(μια διαφορετική) συζήτηση με τον Logout!!!!!

Η αλήθεια είναι ότι η συνήθης διαδικασία σε μια συζήτηση (συνέντευξη) είναι: διατύπωση ερώτησης, και απάντηση με την χρήση λέξεων, εφράσεων κλπ. Ε... Στην κουβέντα που κάναμε με τον logout τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. τι εννοούμε?? Για ρίξτε μια ματιά στην καταγραφή της συζήτησης και τα λέμε.

---------------------------------------------------- 

εν αρχή ήταν οι The place within. Mετά ήρθε ο Logout. Τι έχει αλλάξει από εκείνη την αρχή μέχρι και σήμερα?

20062008 2009

2011
http://innerear.bandcamp.com/album/paper-plane-flight-recorder#

Οι The Place within συνεχίζουν να υπάρχουν??
Φυσικά, απλά τζαμάρουμε από απόσταση, παίζοντας με τις ησυχίες και με τα τζάμια των τρένων διαφορετικών χωρών.

Αλήθεια περίμενες όλο αυτό τον θόρυβο (με την καλή έννοια) που προκάλεσε το  Paper Plane Flight Recorder??

Για το μέλλον υπάρχει κάτι να μας πεις? Κάποια νέα κυκλοφορία ίσως?? Live??

Είναι σχεδόν έτοιμοι οι παρακάτω τρεις φάκελοι. Ο πρώτος θα κυκλοφορήσει σύντομα από την Inner Ear:

+26 Dec Live @ Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, Κυψέλη, Αθήνα

Τελικά τι γίνεται και τι έχει απομείνει στην Πάτρα από την χρυσή μουσική εποχή της??

Το χασάπικο Establishment πως προέκυψε?? Πιστέυεις ότι η μουσική ιστορία του τόπου μπορεί να "χωρέσει" στην σύγχρονη μουσική πραγματικότητα της χώρας??

Ο Elliot έχει επηρεάσει τόσο πολύ κόσμο τελικά??
 

Αν ήταν να διάλεγες να ανοίξεις την συναυλία κάποιου καταξιωμένου σχήματος ή καλλιτέχνη ποιό/ποιός θα ήταν αυτός?? 

 

Ποιά είναι κατά την γνώμη σου τα 5 καλύτερα άλμπουμ/EPs/singles της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής (ελληνόφωνη και αγγλόφωνη)? 

 Ατελείωτες λίστες: http://www.logoutradio.blogspot.com.

Μια (επική) συζήτηση με τον Alex K. των Last Drive (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ)!!!

keep on Rocking its the only hop we have!!

Αφού διαβάστε το πρώτο μέρος της πραγματικά ενδιαφέρουσας (από κάθε άποψη) συζήτησης με τον Alex K. των Last Drive και αφού απολαύσατε και λίγο τον Θείο Νώντα να παίζει μπαλίτσα τι μένει?? Το δεύτερο μέρος!!Να 'μαστε λοιπόν!!

---------------------------

Giusurum: Άλλοι ψηφίζουν Heatwave, άλλοι Blood Nirvana και άλλοι το F*Head Entropy. Εσείς ξεχωρίζετε κάποια από τις δουλειές σας? Αν ήταν να παίζατε έναν μόνο κομμάτι σε μια συναυλία ποιο θα ήταν αυτό?
Alex K.: Δύσκολη ερώτηση. Κάθε δίσκος ήταν μια συγκεκριμένη περίοδος και είναι πολύ σημαντικό να το κοιτάς εκ των υστέρων, γιατί βρίσκεις μέσα εκεί κομμάτια από τη ζωή σου που εσύ τα είχες ξεχάσει, αλλά αυτά πρόλαβαν να τρυπώσουν μέσα στα τραγούδια. Επιρροές, καταστάσεις. Ίσως οποιοδήποτε κομμάτι θα μπορούσαμε να το τραβήξουμε τόσο που να δώσουμε όσα θα θέλαμε να δώσουμε σε μια ολόκληρη συναυλία.

Giusurum: Από το 1995 και (ευτυχώς) την προσωρινή διάλυση των Last Drive μέχρι και την επανασύνδεση σας το2007 τι έκαναν μουσικά τα μέλη των Last Drive; Υπήρχε μουσική (και όχι μόνο) επικοινωνία όλο αυτό το διάστημα;
Alex K.: Όλοι δουλεύαμε με τη μουσική και κάναμε δίσκους, με άλλα σχήματα (Blackmail, Earthbound, Speedball, προσωπικές δουλειές). Ναι επαφή πάντα υπήρχε, αν και στην αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα μεταξύ μας, γιατί η διάλυση μας ήταν κάτι που βιώσαμε όλοι πολύ έντονα.

Giusurum:Η κυκλοφορία των Midnite Hop, Time is not Important αλλά και του Heavy Liquid έγινε από "μικρές" εταιρείες. Είναι η απάντηση των Last Drive (και όχι μόνο) στην βουλιμία κερδοφορίας των ¨μεγάλων¨ πολυεθνικών; Και η κυκλοφορία του Heavy Liquid σε βινύλιο έγινε για λόγους συναισθηματικούς;
Alex K.: Καμιά μεγάλη εταιρεία δεν μπορεί πλέον να προσφέρει σε ένα συγκρότημα σαν τους Last Drive αυτό που μπορούν να προσφέρουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους: Την ικανοποίηση ότι είναι οι ίδιοι κύριοι του υλικού τους και μπορούν να το διαχειριστούν όπως θέλουν.
Έχουμε πολλά χιλιόμετρα πίσω μας και μπορούμε να διατηρούμε μια συνολική εικόνα του πράγματος∙ δεν κυνηγάμε χίμαιρες, όσο γλυκιές κι αν είναι. Δεν ζούμε από τη μουσική, αλλά αυτό τώρα μας προσφέρει μια ευπρόσδεκτη, δημιουργική ελευθερία να δράσουμε σύμφωνα με τις πραγματικές μας ανάγκες. Την εποχή που κυριαρχούσαν οι πολυεθνικές, για κάθε μουσικό που ζούσε σαν βασιλιάς υπήρχαν άλλοι δέκα χιλιάδες που απλώς συνωστίζονταν στον προθάλαμο και θεωρούσαν τους εαυτούς τους losers∙ αυτό ήταν μια νοσηρή κατάσταση. Υπήρχε όμως και ένας παράλληλος κόσμος∙ όταν έβγαινες στο δρόμο και έβλεπες άλλα χίλια συγκροτήματα να κάνουν το ίδιο σ’ όλη την Ευρώπη, καταλάβαινες ότι αυτός είναι ο παράδεισος που ζητούσες. Οι L.D. είχαν την τύχη να το κάνουν αυτό σε μικρή σχετικά ηλικία, και καταλάβαμε ότι το πιο σημαντικό ήταν να συνεχίσουμε να παίζουμε και να εξελισσόμαστε σαν μπάντα. Οι πολυεθνικές έπεσαν στο λάκκο που έσκαψαν οι ίδιες. Κάποια στιγμή στα ‘90s αποφάσισαν να «σκοτώσουν» το βινύλιο και να ξαναπουλήσουν όλο τους το ρεπερτόριο σε μορφή cd, που ήταν πολύ φθηνότερο στην παραγωγή του αλλά ακριβότερο για τον αγοραστή. Όμως οι άνθρωποι κατάλαβαν πολύ γρήγορα ότι το cd ήταν μια απάτη -άρχισαν να φτιάχνουν οι ίδιοι cd πάμφθηνα-, έτσι όταν ήρθε το mp3 και έπειτα το free downloading οι πολυεθνικές εταιρείες είχαν χάσει πια κάθε αξιοπιστία, αποδεικνύοντας ότι η διάθεση της μουσικής δεν μπορεί να υπάρξει αποκλειστικά με όρους κέρδους. Η νέα κατάσταση ξανάφερε με πολύ δυναμικό τρόπο στο προσκήνιο τις ανεξάρτητες αλλά και τον μουσικό-παραγωγό. Είναι αλήθεια ότι δεν πιστεύαμε ότι θα ζούσαμε ποτέ μια τέτοια αλλαγή.
Η κυκλοφορία του Liquid σε βινύλιο έγινε γιατί πιστεύουμε ότι το βινύλιο είναι η πιο απολαυστική μορφή αναπαραγωγής ήχου, ίσως επειδή όλοι μας ξεκινήσαμε ακούγοντας δίσκους σε πικ απ.

