Συζήτηση με την Γκρατσιέλα Κανέλλου...

Αν παρακολουθείται την ελληνική ανεξάρτητη σκηνή και τα περί αυτής, η Γκρατσιέλα δεν χρειάζεται συστάσεις. Αν πάλι είστε τακτικοί επισκέπτες μας (τιμή μας) επίσης δεν έχουμε πολλά να σας πούμε για την σκηνοθέτη τoυ Vlevet Bus και του The approaching of the Hour. Ίσως να έχετε ήδη διαβάσει τα δυο κείμενα της φίλης Γκρατσιέλας που έχουμε φιλοξενήσει εδώ στο γιουσουρούμ. (αν δεν το έχετε κάνει εδώ για το Velvet Bus και εδώ για το approaching).. Είναι η δημιουργός των δυο ντοκυμαντερ για την Ελληνική Αγγλόφωνη σκηνή που άλλαξαν πολλά (κατα την γνώμη μας) στο τοπίο της εν λόγο μουσικής. Ε, μετά από όλα αυτά δεν μπορούσε να γλυτώσει χωρίς μια συζήτηση μαζί μας. Αφού την ευχαριστήσουμε για ακόμη μια φορά (she knows why!!) διαβάστε τι μας είπε και εδώ είμαστε για τα υπόλοιπα..

------------------------------------------------------

Giousurum: Επέστρεψες στην Ελλάδα για να αποκτήσεις την απαραίτητη εμπειρία για το master που ήθελες να κάνεις στην παραγωγή και σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ. Τι έγινε τελικά και παρέμεινες εδώ??

Graziela : Ξεκίνησα να δουλεύω στο mad. Αρχικά, τουλάχιστον στο μυαλό μου, για ένα χρόνο σαν πρακτική εξάσκηση για να συνεχίσω όντως σε κάποιο μεταπτυχιακό. Κάτι η δουλειά που την απολάμβανα και ταυτόχρονα μάθαινα πολλά σε πρακτικό επίπεδο, κάτι κάποιες προσωπικές δυσκολίες, με κράτησαν πίσω... αλλά δεν το μετανιώνω καθόλου.

Giousurum: Και “the approaching of the hour” πώς προέκυψε??

Graziela : Γνώρισα τους raining pleasure, ξεκίνησα να κάνω παρέα με τον manager τους τον Σταύρο κι έτσι να ζω μαζί του την όλη φάση των ελληνικών αγγλόφωνων group, με ότι συνεπάγεται αυτό. Δημιουργικότητα, δυσκολίες, μηδενικά budgets και πληρωμές. Κι έτσι άρχισε όλη αυτή η φάση να στοιχειώνει το μυαλό μου. Ξεκίνησα έρευνα για το τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτή την σκηνή και κατά πόσο αποτελεί σκηνή η ύπαρξη των group αυτών. Ε το ένα έφερε το άλλο... και το τελικό αποτέλεσμα το είδατε στις οθόνες σας.

Giousurum: Αν δεν το είχε δει ο Λευτέρης Αδαμίδης τι θα γινόταν όλες αυτές οι ώρες φιλμ που είχες τραβήξει?? Το έχεις σκεφτεί ποτέ??
Graziela : χαχαχα! Δεν έχω ιδέα! Ίσως να κυκλοφορούσε ένα dvd από χέρι σε χέρι ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς .... ώσπου πάλι θα έφτανε στα χέρια του Λευτέρη !!! καλό?

Giousurum: Ναι, αλλά δεν θα είχε φτάσει στα χέρια και τα μάτια τόσων ανθρώπων που δεν είναι «μέσα» στα πράγματα. Αλήθεια πιστεύεις ότι η ελληνική αγγλόφωνη σκηνή διακατέχεται από μια εσωστρέφεια (ακόμη?) ή πλέον το έχει ξεπεράσει?
Graziela : Νομίζω την έχει ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό. Άλλωστε αυτή η εσωστρέφεια που αναφέρεις ήταν και κατά κάποιο τρόπο αναγκαίο κακό. Δεν υπήρχε ούτε ευρύ κοινό ούτε μέσα προώθησης της σκηνής με αποτέλεσμα να κλείνονται ακόμη περισσότερο στο “καβούκι” τους. Πλέον η σκηνή θέλει να βγαίνει προς τα έξω, και το επιδιώκει. Αυτό βέβαια θέλει νομίζω κάποια προσοχή γιατί σε σημεία ίσως και να χάσει την ταυτότητα της.

