Showing posts with label guest post. Show all posts
Showing posts with label guest post. Show all posts

Sunday, 18 November 2012

(ιστορίες πίσω από τα τραγούδια) Pop Eye : Almost Dead, Still Alive

Αλήθεια πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί τι κρύβεται πίσω από ένα κομμάτι? Τι είναι αυτό που οδήγησε τον/τους δημιουργούς του σε αυτό και τι αυτοί θέλουν να μας πούνε μέσα από την μουσική και τους στοίχους? Σήμερα φιλοξενούμε στο giusurum τους Pop Eye οι οποίoι ρίχνουν φως πίσω από κάθε κομμάτι του δέυτερου άλμπουμ τους με τίτλο "Almost Dead, Still Alive". Για να ακούσουμε λοιπόν τι έχουν να μας πούνε, και φυσικά τα κομμάτια του άλμπουμ τους.

-------------------------------------------
1. DnM (Intro)
Το DnM (που ουσιαστικά σημαίνει Dreams ‘n’ Memories), είναι το πρώτο τραγούδι που δημιουργήσαμε έπειτα από το debut cd μας και το δοκιμάσαμε και σε αρκετές μας εμφανίσεις, κυρίως στο άνοιγμα τους, με αρκετή επιτυχία. Το ίδιο κάναμε και στο άλμπουμ αφού γνωρίζαμε από την αρχή ότι θα αποτελέσει το Intro για τη 2η δισκογραφική μας δουλειά. Ήταν ένα σχετικά «παλιομοδίτικο» χορευτικό τραγούδι με βασικό χαρακτηριστικό του τη χρήση του παραδοσιακού κρουστού (τουμπελέκι) και των σκληρών στίχων και φωνητικών.

2.    The Night Falls
Αποτέλεσε το 1ο επίσημο single του άλμπουμ (κυκλοφόρησε σε digital single από την “The Sound Of Everything”), το οποίο συνοδεύτηκε κι από ένα εξαιρετικό video clip σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Ασθενίδη και της Ντανιέλας Σταματιάδη. Είναι το τραγούδι που ηχητικά αποτελεί μια γέφυρα με το debut, μια αγνή και ρομαντική ποπίλα. Στους στίχους μας έχει βοηθήσει η φίλη μας Μαρίνα, την οποία δεν αναφέραμε ποτέ στα credits και να που έχουμε τώρα αυτήν την ευκαιρία.

3.    A Better Day
Είναι το μοναδικό τραγούδι που προέρχεται από τα παλιά και το μοναδικό που γράφτηκε σε studio (όλα τα υπόλοιπα είναι σε homemade παραγωγή κι ενορχήστρωση). Δεν καταφέραμε να το εντάξουμε στο debut, αφού δεν καταλήξαμε ποτέ στην ενορχήστρωση του. Έτσι αποφασίσαμε να το αφήσουμε στα χέρια του ηχολήπτη μας Θοδωρή Οικονόμου και να το γράψουμε στο studio του. Το τραγούδι τελικά οδηγήθηκε σε μια Cur-ική ενορχήστρωση που τόνισε το αισιόδοξο μήνυμα του. Τα τύμπανα έχουν παιχτεί από τον προηγούμενο drummer μας, τον Αντώνη Δούνια. Αποτέλεσε τον προπομπό του άλμπουμ, ένα ουσιαστικά ανεπίσημο single, με το επίσης ανεπίσημο video clip (πάλι Μιχάλης & Ντανιέλα).

4.    Life

Το 2ο single του Almost Dead, Still Alive, είναι ότι πιο αθώο και ρομαντικό έχουμε κάνει ποτέ. Είναι μια άμεση αναφορά στην αγάπη μας για τα τεράστια synth groups της δεκαετίας του 80 (κυρίως για τους Pet Shop Boys & New Order). Καθυστέρησε επίσης την κυκλοφορία του άλμπουμ, αφού με την έλευση του νέου μέλους των Pop Eye, την τραγουδίστρια Έφη Θεολόγου, «αναγκαστήκαμε» να γράψουμε εκ νέου τα γυναικεία φωνητικά. Αποτελεί και κομβικό σημείο για τη μπάντα, αφού μας πέρασε από μια ψυχολογική κατάσταση σε μια άλλη κι είναι ένα τραγούδι με πολύ πόνο από πίσω (για λόγους που δε μπορούμε να εξηγήσουμε)

5.    Υου
Το You πάλι είναι ένα τραγούδι που μας μπέρδεψε αρκετά κι όχι μόνο εμάς, αλλά και το κοινό μας. Είναι το περισσότερο αμφιλεγόμενο τραγούδι μας, αφού ή το λατρεύεις ή το μισείς. Οι κριτικές των φίλων και γνωστών μας ήταν ή διθυραμβικές ή καταπέλτης. Αυτό μάλιστα οδήγησε στο να ακουστεί αρκετά και να επιλεγεί από αρκετό κόσμο σε διάφορες λίστες. Έκανε τη δική του πορεία.

6.    Already Dead

Βιομηχανικό κιθαριστικό indie pop. Αρκετά σκοτεινό και με τους πιο  κοινωνικοπολιτικούς στίχους που γράψαμε ποτέ. Έχει μια έντεχνη παύση στη μέση, με πρωταγωνιστή το μαντολίνο που οδηγείται σε ένα post κιθαριστικό ξέσπασμα.

7.    Definitely Unknown
Το Definitely Unknown ήταν η 2η μεριά του digital single “The Night Falls” που κυκλοφόρησε από τη “The Sound of Everything”. Είναι το αγαπημένο μας στιχουργικά τραγούδι, αφού μιλάει για την πόλη που ζούμε, την Αθήνα, με νοσταλγία, καημό, ελπίδα κι αγάπη.

“I am living in a city,
this city is my home,
of a 1000 places, 
this is the one I want”


8.    Oh No!
Το πιο παιχνιδιάρικο τραγούδι του άλμπουμ, τραγούδι που φτιάχτηκε στις πρόβες, αυθόρμητα και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Οι στίχοι ακολουθούν κι αυτοί με τη σειρά τους τη παιχνιδιάρικη διάθεση, η οποία αποτυπώνεται στα live (είναι σα να δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τις ζωντανές εμφανίσεις). Είμαστε ιδιαίτερα επηρεασμένοι από τους Vampire Weekend, ένα από τα νέα γκρουπ που αγαπάμε πολύ. Στην ενορχήστρωση του τραγουδιού και στις ιδέες συμμετείχε επίσης ο προηγούμενος drummer μας, ο Αντώνης Δούνιας.

9.    Goodnight
Ο τίτλος του μοιάζει παραπλανητικός, αφού δεν ακούγεται τελικά στο τραγούδι. Αν κι αρχικά στο τέλος του τραγουδιού ακουγόταν ο στίχος “Goodnight my friend, Goodnight”, αποφασίσαμε να τον αφαιρέσουμε, αφού είχε κανιβαλιστεί από τους αδελφούς Καλατή, κατά τη διάρκεια των προβών και της ενορχήστρωσης. Οπότε από ένα βαριά συναισθηματικό τραγούδι, κάθε φορά που φτάναμε σε εκείνο το σημείο ξεσπούσαμε στα γέλια. Επίσης τα ουρλιαχτά, τα σφυρίγματα και τα τριξίματα προέρχονται από τα αδέλφια Καλατή και την καρέκλα στο home studio μας, στο Βύρωνα (πιο ambient δε γίνεται).Στιχουργικά από τις αγαπημένες μας στιγμές.

                “It’s not which hand you use
                When someone will get hurt
                It’s when you‘re in his shoes
                That makes you understand.”

10.    The deepest sea (lemier chill remix)
Όταν μας το πρωτοέστειλε ο Γιάννης, αναφωνήσαμε οι υπόλοιποι «Μα πάλι αυτό?». Σχεδόν δε μπήκαμε στον κόπο να το ακούσουμε, αφού θεωρήσαμε ότι δε χρειάζεται να ασχοληθούμε με το παρελθόν. Βέβαια ο Γιάννης κάτι ήξερε, αφού το remix αυτό ήταν μια συναισθηματική λύτρωση για εκείνον κι είχε τόση ψυχή και καρδιά μέσα που ξεπέρασε το χρόνο. Μπήκε τελευταία στιγμή στο tracklist κι είναι μια ακόμη μεγάλη βουτιά στη βαθύτερη θάλασσα.

11.    DnM (Outro)
Μία 2η εκτέλεση για το DnM που επίσης μας μπέρδεψε αρκετά, γιατί όταν βγήκε δε μπορούσαμε να αποφασίσουμε ποια από τις 2 θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε για το άλμπουμ. Οπότε το δίλημμα έληξε απλά με ένα Outro στο τέλος. Θα πρέπει να το ακούσετε στις ζωντανές εμφανίσεις μας, αφού είναι καταιγιστικό και ξεσηκωτικό.

12.    Life (StrangeZero afterlife remix)
Κανονικά για αυτό θα έπρεπε να μιλήσουν οι ίδιοι οι StrangeZero, μία από τις μεγαλύτερες ηλεκτρονικές μπάντες που υπάρχουν στην Ελλάδα και με συνεχείς αναφορές σε διεθνή site και blog. Είναι μουσικοί μας φίλοι, έχουμε παίξει μαζί στο παρελθόν και θα παίξουμε και στο μέλλον. Τους αγαπάμε πολύ κι είμαστε περήφανοι για το remix που έκαναν στο τραγούδι μας. Το οποίο δεν υπήρχε στην αρχική κυκλοφορία του άλμπουμ, αλλά λίγους μήνες αργότερα.

