλήρως το υλικό που χάσαμε.

Giusurum: Που πιστεύεται ότι οφείλεται η «μανία» του κατεβάσματος μουσικής (mp3, flac, κλπ); Έχει επηρεαστεί (θετικά ή αρνητικά) η Ελληνική ανεξάρτητη μουσική σκηνή από το φαινόμενο αυτό;
Γ: Καταρχήν αυτή η "μανία" πιστεύω οτι υπάρχει μόνο σε ορισμένα άτομα. Δεν είναι μανιώδεις μουσικόφιλοι όλοι όσοι κατεβάζουν μουσική.Το σημαντικό είναι να μην υποτιμάς την αξία της μουσικής λόγω της ποσότητας στην οποία έχεις πρόσβαση. Τώρα για την ελληνική σκηνή δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Η αλήθεια είναι οτι για παράδειγμα τα torrent με ελληνική μουσική ΓΕΝΙΚΑ σπανίζουν. Ότι μπορείς να βρείς απο ανεξάρτητη σκηνή είναι σκόρπιο σε μπλογκς.Και αυτό για μένα είναι καλό, γιατί στα μπλόγκ τριγυρνάνε κυρίως άνθρωποι που ενδιαφέρονται.
Π: Νομίζω οτι το internet πλεόν μας έβαλε στη διαδικασία να θεωρούμε δεδομένη τη μουσική και αυτό πιστεύω δεν είναι καλό. Δεν υπάρχει πια σωστή κρίση μαζί με την καλή μουσική που ανέδειξε, έφερε και πολλά σκουπίδια. Τώρα για την Ελληνική ανεξάρτητη σκήνη (τουλάχιστον για τους καλλιτέχνες της) μπορώ να πώ οτι είναι καλό γιατι πλέον γλυτώνεις όλη την αργή διαδικασία του demo-συμβόλαιο-διανομή που κάτι να πάει στραβά έχει λήξει η ιστορία.
Γ: Και αυτό φυσικά ΑΝ βρείς δισκογραφική...

Giusurum: Εσείς κατεβάζετε μουσική από το διαδίκτυο;
Π: μπαααα :p Ακούω ακόμα απο το γραμμόφωνο της γιαγιάς μου κάτι σπάνιες ηχογραφήσεις του frank sinatra. Επίσης διαβάζω μόνο εφημερίδα και δεν μπαίνω σε αμάξια.
Γ: Όλα τα cd μου (και τα 235 χιλιάδες) είναι αυθεντικά και έχω και μισό εκατομμύριο βινύλια.

Giusurum: Ποια είναι τα ακούσματά σας και οι επιρροές σας;
Γ: Δεν θα μπορούσαμε να πούμε οτι έχουμε τα ίδια. Εκτός απο κάποιες (αρκετές) κοινές αγάπες όπως το ποστ πανκ και η ηλεκτρονική μουσική γενικά ακούμε αρκετά διαφορετικά πράγματα.Εγώ προσωπικά ακούω περισσότερο μουσικές του 50-60, ποστ πανκ και noise (οι A Place To Bury Strangers είναι κατα πάσα πιθανότητα η αγαπημ,ένη μου μπάντα αυτή τη στιγμή) και αρκετά μπλούζ.Ο παναγιώτης κινείται αρκετά διαφορετικά αυτόν τον καιρό όπως θα σας πεί και ο ίδιος.
Π: Νομίζω οτι οι επιρροές και τα ακούσματα είναι τελείως διαφορετικά πράγματα. Ως πρώην punk/meta/hip-hop έχω επηρεαστεί απότι έχει πάρει το αυτί μου τα τελευταία χρόνια. Τα ακούσματα μου τώρα είναι κυρίως ηλεκτρονική μουσική, κυρίως γαλλικής προέλευσης αλλα γενικά κυμένομαι μεταξύ jazz/funk/house/electro/indie. Αυτή τη βδομάδα πάντως σκαλώσει με black ghosts που μου σέρβιρε ο Γιάννης.
Γ: Πάντως σπάνια ακούει κάτι ο ένας που δεν αρέσει στον άλλο. Είναι ενα απο τα καλα μας :P