Giousurum: Για να επανέλθουμε όμως σε εσένα. Δεν θα ξεφύγεις έτσι έυκολα!!! Χαχαχα. Πόσο επηρέασε η κίνησή σου αυτή με τα ντοκιμαντέρ την μετέπειτα επαγγελματική σου πορεία??

Graziela : δεν μπορώ να ξέρω. .μπορεί και καθόλου! Μπορεί και πολύ!. Μην νομίζεις ότι στην τηλεόραση απ' όπου βγάζω εγώ τα προς το ζην τους νοιάζει και πολύ τί “καλλιτεχνίες” έχεις κάνει. Μπορεί σε ένα interview να ενθουσιαστούν περισσότερο με το ότι ήμουν στο mad παρά με το ότι έχω κάνει δύο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ. Άσε σου λέω! Προσωπικά πάντως σίγουρα απέκτησα μεγάλη εμπειρία και κατ' επέκταση αυτοπεποίθηση, κάτι που γενικά μου λείπει.

Giousurum: Αν δεν κάνω λάθος έχεις κάνει και ένα βιντεοκλίπ των Raining Pleasure, ενώ κάτι έχουμε ακούσει για κάποιες «τηλεπειρατείες» στο Mad όπου στα κρυφά αργά το βράδυ «κάποιοι» έβαζαν μουσικά βίντεο. Νοσταλγείς εκείνη την περίοδο??

Graziela : όχι, δεν την νοσταλγώ, πρέπει να προχωράμε μπροστά. Αλλά σίγουρα νιώθω πολύ τυχερή που ο πρώτος εργασιακός μου χώρος ήταν στο Mad, με εμπνευσμένα παιδιά, με την ίδια πώρωση για δουλειά κ πειραματισμό, αγάπη για τη μουσική και την εικόνα. Ήμασταν όλοι παρέα, έχω όμορφες αναμνήσεις κι ακόμα καλούς φίλους.

Giousurum: Και μετά ήρθε το Velvet Bus. Πόσο «κουραστικό» και «περίεργο» είναι να βλέπεις τους άλλους να περνάνε καλά σε ένα λεωφορείο, στα live κλπ και εσύ να είσαι αναγκασμένη να έχεις μια κάμερα στο χέρι συνεχώς και να τραβάς πλάνα?? Τους «ζήλεψες» κάποιες στιγμές?? Θα ξαναέκανες κάτι παρόμοιο??

Graziela : ήταν ζόρικο αλλά το διασκέδαζα συνέχεια γι αυτό κ δεν μπορώ να πω ότι τους ζήλεψα. Είχα μπει για τα καλά στο πετσί αυτού του περίεργου ρόλου που είχα πάρει. Μόνο καμιά φορά πονούσε πολύ το χέρι μου κι έβριζα τον Boy που στα live set του, δεν έβαζε τελεία ο άτιμος!!! 40 λεπτο σετ με μια ανάσα αυτός κι με την κάμερα να μην σταματά ούτε λεπτό εγώ!Ίσως στο μέλλον να έκανα κουτί παρόμοιο, δεν αποκλείω τίποτα. Αλλά τώρα έχω διάθεση να κάνω κάτι τελείως διαφορετικό και κυρίως να το δουλέψω με την ησυχία μου!

Giousurum: Αν και πόσο πιστεύεις ότι τα δύο σου αυτά ντοκιμαντέρ έχουν επηρεάσει την Ελληνική indie σκηνή??
Graziela : δεν ξέρω να σου απαντήσω. Νομίζω ότι δεν πρέπει να το κρίνω εγώ αυτο αλλά ο κόσμος που κινείται στην “indie” σκηνή. Τιμή μου όμως και μόνο που μου θέτεις αυτή την ερώτηση.