Giusurum: Τελικά υπάρχει αυτό λέμε ελληνική ανεξάρτητη μουσική σκηνή;
Alex K.:Όλα τα συγκροτήματα και οι μεμονωμένοι μουσικοί που έχουν γράψει ή παίξει τη μουσική τους στο συγκεκριμένο τόπο έχουν κάποιες κοινές εμπειρίες, είτε θέλουν να το παραδεχθούν είτε όχι. Συνεπώς, όλοι αυτοί συνθέτουν την ελληνική σκηνή, που δεν νομίζω ότι ορίζεται τόσο από τη μορφή της, όσο από τις συνθήκες δημιουργίας. Όταν έπαιζες ροκ στην Ελλάδα (τουλάχιστον παλιότερα) στην ουσία βίωνες μία σχεδόν φανταστική κατάσταση, καθώς οι αναφορές σου ήταν ανύπαρκτες στον τόπο όπου ζούσες. Έτσι, και μόνο η ύπαρξη του γκρουπ σαν ομάδα που έκανε μια μουσική δήλωση άλλαζε την εικόνα, καλλιεργούσε την αίσθηση κοινότητας και έκανε το περιβάλλον λιγότερο ξένο. Αυτή είναι και η αίσθηση της ανεξάρτητης σκηνής όπως την έχουμε ζήσει τουλάχιστον εμείς, και όχι μόνο στην Ελλάδα.

Giusurum:Αλήθεια είναι εύκολο να υπάρξει ελληνόφωνο ροκ;
Alex K.: Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο πράγμα –ο ρυθμός του ροκ και τα φωνήεντα της ελληνικής γλώσσας δεν ταιριάζουν εύκολα- αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν μαγικές στιγμές. Αναφέρομαι στη διαδρομή από το Βρώμικο Ψωμί του Σαββόπουλου, τα μπλουζ του Δημήτρη Πουλικάκου και του Παύλου Σιδηρόπουλου μέχρι τις Τρύπες και τον Γιάννη Αγγελάκα.

Giusurum:Όταν ο Δημήτρης Κοτσέλης σας μιλησε για το "20000 miles Ahead: A Last Drive story" ποια ήταν η αντίδραση σας και οι πρώτες σας σκέψεις?
Alex K.: Δεν πιστεύαμε ότι θα γινόταν ποτέ κάτι τέτοιο. Ήταν μεγάλη τιμή για μας ότι η ιστορία μας έδωσε κίνητρο σε μια ομάδα νέων καλλιτεχνών. Το έβγαλαν πέρα με σχεδόν ανύπαρκτο budget, δούλεψαν όπως ακριβώς πρέπει να δουλεύει μια ομάδα που γυρίζει ένα rockumentary: με πάθος, τσαμπουκά, ελάχιστες ώρες ύπνου και πολλές…μπύρες. Επίσης, νιώσαμε κάπως αμήχανα που όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μιλούσαν στην ταινία έλεγαν τόσο όμορφα πράγματα με τρόπο που έδειχνε ότι η κατάσταση δεν αφορούσε μόνο εμάς, αλλά μια ευρύτερη ομάδα ανθρώπων, που πίστεψαν στο συγκρότημα και μας βοήθησαν με κάθε τρόπο. Και αυτό ήταν το πιο τιμητικό για μας.

Giusurum:Τώρα που λέμε για πρώτες σκέψεις. Όταν (ξανα)ανεβήκατε στην σκηνή το 2007 ως Last Drive ποια ήταν τα συναισθήματά σας; Περιμένατε όλη αυτή την θετική αντίδραση του κοινού;
Alex K.: Η χαρά και η συγκίνηση που ζήσαμε εκείνες τις μέρες είναι δύσκολο να περιγραφούν, και είμαι σίγουρος ότι κανείς από μας δεν πρόκειται να τις ξεχάσει όσο ζει. Ήταν σαν να ξαναβρίσκεις την ισορροπία σου πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Πραγματική μαγεία. Δύσκολα μπορείς να το ανταποδώσεις αυτό στον κόσμο, αυτή την υπέροχη έκπληξη που μας έδωσε την ενέργεια να συνεχίσουμε

Giusurum:Ποιά είναι η ζωντανή σας εμφάνιση που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Alex K.: Αυτή για την οποία μόλις μιλήσαμε, ξεχωρίζει.


Giusurum:Τα σχέδια των Last Drive από εδώ και πέρα;
Alex K.: Υπάρχει καινούργιο υλικό, που ήδη το δουλεύουμε. Σκεφτόμαστε να κυκλοφορήσουμε ένα σαρανταπεντάρι στα τέλη της άνοιξης.

Μια (επική) συζήτηση με τον Alex K. των Last Drive (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ)!!!