Giusurum: Εκτός της μουσικής έχετε άλλα κοινά ενδιαφέροντα; Άλλες καλλιτεχνικές ανησυχίες;
Γ: Γενικά θα μας χαρακτήριζα ανήσυχους, εως και νευρωτικούς! χεχε! Και οι δύο ασχολούμαστε με τη φωτογραφία αρκετά, με τη Lomo αν έχετε ακουστά. Ο παναγιώτης μάλιστα φτιάχνει και το site του Lomography.gr! Επίσης, νομίζω οτι μιλάω και για τους δύο, μας αρέσει ο κινηματογράφος ή το video art και γενικά τρωγώμαστε με αυτά βρε παιδί μου.Επίσης δεν ξέρω κατά πόσο το ποτό θεωρείται καλλιτεχνική δραστηριοτητα, αλλα και σε αυτό διαπρέπουμε οταν ηχογραφούμε! χεχ! Εγώ επίσης τυγχάνει να σπουδάζω media και να ασχολούμαι με το γράψιμο. Αυτά απο δώ.
Π: Νομίζω οτι με κάλυψε ο Γιάννης. Τώρα θα καώ στη κόλαση αν πω οτι ο προγραμματισμός είναι τέχνη αλλά ασχολούμαι αρκετά με αυτό το οποίο το σπουδάζω.

Γ: Ναι, θα καείς στην κόλαση.

Giusurum: Γιατί αγγλόφωνο και όχι κάτι πιο πιασιάρικο και (ίσως) και πιο προσοδοφόρο;

Γ: Ανάλογα τι εννοείς πιασιάρικο-προσοδοφόρο. Γιατί για τους ανθρώπους στους οποίους απευθυνόμαστε νομίζω οτι το αντίθετο θα ήταν αρκετά ξενερωτικό.Και πες μου εσύ κατα πόσο θα άντεχες να ακούσεις ρεμπέτικα με γερμανικό στοίχο, ωστε να σου πώ και γω μετά για ποστ πανκ με ελληνικό. Όσο για το προσοδοφόρο... Κοροιδευόμαστε;

Π: Δεν τραγουδάω εγώ οπότε δεν μου πέφτει λόγος :p Γενικά πιστέυω οτι αν θές να ακουστείς πρέπει να το πείς σε κάτι παγκοσμίως αποδεκτό. Δεν παίζουμε ορχηστρική μουσική οπότε η επιλογή αγγλικών ήταν αναγκαία. Για παράδειγμα, έπαιξαν τραγούδια μας σε έναν σταθμό στη Νέα Υόρκη (east village radio), πράγμα που δεν θα γινόταν αν είχαμε ελληνικό στίχο. Για μας αυτό είναι πίο σημαντικό απο το να βγάλουμε κάποια λεφτά.