Giousurum: Όλοι σε ρωτάνε για τα ελληνικά συγκροτήματα που ακούς και σου αρέσουν. Όμως όταν είσαι μόνη σπίτι τι μουσική βάζεις και ακούς??
Graziela : αυτή την στιγμή τυχαίνει να ακούω κάτι ελληνικό... το album του Lolek!!! πάρα πολύ μου άρεσει! Όμως επί των πλείστων ακούω ξενόφερτα πράγματα.

Giousurum:Ξενόφερτα?? Όπως??
Graziela :παλαιότερα “ερωτευόμουν” τις μουσικές, πλέον συχνά δεν τους δίνω την προσοχή και τον χρόνο που χρειάζεται. Όμως εξακολουθώ να αγαπώ τον bowie, τους sigur ros, τον beck και τους suede του τότε. Αυτή την εποχή ακούω πολύ wilco και dan auerbach

Giousurum: Και κάτι φαινομενικά άσχετο. CD ή βινίλιο??
Graziela :για πρακτικούς λόγους cd. (O μετασχηματιστής του πικ απ μου βγάζει έναν περίεργο βόμβο και εκνευρίζομαι!)

Giousurum: Το πικ απ και τα μάτια σου :) Και μιας και μιλάμε για δίσκους... Ποιος ο αγαπημένος σου δίσκος ελληνικός (αγγλόφωνο included) και ξενόφερτος...
Graziela : θα σου απαντήσω λίγο διαφορετικά. Ποιους δίσκους αγαπώ περισσότερο για συναισθηματικούς λόγους. Suede – dog man star, τρύπες – 9 πληρωμένα τραγούδια. Στην πρώτη νότα τους ανατριχιάζω!

Giousurum: Έχοντας πλέον την πολυτέλεια της χρονικής απόστασης, όταν κάποιος σου μιλάει ή κάτι διαβάζεις για το VelvetBus και το Approaching, ποιό είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό?? Σου δημιουργείται νοσταλγική διάθεση??
Graziela :ναι! Έντονη! Αποφεύγω να τα σκέφτομαι να σου πω την αλήθεια γιατί με πιάνουν αυτές οι ηλίθιες ανασφάλειες μου. Καίω το μυαλό μου σκεφτόμενη τι θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά και τι θα εξυπηρετούσε σεναριακά κάτι τέτοιο. Άσκοπες σκέψεις αφού είναι και τα δύο αγαπημένα κομμάτια της ζωής μου. Κοιτάζοντας δηλαδή πίσω με γεμίζουν χαρά και γλυκιά νοσταλγία.

Giousurum: Και τώρα?? Υπάρχει σκέψη για ένα νέο ντοκιμαντέρ?? Αν ναι ποιό θα είναι το θέμα του??
Graziela: ναι κάτι έχω στο μυαλό μου. Αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα για να είναι ανακοινώσιμο. Ευχήσου μου απλά καλή τύχη!

Giousurum: Εννοείται πως οι ευχές μας είναι μαζί σου. Καλή τύχη λοιπόν. Όμως για πες μας ένα θέμα για το οποίο δεν θα έκανες ποτέ ντοκιμαντέρ και ένα που θα «πέθαινες» να κάνεις.Κι εδώ θα σου απαντήσω λίγο διαφορετικά.
Graziela: Υπάρχει ένα θέμα που με τρομάζει πολύ. Τα γηρατειά. Με τρομάζει αυτή η αλλαγή στην καθαρότητα της σκέψης και η μόνιμη κούραση στο κορμί. Όχι με την έννοια του ρυτιδιασμένου, μη ελκυστικού σώματος αλλά με την εννοια του δυσκίνητου, αυτού που σε εμποδίζει να είσαι ενεργός. Είναι από τις σκέψεις που αποφεύγω λοιπόν και λειτουργώ πολύ ανώριμα. Και ενοχικά, θα έλεγα. Οπότε ένα ντοκιμαντέρ πάνω στα γηρατειά ίσως να είναι κάτι που δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω αλλά ταυτόχρονα εύχομαι κάποτε να βρω την εσωτερική δύναμη να το δοκιμάσω.