Οι Last Drive είναι από τις αδυναμίες μας. Ένα από τα ιστορικότερα ελληνικά αγγλόφωνα συγκροτήματα. Μιλάμε για ένα από τα λίγα ελληνικά γκρουπ που ξεπέρασαν τα στενά (μουσικά) μας σύνορα. Με αφορμή την κυκλοφορία (και όχι μόνο) του Heavy Liquid αναζητήσαμε τον Aλέξη Καλοφωλιά (Alex K.) (με την βοήθεια ενός φίλου του γιουσουρούμ) για μια κουβέντα μαζί του. Βλέπετε είχαμε νέο υλικό από τους Drive μετά από 15 ολόκληρα χρόνια και δεν γινόταν να το προσπεράσουμε αυτό τόσο απλά. Η κουβέντα μας κατέληξε επική από όλες τις απόψεις. Διαβάστε σήμερα το πρώτο της μέρος και σε λίγες ημέρες και το υπόλοιπο. ΠΡΟΣΟΧΗ στις φωτογραφίες. Απολαυστε τους Last Drive να παίζουν μπαλίτσα με τον Πουλικάκο στα τέλη της δεκαετίας του 80 λίγο πριν από κοινή τους εμφάνιση στο στο Άλσος!!! Ακούστε επίσης το νέο κομμάτι των Drive Love&Terror από την συλλογή HORROR & ROMANCE ON ANOTHER PLANEΤ του ζωγράφου Στέφανυ Ρόκου. Ο λόγος στον Alex K..

-------------------------------------------------------------

Giusurum: Αλήθεια πως προέκυψε το όνομά σας;
Alex K. : Είναι, βεβαίως, παλιά ιστορία: Στις αρχές του '80, σε ένα μπαρ όπου συχνάζαμε, Last Drive ήταν το τελευταίο κοκτέιλ στο κατάλογο, που εξασφάλιζε…αυτό που υποσχόταν το όνομά του. Την τελευταία βόλτα. Ήταν η εποχή που ψάχναμε όνομα για το συγκρότημα που τότε ήταν ακόμα περισσότερο ιδέα παρά πραγματικότητα, και ένα βράδυ ο Χρήστος το κοίταξε και γύρισε και είπε «Αυτό θα είναι το όνομα του γκρουπ». Και αυτό ήταν. Μας πήγαινε μια χαρά, γιατί ενσάρκωνε όλο αυτό που είχαμε στο μυαλό μας για τη μυθολογία του ροκ εν ρολ, Eddie Cochran, James Dean κλπ.

Giusurum: Η πρώτη σας εμφάνιση ήταν στο Rodeo τον Δεκέμβριο του 1983. Τι θυμάστε από εκείνη την βραδιά?
Alex K.: Ότι ήταν μαζεμένοι όλοι οι φίλοι μας και ότι δεν ξέραμε πού παν τα τέσσερα από ήχο και τα υπόλοιπα, αλλά βγήκε πέρα. Έγινε στο πλαίσιο μιας σειρά από πάρτι με την ονομασία Cult, που γίνονταν εκείνη την εποχή στην Αθήνα. Είχαμε φτιάξει μόνοι μας τις αφίσες, κάτι φωτοτυπίες, και τις είχαμε κολλήσει σε στέκια, σχολές, μαγαζιά κ.λ.π. Τώρα ακούγεται ίσως γραφικό, με το ίντερνετ και όλα αυτά, αλλά τότε δεν υπήρχε άλλος τρόπος να μαθευτεί. Κατά τα άλλα, παίξαμε τέσσερις, με τον Πάνο (P.E.P.P.) στη σύνθεσή μας, που μετά έφυγε από την μπάντα για να γυρίσει το ’88, πριν το Heatwave, όταν πια έφυγε ο Νίκος (Pop Mind). Θυμάμαι ότι ήταν εκεί ο Παύλος (Σιδηρόπουλος), που μας βοήθησε μάλιστα να φτιάξουμε τον ήχο στους ενισχυτές. Εκείνη την εποχή έπαιζε εκεί με την μπάντα του, τον είχαμε δει λίγες μέρες πριν.

Giusurum: Όταν αρχίζατε να παίζεται ως Last Drive περιμένατε όλη αυτή την πορεία στα μουσικά δρώμενα της χώρας και όχι μόνο?
Alex K.: Έτσι όπως δρούσαν οι Last Drive τότε, καλά καλά δεν ξέραμε αν θα παίζουμε τον άλλο χρόνο. Δεν είχαμε κάποιο προηγούμενο στο μυαλό μας. Άλλωστε, το punk που μας παρακίνησε να παίξουμε, μόνο με τη διάρκεια δεν είχε σχέση. Σιγά σιγά καθώς περνούσε ο καιρός, νιώσαμε μέσα από τα τραγούδια και τη μουσική συνεργασία ότι το πράγμα μπορεί να έχει μια πορεία.

Giusurum: Tελικά είναι (και πόσο) εφικτό για ένα συγκρότημα (ή καλλιτέχνη) από την Ελλάδα να κάνει καριέρα στο εξωτερικό?
Alex K.: Και βέβαια είναι εφικτό, αποδεικνύεται μάλιστα καθημερινά πλέον. Το κύκλωμα που θα βοηθήσει ένα underground group να παίξει εκτός Ελλάδας αν διαθέτει το κίνητρο και το πείσμα, υπάρχει και σήμερα, όπως και παλιά. Μια εποχή στα ‘90s η διακίνηση του underground rock πέρασε στις μεγάλες εταιρείες, και ήταν πολύ δύσκολο να κινηθεί κάτι έξω από αυτό το κανάλι. Tώρα η κατάσταση μοιάζει περισσότερο με τα ’80s, όταν το «μικρό» λειτουργούσε. Τότε υπήρχε ένα δυνατό υπόγειο κύκλωμα στο rock n roll, που διατηρήθηκε και στη συνέχεια. Αυτό το κύκλωμα δεν έχει σταματήσει να λειτουργεί μέχρι σήμερα, βασίζεται σε συναυλίες σε μικρά μαγαζιά ή χώρους-στέκια κλπ. από μικρούς προμότερ που είναι στην ουσία fans της μουσικής, ενώ το ίντερνετ που ένα μέρος του έχει πάρει το ρόλο που είχαν παλιά τα zines. Τώρα είναι πιο εύκολο για ένα νέο συγκρότημα να προσεγγίσει το κοινό που μπορεί να δείξει ενδιαφέρον για το υλικό του. Χρειάζεται βέβαια χρόνος και επιμονή, γιατί τώρα μια νέα μπάντα πρέπει να ξεχωρίσει ανάμεσα σε πολλές περισσότερες, αλλά αυτά τα δύο είναι απαραίτητα όταν παίζεις αυτή τη μουσική.