Wednesday, 31 October 2012

(κατεβάστε δωρεάν Νο12) Exclusive Download: Introduced…by mixtape.gr

Διακόπτουμε για λίγο την αναμετάδοση του DVD μας Live sessions @giusurum και συνεχίζουμε την σειρά των αναρτήσεών μας "κατεβάστε δωρεάν". Είμαστε πλεόν στο "επισόδειο 12) και σήμερα φιλοξενούμε μια προσπάθεια των παιδιών του mixtape που έγινε με την επιμέλεια του φίλου Κώστα Καραμιχάλη (επίσης από το Mixtape). Πρόκειται για μια συλλογή από κομμάτια της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής που ανέβηκε στον αέρα του Mixtape πριν από περίπυο τρεις μήνες. Αντιγράφουμε λοιπόν από την στήλη και καλή σας ακρόαση;
--------------------------------------------------------------------------------------
Πέρασαν κιόλας εννιά μήνες από τα “εγκαίνια” της στήλης “Introducing…”. Μέσα από αυτή την καθ’ όλα ευχάριστη διαδικασία γνωρίσαμε νέους καλλιτέχνες, ακούσαμε φρέσκες και πολύ αξιόλογες μουσικές προτάσεις και φυσικά κάναμε καινούριους φίλους.

Αποφασίσαμε λοιπόν να ζητήσουμε από τους εκλεκτούς φιλοξενούμενους της στήλης, να μας χαρίσουν από ένα κομμάτι με απώτερο σκοπό τη δημιουργία ενός compilation. Η ανταπόκριση ήταν θερμή και άμεση από όλους και το “Introduced…by mixtape.gr vol.1″ είναι πλέον γεγονός!

Το compilation περιέχει 11 κομμάτια, εκ των οποίων τα τρία είναι μέχρι στιγμής ακυκλοφόρητα. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα κομμάτια και τους καλλιτέχνες θα βρείτε στο digital booklet που συνοδεύει το download.

Το “Introduced…by mixtape.gr vol.1″ μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.

Tracklisting:
1. MicrOOndaS – Texas Blonde
2. Mockbirth – Believe (previously unreleased – exclusive for mixtape.gr)
3. Kid Galax – Western Robot
4. The Mongrelettes – My Baby’s Gone
5. Wise Lines – A Kiss With Chords
6. Ice_Eyes – Exit
7. MechΔnimal – Hole In My Heart (previously unreleased)
8. Plastic Flowers – Sinking Ship / Vanished Crew
9. No Clear Mind – Alone and Together
10. Deadfile – Zeitökonomie
11. LogOut – Kiss your Enemy (previously unreleased – exclusive for mixtape.gr)

Eυχαριστούμε τις εταιρίες Break Even, Fuzz Overdose και Inner Ear για την παραχώρηση των Kid Galax, the Mongrelettes και LogOut αντίστοιχα.

Saturday, 17 March 2012

fanzine ΚΟΛΑΣΗ @giusurum

Πολλές φορές μέσα από το γιουσουρούμ ερχόμαστε σε επικοινωνία με ενδιαφέροντες ανθρώπους. Αρχικές επαφές που αρκετές φορές καταλήγουν σε συχνή επικοινωνία και ανταλλαγή ιδέων κλπ. Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο δημιουργός του fanzine Κόλαση. Αυτό που μας έδωσε την ευκαιρία να ¨μιλήσουμε" ήταν το αφιερωματάκι στις Petunia Pigs. Το fanzine Κόλαση κυκλοφόρησε τ0 1992 - 1993 σε 111 αριθμημένα αντίτυπα και είχε καταγωγή την Λάρισα. Για να δούμε λοιπόν πως σκεφτόταν τότε στο πρώτο τεύχος ο δημιουργός του το όλο θέμα. Αφού ευχαριστήσουμε τον ίδιο ας περάσουμε στο κείμενό του.
--------------------------------------------------------------
Αυτό εδώ το fanzine δημιουργήθηκε και γράφτηκε εξαιτίας 2 κυρίως λόγων. Στην αλληλογραφία που είχαμε με τον Δημήτρη και τον Βασίλη του “In Those Days” όπου και τους ανέφερα διάφορες διορθώσεις και παραλήψεις μου απάντησαν, «Ωχ, τώρα μη μας ζαλίζεις και ‘συ! Εμείς αυτό αγαπάμε, αυτό και γράφουμε. Αν τα θες όπως τα σκέφτεσαι εσύ, γιατί δεν βγάζεις ένα δικό σου fanzine;» Αυτό μου έκανε φοβερή εντύπωση, γιατί είχαν απόλυτο δίκιο.

Ο δεύτερος λόγος που με ώθησε στην κυκλοφορία του ήταν τα λόγια του Ν. Κοντογούρη σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό “fractal press”. Εκεί στην ερώτηση που του έκαναν σχετικά με το τι τον ενόχλησε στα περισσότερα ελληνικά fanzineς, απάντησε : «Δεν ξέρω κανένα fanzine που να μην θέλει να πουλά ή να μην ονειρεύεται να πουλήσει 5,6,7 χιλιάδες αντίτυπα. Όπως ελέγχουν οι πολυεθνικές τα κατευθυνόμενα περιοδικά έτσι ελέγχουν οι ανεξάρτητες εταιρίες και οι χονδρέμποροι – μεγαλέμποροι τα fanzineς. Δηλαδή τους δίνουν δίσκους και διαφήμιση με σκοπό να περάσουν κάποια συγκροτήματα που αυτοί οι άνθρωποι κάνουν εισαγωγή των δίσκων τους στην Ελλάδα ή που τα έχουν στις εταιρίες τους. Κακά τα ψέματα, παίζουν ακριβώς τον ίδιο ρόλο που παίζουν και τα κατευθυνόμενα περιοδικά». Αυτό το τελευταίο με χτύπησε κατευθείαν σαν ηλεκτρική εκκένωση. Και το κακό είναι πως η επιβεβαίωση ήρθε απ’ το ίδιο το fanzine στο κομμάτι του Π. Μπάρλα «another bridge across”.

Τότε κατάλαβα γιατί δεν είδα πουθενά συνέντευξη των ROOM 12, των Συνθετικών, των Computer Technilogy Music και τόσων άλλων συγκροτημάτων. Γιατί το αμάρτημά τους ήταν ότι κυκλοφόρησαν μόνο σε demo ή σε προσωπικό LP το υλικό τους και δεν συνεργάστηκαν με καμία από τις γνωστές «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ» εταιρίες.

ΝΑΙ! Αυτό το τεύχος -πρώτο αλλά όχι μοναδικό- είναι αφιερωμένο στην λέξη “ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ”. Θέλετε να μάθετε τους όρους του παιχνιδιού και τους κώδικες που θα συνοδεύουν κάθε τεύχος αυτού εδώ του fanzine; Ωραία! έχουμε και λέμε. Βασικός κορμός του θα είναι «Οι σελίδες της Αποκάλυψης». Εκεί, μέσα από τις διάφορες κριτικές που γίνονται, θα ξεχωρίζουν τα πραγματικά αξιόλογα group απ αυτά που θα χρειαστούν εντατικά φροντιστήριο. Η επιβράβευση τους θα είναι η συμμετοχή τους με 2 κομμάτια στην κασέτα που θα συνοδεύει πάντοτε αυτό το fanzine.

Το κάθε τεύχος θα είναι αφιερωμένο σε μια ΛΕΞΗ. Όπως έγραψα και προηγουμένως αυτό το τεύχος ανήκει στην λέξη «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ». Όλα τα άρθρα και οι συνεντεύξεις θα περιστρέφονται με υπόβαθρο αυτή την λέξη και την έννοιά της. Για το επόμενο τεύχος σκέφτομαι την λέξη «ΑΔΙΚΙΑ» και για το τρίτο την λέξη «ΚΑΝΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ».

Τα γκρουπ και οι καλλιτέχνες που θα ανταλλάσουμε μερικές κουβέντες ερωτοαπαντησεων -συνέντευξη θέλουν να το λένε οι άλλοι- θα δίνει είτε 2 ακυκλοφόρητα κομμάτια του, είτε 2 γνωστά σε διαφορετικό remix όμως και θα ακούγονται αποκλειστικά στην κασέτα που συνοδεύει αυτό το fanzine Όρος απαράβατος, η συνοδεία του fanzine απ' την κασέτα, έτσι ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να διαβάζει και να ακούει συγχρόνως ΓΙΑΤΙ ξεχώρισε το demo ενός γκρουπ ή καλλιτέχνη και τι το έκανε τόσο μαγικό –εννοείται πάντοτε λόγω της υποκειμενικής προσωπικής μου άποψης.


Φυσικά όσοι το θελήσουν, δεν θα περάσουν από τα αδηφάγα δόντια των «Σελίδων της Αποκάλυψης» αλά σε κάποιες σελίδες θα τους γίνεται απλή παρουσίαση της κυκλοφορίας του demo, του single, του LP, του CD (;) ή του fanzine τους.


Πως σας φαίνεται; Τι; Προσπαθώ να βγάλω την fanzine έκδοση του AUDIO; Χα! Ας γελάσω! Μάλλον δεν καταλάβατε καλά τους όρους του παιχνιδιού. Άσε δε, που δεν έχω την ρητορική άνεση του Α. Ζήλου. Για ξαναδιαβάστε την αποκωδικοποίηση αυτού του fanzine, ναι να πάρετε μέρος στο παιχνίδι ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΑΣ ΠΛΕΟΝ ΟΡΟΥΣ!