--------------------------------------------------------------------

Ευχαριστούμε πολύ για όλα. Για τα κείμενά σου που φιλοξενήσαμε εδώ στο blog και για αυτά που είδαμε μέσα από τον φακό σου!!

H Γκρατσιέλλα Κανέλλου γράφει για το “the approaching of the hour”......

Πριν από λίγες ημέρες έγινε γνωστό το πρόγραμμα και οι λεπτομέρειες του Velvet Bus II (περισσότερα θα πούμε σύντομα), στο οποίο έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές, με χαρακτηριστικότερη όλων το κείμενο της Γκρατσιέλλας Καννέλου. Όμως η Γκρατσιέλλα με το Velvet Bus δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με το θέμα της ελληνικής αγγλόφωνης σκηνής. Είχε προηγηθεί το υπέροχο (και ορόσημο) ντοκιμαντέρ της “the approaching of the hour” (από το ομότιτλο κομμάτι των Pleasure). Ένα ντοκιμαντέρ που ήρθε να καλυψει ένα πραγματικά μεγάλο κενό και μέσα από την πορεία των Raining Pleasure και την ματιά του «οπαδού» της σκηνής επιχειρεί μια βαθιά βουτιά στον κόσμο, την ιστορία και την εξέλιξη της ελληνικής αγγλόφωνης σκηνής. Μέσα από συνεντεύξεις θίγει και σχολιάζει ζητήματα όπως: το παρελθόν και το σήμερα, ελληνικός και ξένος στίχος, ελληνική δισκογραφία, ΜΜΕ και προώθηση, βιωσιμότητα των συγκροτημάτων, ελληνική μουσική πραγματικότητα, ελιτισμός, διαφήμιση, συναυλίες, προώθηση και ύπαρξη των συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Η ταινία προβλήθηκε στο 7ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και στο 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας "Νύχτες Πρεμιέρας". Για 2 χρόνια ταξίδεψε σε όλη τη Ελλάδα, συχνά σε συνδυασμό με συναυλίες συγκροτημάτων που συμμετείχαν σε αυτή. Τελευταίος σταθμός της ταινίας ήταν το Λονδίνο, όπου προβλήθηκε στα πλαίσια του AΤΗ-LDN Festival τον Απρίλιο του 2007. Εμείς ζητήσαμε (ακόμη μια φορά) από την Γκρατσιέλα να μας πει για την δημιουργία του και τις αναμνήσεις της. Ας αφήσουμε λοιπόν εμείς τα λόγια και ας δώσουμε τον λόγο στην δημιουργό και τα ξαναλέμε στο τέλος!!

-----------------------------------------

About The Approaching of the Hour 2004

Πάνε κιόλας πέντε χρόνια! Μόλις είχα γνωρίσει τους Raining Pleasure σε μια συνέντευξη τους για το Mad. Ήταν τότε που είχαν γίνει γνωστοί με το Fake από τη διαφήμιση που όλοι θυμόμαστε. Ήταν το πρώτο αγγλόφωνο συγκρότημα που έγινε γνωστό και σε ένα μη “εναλλακτικό” κοινό. Ένα κοινό που δεν έιχε ακούσει Last Drive, Closer και Bokomolech.

To Fake ήταν θεωρώ τόσο καλό κομμάτι, όπως και πολλά αυτού του album, που δεν το πίστευες ότι κατάγεται από την Πάτρα! Τώρα, 5 χρόνια μετά, τα πράγματα έχουν σαφώς βελτιωθεί. Είναι πολλές και καλές οι παραγωγές αυτής της σκηνής. Επίσης το κοινό έχει πλέον καλύτερη πληροφόρηση αφού υπάρχουν μέσα που την υποστηρίζουν και προωθούν. Τότε δεν υπήρχε τίποτα. 'Ηταν ένας μικρόκοσμος αυτός των 'indie' συγκροτημάτων. Όλα κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα ή fanzines.