Giusurum: Το πρώτο σας single Midnite Hop θεωρείται (και είναι) από τα πιο δυσεύρετα, σπάνια και collectors items της ελληνικής μουσικής. Εχει φτάσει να πωλείται (στις μέρες μας) ακόμη και σε 3ψήφια νούμερα euros. Τελικά μήπως κάποιοι πλουτίζουν με την δουλειά άλλων και βγάζουν πολλαπλάσια από τους δημιουργούς?
Alex K.: Όταν ξαναβγήκε το σινγκλ το 2007 χαρήκαμε αφάνταστα, γιατί εκτός των άλλων κάποιοι από μας…δεν το είχαν καν, κάπου το είχαν χάσει στην πορεία. Το συγκεκριμένο σινγκλ κυκλοφόρησε το ΄85 σαν προσπάθεια μιας παρέας ανθρώπων, της Art Nounveau του Νίκου Κοντογούρη, του Γρηγόρη του Βάιου κ.ά. που μας βοήθησαν να το ηχογραφήσουμε και να το κυκλοφορήσουμε. Και όταν ξαναβγήκε τόσα χρόνια αργότερα, πάλι κυκλοφόρησε από μια παρέα, των παιδιών της Blind Bastard, και νομίζω ότι και τότε και τώρα το πράγμα έγινε όπως ακριβώς έπρεπε. Προσωπικά δεν είμαι συλλέκτης δίσκων, αλλά έχω φίλους συλλέκτες και μπορώ να καταλάβω τη συγκίνηση που νιώθουν μπροστά σε ένα παλιό βινύλιο την εποχή του mp3. Συμφωνώ όμως, ότι είναι πράγματι εξωφρενικό να παίζουν τέτοιες τιμές.

(listen)Last Drive - Love& Terror

Giusurum: Στην επανακυκλοφορία του Midnite Hop, αλλά και στο Time is not Important υπάρχει η ένδειξη pay no more than...Τι σας οδήγησε σε αυτή την κίνηση?
Alex K.: Η ιδέα, και η συνεπακόλουθη επιθυμία, να διαχειριστείς το υλικό σου με όρους που θέτεις ο ίδιος. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον για ένα μουσικό και μπορεί να είναι πολύ δημιουργικό, να επιλέγει ο ίδιος δηλαδή τις συνθήκες της επαφής με το κοινό του, και γίνεται με πολύ μεγαλύτερη ευκολία απ’ ότι πριν. Άλλωστε, και οι νέες μορφές διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων, βασίζονται εν πολλοίς σε αυτή την ιδέα, ότι ο κάθε δημιουργός μπορεί να διαχειρίζεται ο ίδιος το υλικό του –αλλά και να διαθέτει τα πνευματικά του δικαιώματα- με τον τρόπο που επιλέγει ο ίδιος. Αυτές οι ανάγκες δημιουργήθηκαν από την ροή της πληροφορίας, που είναι τέτοια ώστε να αλλάζει σχεδόν καθημερινά το τοπίο. Μέσα σε όλο αυτό το χάος, δίπλα στις εφιαλτικές εκδοχές του μέλλοντος που φέρνει η γενίκευση του κοινωνικού ελέγχου μέσω της τεχνολογίας, αναδεικνύονται και πλευρές που μέχρι πριν κάποια χρόνια φάνταζαν ουτοπικές, όπως η αυτοδιαχείριση του καλλιτεχνικού έργου.

Giusurum: Λίγοι γνωρίζουν για το "Το Φως Και Η Σκιά Του" (1986), ένα EP με ελληνικό στίχο. με την συμμετοχή τριων εκ των Last Drive. Πως προέκυψε αυτό?? Θα ξαναδοκιμάζατε ποτέ κάτι ανάλογο?
Alex K.: Αυτό το E.P. ήταν μια δημιουργία του Γιώργου (Καρανικόλα) που όλοι όσοι συμμετείχαμε ήμαστε (και είμαστε) περήφανοι γι’ αυτό. Θυμάμαι ότι έγινε σαν ένας φόρος τιμής του Γιώργου σε μια από τις μεγάλες αγάπες όλων μας, τους Suicide, και ηχογραφήθηκε μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, αν θυμάμαι καλά. Κάποια από τα τραγούδια ήταν τελείως έξω από το μουσικό μας ύφος εκείνη την εποχή. Μας ήταν πολύ εύκολο να συνεννοηθούμε στο στούντιο, όπως γίνεται όταν παίζεις συχνά με κάποιον, λες μια κουβέντα και ο άλλος την πιάνει αμέσως και το πράγμα παίρνει το δρόμο του. Αναμφίβολα θα ξαναδοκιμάζαμε κάτι τέτοιο με μεγάλη ευχαρίστηση.

Giusurum: Από τις αρχές τις δεκαετίας του 80 μέχρι και σήμερα τι είναι αυτό που έχει αλλάξει στους Last Drive??
Alex K.: Όταν ξεκινούσαμε στα ‘80s ήμαστε παιδιά που μάθαιναν να παίζουν. Σήμερα έχουμε καταλάβει ότι δεν θα σταματήσουμε ποτέ να μαθαίνουμε να παίζουμε, αλλά δεν είμαστε πλέον παιδιά. Ένα σημαντικό κομμάτι έχει αλλάξει, αλλά ένα άλλο σημαντικό κομμάτι παραμένει το ίδιο.

Giusurum: Στην ελληνική ροκ μουσική?
Alex K.: Νομίζω ότι σήμερα είναι πολύ πιο εξωστρεφής, πιο βέβαιη για τον εαυτό της και πολύ πιο ενδιαφέρουσα, σε γενικές γραμμές. Σιγά-σιγά τείνει να εκλείψει η ταύτισή της με μία κατάσταση που προϋπόθετε πολύ αγώνα για να επιβιώσει, και αυτό είναι καλό από μία άποψη. Ο ήχος είναι πολύ καλύτερος, και το πράγμα «πατάει» κάπου, φαίνεται και στις δουλειές των συγκροτημάτων που ακούγονται πιο τολμηρές σε σχέση με τις επιρροές τους. Όμως τώρα το ροκ δεν είναι η αποκλειστική φωνή της νεολαίας, πρέπει να ανταγωνιστεί πολλά άλλα είδη για το ενδιαφέρον του κόσμου, να προβάλλει τα χαρακτηριστικά του σε μια εποχή εξαιρετικά απαιτητική και δύσκολη, που είναι επόμενο να γεννάει έκφραση. Βγαίνουν τόσες καινούργιες δουλειές που καλά δεν προλαβαίνεις να τις ακούσεις, αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτή η κατάσταση θα αφήσει γερό αποτύπωμα, θα εκφράσει δημιουργικά την οργή μιας γενιάς που κάποιοι την πετάνε στα σκουπίδια και ζητάνε να τους πει κι ευχαριστώ.

Συζήτηση με τον Δημήτρη Κοτσέλη!!!