Thursday, 16 February 2012

Giusurum Presents:Ζώντας στην ειρκτή…

Μετά την This Happy Feeling ήρθε η σειρά της ειρκτής. Μιας δισκογραφικής που ήδη έχει αφήσει το στίγμα της στην μουσική πραγματικότητα της χώρας- κυρίως με τις επανακυκλοφορίες της. Ο λόγος λοιπόν στην ομάδα της ειρκτή.
----------------------------------------------------------

Ζώντας στην ειρκτή…

Περισσότερο από μια απλή ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία η ειρκτή αποτελεί τη βασική αιχμή μιας θεώρησης για τη μουσική που μας αρέσει. Για αυτή τη μουσική την οποία χρόνια τώρα ακούμε, παρακολουθούμε, αγαπάμε και στηρίζουμε. Διανύουμε ακατάπαυστα τα χρόνια ‘απελευθερωτικού εγκλεισμού΄ σε ένα μουσικό περιβάλλον που ορίζει και ορίζεται από τον τρόπο που εμείς βιώνουμε την πραγματικότητα. Κρίναμε και κρίνουμε ωστόσο, ότι ο τρόπος αυτός δεν αποτελεί απλά ένα βίωμα μιας φιλικής παρέας όπως η δική μας. Αντίθετα, αποτελεί βίωμα πολλών μουσικών φίλων εκεί έξω οι οποίοι αναζητούν συμπαραστάτες και συνοδοιπόρους σε αυτό το μακρύ ταξίδι εν-δια-φέροντος. Και η ομάδα της ειρκτή μπορεί μόνο να υποσχεθεί ότι θα καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να διατηρήσει αυτό το εν-δια-φέρον ζωντανό.

Κατ’ αυτό τον τρόπο:


Αναλάβαμε να ξεκινήσουμε μία εκτενή προσπάθεια επικοινωνίας με καλλιτέχνες μιας κουλτούρας πιο κρύφιας, απόμακρης και ‘υπόγειας’ εν γένει. Με την αμέριστη συμπαράσταση όλων αυτών των συμμετεχόντων στο μουσικό παιχνίδι ξεκινήσαμε να επανεπενδύουμε στις αυθεντικές μουσικές δημιουργίες αλλοτινών εποχών. Οι δημιουργίες επικεντρώνονται στο χώρο του ευρύτερου σκοτεινού ήχου όπως αυτός που οι Γάλλοι ονομάσανε χαρακτηριστικά ‘cold wave’ ή που οι περισσότεροι από εμάς γνωρίσαμε ως ‘dark wave’. Επιπρόσθετοι όροι όπως ‘new wave’, ‘post punk’ ή ‘minimal synth’ εμπεριέχονται στα πλαίσια του δισκογραφικού μας εγχειρήματος. Σε κάθε περίπτωση, εναπόκειται στον ακροατή να ορίσει τον χαρακτηρισμό του κάθε ‘ηχητικού έργου’ όπως ακριβώς στον αναγνώστη να ορίζει την τύχη ενός βιβλίου.


Αναγνωρίσαμε την ανάγκη πολλών φίλων της μουσικής να ακούσουν και να συλλέξουν μουσικά έργα τα οποία είχαν είτε εξαντληθεί είτε δεν είχαν ποτέ κυκλοφορήσει σε κάποιο έστω και υποτυπωδώς αξιόπιστο μέσο (π.χ. κασέτα). Στην πρώτη περίπτωση, επαναδιαθέτουμε έργα αποκαλύπτοντας συνάμα τη διάθεσή μας να καταπολεμήσουμε όσο μπορούμε το φαινόμενο της εσαεί παράλογης θυσίας του μουσικού έργου στο βωμό του εμπορίου. Στη δεύτερη περίπτωση συνεισφέρουμε στην αποκατάσταση (επιτέλους!) μουσικών καλλιτεχνημάτων που για ατυχείς λόγους δεν αποτέλεσαν κοινό κτήμα στο παρελθόν λόγω ανύπαρκτης ή μη ευρείας κυκλοφορίας.

Αποφασίσαμε να στηρίξουμε κύρια το αγαπημένο μας μέσο μουσικής: Το βινύλιο. Όντας οι ίδιοι συλλέκτες βινυλίου θεωρήσαμε και θεωρούμε πως το μέσο αυτό όχι απλά είναι το πιο αξιόπιστο αλλά και αυτό που συνάδει κύρια με τις αισθητικές μας προτιμήσεις. Για αυτό το λόγο, προβλέπεται ότι συναρτήσει των περιστάσεων το συντριπτικό τουλάχιστον ποσοστό των εκδόσεων θα είναι σε μορφή βινυλίου.


Η ομάδα της Ειρκτή


Χωρίς Περιδέραιο
48 Σιωπές
Metro Decay- Κειμηλια

Thursday, 9 February 2012

Giusurum Presents:This Happy Feeling (THF)

Mετά τις Spinalonga και b-otherside Records ήρθε η σειρά της This Happy Feeling να αυτοπραρουσιαστεί εδώ στο Γιουσουρούμ. Είναι η εταιρία που μας έχει χαρίσει Impossible Tymes (τα είπαμε εδώ), Οne Night Suzan, The Crooner, Kissamatic Lovebubbles. Τι άλλο θέλετε?? Ο λόγος στην This HAppy Feeling!!!!
-----------------------------

Η ιστορία της This Happy Feeling (THF) ξεκινά το 1992, όταν 2 μέλη της innocent label (ανεξάρτητη εταιρεία που το 1990-1991 κυκλοφορούσε κασσέτες, διοργάνωνε live και party) απο ελληνικά indie pop group. Ο Ζήσιμος (The Crooner, One Night Suzan) και ο Χρήστος μαζί με τον Μάκη (Next Time Passions) αποφάσισαν να προχωρήσουν σε κυκλοφορίες βινυλίου απο τα δικά τους group, αλλά και απο group φίλων, δίνοντας προσοχή τόσο στον ήχο όσο και στο artwork των βινυλίων που θα κυκλοφορούσαν.

Διοργανώνοντας live gigs και parties συγκεντρώθηκαν τα χρήματα για την πρώτη επίσημη κυκλοφορία, (FEEL 01) το “Angel Flower” Ep των Next Time Passions. Η ανταπόκριση ήταν πολύ θετική, κυρίως απο το το εξωτερικό και έτσι δεν άργησε να έρθει η δεύτερη κυκλοφορία (FEEL 02) το 1993, το “Don’t Let Them Kill Our Taste” Ep των One Night Suzan.

Προσπαθώντας να προωθήσει και άλλα σχήματα της τοπικής indie pop σκηνής, η THF οργάνωσε πολλά events και με άλλα groups όπως Pillow, Raining Pleasure, Seaside κτλ. Έτσι πολύ σύντομα κυκλοφόρησε σε 7” single (FEEL 03) 2 tracks (Endless / Only Lust) των Kissamatic Lovebubbles. Την ίδια περίοδο μέλη των One Night Suzan kai Next Time Passions ασχολούταν και με side projects, όπως το solo project του Ζίσημου The Crooner που κυκλοφόρησε η THF (FEEL 04) το “Sounds From The Valley Of Love” Ep, καθώς και το project των Impossible Tymes με μέλη απο One Night Suzan, Next Time Passions καθώς και guests απο groups όπως Pillow, Kissamatic Lovebubbles.

Καθώς η Ισπανική Elefant Records ενδιαφέροταν και προωθούσε τα singles της This Happy Feeling στην Ευρώπη, αποφάσισε να κυκλοφορήσει ενα split 7” ep με tracks απο group της THF (Next Time Passions και Impossible Tymes). Η κυκλοφορία αυτή ήταν το σπάνιο πλέον 7ίντσο “2Χ1” Ep με 2 tracks απο κάθε group.

Μετά το 1995 ο Μάκης και ο Ζήσιμος συνεχίζουν να δουλεύουν μαζί, σαν THF Productions και μαζί κάτω απο το όνομα the Crooner κυκλοφορούν 2 albums και συμμετέχουν με πολλά tracks σε συλλογές διαφόρων labels απ’ολο τον κόσμο (Shelflife, Tone Vendor, Pop Art, Victor JVC, Siesta, Bungalow, Aquatic κ.τ.λ.).


Ωστόσο τα 4 singles της This Happy Feeling (μαζί και το split της Elefant Rec.) αποτελούν το πιο ανεξήτηλο ντοκουμέντο για την Ελληνική indie pop σκηνή στα early 90’s

One Night Suzan
"Don't let them kill our taste"
Next Time Passions - Not Here Anymore



The Crooner / The world was a trap
Impossible Tymes-The Things You Love

Monday, 19 July 2010

Giusurum Presents: b-otherside records!!!

Μετά την Spinalonga ήρθε η σειρά της b-otherside Records να αυτοπραρουσιαστεί εδώ στο Γιουσουρούμ και να μας πει το τι σκέφτετε για την κατάσταση στην ελληνική μουσική πραγματικότητα!! Έχει ενδιαφέρον να ακούς (διαβάζεις) αυτούς που επενδύουν (χρόνο, χρήμα, μεράκι, κλπ) στην ελληνική μουσική βιομηχανία (ή βιοτεχνία αν προτειμάτε). Ο λόγος στον Δημήτρη και την Κατερίνα από την b-otherside!!!
---------------------------------------------------------------