Γνωρίζοντας λοιπόν τα παιδιά, άρχισα να κάνω έρευνα για το τί συμβαίνει σε αυτόν τον “μικρόκοσμο”. Ήταν μεγάλη η έκπληξη μου όταν συνειδητοποίησα πόσα πολλά ήταν τα group που υπήρχαν, έγραφαν, έκαναν live. Ύστερα ξεκίνησα τις συνεντεύξεις. Η κάθε μία με πήγαινε και σε ένα καινούριο θέμα, από την νοοτροπία του Έλληνα ακροατή και μουσικού μέχρι τη δισκογραφία και το υπουργείο πολιτισμού. Είχε τρομερό ενδιαφέρον το πως η κουβέντα με τον κάθε συνεντευξιαζόμενο, γεννούσε ένα καινούριο πεδίο έρευνας για το ντοκιμαντέρ. Όταν δειλά το ξεκίνησα, σε καμία περίπτωση δεν φανταζόμουν ότι υπήρχε τόσο “ζουμί” και “παρασκήνιο”. Μάθαινα κι εγώ παράλληλα. Όταν ολοκλήρωσα το πρώτο cut της ταινίας στο μοντάζ, ήρθε να το δει ένας φίλος φίλης, ο Λευτερης Αδαμίδης (τότε ήταν στις Νύχτες Πρεμιέρας και στο περιοδικό Σινεμα). Το είδε από προσωπικό ενδιαφέρον, άλλωστε δεν σκόπευα να το κάνω κάτι, πόσο μάλλον να το στείλω σε φεστιβάλ. Όταν τελείωσε η προβολή μου λέει ότι κακώς το κρατάω εδώ για ιδιωτική χρήση και πρέπει άμεσα να το στείλω στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Θεωρούσε ότι ήταν πολύ καλύτερο από διάφορα που φτάνουν στα χέρια τους ακόμα και από το εξωτερικό. Έτσι λοιπόν το έστειλα, και όντως το δέχτηκαν! Ύστερα προβλήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας και σε κάποιες πόλεις και φεστιβάλ, ώσπου το κυκλοφορήσαμε σε dvd.

--------------------------

Δείτε το trailer και συνεχίζουμε!!!

Αφού ευχαριστήσουμε την Γκρατσιέλλα ακόμη μια φορά, να πούμε ότι το DVD κυκλοφορεί σε μια καταπληκτική συσκευασία και συνοδεύεται από ένα CD με 18 σπάνια, ακυκλοφόρητα κομμάτια από: Raining Pleasure, Film, My Wet Calvin, Palindrom, gravity says_i, Interstellar Overdrive, Bokomolech, The Fuzzy Nerds, Modrec, Mary's Flower Superhead, Zebra Tracks, Wanna Be James?, Stereo Shortcuts, The Callas, Spectralfire, The Model Spy, Relevant Box, Mary and the Boy και ένα 24σέλιδο ένθετο με πληροφορίες για τα συγκρτήματα και όχι μόνο. Δείτε τις πραγματικά ενδιαφέρουσες συνεντεύξεiς (ακούστε μια δήλωση που προκάλεσε συζητήσεις¨δεν υπάρχει ελληνόφωνο ροκ"), μην ξεχάσετε τα extras και φυσικά απολαύστε πολύ και καλη μουσική!! Όσοι δεν το έχετε δει σπεύσατε και όσοι δεν το έχετε στην συλλογή σας προμηθευτείτε το και ένα είναι σίγουρο. Θα βρεί την θέση του στην καρδιά σας και ανάμεσα στα υπόλοιπα "διαμάντια" της δισκοθήκης/ταινιοθήκης σας!!! Καλή σας προβολή λοιπόν!!!