Είχαμε την τιμή να φιλοξενήσουμε ένα άρθρο-κείμενο του Δημήτρη Κοτσέλη που αφορά στη δημιουργία του 20000 miles Ahead: A Last Drive story. Όσοι αγαπάτε τους Last Drive δεν μπορεί να μην έχετε κολήσει με το συγκεκριμένο ντοκυμαντερ. Όμως για τον Δημήτρη δεν ήταν η πρώτη φορά που έπερνε μέρος σε ένα τέτοια εγχείρημα. Συμμετείχε στην ομάδα (μαζί την επίσης καλή φίλη του γιουσουρούμ Γκρατσιέλλα Κανέλλου) που μας χάρισε ένα άλλο ντοκυμαντέρ για την ελληνική ανεξάρτητη σκηνή. Το Vevet Bus (more here). Eμείς μπήκαμε στον πειρασμό να έχουμε μια λεπτομερή κουβέντα με τον Δημήτρη σχετικά με όλα. Μουσική, ντοκυμαντέρ κλπ κλπ. Ας δούμε τι μας είπε.

------------------------------

Το να μαζέψεις το υλικό ήταν κάτι εύκολο και πόσο καιρό σας πήρε??
Το μάζεμα του υλικού ήταν το δυσκολότερο σκέλος της υπόθεσης γιατί το υλικό βρισκόταν συγκεντρωμένο σε απρόσμενα μέρη. Έτσι γίνεται πάντα σε ένα μέρος σαν την Ελλάδα όπου λίγοι έχουν ενδιαφέρον για την αρχειοθέτηση.

Ποια ήταν η αντίδραση των Last Drive στο άκουσμα της ιδέας σου??
Νομίζω ότι τούς ενδιέφερε πολύ, αλλά σίγουρα τούς προβλημάτιζε ο κίνδυνος κακής διαχείρισης της εικόνας τους.

Εκτός από Last Drive τι άλλα ακούσματα από τον χώρο της ελληνικής αγγλόφωνης σκηνής έχεις??
Είναι αμέτρητα. Παρακολουθώ τον αγγλόφωνο ήχο και την εξέλιξη του απο το σχολείο, και θα έβαζα μέσα τους Rockin’ Bones, τους Honeydive, τους Bokomolech, τους Callas, τους Your Hand in Mine, τους My Wet Calvin, τους Barbara’s Straight Son και πολλούς άλλους....

Ποιος ο αγαπημένος σου δίσκος ελληνικός (αγγλόφωνο included) και ξενόφερτος?
Ο αγαπημένος μου ελληνικός δίσκος είναι μάλλον το “Underworld Shakedown” των Last Drive, αλλά και η “Αγρύπνια” του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Πως ήταν η κατάσταση στο Velvet Bus όταν το κινηματογραφούσατε??
Στο πρώτο Velvet Bus ήταν πολύ όμορφες οι συνθήκες που επικρατούσαν γιατί καρποφορούσαν οι προσπάθειες των διοργανωτών μετά απο πολύ καιρό προετοιμασίας. Μού έκανε εντύπωση που οι μπάντες συμπεριφέρονταν τόσο επαγγελματικά και υπεύθυνα, λες και η μουσική ήταν η βασική τους ενασχόληση. Ακόμα και σε βραδιές με μικρή προσέλευση (βλ. καταρρακτώδης βροχή στα Γιάννενα) συμπεριφέρονταν σαν να έπαιζαν μπροστά σε τεράστιο κοινό.

H Γκρατσιέλα στην συζήτηση που είχαμε μαζί της πας είπε (για το Velvet Bus) πως «..ήταν ζόρικο αλλά το διασκέδαζα συνέχεια γι αυτό και δεν μπορώ να πω ότι τους ζήλεψα...». Εσύ πως αισθανόσουνα??
Δε ζήλεψα καθόλου τις μπάντες γιατί με την Γκρατσιέλλα είχαμε στήσει ένα κινητικό κινημαογραφικό ντουέτο. Έπρεπε να γυρίζουμε ασταμάτητα, αλλά είχε και αυτό τη γοητεία του. Γελάσαμε πολύ και όταν οι άλλοι έπιναν ποτά εμείς φορτίζαμε μπαταρίες. Ήμασταν εξουθενωμένοι και χαρούμενοι.

Πιστεύεις ότι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ όπως το δικό σου ή της Γκρατσιέλας επηρεάζουν την κατάσταση στην ελληνική αγγλόφωνη και όχι μόνο σκηνή?? Ποιος ο αντίκτυπος τους στον κόσμο??
Δεν είμαι σίγουρος για το αν αλλάζει κάτι στη μουσική σκηνή με ντοκυμανταίρ όπως αυτά. Χαίρομαι πολύ που γίνονται περισότερα πάντως. Επίσης είναι σημαντικό ότι καταγράφεται μία ιστορική φάση της σκηνής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το γεγονός ότι δύο απο τις μπάντες που συμμετείχαν στο πρώτο Velvet Bus έχουν αλλάξει σύνθεση και προσανατολισμό.

Φέτος βίωσες το Velvet Bus από την πλευρά του συμμετέχοντα (μιας και το 20000 miles ahead – A last Drive story προβαλλόταν πριν από την έναρξη των live). Πόσο διαφορετικό είναι κάτι τέτοιο?
Αυτή είναι μια τελείως διαφορετική εμπειρία. Έρχεται η δουλειά σε επαφή με το κοινό-δε σού ανήκει πλέον. Πέρασα όμορφα και ίσως πιο ξεκούραστα. Είχα πάντα αγωνία για το στήσιμο των live και τις συνθήκες προβολής σε κάθε πόλη.

Έψαξες να διαβάσεις-μάθεις-ακούσεις για τις κριτικές που πήρε το 20000 miles ahead – A last Drive story??
Έψαξα τις κριτικές, και τις θεωρώ χρήσιμες όταν ο άνθρωπος που τις υπογράφει έχει κατανοήσει και σεβαστεί τον κόπο που απαιτεί η δημιουργία μιας ταινίας. Όταν αυτό δε συμβαίνει, οι κριτικές δεν έχουν κάποια χρησιμότητα.

Αν ήταν να ξαναγυρίσεις το 20000 miles ahead – A last Drive story θα άλλαζες κάτι??
Αν επέστρεφα στο ξεκίνημα της δουλειάς θα προσπαθούσα να αφαιρέσω λίγη απο την αγωνία που είχα για το όλο εγχείρημα. Αυτή η αγωνία για να πάει καλά μια δουλειά μπορεί να είναι διαλυτική.

Αλήθεια γιατί δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη σε DVD?? Υπάρχει τέτοια σκέψη?
Το ντοκυμανταίρ δεν έχει κυκλοφορήσει σε dvd επειδή δεν έχει γίνει κάποια πρόταση απο κάποια εταιρία που θα μπορούσε να το κυκλοφορήσει. Το οικονομικό βάρος της κυκλοφορίας είναι δυσβάσταχτο για να μπορέσω να το αναλάβω ο ίδιος.