Ως λάτρεις και συλλέκτες δίσκων της ελληνικής σκηνής ξεκινήσαμε από το 1994-5 ακούγοντας οτιδήποτε μας προκαλούσε το ενδιαφέρον και μαζεύοντας ανελλιπώς όλα τα βινυλια από το '80 και το '90,εχοντας μια έλξη για τον ζεστό, αναλογικό ήχο και τα μαύρα αυλάκια. Ο Δεκέμβρης του '08 μας βρήκε σε μια περίεργη φάση όπου είχαμε βαρεθεί να λεμε ότι όλα πανε αργά και δυσκοίλια στον μικρόκοσμο της ελληνικής σκηνής οπότε και είπαμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, στον βαθμό τουλάχιστον που μπορούσαμε. Ψάχνοντας στο ιντερνετ να βρούμε το όνομα που θα βαπτίζαμε την δισκογραφική σαν πρώτη επιλογή μας προέκυψε το B-Sides αλλά φυσικά πέσαμε πάνω στους Πατρινούς φίλους μας και ακούγοντας τα τραγούδια τους καταφέραμε δυο σε ένα: Και ξεκινήσαμε την δισκογραφική ως B-otherSide Records και ξέραμε ποια θα ήταν η πρώτη μας δουλειά, την οποία και λατρεύουμε. Παράλληλα με τον φρέσκο σημερινό ήχο τον οποίο ακουμε ανελλιπώς είχαμε και ένα ακόμη χόμπι: Την καταγραφή των ελληνικών συγκροτημάτων από τα σπάργανα της ελληνικής ροκ, δηλαδή από το 1963 και μετά ώστε κάποια στιγμή να προκύψει μια ολοκληρωμένη εγκυκλοπαιδική παρουσίαση σε ένα βιβλίο. Μέσα από αυτές τις αναζητήσεις ήρθε στα χέρια μας και ανέκδοτο υλικό από τις δεκαετίες του '60 και του '70 το οποίο πολλές φορές μας άφησε άναυδους με την μοναδικότητα του και πιστεύοντας στην αξία της παρουσίασης του γεννήθηκε το μικρό αδερφάκι Lost Archives από το οποίο παρουσιάσαμε τους δίσκους των Sun Of Greece και του Σωτήρη Κοματσιουλη ενώ υπάρχει ακόμα αρκετό υλικό για ανάδειξη στο μέλλον. Τελευταία στάση σε αυτό το δημιουργικό ταξίδι είναι η νεογέννητη B-otherSide Digital από την οποία θα εκδοθούν κάποιες σύγχρονες κυκλοφορίες σε cd,με πρώτη την ολοκληρωμένη δουλειά των φίλων μας B-Sides με τίτλο "Story without end" το οποίο και μόλις κυκλοφόρησε. Γενικότερα όμως σκοπός μας είναι να δώσουμε βαρύτητα και βάση στο βινυλιο και μόνο για εξαιρέσεις λόγω της αυξημένης πίεσης του κόσμου να καταφεύγουμε στο cd.

Μετά από δυόμισι χρόνια λειτουργίας αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι το βινυλιο θα συνεχίσει να υπάρχει για πολλά χρόνια ακόμα αφού υπάρχει ένας συνεχώς ανανεωμένος κόσμος και μάλιστα από νέα παιδιά, διψασμένα να ζήσουν την μαγεία της επαφής με τις 33 στροφές και την βελόνα, πράγμα που στο εξωτερικό είναι πολύ περισσότερο γιγαντωμένο, σύμφωνα με τις πωλήσεις μας τουλάχιστον. Από εκεί και πέρα δεν πιστεύω στα στεγανά αφού η καλή ελληνική ροκ είτε προέρχεται από το 1963 (και όμως υπάρχει!) είτε από τα σημερινά ταλαντούχα παιδιά έχει μια θέση στην καρδιά μας και φυσικά στην δισκοθήκη μας. Απλά η προσέγγιση στο παλαιό υλικό θα πρέπει να γίνεται με γνώμονα την ιστορική αποκατάσταση και όχι την...λαγνεία αφού πολλοί ενδιαφέρονται για τις ιστορικές κυκλοφορίες και επιμένουν να αγνοούν την φοβερή σημερινή σκηνή, πράγμα που με κάνει να γελάω σκεφτόμενος ότι αν με το καλό είμαι ζωντανός σε 30 χρόνια από τώρα, οι τότε πιτσιρικάδες θα κοιτάνε με την ίδια λαγνεία τον ήχο του 2010.Απο την πλευρά μας σκοπεύουμε να συνεχίσουμε τις εκδόσεις βινυλιου και ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των καιρών, οι προσπάθειες μας επικεντρώνονται σε όσο το δυνατόν πιο οικονομικές λύσης χωρίς όμως καμιά έκπτωση στην ποιότητα του ενώ μέσα στα προσεχή σχέδια μας είναι και κάποιες συμπαραγωγές με άλλα γνωστά ελληνικά label στο άμεσο μέλλον. Μέχρι τότε επιστροφή στην αναλογική μαγεία! Vinyl is back!

Φιλικα,
Δημητρης-Κατερινα

Δισκογραφια:
B-Sides "Queen/Forest" 7" B-otherSide BSR 01 Sold Out (ltd to 500)
Sun of Greece "S/t" LP Lost Archives BSR 02 Sold Out (ltd to 440)
Σωτηρης Κοματσιουλης "Σαν τον ανεμο" LP Lost Archives BSR 03 Few Copies(ltd to 500)
B-Sides "Kill/I speak your words" 7" B-otherSide BSR04 Sold Out (ltd to 200)
Monkee Wonkey "I want to dissapear" LP B-otherSide BSR05 (ltd to 200)
B-Sides "Story without end" CD Digital BSR06

Wednesday, 23 June 2010

Giusurum presents: Spinalonga Records - Το χρόνικο του νησιού των λεπρών!!!

Κατα καιρούς έχουμε φιλοξενήσει και γκρουπ, μουσικούς, σκηνοθέτες και άλλες φυλές της ελληνικής μουσικής πραγματικότητας. Τι όμως έλειπε?? Μα φυσικά οι δισκογραφικές του χώρου!! Εκείνοι οι άνθρωποι που βοηθάν το μουσικό απότελεσμα να φτάσει σε εμάς!! Έτσι αποφασίσαμε να δώσουμε το "βήμα" του γιουσουρούμ και σε ανθρώπους του χώρου αυτού ,ώστε να μας αυτο-παρουσιαστοπυν, να πούν και αυτοί τι τελικά τρέχει και τις απόψεις τους για τα τεκτενόμενα!! Η αρχή γίνεται με την κολεκτίβα της Spinalonga Records. Ο λόγος λοιπόν στα παιδιά της Spinalonga!!!
---------------------------------------
Η μη-κερδοσκοπική Spinalonga Records ξεκίνησε τις δραστηριότητές της το 2005 σαν μια πρωτοβουλία από μέλη από τα γκρουπ για την προώθηση της αγγλόφωνης 'rock' σκηνής. Εκείνη την χρονική στιγμή, η αγγλόφωνη σκηνή είχε μεγάλη έλλειψη προβολής και μέσων, και η δημιουργία μιας τέτοιας κίνησης ήταν απαραίτητη. Αρχικά με βάση τρεις συλλογές, μέχρι το 2007, καταγράψαμε πάνω από 40 σχήματα, συνδέοντας την σκηνή του ’90 (Echo Tattoo, Sigmatropic, the Earthbound, Nighstalker, Deus ex Machina κ.α.) με τις νέες μπάντες (Misuse, the Callas, 2L8, Sleepin Pillow, Modrec, Sugah Galore, Absent Mindead, Expert Medicine κτλ...).

Παράλληλα με τις κυκλοφορίες, υπήρξε μια συνεχής παρουσία μέσω ζωντανών εκδηλώσεων. Στήθηκε ένας πυρήνας συγκροτημάτων (the Dive, Liquidust, Cube, Planet of Zeus, Bliss, Semen of the Sun, Yellow Devil Sauce κτλ) που ανέδειξε την heavy rock διάσταση της σκηνής, αλλά οι δραστηριότητες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη εκτεινόντουσαν σε πολλά μουσικά ιδιώματα και ηχοχρώματα (σχήματα με εντελώς απόμακρες προσεγγίσεις στην μουσική τους : π.χ. Spyweirdos, Universe 217, Funk Collectiv, Mary and the Boy κ.α.). Επιστέγασμα των πρωτοβουλιών αυτών, η συναυλία των Τούρκων Gevende {οι οποίο ξαναέρχονται στην Ελλάδα φέτος στο Φεστιβάλ της Βλάστης (http://www.oikotopia.gr/EarthFestival-gr.htm)} και η πρώτη, στην Ελλάδα, εμφάνιση του πρώην ντράμερ των ιστορικών Kyuss, Brant Bjork.

Από το 2008 και μετά η κολεκτίβα κυκλοφόρησε αρκετούς δίσκους : Semen of the Sun, Misuse, Modrec, Sugah Galore, Biri Biri, Duke Abduction, Yellow Devil Sauce και Three Way Plane, ενσωματώνοντας νέα γκρουπ στο δίκτυο της.

Παράλληλα, κυκλοφόρησε μια διαδικτυακή συλλογή χωρίς αντίτιμο, το 2010, μέσω της ιστοσελίδας της www.spinalonga.net με αρκετές νέες ηχογραφήσεις από σχήματα που κυκλοφορούν ή θα κυκλοφορούσαν δίσκους (όχι κατ' ανάγκη από την Spinalonga Records) όπως : Afformance, Bazooka, Acid Baby Jesus, the Dive, Ludmila, Cinecod, Fingers Crossed κτλ...Aκόμα κάποιες κυκλοφορίες παρέχονται πλέον χωρίς αντίτιμο σε ηλεκτρονική μορφή από τον ίδιο ιστότοπο.
Με στόχευση την δημιουργίας σκηνής, σε όλα τα επίπεδα, η Spinalonga Records προσπαθεί να φέρνει τα συγκροτήματα (αλλά και τις φιλικά προσκείμενες δισκογραφικές) σε επικοινωνία, να παρέχει πληροφόρηση για αυτά αλλά και να τα προωθεί με δραστηριότητες. H Spinalonga, ως κολεκτίβα, είναι ανοιχτή στην συμμετοχή συγκροτημάτων ή μονάδων για να δημιουργούνται projects με στόχο την ανάδειξη της σκηνής, κάτι που συνεπάγεται ότι προσπαθεί οι εκδηλώσεις της να είναι, αν όχι πάντα χωρίς αντίτιμο, πολύ προσιτές.