Tο Velvet Bus ξανά στο σελιλόϊντ

Για το Velvet Bus τα έχουμε πει εδώ όταν και φιλοξενήσαμε το δυντό και αληθινό κείμενο της Γρατσιέλλα Καννέλου που αφορά στο σχετικό με το τρελό κα απιθανό αυτό μουσικό εγχείρημα ντοκιμαντέρ της. Τότε είχαμε μιλήσει και για την συμμετοχή του Velvet Bus στις Νύχτες Πρεμιέρας στα πλαίσια του 14ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Από τότε καλλιεργήθηκε η προσμονή για νέες προβολές του ντοκιμαντέρ τόσο στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις, μικρές και μεγάλες. Η ώρα λοιπόν έφτασε. Το Velvet Bus επιστρέφει στο σελιλόιντ για ένα νέο ταξίδι στην αγγλόφωνη ελληνική μουσική πραγματικότητα. Όσοι λοιπόν δεν είχατε αποβιβαστεί στο λεωφορείο τον Σεπτέμβριο να η ευκαιρία σας να ταξιδεύετε μαζί του έχοντας ως συνεπιβάτες τους My Wet Calvin, Victory Collapse,The Boy,The Callas. Όσοι είχατε βγάλει εισιτήριο στο πρώτο του ταξίδι έχετε την ευκαιρία για έναν δεύτερο γύρο. Ας αφήσουμε τα λόγια και ας περάσουμε στο δελτίου τύπου για τις νέες προβολές του στον Κινηματογράφο Μικρόκοσμος Prince. Καλή σας και μας διασκέδαση και καλά μουσικά ταξίδια.

VELVET bus – the Movie
Πέμπτη 19 – Κυριακή 22 Φεβρουαρίου στον κινηματογράφο Μικρόκοσμο

4 μπάντες, 10 μέρες, 1 λεωφορείο και 2,350 χιλιόμετρα· τέσσερα από τα πιο ενδιαφέροντα εναλλακτικά μουσικά σχήματα – The Callas, Victory Collapse, My Wet Calvin και The Boy - επιβιβάστηκαν μαζί με ηχολήπτες, δημοσιογράφους και ένα κινηματογραφικό crew στο λεωφορείο του VELVET για ένα πρωτότυπο road trip με στάσεις σε όλη την Ελλάδα. Η σκηνοθέτιδα Γκρατσιέλλα Κανέλλου καταγράφει το on the road tour του VELVET bus βήμα προς βήμα και δημιουργεί ένα εντυπωσιακό μουσικό ντοκιμαντέρ γεμάτο από live που τα σπάνε, οικείες εικόνες από ελληνική περιφέρεια, interviews και πολλά απρόοπτα!

Η προγραμματισμένη στάση του λεωφορείου στο σελιλόιντ του Μικρόκοσμου θα πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου, μέχρι και την Κυριακή στις 22:30. Μετά την προβολή του μουσικού ντοκιμαντέρ την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου, θα ακολουθήσει party στο φουαγιέ του Μικρόκοσμου με DJ sets από μέλη των συγκροτημάτων και την υπόλοιπη ομάδα που συμμετείχε στο VELVET bus.

Πρόγραμμα προβολών:
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου, 22:30
Παρασκευή 20 & Σάββατο 21 Φεβρουαρίου, 24:30
Κυριακή 22 Φεβρουαρίου, 16:00

Κινηματογράφος Μικρόκοσμος Prince, Λ. Συγγρού 106 Φιξ, (ΜΕΤΡΟ Συγγρού – Φιξ) ,Τηλ: 210 92 15 305

VELVET magazine ,Μιλτιάδου 17, 4ος ορ. Τηλ: 210 33 14 923

--------------------------------------------------------------------------

Ας ξαναφυμηθούμε το trailer του Velvet Bus και φυσικά να ευχηθούμε καλή επυτυχία....

H Γκρατσιέλλα Κανέλλου γράφει για το Velvet Bus...