Giusurum: (τετριμμένο μεν ενδιαφέρον δε) Τα σχέδια σας από εδώ και πέρα; Κάποια επίσημη κυκλοφορία; Live;
Π: Για την ώρα δεν έχουμε καμία επαφή με δισκογραφική ή κάτι τέτοιο. Προσπαθούμε να διαμορφώσουμε κάποιο demo, χωρίς κάποιο deadline. Τώρα για live μέχρι στιγμή είχαμε προβλήματα εξοπλισμού και μουσικών (ψάχνουμε απεγνωσμένα drummer) αλλα με τον καιρό διορθώνονται αυτά. Δυστυχώς η απόσταση είναι ενα πρόβλημα γιατι δεν μπορούμε να προετοιμαστούμε σωστά με τις πρόβες. Ελπίζουμε στα καλοκαίρια και γενικά στις διακοπές.
Γ: Αυτό βέβαια μέχρι να καταφέρουμε να βρεθούμε στην ίδια πόλη, κάτι που ελπίζουμε να γίνει στο σχετικά άμεσο μέλλον με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Giusurum: Τελικά αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με την αγγλόφωνη ελληνική σκηνή είναι μόδα ή πιστεύεται ότι έχει διαμορφωθεί πλέον ένα κοινό;
Γ: Υπάρχει ένα κοινό και υπάρχουν και άνθρωποι που επιλέγουν να κινηθούν σ'αυτό το δρόμο. Έχει γίνει νοοτροπία πλέον, τρόπος ζωής.Δεν ξέρουν όλοι να το διαχειριστούν αυτό το πράγμα, γι'αυτό βλέπουμε τόσα ατοπήματα και αντιθέσεις στα πλαίσια του.Θα στρώσει αυτή η φάση, δεν νομίζω ότι είναι κάτι που θα περάσει, απλά άργησε λίγο να έρθει και μοιάζει κάπως άτοπο.
Π: Ζώντας στη Πάτρα πολλά χρόνια το έβλεπα όλο αυτό σαν μια μόδα η οποία με τα χρόνια απέκτησε το κοινό της και λογικό μου φαίνεται. Έχοντας σαν παράδειγμα τους raining pleasure τους οποίους θεωρώ το πρώτο αγγλόφωνο συγκρότημα που απέχτησε κοινό με τον καιρό. Βέβαια αυτοί αντιμετώπισαν δυσκολίες που τώρα πια νομίζω δεν υπάρχουν. Υπάρχει αποδοχή πλέον και πραγματικά χαίρομαι γιαυτό.

Giusurum: Δώστε μας το τοπ5 (κατά την γνώμη σας) της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής.

Raining Pleasure, My Wet Calvin, Mary and the Boy, Monika και οι Fuzzy Nerds είναι συγκροτήματα-καλλιτέχνες τους οπόίους εκτιμούμε εξίσου και δεν θα θέλαμε να διαχωρίσουμε.Έχουμε τόσους και άλλους τόσους που μας αρέσουν/εκτιμούμε ή είναι φίλοι μας και θα θέλαμε να αναφέραμε αλλά αφού μας ζήτησες 5, this is what you get!

Giusurum: Κλείστε εσείς την συζήτηση με κάτι που θέλετε να πείτε, να επισυμάνετε κλπ...Ίσως κάτι ποτέ δεν σας ρώτησαν αλλά πάντα θέλατε να πείτε..

Γ: χμμ, εδώ είναι το σημείο που κανονικά θα έπρεπε να πω κάτι βαθύ, αλλά δεν μου βγαίνει. Αφήνω τον Παναγιώτη να με καλύψει.

Π: κατι βαθύ.

Γ:Να ευχαριστήσουμε τον metaxa που μας κρατάει παρέα στις ηχογραφήσεις. χεχε...

Αφού (ξανά_ευχαριστήσουμε τους Matinee για την εμφάνισή τους στο γιουσουρούμ αλλά και για την πραγματικά ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε μαζί τους να πούμε ότι οι φωτογραφίες που εμφανίζονται στο ποστ είναι από την σελίδα του Γιάννη στο flickr (http://www.flickr.com/photos/laviebohemie/). Επισκεφτήτε την και δείτε μια πραγματικά όμορφη φωτογραφική δουλειά. Και μην παρααλείψετε να επισκεφτήτε και την σελίδα των παιδιών στο myspace. Καλή σας ακρόαση...