Δραστηριότητα δοσμένη για μηχανικούς.
Η πλήρης λίστα κυκλοφοριών της Spinalonga Records

V.A. - In the Junkyard vol.1 (2005)*
V.A. - In the Junkyard vol.2 (2005)*
V.A. - In the Junkyard vol.3 (2007) - [double cd]
Semen of the Sun - Radio Adult (2007)*
Misuse - Misuse (2008)
Modrec - Art Naive (2008)
Sugah Galore - Spacecakes (2009)
Biri Biri - Biri Biri (2009)
Duke Abduction - the curious world of (2010)
V.A. - This is Indie Groovy Heavy (2010)* [online release]
Yellow Devil Sauce - Early Dinner at Dr. Chakravarti's (2010)
Three Way Plane - Give us something new to shout (2010)

* οι κυκλοφοριες με αστερίσκο διατήθενται προς download χωρίς αντίτιμο από τον ιστότοπο www.spinalonga.net

Είναι επίκαιρη η αυτοοργάνωση?
Η σκηνή σήμερα
Πέντε χρόνια μετά το ξεκίνημα της Spinalonga Records, το τοπίο στο αγγλόφωνο rock έχει αλλάξει αρκετά. Πλέον, νέα ιδιώματα, για την ελληνική μουσική βιομηχανία, εμφανίζονται και καταλαμβάνουν το χώρο που κάποτε άνηκε στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Αυτή η τάση περιγράφεται από την 'άνοδο του αγγλόφωνου στίχου' και το τραγικό 'η μόδα του αγγλικού στίχου'. Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον πολλοί καλλιτέχνες ανήκουν σε ανεξάρτητες δισκογραφικές οι οποίες κυκλοφορούν καλλιτέχνες με μουσικά κριτήρια και όχι μόνο οικονομικά, κάτι που μας αρέσει.

Παρακάμπτοντας το θέμα του 'hype' που απασχόλησε την 'indie' κοινότητα (το οποίο είναι μια μεγάλη συζήτηση) εμάς μας αρέσει αυτή η εξέλιξη στα μουσικά δρώμενα του τόπου. Παρ' όλα αυτά, ο ραδιοφωνικός ήχος είναι συγκεκριμένος και εν πολλοίς ο μόνος πραγματικά εμπορεύσιμος, τουλάχιστον στην ελληνική αγορά. Δεν είμαστε πιστοί του underground, με την έννοια ότι δεν αντιπαθούμε κάθε συγκρότημα που μπορεί να έχει έναν μεγαλύτερο αντίκτυπο στο μουσικό γίγνεσθαι. Είμαστε, όμως, ταγμένοι να εμπλεκόμαστε με μουσική που έχει μια συνέπεια και μία αυθεντικότητα .Πολλές φορές δε, αρκετά σχήματα έχουν μια φιλοσοφία DIY που μας δίνουν το περιθώριο να συνεχίζουμε αυτοοργανωμένα. Γιατί καλώς ή κακώς πολλές από τις μουσικές που μας αρέσουν είναι φύσει underground ή τέλος πάντων από ανεξάρτητες δισκογραφικές.

Αξιοσημείωτο είναι ότι πλέον ο αριθμός των κυκλοφοριών ανά έτος για την αγγλόφωνη σκηνή είναι ο μεγαλύτερος που υπήρξε πότε στην Ελλάδα, μια πραγματικά εξαιρετική περίοδος!

Τι μέλλει γενέσθαι
Τα έπομενα βήματα της κολλεκτίβας
Ήδη για την νέα χρονιά υπάρχουν κάποιες δρομολογημένες κυκλοφορίες : ο πρώτος εκπληκτικός δίσκος των the Dive, που πιστεύουμε ότι θα κάνει αίσθηση, μια διπλή συλλογή που καταγράφει το sludge, post-metal, doom, heavy rock τοπίο με σχήματα όπως : Sun of Nothing, National Pornographik, Bad Trip, Universe 217 κτλ, το ντεμπούτο των Cube και των Ludmila κ.α. Φυσικά, θα υπάρχει και παρουσία στα συναυλιακά δρώμενα της χώρας, αφού ήδη υπάρχουν οι προοπτικές για διοργάνωση εκδηλώσεων σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας. Βασική επιδίωξη είναι η δημιουργία ενός δυναμικού ιστότοπου που θα γίνει οργανικός φορέα πληροφορίας από και για την σκηνή.
{ Επείδη οι τεχνικές απαιτήσεις ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι μεγάλες κα δενι τις πληρούμε ακόμα, οποιοσδήποτε ενδιαφερόμενος με επαρκείς ικανότητες web-programming ενδιαφέρεται να συμμετέχει στο project ας επικοινωνήσει μαζί μας στο caponpower [at] gmail [τελεία] com ή στο spinalongaz [at] gmail [τελεία] com!}

Εν κατακλείδι
Η Spinalonga Records είναι μια αυτοοργανωμένη μη-κερδοσκοπική κολεκτίβα που παίρνει ζωή από την συμμετοχή ατόμων που πονάνε και γουστάρουν την αγγλόφωνη σκηνή στην Ελλάδα. Μετά από πέντε έτη και αρκετές δραστηριότητες, έχει ανάγκη από νέο αίμα για να διευρύνει και να βελτιώσει τις δραστηριότητές της σε θέματα οργάνωσης συναυλιών, δημιουργία συλλογών, επικοινωνίας, γραφιστικής και τεχνικής υποστήριξης. Ελάτε στην μπέσα μας!

www.spinalonga.net
www.myspace.com/spinalongarecords

Για τους χρήστες facebook : γίνετε μέλη του Spinalonga Group και ενημερωθείτε για τις δραστηριότητες μας : http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=5554917903

Thursday, 6 May 2010

Οι Infidelity γράφουν στο γιουσουρούμ: Καθημερινές αστικές ιστορίες!!!

Μου βάλανε το πιστόλι στον κρόταφο, οι υπόλοιποι άπιστοι Θωμάδες, και μου είπανε:
-Γράψε κάτι για το Giusurum μέχρι την Παρασκευή, αλλιώς παίρνεις τον πούλο από τη μπάντα!
-Να γράψω ρε παιδιά, αλλά τι; Γίνετε λίγο πιο σαφείς, πείτε ένα θέμα και εγώ χαλί να γίνω να με πατήσετε…
-Δεν ξέρουμε, σκέψου εσύ κάτι, και φρόντισε να είναι κάτι καλό. Γράψε το και δώσε το μας μέχρι την Παρασκευή, αλλιώς ξέρεις… Le poul!
-Μάλιστα εϊφέντες….

Κάπως έτσι έπεσε σε μένα ο κλήρος και βρέθηκα εδώ και μέρες να σπαζοκεφαλιάζομαι για το τι θα μπορούσα να γράψω για το ένα Κουστούμ, στο Giusurum. Ο κέρσορας στον κειμενογράφο βαρέθηκε να αναβοσβήνει, οι λέξεις όσο γρήγορα πληκτρολογούνταν εξίσου γρήγορα διαγράφονταν. Οι σκέψεις πήγαιναν και ερχόταν και έλιωνα άπραγος, ώρες ατελείωτες μπροστά από την οθόνη. “Χμμμ να πω για εκείνο;…μπα αδιάφορο το βρίσκω, μήπως να πω για το άλλο; Μπα εξίσου αδιάφορο…τι να γράψω, τι να γράψω…” Κάπως έτσι κύλησαν οι μέρες και κείμενο δεν γράφτηκε. Ώσπου έκανα την ερώτηση στον εαυτό μου: Για τι πράγμα δεν μας έχουν ρωτήσει ποτέ; Και η απάντηση βγήκε εντελώς αυθόρμητα: Για τις μικρές ιστορίες που αφηγείται το κάθε τραγούδι ! Θέμα που ίσως για πολλούς, να είναι ανιαρό και αδιάφορο, αλλά κάτι για το οποίο σίγουρα δεν έχουμε μιλήσει, οπότε αποφεύγουμε και τον κίνδυνο να πέσουμε στο ατόπημα της επανάληψης!

Το πρώτο τετράστιχο που αντικρίζει κανείς στο εξώφυλλο του In the city, είναι το haiku Hildah Stampah γραμμένο από την Ani Katsuyoki. Δημιουργός και δημιούργημα κατά το παρελθόν αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για μεγάλους καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και του Wacky Jacko. Και αν δεν σας έρχεται κάποιο παράδειγμα κατά νου, θα σας βοηθήσω παραθέτοντας τους ακόλουθους στίχους:

Ani Katsuyoki, katsuyoki, katsuyoki Ani,
you’ve been Hildah, you‘ve been Stampah
a smooth criminal!

Να δω ποιον άλλον θα ‘σκοτώσουμε’ στον επόμενο δίσκο…!

01.In the city: Το συγκεκριμένο τραγούδι αποτέλεσε το πρώτο το οποίο πήρε σάρκα και οστά από τον ομώνυμο δίσκο, ο οποίος για το λόγο αυτό φέρει και το όνομά του. Στίχοι μπερδεμένοι, τους πήρε λίγο καιρό να αποφασίσουν για τι πράγμα μιλάνε. Για την αντίδραση; Για τον έρωτα; Λίγο και απ’ τα δύο; Στην τελική μήπως και ο έρωτας μια μορφή αντίδρασης δεν είναι; Όταν αψηφάς οποιαδήποτε λογική σκέψη, όταν καταφέρνεις και ισοπεδώνεις τον υπέρμετρο εγωισμό σου, όταν ξεπερνάς τους φραγμούς που είτε άθελα είτε ηθελημένα έχουν τεθεί από εσένα και τον περίγυρο σου, τότε επαναστατείς πρώτον ενάντια στον εαυτό σου και δεύτερον, στα θέλω των υπολοίπων. Join the resistance fall in love (2L8). Η πρώτη επαφή των στίχων με τη μουσική έλαβε χώρα ένα ανοιξιάτικο απόγευμα του 2008. Μια φωνή, η ακουστική κιθάρα του Στέλιου και τίποτα παραπάνω. Το τραγούδι απέκτησε τον βασικό του κορμό σε λιγότερο από μια ώρα και στην επόμενη πρόβα “ντύθηκε” σχεδόν εξολοκλήρου. Πότε θεωρήσαμε ότι τελείωσε; Ούτε που θυμάμαι, μιας και μικρές πινελιές έμπαιναν και έβγαιναν σε κάθε συνάντησή μας. Φαντάζομαι όταν βαρεθήκαμε αυτή τη διαδικασία του βάλε- βγάλε αφήσαμε και το κομμάτι στην ησυχία του.