Τον περασμένο Απρίλιο το περιοδικό Velvet βάζει σε εφαρμογή ένα καταπληκτικό μα συνάμα αβέβαιο ως προς την επιτυχία σχέδιο, το Velvet Bus Tour. Ένα λεωφορείο, τέσσερα συγκροτήματα: My Wet Calvin,Victory Collapse,The Boy,The Callas, και οκτώ σταθμοί ανα την Ελλάδα: Λάρισα, Θεσσαλονίκη (με guest τους Five Star Hotel), Ξάνθη, Ιωάννινα, Πάτρα (με guest τους an orange End), Λαγκάδια Αρκαδίας, Ηράκλειο και Αθήνα. Ένα μουσικό ταξίδι με μοναδικό σκοπό την προβολή της νέας γενιάς της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής της χώρας και φυσικά την τρομερή εμπειρία ενός μουσικού road movie... 2,350 χλμ γεμάτα μουσική, καλή παρέα και φυσικά ότι προκύψει (εκεί είναι η μαγεία).. Το όλο εγχείρημα ανέλαβε να το αποτυπώσει με την κάμερά της και να το μοιραστεί μαζί μας η Γκρατσιέλλα Κανέλλου. Η Γκρατσιέλλα έχει σπουδάσει ΜΜΕ και Κοινωνιολογία στο Λονδίνο. Είναι επίσης δημιουργός του υπέροχου μουσικού ντοκιμαντέρ “The Approaching of the Ηour” όπου μέσα από την πορεία των Raining Pleasure ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας της Ελληνικής αγγλόφωνης μουσικής σκηνής. Από τους Last Drive και τους Closer μέχρι τους Abbie Gale και τους Mary and The Boy. To ‘Velvet Bus’ κάνει επίσημη πρεμιέρα την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου, στα πλαίσια του 14ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου-Νύχτες Πρεμιέρας στις 22.30 στον κινηματογράφο Απόλλων (Σταδίου 19, Αθήνα). Όσοι αγαπάτε την Ελληνική indie μουσική σπεύσατε και γεμίστε την αίθουσα. Η Γκρατσιέλλα λίγο πριν την επίσημη προβολή μοιράζεται με το γιουσουρούμ την εμπειρία της γράφοντας για εμάς και εσάς ένα πραγματικά αληθινό και άμεσο κείμενο. Εμείς απλώς την ευχαριστούμε για την τιμή αυτή και ελπίζουμε να μην αργήσει η κυκλοφορία του Velvet Bus σε DVD. Διαβάστε τι λέει η Γκρατσιέλλα, δείτε το trailer του Velvet Bus και ραντεβού την Παρασκευή στις 22.30 στον κινηματογράφο Απόλλων.

------------------------------------------------------------

"Η ιδέα των Λάκη κ Άρη Ιωνά (Velvet Magazine) για την περιοδεία του Velvet Bus ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα με την ιδέα της κινηματογράφησης της. Θεώρησαν λοιπόν σωστό να το προτείνουν σε εμένα. Εννοείται ότι η απάντηση μου ήταν θετική. Ενθουσιάστηκα! Με είχε “προειδοποιήσει” καιρό πριν, ένας κοινός φίλος άλλα το θεωρούσα δύσκολο εγχείρημα κ too good to be true! Τελικά τα παιδιά το οργάνωσαν πολύ καλά και επιπλέον κατάφεραν να βρουν χορηγό σε ένα project που πρώτον γινόταν για πρώτη φορά κ δεύτερον απευθυνόταν σε σχετικά “ειδικό” κοινό. Το θεωρώ μεγάλη επιτυχία αυτό. Δούλεψαν πραγματικά πολύ σκληρά.

Όταν ξεκίνησε το ταξίδι, η ατμόσφαιρα μέσα στο λεωφορείο ήταν σχετικά “αδιάφορη”. Μέρα με την μέρα όμως, αφήναμε όλο και περισσότερο τις “πραγματικές” μας ζωές πίσω στην Αθήνα και μπαίναμε όλο και περισσότερο στο κλίμα του road trip. Μαθαίναμε ο ένας τον άλλο καλύτερα. Γινόμασταν ομάδα ώσπου καταλήξαμε μια παρέα. Κουραστήκαμε, κουβαλήσαμε, ξενυχτήσαμε, γελάσαμε, πορωθήκαμε, δεθήκαμε. Ήταν μοναδική εμπειρία!