Αυτόν τον καιρό με τι ασχολείσαι??
Αυτόν τον καιρό προσπαθώ να βρω τον καλύτερο δυνατό τρόπο να συνεχίσω να υφίσταμαι δημιουργικά παρά τις οικονομικές συνθήκες. Συνεχίζω να ασχολούμαι με τη Δημιουργική Γραφή στη Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, γράφω αργά αλλά σταθερά ένα καινούργιο σενάριο και ένα υβριδικό δοκίμιο-νουβέλα για την Κωνσταντινούπολη.

Κλείνοντας θα θέλαμε να μας πεις μερικά παρασκήνια από τα γυρίσματα του 20000 miles ahead – A last Drive story.
Νομίζω ότι χάρηκα πολύ τη βραδιά που ο οπερατέρ μας έγινε είκοσι χρονών! Ήταν η βραδιά της τελευταίας συναυλίας των Last Drive και δε μάς είχε πει για τα γενέθλια του. Το γλεντήσαμε δεόντως στο after party.

Συζήτηση με τον Lolek...

Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις μουσικών που σου δίνουν την εντύπωση πως ήταν πάντα εδώ και ότι οι μουσικές τους αποτελούν μέρος του πρoσωπικού μας soundtrack χρόνια!!Και όμως ο Lolek δεν έχει κλείσει ούτε χρόνο στην δισκογραφία. Ναι μας είχε απασχολήσει και ως μέλος του (πολύ καλού) ντουέτου Bolek&Lolek αλλά το πρώτο προσωπικό άλμπομυ (Alone) κυκλοφόρησε μόλις τον περασμένο Μαϊο. Αλλά τι σας λέμε?? Σίγουρα αυτά τα γνωρίζετε όπως είμαστε σίγουροι πως οι περισσότεορι βάλατε το χεράκι σας ώστε το Alone να γίνει (ένα ακόμη) sold out στην Inner Ear!! Τον Lolek (κατά κόσμο Γιάννης Αναγνωστάτος) τον είχαμε φιλοξενήσει στην μουσική σκηνή μας εδώ ενώ μας έκανε την τιμή και μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις του για την εγχώρια μουσική σκηνή εδώ γράφωντας ένα πολύ αληθινό και δυνατό κείμενο (όσοι δεν το έχετε διαβάσει ρίξτε μια ματιά εδώ). Και ο Lolek συνεχίζει να μας εντυπωσιάζει. Πήρε μέρος στο αφιέρωμα του περιοδικού Οδός Πανός (αρ.147) στον Καβάφη ελωποιώντας ένα αγαπημένο μας ποιήμα του Αλεξανδρινού μας ποιητή. Το "Κεριά" μοιάζει με προσωπική εξομολόγηση όχι σε κάποιον άλλο αλλά προσωπικά στον Καβάφη. Όμως αντί να τα λέμε εμείς για τον Lolek ας αφήσουμε τον ίδιο να μας τα πεί σε μια άκρως φιλική και όμορφη κουβέντα που είχαμε μεζί του.

--------------------

Giusurum: Ο τίτλος του album σου (alone) παραπέμπει στην έναρξη της προσωπικής δισκογραφικής προσπάθειας ή έχει να κάνει με κάτι άλλο??
Lolek: Ο τιτλος του δισκου χρησιμοποηθηκε με μια δυναμικη χροια. Δεν ηθελα να εστιασω στη μοναχικοτητα αλλα στη δυναμη που μπορει να σου βγει οταν προχωρας μονος. Προσωπικα ηταν η μονη περιοδος που προχωρησα σε πραξεις.

Giusurum: Ήταν τέτοια η “επιρροή” του κόμικ Bolek& Lolek πάνω σε εσένα και τον Αλέξανδρο ώστε να σχηματίσετε μια μπάντα δανειζόμενη τα ονόματα τους ??
Lolek: Οχι, απλα ειμασταν δυο ατομα και δεν ειχαμε ονομα και μας 'βαφτισε' ετσι ο boy.

Giusurum: Όταν δούλευες το alone περίμενες τέτοια ανταπόκριση ?? Πώς ένιωσες στις πρώτες καλές κριτικές?? Πόσο σημαντική είναι η ανταπόκριση του κόσμου για έναν καλλιτέχνη??

Lolek: Το περιμενα αλλα δεν το επιδιωκα. Δεν κυκλοφορουσα κατι αν υποπτευομουν οτι μπορει να μην αφορουσε καποιους ανθρωπους. Θα το κραταγα για μενα. Οι καλες κριτικες βοηθουν την προωθηση του δισκου και βοηθουν να βρεις το κοινο σου. Ειναι ευχαριστο να βλεπεις καλα σχολια αλλα ως εκει. Δεν ξεκινησα να γραφω μουσικη εχοντας υποψη μου τις κριτικες οποτε δεν μπορουν να με επηρεασουν ουσιαστικα. Η προσωπικη ικανοποιηση προκυπτει οταν γραφω τραγουδια που με εκφραζουν και καταφερνουν να με εκπληξουν.

Giusurum: Αλήθεια υπάρχει κάποιο concept πίσω από το alone?? Αν ναι ποιό??
Lolek: Το alone δεν ειναι concept δισκος. Οταν το ολοκληρωσα συνειδητοποιησα οτι υπηρχε σε πολλα τραγουδια η λεξη alone και ειχα εκπλαγει. Περα απο αυτο, ο δισκος αφηγειται εμπειριες γυρω απο τον ερωτα, την απωλεια, την αγαπη και την οργη.

Giusurum: Πόσο δύσκολο είναι για έναν Έλληνα να γράφει αγγλόφωνο στίχο?? Και δεν αναφερόμαστε μόνο στην δυσκολία της γλώσσας αλλά και στο δύσκολο εγχείρημα να ασχοληθεί κανείς με την εν λόγο σκηνή στην χώρα μας.
Lolek: Θεωρω πολυ ευκολο το να γραφει κανεις αγγλικο στιχο. Σε αρκετες περιπτωσεις ειναι ο καλυτερος τροπος για μην γινει αντιληπτη η στιχουργικη ανεπαρκεια του δημιουργου. Προσωπικα δεν δινω σημασια σε ποια γλωσσα γραφει κάποιος αλλα στο αν μπορει να με αγγιξει το αποτελεσμα.

Giusurum: Leonard Cohen, Tom Waits, Bob Dylan. Επίσης έχουμε διαβάσει κάτι για Metallica (αληθεύει?). Δυνατές επιρροές. Από Έλληνες υπάρχουν κάποιοι που να σε έχουν επηρεάσει??
Lolek: Οταν ημουν 13 ακουγα πιο σκληρη μουσικη. Αργοτερα με αφορουσαν αλλα πραγματα. Η μουσικη που επαιξε πολυ σημαντικο ρολο σε μια περιεργη φαση στη ζωη μου ηταν η punk.