"Ένα τραγούδι για την ειρήνη - Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη"

Δεν ξέρω γιατί αλλά συνήθως στο γιουσουρούμ αποφεύγουμε τα λεγόμενα blogοπαίχνιδα. Ίσως γιατί ακόμη και ο προσδιορισμός τους (blogοπαίχνιδα) δεν είναι και ακουστικά φιλικός. Όχι ότι δεν έχουμε λάβει μέρος σε τέτοιου είδους "παιχνίδια" (όπως π.χ κάναμε με το ποστ για το graffiti!!!). Σε αυτό εδώ προσκληθήκαμε από τα φιλικά "Μουσικά Προάστια" και λόγο τίτλου και μόνο δεν θα μπορούσαμε να αρνηθούμε την συμμετοχή μας. Εξάλλου φωτογραφία και μουσική είναι (από) τα αγαπημένα μας θέματα εδώ στο γιουσουρούμ. Οι κανόνες του απλοί: 1) Διαλέξτε μια φωτογραφία και ένα τραγούδι που να εκφράζουν τις δικές σας σκέψεις για τον πόλεμο στην Παλαιστίνη. 2) Δημοσιεύστε τα στο μπλογκ σας (τη φωτογραφία μπορείτε να την κάνετε και μόνιμη εικόνα -banner-) 3) Προσκαλέστε όσους άλλους θέλετε να κάνουν το ίδιο.

Ας αρχίσουμε λοιπόν. Με την φωτογραφία που ακολουθεί έχει βραβευτεί με το World Press Photo of the Year το 2003 ο Γάλλος φωτογράφος Jean-Marc Bouju.

Η φωτογραφία παρουσιάζει ένα ιρακινό να παρηγορεί το γιο του σε ένα χώρο συγκέντρωσης αιχμαλώτων πολέμου στο Najaf του Ιράκ στις 31 Μαρτίου 2003. Με τα συρματοπλέγματα σε πρώτο πλάνο , η εικόνα παρουσιάζει έναν πατέρα που έχει τεθεί υπό κράτηση από το 101ο αερομεταφερόμενο τμήμα στρατού. Το άτομο φέρει μια τσάντα πάνω από το κεφάλι του, ενώ αυτός και ο γιος του είναι περιτριγυρισμένοι από το συρματόπλεγμα. Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από το "θρυλικό" Γκουαντάναμο. Αλλά δυστυχώς υπάρχουν πολλά τέτοια στρατόπεδα σε όλο τον κόσμο. Ίσως το θέμα της (φωτο) να είναι και επίκαιρο όχι μόνο των γεγονότων στην Παλαιστίνη αλλά και της απόφασης του νέου προέδρου των ΗΠΑ όσο αφορά το κλείσιμο του Γκουαντάναμο. Μια απόφαση που χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από όλο τον κόσμο. Αν και η υλοποίηση του ενός εγχειρήματος θα πρέπει να σκορπά ενθουσιασμό και όχι η εξαγγελία του!!! Και μην ξεχνάμε ότι όλοι οι πόλεμοι, όλες οι εχθροπραξίες εκτός των άλλων έχουν και ως αποτέλεσμα των αποκαλούμενων "αιχμαλώτων πολέμου" που στις περισσότερες περιπτώσεις ισχύει το "αγνοείται η τύχη του".

Και ας περάσουμε και στο τραγούδι. Pink Floyd και το “The post war dream” από το άλμπουμ The Final Cut album (1983). Ένα κομμάτι που ανοίγει το εν λόγο άλμπουμ και εμπεριέχει πολλά ηχητικά «εφέ». Προσέξτε το τι ακούγεται από το ραδιόφωνο στην αρχή του τραγουδιού. Ένα κομμάτι που ξεκινά «απαλά» και με την ήσυχη και ήρεμη φωνή του Waters ( ο οποίος έχει την ευθύνη όλου του album) και συνεχίζει με τις ηλεκτρικές κιθάρες να κραυγάζουν (για το μεταπολεμικό όνειρο) και τον Waters να ακολουθεί ανεβάζοντας την ένταση της φωνής του στο επίπεδο των απελπισμένων κραυγών. "should we shout should we scream"what happened to the post war dream?"oh maggie maggie what have we done?"