02. Conflict: Εδώ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα…έρωτας είναι η αιτία και μάλιστα για το ίδιο πρόσωπο, με αυτό του In the city. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται, αλλά όταν έχεις άλλα στο κεφάλι σου, δεν σε νοιάζει αυτό. Ο βασικός κορμός του τραγουδιού χτίστηκε πάνω στην κιθάρα του Γιώργου (Mylo), η οποία υπογείως δείχνει τις 16Horsepower καταβολές της και στο ακορντεόν της Σοφίας, το οποίο αυτή τη φορά αποφάσισε να φορέσει τη βαλκανική του ενδυμασία, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε για το που πατάει το ένα από τα δυο μας πόδια, γεωγραφικά και πολιτιστικά!


03. Underestimate me: Υπάρχουν άνθρωποι, που συνεχώς τιμωρούν τον εαυτό τους, που προσπαθούν να πιστέψουν ότι δεν είναι αρκετά καλοί σε αυτό που κάνουν και επιδιώκουν πάντα την τιμωρία της απραξίας. Διαλαλούν την ιδιότητα τους αυτή επιδιώκοντας την συμπάθεια; Τον οίκτο; Θα σας γελάσω. Αλλά θέλει προσοχή. Αν τους δείξεις συμπάθεια για την “ειλικρίνεια” τους, είσαι σε καλό δρόμο και συνυπάρχεις μαζί τους μια χαρά, έτσι όμως και κάνεις το σφάλμα και δείξεις ότι τους υποτιμάς, ανοίγεις ένα αγνοία σου τις πύλες της κολάσεως. Με έναν μαγικό τρόπο καταφέρνουν και σου περνάνε το μικρόβιο τους και βυθίζεστε παρέα, μέρα με τη μέρα, ολοένα και περισσότερο στον κόσμο της απραξίας, με τη διαφορά ότι αυτοί λόγω συνήθειας αντέχουν, ενώ εσύ που είσαι αμάθητος, βαλτώνεις για τα καλά. Το μουσικό κομμάτι του τραγουδιού ξεκίνησε από την Σοφία και με το που δημιουργήθηκε η βάση, οι υπόλοιποι “χτίστες” πιάσανε δουλειά. Όσο πολύ δυσκολεύτηκα να βγω από τον “βάλτο” στον οποίο είχα υποπέσει, άλλο τόσο με δυσκόλεψε να αντιληφθώ τον “κύκλο” του sampler στο πρώτο verse, με αποτέλεσμα να μπαίνω συνεχώς όπου να ‘ναι! Τελικώς με την επιμονή και την υπομονή των υπολοίπων, τα κατάφερα και εγώ…ο στόκος!


04.Estrangement: Μετά τον έρωτα συχνά ακολουθεί η φθορά και στη συνέχεια έπεται η διάλυση και η αποξένωση. Ο άνθρωπος που μέχρι πρότινος θεωρούσες άνθρωπό σου, πλέον είναι ένας ξένος και όσα πάνω του θεωρούσες γοητευτικά πλέον φαντάζουν το λιγότερο αδιάφορα. Απλοϊκά παιχνίδια του μυαλού για την τόνωση του εγωισμού, στιγμές που οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, έχουμε ζήσει. Το Estrangement θεωρώ πως είναι ένα ιδιαίτερο κομμάτι μουσικά, λίγο η “χαλασμένη” κιθάρα του Γιώργου (Mylo), λίγο ο αργόσυρτος ρυθμός των drums, το κοφτό μπάσο και το riff από τη κιθάρα του Στέλιου συνθέτουν ένα τραγούδι που στο σύνολο του μας αρέσει πολύ…ψέματα τον drummer μας ακόμη προσπαθούμε να τον πείσουμε ότι πρόκειται για ένα όμορφο τραγούδι!


05.Don’t Talk To Me: Ώπ, να και η “τσόντα” της υπόθεσης!!! Προερχόμενο από μια άλλη εποχή, είχε την ατυχία λόγω χρονικών περιθωρίων, να μη προλάβει να δισκογραφηθεί μαζί με τα υπόλοιπα τραγούδια του Viewer from a black star και έτσι πήρε το επόμενο δρομολόγιο για να πάει στον προορισμό του. Το συγκεκριμένο τραγούδι λειτουργεί περισσότερο ως ένα album με παλιές φωτογραφίες, μιας και τα συναισθήματα εκείνης της εποχής έχουν ξεθωριάσει μέσα μου, προ πολλού. Το θέμα αυτού: ένας έρωτας σε έναν κόσμο ο οποίος πνίγει τους πρωταγωνιστές του. Αυτό αντιλαμβάνομαι, μιας και πλέον παρατηρώ ως τρίτος, προσπαθώντας να καταλάβω τι θέλει να πει ο “ποιητής”. Αυτό που θυμάμαι ξεκάθαρα είναι το πώς και το που γεννήθηκε. Ιούλιος, ένα καλοκαιρινό απόγευμα του 1998, έχοντας μπύρες για όσο σήκωνε το πορτοφόλι μας, δυο ακουστικές κιθάρες, μέσα στην παλιά δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης μας, χώρος τον οποίο καταπατούσαμε εκείνη τη στιγμή…κύριε δήμαρχε trespassers, trespasseeeeeeeeers!


06. Modern Life 124: Επιτηδευμένη θλίψη, ψευτο-hype, ψευτο-γκλαμουριά, γκρίνια, μιζέρια και άγχος συνθέτουν το μεγαλύτερο κομμάτι της σύγχρονης ζωής. Όταν τα σκέφτομαι όλα αυτά το μόνο που θέλω να κάνω είναι να δανειστώ μια φράση από το Replica 5 των Ding An Sich και να φωνάξω…YASASHAAA!!! Οι Infidelity βγάζουν τον pop εαυτό τους, η Σοφία βασανίζει τα δάχτυλα της στο μπάσο και η Νικόλ μπαίνει στην παρέα. 124; Πιπ-πιπ-πιπ-πιπ, Πιπ-πιπ-πιπ-πιπ.


07. The Man You Can’t Trust: Σήκωσε το κεφάλι, κοίτα γύρω σου και σίγουρα θα δεις κάποιον γνωστό σου, ο οποίος είναι φανφάρας, εγωκεντρικός, νάρκισσος, που συχνά θα έκανε οτιδήποτε για να τραβήξει τα βλέμματα και να μειώσει τους γύρω του μόνο και μόνο για να τονώσει το Εγώ του. Ich Uber Alles. Μουσική και στίχοι συνδράμουν στο να αποτυπώσουν τον υποχθόνιο χαρακτήρα καθώς και τη φθορά και τις αγωνίες του πρωταγωνιστή, με κορύφωση του “έργου” το αλλοπρόσαλλο solo της τρομπέτας…Τι; Δεν προλάβαμε να ηχογραφήσαμε την τρομπέτα; Αμάν με αυτήν την πίεση του χρόνου!


08. Never Saw It Coming: Έως τώρα οι στίχοι γράφονταν, εντελώς αυθόρμητα. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα στυλό και οι σκέψεις τρέχανε πάνω στο χαρτί…μέχρι την εμφάνιση του Never saw it coming. Έχοντας απλά ένα verse (στα αθηναϊκά) ή κουπλέ (στα πιο λαϊκά βορειοελλαδίτικα) γεννήθηκε ένα ολόκληρο μουσικό κομμάτι, το οποίο παρόλα αυτά εξακολουθούσε να έχει μόνο ένα τετράστιχο. Χρειάστηκε να μεσολαβήσουν 2 περίπου μήνες ώσπου οι στίχοι να ολοκληρωθούν, με το τελικό χαρτί να είναι γεμάτο μουντζούρες και άλλα πόσα να έχουν καταλήξει στο καλάθι των αχρήστων. Τελικά η επιτηδευμένη συγγραφή στίχων είναι πολύ πιο δύσκολη από όσο φανταζόμουν. Υποκλίνομαι σε όλους τους λαϊκοπόπερ στιχουργούς και οι ομοιότητες σταματούν εδώ. Ματιά στην ελληνική (και όχι μόνο) ζοφερή πολιτική πραγματικότητα, γρήγορος ρυθμός, γρήγορες και φασαριόζικες κιθάρες και οι δύο Γιώργηδες να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας…οι κάφροι!!!


09. Fall Back: Κρατική ασυδοσία, ΧΑ, ΧΟΥ, ρατσισμός προερχόμενος από την εκκλησία της “αγάπης”, άνοδος της ακροδεξιάς μιας και 30+ χρόνια μετά μπορούν πολύ εύκολα οι νοσταλγοί να πετάξουν τα δημοκρατικά τους προσωπεία, και μ’ αυτά και μ΄ αυτά γεννάται ένα εύλογο ερώτημα…άραγε τα μίση καταλαγιάσανε ποτέ ή απλά τόσα χρόνια προσποιούμαστε και καταπιέζουμε ένστικτα; Μήπως είμαστε τόσο άχρηστοι, που δεν είμαστε ικανοί να καθαρίσουμε το μυαλό μας από τις δηλητηριασμένες ιδέες ώστε να προχωρήσουμε μπροστά και απλά περιμένουμε κάποια στιγμή να δοθεί το σύνθημα για το μεγάλο πανηγύρι; Ο χρόνος λένε είναι ο καλύτερος γιατρός, αλλά για την ελληνική πραγματικότητα μάλλον ισχύει η εκδοχή από τις Τρύπες. Ο λαός με τη μνήμη ελέφαντα. Μακάρι να μη ισχύει το, “η ιστορία κάνει κύκλους”. Ένα τραγούδι που χαιρόμαστε να το παίζουμε και το απολαμβάνουμε στο σύνολο του…κρίμα που δεν έχουμε εκλάβει το ίδιο vibe και από όσους το έχουν παρακολουθήσει live.