Giusurum: Η συνεργασία με τον Greg Calbi, (γνωστός για τις συνεργασίες του με Bob Dylan, John Lennon, David Bowie, Paul Simon κ.α.) πως προέκυψε?? Σου δημιούργησε επιπλέον άγχος ή ένιωσες ήρεμος όντας σε «καλά» χέρια??
Lolek: Η inner ear μου εδωσε τη δυνατοτητα να επιλεξω το που θα γινει το mastering και διαλεξα τον Greg Calbi γιατι θαυμαζα τη δουλεια του. Ειναι μεγαλη τιμη για μενα οτι συμμετειχε στο δισκο μου.


Giusurum: Όταν ακούς κάποιο κομμάτι σου στο ράδιο ή αλλού πως αισθάνεσαι?? Έχει τύχει να μιλάνε κάποιοι για το κομμάτια σου, να τους ακούς και να μην ξέρουν ποιος είσαι??
Lolek: Νιωθω ομορφα γιατι ξερω πως οσοι σταθμοι παιζουν τραγουδια μου τα παιζουν γιατι τους αρεσουν και αυτος ειναι ο μοναδικος λογος.

Giusurum: Όταν το alone παρουσιάστηκε στο ντιβάνι του δισκαναλυτη με τη Λένα Πλάτωνος & τον Αντώνη Μποσκοϊτη ποια ήταν η πρώτη σκέψη σου?? (εμείς όταν την διαβάσαμε «κολλήσαμε» με την ανάλυση του Alone with Lucy -όπως και με το ίδιο το κομμάτι).
Lolek: Η Λενα Πλατωνος ειναι για μενα η σημαντικοτερη εν ζωη ελληνιδα συνθετις. Οταν ειδα την αναλυση ειχα παγωσει. Ειχε εξηγησει πραγματικα που μου ειχαν βγει ασυνειδητα και δεν τα ειχα σκεφτει παραπανω. Με τον τροπου που γραφει δινει μαθημα για το πως πρεπει να γινεται η αναλυση και η κριτικη των δισκων. Προτεινω σε οσους γραφουν κριτικες να δουν τον τροπο προσεγγισης της. Μαζι με την Λενα στην αναλυση των δισκων ηταν ο Αντωνης Μποσκοιτης ο οποιος εχει δημιουργησει μια σειρα σημαντικων ντοκιμαντερ που συνεισφερουν στην πολιτιστικη κληρονομια της χωρας μας. Τον εκτιμω απεριοριστα και θαυμαζω τις γνωσεις του γυρω απο τη μουσικη οπως και την γενικοτερη σταση του ως δημοσιογραφος.

Giusurum: Θα θέλαμε να μας πεις περισσότερα για το τραγούδι σου σε ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη για το επερχόμενο cd της Οδού Πανός. Πως προέκυψε??
Lolek: Ειχα τη μεγαλη τιμη να συμπεριληφθω στην Οδο Πανος μελοποιωντας ενα απο τα αγαπημενα μου ποιηματα, τα κερια. Η προταση εγινε απο τον κ. Γιωργο Χρονα και τον Αντωνη Μποσκοιτη. Ηταν η σημαντικοτερη προταση που εχω δεχτει ως τραγουδοποιος.

Giusurum: Προτιμάς το τα ψηφιακά μέσα ή το βινίλιο??
Lolek: Το βινιλιο με γοητευει αλλα μεγαλωσα με τα cd's. Αγοραζω μονο βινιλια τελευταια γιατι θεωρω οτι πανε κοντρα στην ευκολια που ακουει μουσικη ο κοσμος σημερα. Δεν συμφωνω με την ευκολια που πλεον μπορεις να βρεις μουσικη.

Giusurum: Και τώρα ?? Ετοιμάζεις κάτι καινούργιο??? Κάποιο νέα live ανα την Ελλάδα ίσως??
Lolek: Θα μελοποιησω ενα ποιημα της Κατερινας Γωγου που θα μπει σε μια συλλογη μαζι με αλλους δημιουργους. Εχω γραψει αρκετα καινουρια τραγουδια και θελω να τα ολοκληρωσω για να φτιαξω νεο δισκο. Οσον αφορα τις συναυλιες μπορειτε να ενημερωνεστε στο myspace μιας και προκυπτουν διαφορες. Δεν εχω κατι σιγουρο ακομη.

Giusurum: Τέλος θα θέλαμε να μας δώσεις το τοπ5 (κατά την γνώμη σου) της Ελληνικής ανεξάρτητης –αγγλόφωνης,ελληνόφωνης- σκηνής (καλλιτέχνης - δίσκος).
Lolek: Εκτιμω πολυ τον Boy και την May Roosevelt.

Συζήτηση με τον 2L8 (Κώστα Βοζίκη)...

To He & She, Angry Enough to Keep Loving in the Dark Ages (δεύτερο άλμπουμ του 2L8) κυκλοφόρησε λίγο πριν το 2008 περάσει στο χρονοντόύλαπο της ιστορίας. Απέσπασε τις καλυτερες των κριτικών και δικαίως συγκαταλέγεται στα καλύτερα της χρονιάς. Ο Κώστας Βοζίκης (2L8) πλαισιωμένος από ολόκληρη ορχήστρα, αποτελούμενη από εξαιρετικούς μουσικούς, παρουσίασε το άλμπουμ σε αρκετές πόλεις και μουσικές σκηνές της χώρας αποσπώντας το καλύτερο βραβείο για κάθε μουσικό. Το χειροκρότημα και την αποδοχή του κοινού. Όσοι έχετε δει ή και αποσκτήσει το Ηe&She θα συμφωνήσετε ότι εκτός από την μουσική και τους στίχους του άλμπουμ αυτό που επίσης κερδίζει τις εντυπώσεις είναι το υπέροχο artwok (που επιμελήθηκε ο Aχιλλέας Γκατσόπουλος) και η μοναδική για τα Ελληνικά δεδομένα συσκευασία του. Όσοι δεν το έχετε ακούσει ακόμη μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ ή από το blog του 2L8 εντελώς νόμιμα και δωρεάν και αφού σας κερδίσει και εσάς σπέυσατε να το αποκτήσε στο κοντινότερο δισκοπωλείο!!! Έμείς είχαμε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί του η οποία ωφείλουμε να πούμε ότι ήταν από τις πιο σουρεαλιστικές (μουσικές) μας εμπειρίες. Διαβάστε την και θα καταλάβετε γιατί.