Μετά την λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ο εφιάλτης του τρίτου δεν έπαψε ποτέ να πλανιέται πάνω από τον κόσμο. Τον εφιάλτη αυτόν μπορεί να μην το είδαμε (ακόμη) αλλά είδαμε και βλέπουμε πολλούς άλλους, μικρούς και μεγάλους. Παντού και πάντα. Για τους ίδιους λόγους. Και τα όνειρα και οι επιδιώξεις της μεταπολεμικής γενιάς για ευημερία και για αυτό που ονομάσαμε και ορίσαμε ως ΕΙΡΗΝΗ να δείζνουν ουτοπικά. (Η αλήθεια είναι ότι και τούτη εδώ η φωτογραφία και αυτή η ανάρτηση ταιριάζουν επίσης πολύ με το θέμα. Ριξτε μια ματιά). Εμείς απλά να προσκαλέσουμε όποιον το επιθυμεί να πάρει την σκυτάλη και να συνεχίσει την όμορφη ιδέα αυτή.

Οι Carte Postale στην indie σκηνή του Γιουσουρούμ...

Carte Postale. Αρχικά μας είχαν συστηθεί ως ένα μουσικό κουτί, που αν το ανοίξεις θα μεταφερθείς σε έναν τόπο γεμάτο όμορφες μουσικές και εικόνες. Σε ένα παραμυθένιο τόπο κάπου μακριά αλλά και τόσο μέσα μας. Στην γή της μουσικής. Όπως τα μικρά παιδιά έτσι και εμείς (μήπως τελικά αρνούμαστε να μεγαλώσουμε??) μόλις πήραμε το κουτάκι στα χέρια μας το ανοίξαμε γεμάτοι αγωνία και ενθουσιασμό. Εξάλλου όλοι μας κουβαλάμε και κρύβουμε κάπου μέσα μας τους ήρωες του Άντερσεν, των αδερφών Γκρίμ και του Βερν. Ιππότες, Ροβινσώνες, ξωτικά, νάνοι και νεράιδες δεν παύουν ποτέ να μας συντροφεύουν στα (όποια) ταξίδια μας πάνω στο μικρό μπλε πλανήτη.

Όταν το κουτί άνοιξε ο κόσμος μας πλημμύρισε από παραμυθένιες μουσικές που μας μετέφεραν στην πατρίδα των Carte Postale. Στην γή της μουσικής. Αυτό που ακούσαμε μας έφερε στο νού όλα τα παραμύθια του κόσμου. Αυτά που μας είπαν αλλά και αυτά φανταστήκαμε. Ας ανοίξουμε λοιπόν ακόμη μια φορά το μουσικό κουτί με το νοσταλγικό όνομα (Carte Postale) και ας (ξαν)ακούσουμε την μουσική του να μας καλωσορίζει στην Music land. 

Οι Carte Postale ξεκίνησαν στην Πάτρα ως self project του undo_an. Η σύνθεση των κομματιών βασίζεται σε μουσικά και παιδικά όργανα όπως melodika,toy piano, concertina κ.α, δημιουργώντας έτσι ευχάριστες μα και νοσταλγικές πολλές φορές μελωδίες. Δεν είναι δυνατόν να ακούσεις ένα παιδικό πιάνο συνοδευόμενο από μια μελόντικα και να μην έρθουν στην επιφάνεια εικόνες, φωτογραφίες, αρώματα και νότες από τα παιδικά σου χρόνια και τα παραμύθια που αγάπησες. Έτσι πέρασε ο καιρός και ο undo_an άνοιξε τις πύλες της Music Land και με την συμμετοχή και άλλων μουσικών οι Carte Postale μεταμορφώθηκαν (όπως γίνεται στα παραμύθια) σε γκρουπ. Οι άνθρωποι που ζούνε όμορφες ιστορίες (μουσικές και μη), είναι οι καλύτεροι αφηγητές τους. Έτσι ας αφήσουμε τον undo_an να μας πει την ιστορία των Carte Postale και να μας ταξιδέψει με τις μελωδίες του.