10.Silence: Η ζωή μας σε μια λέξη. Περνάμε τη μια και μοναδική μας ευκαιρία σε αυτόν τον πλανήτη, επιβάλλοντας τη σιγή στις επιθυμίες μας , στις ανάγκες και στα πάθη μας ώστε να μην ενοχλήσουμε τους κυρίους μας. Και όταν νιώθουμε ότι έχουμε κουραστεί, απλά καθόμαστε στον καναπέ μας, περιμένοντας κάποιος άλλος, παράτολμος και ανόητος, να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά ή το φίδι από την τρύπα αν προτιμάτε, και να μας χαρίσει την ελευθερία που τόσο πολύ λαχταρούμε. Άβουλα πλάσματα που επιλέγουν μια ασφαλή ζωή, φιμωμένη από την ελευθερία έκφρασης η οποία ενέχει κινδύνους. Μελαγχολικοί στίχοι, μελαγχολική μουσική λειτουργούν ως soundtrack της μελαγχολικής και γκρίζας ζωής μας.


Τώρα που πήρα φόρα να σας πω και για τα τραγούδια του Viewer from a black star;
Α δεν γίνεται, βιάζεστε…Τι; Έπεσε κομήτης πάνω στο σπίτι σας και από την τρομάρα της η πεθερά σας δάγκωσε το σκύλο και εμφανίστηκαν και εξωγήινοι οι οποίοι απήγαγαν τη γάτα σας;;; Ωωω λυπάμαι, να μη σας κρατάω, βιαστείτε…κρίμα, κάποια άλλη φορά που δεν θα έχετε και τρεχάματα τότε. Όχι; Θα μετακομίσετε στο εξωτερικό μόνιμα; Χμμμμ…

Friday, 5 March 2010

20000 Miles Ahead:A Last Drive Story - A Rockumentary by Dimitris Kotselis...

Το 20000 miles Ahead: A Last Drive story του Δημήτρη Κοτσέλη, είναι ένα ντοκιμαντέρ που μας διηγείται τη μουσική πορεία των Last Drive από τις πρώτες τους στιγμές στους Αμπελόκηπους, τα πρώτα τους live, την ιστορία πίσω από κάθε άλμπουμ τους, την περιοδεία τους στο εξωτερικό, τις αποχωρήσεις κάποιων μελών τους, το live στο πεδίο του Άρεως που δεν έγινε ποτέ μέχρι τα ιστορικά live στο Gagarin. Όλα αυτά είναι εμπλουτισμένα με αρχειακό και σπάνιο υλικό, καθώς και συζητήσεις με τους Alex, Γιώργο, Χρήστο, Θάνο, καθώς και Αιμ. Κατσούρη, Ν. Κοντογούρη, Χ. Δασκαλόποιυλου, Θ. Μανίκα, Θ. Μήνα, Γ. Πετρίδη, Γ. Αγγελάκα, Dread Astaire, Rocking Bones κ.ά.. Φυσικά πρόκειται για ένα πραγματικό ντοκουμέντο για τους φίλους των Last Drive (και όχι μόνο) που έρχεται να προστεθεί στις ταινίες του είδους (the approaching of the hour, velvet bus, Ροκ στιγμές στο κύτταρο κ.λπ) που τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας γνωρίζουν άνθηση αποκαλύπτοντας παράλληλα την άγνωστη ιστορία των μουσικών μας προτιμήσεων. Εμείς δίνουμε την σκυτάλη στον Δημήτρη Κοτσέλη για να μας πει από πρώτο χέρι την ιστορία πίσω από το 20000 miles Ahead μέσα από ένα κείμενο που γράφτηκε για το Giousouroum!!
---------------------------------------------

Φεβρουάριος 2007.
Ένα καλό σημείο εκκίνησης για αυτό το κείμενο.


Πρέπει να θυμηθώ το σερφάρισμα σε ένα αρχαίο λαπτοπ μέσα σε μια φοιτητική εστία στο Σέφιλντ. Η μέρα είναι σίγουρα Δευτέρα, γιατί τα ιδιαίτερα πράγματα μου συμβαίνουν πάντοτε Δευτέρα . Τότε είναι που σε διάφορα sites πετυχαίνω το νέο: Οι Last Drive επανενώνονται για συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη...

Θυμάμαι την ακριβή αντίδρασή μου. Αμφισβήτησα αμέσως όσα διάβαζα, γιατί από καιρό είχα πειστεί ότι αυτό το συγκρότημα δε θα ξαναϋπήρχε. Θυμάμαι επίσης την ανάγκη να γίνω μέρος αυτού του πράγματος μέσα από το σινεμά. Πήρα αμέσως τηλέφωνο τον Αλέξη στο σπίτι του. Αν και τώρα που το σκέφτομαι ήταν το skype και μάλιστα με προβλήματα στη σύνδεση. Έφερα στο μυαλό μου την πρώτη φορά που τού είχα τηλεφωνήσει, Μάη του 2001 , την αγωνία που είχα για το τι σόι τύπος θα είναι. Ο Αλέξης απάντησε μετά από λίγο και τον ρώτησα αμέσως αν όσα διαβάζω είναι αλήθεια. «Είναι όλα αλήθεια» απαντούσε εκείνος τώρα αλά Όρσον Γουέλες. Ήταν ήδη πολύ κουρασμένος και ήρεμος. Τού είπα αμέσως ότι ήθελα οπωσδήποτε να φτιάξω ένα ντοκιμαντέρ για το συγκρότημα. Η ιδέα ενός ντοκιμαντέρ για τη μπάντα, τριγύριζε άλλωστε στο μυαλό μου από παλιότερα, αν και πάντα κολλούσα στο γεγονός ότι δεν υπήρχε αρκετό (και σε ικανοποιητική ποιότητα) συναυλιακό υλικό. Μέχρι το τέλος εκείνης της βδομάδας είχα στείλει ένα mail στα παιδιά, ώστε (έστω και ηλεκτρονικά) να τούς συστηθώ. Δε γνώριζα καλά παρά τον Αλέξη, ενώ ο Γιώργος ήταν ζήτημα αν θα θυμόταν την επίσκεψή μου στο Tilt χρόνια πίσω, σε μια εποχή όπου δεν ήθελε να μιλήσει ιδιαίτερα για το συγκρότημα.

Τελικά τα παιδιά έδωσαν το οκ για το όλο σχέδιο ένα από τα επόμενα βράδια. Καθώς πλέον τούς ήταν δύσκολο να διαχειριστούν όλη το επικοινωνιακό και οργανωτικό κομμάτι της επανασύνδεσης, με παρέπεμψαν στην Ρένα Οροκλού που είχε αναλάβει αυτό το σκέλος. Με τη Ρένα γνωριστήκαμε και επικοινωνήσαμε μέσο πολλών email και chats, με το μεγαλύτερο μέρος της συνεργασίας μας να γίνεται ηλεκτρονικά.

Όταν στις αρχές Απρίλη ήρθα στην Αθήνα, γνώρισα τον George στο σπίτι του Αλέξη, και συζητήσαμε για το ποιοι θα έπρεπε να εμφανιστούν στο ντοκιμαντέρ, και ποια θα είναι η δομή του φιλμ . Τον Χρήστο τον γνώρισα λίγες μέρες αργότερα στο Gagarin, όταν ένα βράδυ έπαιζαν οι Fleshtones. Εκεί έκανα ένα εκτός προγράμματος γύρισμα με τον Peter Zaremba, ο οποίος μου μίλησε για την παραγωγή του Heatwave (1988), αλλά και τη σύμπραξη Fleshtones – Last Drive επί σκηνής. Με το Θάνο δε συστηθήκαμε μέχρι και το πάρτυ λήξης της τρίτης μέρας, κυρίως γιατί ντρεπόμουν να συστηθώ. Τον είχα δει πάντως σε αναρίθμητα λάιβ με τους Earthbound.

Το μουσικό ντοκιμαντέρ μπορεί και να είναι το πιο πληκτικό κινηματογραφικό είδος στον κόσμο. Θυμάμαι όταν πιο μικρός έβλεπα μουσικά ντοκιμαντέρ πόσο συχνά βαριόμουν, γιατί ποτέ αυτό που συνέβαινε στην οθόνη δεν ήταν τόσο συναρπαστικό όσο η μουσική του συγκροτήματος (ή μουσικού) τον οποίο αφορούσε η ταινία. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο απ’ όλα σε αυτές τις ταινίες ήταν να βλέπω τις συναυλίες των συγκροτημάτων. Περνούσα στην εφηβεία μου το σύνδρομο του στερημένου συναυλιακά Μεσόγειου ο οποίος δεν υπήρχε περίπτωση να δει τις συναυλίες που ήθελε να δει. Ό,τι μου άρεσε στη μουσική ήταν παλιό, και συχνά ο καλλιτέχνης είχε αποδημήσει εις κύριον. Επίσης, δεν είχα κανέναν να μοιραστώ το πάθος για τη μουσική. Τα μουσικά ντοκιμαντέρ ήταν μια καλή διέξοδος.