Εγώ παρόλο που συνεχώς ήμουν με την κάμερα στο χέρι κ δε χαλάρωσα όπως οι υπόλοιποι, αυτό το μοναδικό κ μπορώ να πω “ρομαντικό” που υπήρχε στην ατμόσφαιρα με διαπερνούσε. Διασχίσαμε μεγάλο μέρος της χώρας, χαζέψαμε υπέροχα τοπία από τα παράθυρα, γνωρίσαμε φιλόξενους ανθρώπους, παίξαμε σε γεμάτα και άδεια μαγαζιά. Όσο κόσμο κι αν είχε ένα live το συναίσθημα ήταν ίδιο. Αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση. Νόμιζα ότι ένας μουσικός δεν μπορεί να κάνει το ίδιο καλό performance όταν έχει από κάτω μόνο 10 άτομα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, βγήκα λάθος. Ο ενθουσιασμός ήταν ο ίδιος, φαίνεται και μέσα στην ταινία. Κάθε live ήταν ξεχωριστό. Στην Λάρισα, το πρώτο, κυριαρχούσε μια αμηχανία. Στην Θεσσαλονίκη άρχισε να παίρνει μπρος η μηχανή, στη Ξάνθη τα έσπασαν, στα Γιάννενα δεν πάτησε άνθρωπος, στην Πάτρα έγινε χαμός, στα Λαγκάδια αυτοσχεδίασαν, στο Ηράκλειο συνάντησαν τους Υπνοβάτες (λεπτομέρειες στην ταινία) και σταμάτησε το live η αστυνομία, στην Αθήνα ήταν τέλεια αλλά... ήταν και το τέλος.

Για μένα το Velvet Bus ως ντοκιμαντέρ ήταν στοίχημα. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ίσως φαίνεται κάτι τέτοιο. Με τον Δημήτρη Κοτσέλη κάναμε κάμερα καθημερινά από την ώρα που έπιναν τον πρωινό τους καφέ μέχρι την ώρα που έπεφταν για ύπνο. Σχεδόν χωρίς σταματημό. Ένα τέτοιου είδους γύρισμα έχει πάρα πολλές δυσκολίες. Είσαι μέσα σε ένα εν κινήσει λεωφορείο, προσπαθείς τα πλάνα σου να είναι σταθερά. Έλλειψη φωτισμού κυρίως σε κάποια live όπου δεν υπήρχε κανονικό stage. Θόρυβος του λεωφορείου, ταυτόχρονες ομιλίες κ δράση 25 ατόμων. Δεν ήταν ένα ελεγχόμενο γύρισμα που έχεις χρόνο να φτιάξεις το κάδρο σου, να κάνεις τις ρυθμίσεις σου κτλ. Έπρεπε να είσαι συνεχώς σε ετοιμότητα. Ύστερα εφόσον θέλαμε να προλάβουμε το φεστιβάλ, αφοσιώθηκα στο μοντάζ για τρεις μήνες, όλο το καλοκαίρι δηλαδή. Δεν έκανα ούτε μια μέρα διακοπές, ήμουν μόνη σε μια άδεια Αθήνα άλλα τελικά δεν το μετάνιωσα καθόλου. Μου άρεσε πάρα πολύ! Λέμε αν όλα πάνε καλά να το κυκλοφορήσουμε σε dvd. Θα ξέρουμε σε λίγο καιρό. Μακάρι!

Γκρατσιέλλα Κανέλλου"

Εμείς να να ευχαρισήσουμε την Γκρατσιέλλα και να ευχηθούμε καλή απιτυχία.Επίσης να πούμε ότι το “The Approaching of the Ηour” (για το οποίο θα τα πούμε αναλυτικά στο μέλλον) κυκλοφορεί σε DVD μαζί με ένα CD με 18 ακυκλοφόρητα στην πλειοψηφία τους κομμάτια ελληνικών αγγλόφωνων συγκροτημάτων..Όσοι δεν το έχετε δει ψάξτε το και περιμένουμε την γνώμη σας...

UPDATE: Σήμερα 25/09/2008 συντονιστείται 12 το βράδυ στο κόκκινο 105,5fm (και στο δίστυο: www. left.gr) και ακούστε την εκπομπή VELVET mornings με τους Λάκη και Άρη Ιωνα. Καλεσμένη η Γκρατσιέλλα Κανέλλου με μουσικές από τις μπάντες του velvet bus και όχι μόνο...