«.....Πριν από λίγο καιρό(2007) ένα αγόρι (undo_an) ήρθε από έναν άλλο κόσμο σε αυτόν εδώ τον πλανήτη με σκοπό να ακούσει, να δει και να μυρίσει τις διάφορες ομορφιές του κόσμου μας. Σε αυτόν εδώ τον κόσμο γνώρισε δυο καταπληκτικούς ανθρώπους (Fillis & Alexandros) που θέλησαν να γίνουν οι ξεναγοί του στο ταξίδι αυτό. Όλοι μαζί στην συνέχεια προσπάθησαν να φτιάξουν όμορφα μουσικά κομμάτια με μοναδική κληρονομία τα μουσικά και παιδικά αντικείμενα τους (piano,toy piano, synth, guitar,concertina,melodica,glockenspiel, electric chord organ,drums). Τον τελευταίο καιρό για να βγάλουν την περίεργη αυτή μουσική προς τα έξω ζήτησαν βοήθεια από άλλους δύο καλούς ανθρώπους,Gavril(cello), kostas(bass) κι αυτοί συμφώνησαν. Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η όμορφη μουσική βόλτα σε αυτόν τον περίεργο κόσμο…»

Επισκεφθείτε την σελίδα τους στο myspace και ακούστε εκτός του αγαπημένου musicland, το karoliina με τα παράξενα μα συνάμα υπέροχα φωνητικά που μοιάζουν να βγαίνουν από το στόμα όμορφου ξωτικού, και το Candy που δείχνει η κατάλληλη άνω τελεία -μέχρι τις νέες τους ιστορίες- στο παραμύθι των Carte postale.Στις 17 Γενάρη ξεκινήσαν τα live με πρώτη στάση τα Γιάννενα όπου έπεξαν μαζί με την φίλη grorybox

στο Berserk. Ενώ όσοι επιθυμείτε να τους ακούσετε, σήμερα Παρασκευή 24/01 παίζουν στην Αθήνα στο Kinky kong στις 21:45 ξανά με την glorybox, την οποία πρέπει να ευχαριστήσουμε- she knows why- και να πούμε ότι είναι από τους επόμενους φίλους που θα φιλοξενήσουμε στην σκηνή μας και θα καταλάβετε γιατί....Όσοι πιστοί σπεύσατε!!! Και όλα αυτά (live) γιατί όπως λένε και οι ίδιοι «....πρέπει να βγουν και λίγο προς τα έξω, οι άνθρωποι δεν δαγκάνουν...».

Οι Matinee στην indie σκηνή του γιουσουρούμ...

We write everything together.
We are tonights Matinee.