Το Rattle and Hum (1988) ήταν μια πρώτη αφύπνιση για τη σχέση μου με το είδος. Ο Phil Joannou χρησιμοποίησε μαυρόασπρο φιλμ για να αποτυπώσει τους U2 στην Αμερικάνικη περιοδεία του 1987 (The Joshua Tree). Η ταινία αυτή με κέρδισε στιλιστικά και μου έδωσε να καταλάβω ότι μπορείς να κάνεις ενδιαφέροντα πράγματα με μία μπάντα, όσο αδιάφορη κι αν είναι. Το ίδιο συνέβη και με τις ταινίες του D.A. Pennebaker. Τα μουσικά ντοκιμαντέρ του, με κορυφαίο το Monterey Pop (1967), μου είχαν δείξει ότι μπορείς να καταγράφεις τα αντικείμενα σου ανενόχλητος και να προκύπτουν εξαιρετικά αποτελέσματα. Μου άρεσε το αποτέλεσμα στις ταινίες του Pennebaker, καθώς και ο τρόπος που κινούσε την κάμερα . Μετά είδα πολλά μουσικά ντοκιμαντέρ που πειραματίζονταν με τη φόρμα και το περιεχόμενο και επανακαθόριζαν το είδος. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον μέντορά μου Κώστα Αναστασόπουλο που με προμήθευε με σπάνια VHS στην προ DVD εποχή.

Το να φτιάξω ένα ντοκιμαντέρ για τούς Last Drive έγινε με αφορμή την επανασύνδεση τους, όχι λόγω αυτής. Η επανασύνδεση τους ως γεγονός δε με αφορούσε, καθώς εγώ ήθελα να αφηγηθώ την ιστορία τους από την αρχή (1983) ως το διάλυση (1995). Η επανασύνδεση στην ταινία μου γίνεται αντιληπτή έμμεσα, με τα πλάνα από τις συναυλίες επανασύνδεσης και το “Glass Of Broken Dreams” να παίζει στους τίτλους τέλους. Η ιστορία που αφηγούμαι είναι ο τρόπος που είδα εγώ την μπάντα, ακούγοντας τη μουσική τους, κάνοντας έρευνα, ψάχνοντας στοιχεία για αυτούς. Εκεί αποδίδεται το “A Last Drive Story” του τίτλου που δεν είναι “The Last Drive Story” καθώς είναι η δική μου οπτική της ιστορίας. Μολονότι το ντοκιμαντέρ έχει την έγκριση της μπάντας, δεν είναι μία επίσημη παραγγελία μιας δισκογραφικής εταιρίας ή μιας μπάντας όπως το No Distance Left To Run (2009) των Blur. Δε θα μπορούσα να φτιάξω μια ταινία προπαγάνδας ή μια αγιογραφία σε καμία περίπτωση. Ήθελα να δείξω τα στοιχεία που μου άρεσαν στο συγκρότημα, καθώς και εκείνα που δε μου άρεσαν.

Το ντοκιμαντέρ φτιάχτηκε με μηδενικό προϋπολογισμό, κάτι για το οποίο είμαι μάλλον περήφανος. Το γεγονός αυτό όμως σήμανε πολλαπλάσια αγωνία και άγχος, γιατί δεν ήταν λίγες οι περιστάσεις όπου παραλίγο να μην ολοκληρωθεί. Επίσης, η ταινία άργησε να τελειώσει λόγω των οικονομικών. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά ότι δε θέλω να ξανασυμβεί, είναι μια ταινία να με ταλαιπωρήσει τόσο πολύ, στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή. Θα ήθελα να το είχα διασκεδάσει λίγο περισσότερο. Μου έκανε πάντως εντύπωση η άρνηση μου να σταματήσω ακόμα και όταν όλα πήγαιναν κατά διαόλου.

Θα ήθελα εδώ να σταθώ στους φίλους που με βοήθησαν. Από την πρώτη στιγμή, εκείνη που υποστήριξε το σχέδιο όσο κανείς ήταν η Γκρατσιέλλα Κανέλλου. Αποτέλεσε το σύνδεσμο αυτής της παραγωγής στην Αθήνα, και με συμβουλές, επαφές και τόσα άλλα συνέβαλε στο να πάρει μπρος η μηχανή του πρότζεκτ. Στη συνέχεια, ο Arivind Abraham, με τον οποίο είχα συνεργαστεί στο μεγάλο μήκους φιλμ S’kali, συμφώνησε να αναλάβει χρέη συμπαραγωγού. Εκείνος με έφερε σε επαφή με τον διευθυντή φωτογραφίας Luke Yerbury, o οποίος στο S’kali είχε δουλέψει σαν μοντέρ. Τόσο με τον Arivind όσο και με τον Luke προετοιμαστήκαμε για το όλο σχέδιο μέσο ιντερνετ, στέλνοντας αναρίθμητα email κάθε μέρα. Ίσως όχι ο τύπος εργασίας που απευθύνεται σε τεχνοφοβικούς.

Άλλωστε παρά το γεγονός ότι με τον Luke είχαμε δουλέψει προηγουμένως στην ίδια ταινία (εγώ σαν διευθυντής φωτογραφίας, εκείνος σαν μοντέρ), δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ… Έχει φαίνεται και το παγκόσμιο χωριό τις καλές πτυχές του.

Στο να φτιαχτεί η ταινία με βοήθησαν πολύ και οι φίλοι μου. Όπως έχω ξαναπεί για να το βάλω στη σφαίρα της μυθολογίας, το αυτοκίνητο με το οποίο επιστρέφαμε τον εξοπλισμό την επόμενη της τελευταίας συναυλίας, έμελλε να κάνει το δικό του Last Drive, στη γωνία όπου η Μεσογείων συναντά τον δρόμο όπου μεγάλωσε ο Alex K ! Οι φίλοι μου (Ο Δημήτρης και ο Πάνος) διέθεσαν χρόνο και τα αυτοκίνητα τους για να μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε τα γυρίσματα.

Σημαντικοί σε μια ταινία είναι και οι άνθρωποι που αρνούνται να βοηθήσουν ή υπόσχονται βοήθεια και τελικά δεν την προσφέρουν. Αυτοί τα πρόσωπα σε απογοητεύουν πολύ αρχικά, αλλά σου υπενθυμίζουν ότι η ταινία είναι σημαντική περισσότερο για σένα παρά για οποιονδήποτε άλλο.

Τα περισσότερα προβλήματα τα αντιμετώπισα στο στάδιο του μοντάζ. Εκεί δε μπορούσα να βρω κάποιον άνθρωπο να δουλέψουμε μαζί. Ξεκίνησα έτσι να δουλεύω μόνος, και βρέθηκε στη συνέχεια ο Βασίλης Χατζηβασιλείου και ολοκληρώσαμε την ταινία το καλοκαίρι του 2009 κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Ποτέ δεν είμαι ευχαριστημένος από το “τελικό αποτέλεσμα”. Ίσως γιατί δεν το θεωρώ ποτέ τελικό, κατά κύριο λόγο επειδή δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που είχα αρχικά κατά νου. Έμαθα πολλά πράγματα φτιάχνοντας αυτήν την ταινία. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση.

Δημήτρης Κοτσέλης, Γλασκώβη, Φεβρουάριος 2010.

Wednesday, 7 October 2009

Mary Bell's Play: Η ιστορία πίσω από το τραγούδι...

Τι γίνεται αν πνίξεις κάποιον, πεθαίνει; Ένα αγόρι ξάπλωσε και πέθανε. Τους έγραψα σημειώματα, μα αυτοί δεν κατάλαβαν τίποτα. Τους το είπα, σκοτώνω για να ξανάρχομαι. Οι σκάλες του σπιτιού έχουν αυτό το μαλακό ξύλο. Το σπίτι αυτό όμως δεν είναι για να τρως και να κοιμάσαι, είναι για παιχνίδι. Το θέμα είναι να ξαπλωθείς σωστά. Αυτά είναι μικρά και δεν ξέρουν. Θέλω να δω πώς θα’ναι ξαπλωμένα σε φέρετρα. Το αγόρι δεν θα λείψει από κανέναν. Οι μανάδες δεν είναι πουθενά, έρχονται μόνο όταν κάποιος πεθάνει. Τι σημασία έχει πώς πεθαίνει κανείς, έτσι κι αλλιώς όλοι πεθαίνουμε κάποτε. Αυτό που με τρώει δεν σταματάει ό,τι κι αν κάνω. Κι αυτοί έχουν πονόλαιμο. Άμα τους το πεις το νομίζουν. Όλοι θέλουν να έχουν κάτι.

nikOs fOkas - Mary Bell's play (ακούστε την ιστορία)


(Δείτε την ιστορία)

----------------------------------------------------------------------------------
Ευχαριστούμε τον nikO fOka για το κομμάτι του Mary Bell's play (έχει συμπεριληφθεί στην συλλογή μας -indie side of music-) και την Angelique Prague για το κείμενό της σχετικά με το τι κρύβεται πίσω από το κομμάτι (και την πρώτη φωτογραφία του κειμένου). Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα για την Mary Bell και την ανατριχιαστική της ιστορία μπορείτε επίσης να διαβάσετε το βιβλίο Υπόθεση Μαίρη Μπέλ (Cries unheard) της Γκίτα Σέρενι που κυκλοφόρησε το 1998. Επισκεφτήτε την σελίδα του fOka για να ακούσετε και τα άλλα του κομμάτια καθώς και το προσεγμένο και ατμοσφαιρικό blog της Angelique Prague . Εμείς ως συνήθως θα περιμένουμε τα σχόλιά σας.

*** Όσο αφορά στο κομμάτι έχουμε:
Recorded at : Etidorhpa studio,SCA Studio
Remixed at : SCA Studio from Thodoris Zefkilis
Nikos Fokas (Yellow Elephant Ensemble,Common Sense,Silent Sorrows):Synths,,Mary Bell Piano,guitars
Thodoris Zefkilis (BOurgois BO heme) : additional guitar
Nikos Papanagiotou:Drums (YELLOW ELEPHANT ENSEMBLE)
Stelios Romaliadis: (LUUP,YELLOW ELEPHANT ENSEMBLE) : distorted flute
Aggeliki Tomara: Voices of despair,treated screams
Nikos Fokas+Angelique Prague are Tension Villa==> a new art project in the making