Matinee είναι η λαϊκή απογευματινή παράσταση που έχει συνήθως και πιο φθηνό εισιτήριο. Αυτό το όνομα επέλεξαν ο Παναγιώτης Τίγκας και ο Γιάννης Μπαμπούλιας για το two-pieces συγκρότημα που δημιούργησαν πριν από περίπου δυόμισι χρόνια. Ένα όνομα εμπνευσμένο από κομμάτι των Franz Ferdinand. Η πρώτη μας επαφή με τους Matinee έγινε μέσω της συλλογής audiobook 3 του postwave.gr, όπου περιέχεται το κομμάτι τους "i'd be the first one". Μέσα σε μια συλλογή με ονόματα όπως οι Common Sense (εδώ η παρουσίασή τους στο γιουσουρούμ), οι sleeping pillow, οι Vello Leaf (εδώ η παρουσίασή τους στο γιουσουρούμ), οι Matisse κ.α, οι Matinee όχι μόνο δεν περνάνε απαρατήρητοι αλλά σε κάνουν να αναρωτηθείς για το μουσικό ποιόν τους και για το πως δεν τους είχες πάρει είδηση μέχρι τότε. Όταν αρχίσαμε να «ερευνούμε» για τους Matinee επισκεφτήκαμε την σελίδα τους στο myspace όπου και μάθαμε την ιστορία τους. Ο Γιάννης λοιπόν είναι από τα Γιάννενα και του αρέσει το διάβασμα, το γράψιμο και η φωτογραφία. Ο Παναγιώτης είναι από την Πάτρα (και αυτός?? τι νερό πίνουν τελικά εκεί και ασχολούνται όλοι τους με την μουσική???) και μεγάλωσε ανάμεσα σε μικρόφωνα, ηχεία, κιθάρες και Η/Υ. Οι δυο τους συναντήθηκαν το 2006 σε ένα καφέ στα Γιάννενα όπου δούλευε ο Γιάννης εκείνη την εποχή. Η αγάπη τους για την μουσική (ίσως και για την φωτογραφία) τους ένωσε αμέσως και έτσι δημιούργησαν τους Matinee. Από τότε (όπως λένε και στην σελίδα τους) : We write everything together. We are tonights Matinee. Τα δύο πρώτα τους κομμάτια το (πιο ηλεκτρονικό) «i'd be the first one» και το εξίσου δυνατό «bside» (με το οποίο κολλήσαμε εδώ στο γιουσουρούμ) έχουν μεταδοθεί από πολλούς ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Ελλάδα αλλά και από τον East Village radio στην Νέα Υόρκη και την εκπομπή deadbeat radio που εξειδικεύεται στην post-punk μουσική. (εδώ είναι το σημείο που θα διακόψουμε για λίγο ώστε να ακούσετε το bside και συνεχίζουμε).

Matinee -bside

Μπορεί η βάση των μουσικών προτιμήσεών τους να είναι διαφορετική , υπάρχουν όμως κοινές αναφορές όπως η post-punk και η ηλεκτρονική μουσική δημιουργώντας έτσι ένα μείγμα επιρροών που δείχνει να λειτουργεί σωστά κρίνοντας από τους πρώτους μουσικούς καρπούς που αυτό απέδωσε. Αυτό τον καιρό ο Γιάννης βρίσκεται στο Λονδίνο, ενώ ο Παναγιώτης εξακολουθεί να μένει στα Ιωάννινα που παραμένει η μουσική βάση των Matinee. Είναι στην διαδικασία μόρφωσης ενός ολοκληρωμένου demo και μπορεί η απόσταση να φαντάζει ανυπέρβλητο εμπόδιο αλλά μην ξεχνάτε ότι υπάρχει και η τεχνολογία (internet, myspace κλπ) . Έτσι όταν βρίσκονται μαζί (συνήθως στην Πάτρα) δουλεύουν τις ιδέες τους και ηχογραφούν την μουσική τους σε ένα home studio (περισσότερα θα μας πούνε οι ίδιοι στην συζήτηση που θα έχουμε μαζί τους). Εμάς μας έχουν κερδίσει έτσι και αλλιώς, ενώ εσείς δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε την σελίδα τους στο myspace να τους ακούσετε και να μας (και τους) πείτε την γνώμη σας. Τα τραγούδια τους δεν είναι διαθέσιμα για downloading στην σελίδα τους και έχουν τους λόγους τους (περισσότερα στην συζήτησή μας αργότερα). Όμως αν σας αρέσει η μουσική τους δεν έχετε παρά να επικοινωνήσετε μαζί τους και τα κομμάτια των Matinee θα έρθουν αμέσως στα χέρια σας!!!! Αν όπως λένε η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, τότε τα παιδιά βρίσκονται σε καλό δρόμο και εμείς δεν έχουμε παρά να περιμένουμε το επόμενο μουσικό τους βήμα με την ευχή να τους δούμε σύντομα και live. Τέλος να ευχηθούμε καλή επιτυχία στον Γιάννη στις εκθέσεις φωτογραφίας που διοργανώνει!!!