-----------------------------

Giusurum: Είναι too late για την ελληνική αγγλόφωνη σκηνή ή τώρα (ξανα)αρχίζουμε??
2L8: Έχουν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από τότε που παίζαμε με τους Private Lies, την πρώτη μου μπάντα τα πρώτα λάιβ στο ΑΝ, battle of the bands, στο X, στο CRF... Από τότε έχω δει τόσες σκηνές. Που πάει η σκηνή; Καλύτερα, χειρότερα; Βαρέθηκα την ίδια κουβέντα. Έχω δει πολλά παιδιά που αξίζανε να τα παρατάνε. Τόσες μουσικές χαμένες. Βλέπω και όλα τα καινούρια, ότι γίνεται. Δε με νοιάζει. Εγώ έχω ένα δρόμο που πρέπει να ακολουθήσω. Αυτό κάνω. Και βοηθάω όπως μπορώ όποιον ζητάει τη βοήθεια μου. Τα πράγματα έχουν ξεφύγει με τις πολυεθνικές τα τελευταία χρόνια. Και φυσικά με το myspace που διέλυσε οποιαδήποτε αληθινή επικοινωνία. Νομίζω πως ποτέ δεν ήταν χειρότερες οι σχέσεις μεταξύ των συγκροτημάτων.

Giusurum: Πλέον μιλάμε για τον ή για τους 2L8??
2L8: Κοίτα εγώ δε ζητάω καμία δέσμευση από τα παιδιά που παίζουν μαζί μου. Ο καθένας είναι ελεύθερος να τοποθετήσει τους 2L8 όπου θέλει. Για κάποιους είναι εξίσου σημαντικό όσο για μένα. Κάποιοι είναι περαστικοί. Οι 2L8 είναι εγώ και όποιος όλος θέλει να είναι. Εγώ δεν μετράω μόνο τους μουσικούς ως 2L8.

Giusurum: Πως προέκυψε η ιδέα του he&she. ??

2L8: Ξεκινάει από το Abyss. Εκεί είδα τόσο έντονα τις μορφές του He, She, The pixy. Από εκεί και πέρα όλα γίνανε συνειδητά. Για να υπηρετήσουν την ιστορία τους.

Giusurum: Τελικά τι είναι το he&she, μια σύγχρονη εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, ροκ όπερα, δώρο για την Josephine?? προσωπικό και μοναχικό ταξίδι στις εσχατιές του έρωτα??
2L8: Πέρασα ένα χρόνο κοιτώντας άσπρες κόλλες με λέξεις στον τοίχο προσπαθώντας να καταλάβω τι διάολο είναι αυτό που κάνω. Δεν ξέρω. Είναι τόσο πολύπλοκο. Δεν το καταλαβαίνω. Δεν είναι να μπλεχτείς και πολύ μαζί του. Θα σε οδηγήσει στην παράνοια. Άτιμο δημιούργημα. Γεμάτο παγίδες.

Giusurum: Πες μας δυο λόγια για την πλοκή του!!!
2L8: Αυτό θα ήταν πολύ εύκολο. Πείτε μου τι καταλαβαίνετε εσείς και θα σας πω την άποψη μου και εγώ. Εγώ θα μπορούσα να πω: we don't need to know, we can live here.

Giusurum: Τελικά τι μετράει αυτό που θέλει να μεταφέρει και να πει ο μουσικός (ή ο καλλιτέχνης γενικότερα) ή αυτό που τελικά μεταφέρεται και καταλαβαίνει ο αποδέκτης ενός μουσικού και όχι μόνο έργου?
2L8 : Χαχα. Ο μουσικός και ο καλλιτέχνης. Εγώ. Πηγαίνω στο θέατρο ας πούμε και με συστήνει ο σκηνοθέτης και από δω ο μουσικός μας. Ντροπή. Μετά έχουν και απαιτήσεις από μένα. Αλλά μιλάμε δεν έχω ιδέα. Αλλά κανείς δεν με πιστεύει. Οπότεεεε... Υποθέτω ότι ο καθένας βλέπει σε ένα έργο αυτά που τον ενδιαφέρουν, αυτά που τον αφορούν, αυτά που μπορεί να συσχετίσει με την δικιά του τη ζωή. Ας είμαστε ειλικρινείς, η ομορφιά ή η χάρη ως αυταξίες δεν ενδιαφέρουν τη γενιά μας. Εμείς θέλουμε κάτι να συντονίζεται με τον πόνο μας, με τους πόθους μας, με τα όνειρα μας. Και στην τελική η αλήθεια είναι ότι την τέχνη την έχουμε γραμμένη στα... Δεν την χρειαζόμαστε και κυρίως δεν μας χρειάζεται αυτή! Η ομορφιά για να γίνει αντιληπτή θέλει μια ορισμένη ποσότητα γαλήνης. Που διάολο είναι η γαλήνη; Εδώ βράζει ο τόπος. Όλα βράζουν. Όλοι θέλουν κάτι άλλο σε έναν κόσμο σκληρό και άδικο. Οι πολιτικές συνθήκες παγκοσμίως και στα Βαλκάνια ακόμα περισσότερο δεν ευνοούν τις τέχνες. Αλλά όλα αυτά είναι πολύ σύνθετα. Έχουν να κάνουν με ιστορία περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Δηλαδή με ψέματα που γραφτήκανε πριν από πολλά πολλά χρόνια.

Giusurum: Έχετε σκεφτεί την θεατρική του μεταφορά??? Ένα DVD από τις ζωντανές σας εμφανίσεις??
2L8: Χεχεχε. Έχουμε; Θα δούμε τι θα γίνει... Έχουμε το DVD από την πρώτη παρουσίαση στην Πάτρα. Θα το ανεβάσουμε για download σε λίγο καιρό.

Giusurum: Eμείς αντιλαμβανόμαστε το he&she ως το κυνήγι του ανεκπλήρωτου και (ίσως) του έρωτα όπως τον έχει φτιάξει ο καθένας μας μέσα του. . Μια "τραγωδία" όπου αυτός προσπαθεί να κρατηθεί πάνω της. έστω και αν (ίσως) δεν την έχει γνωρίσει ποτέ του κει είναι απλώς πλάσμα της φαντασίας του. Εσύ τι έχεις να πεις??
2L8: Ωραίο. Το He & She είναι ιστορία αντίστασης. Ο έρωτας είναι η παγίδα. Όλα τα είπα πια...

Giusurum: Το album (κατά την γνώμη μας) είναι υπέροχο. Όπως υπέροχο είναι και το artwork του και η όλη του συσκευασία.. Πόσο δύσκολο είναι για "μικρή" δισκογραφική να επενδύσει σε τέτοιες κυκλοφορίες?? Στην δική σας περίπτωση πως προέκυψε??
2L8: Αυτή είναι μια ερώτηση για την Inner Ear μάλλον, όχι για μένα... Πάντως προχθές γνώρισα τον Αχιλλέα που μας έκανε το artwork και από κοντά και του είπα ότι τον αγαπάμε... Όμορφα...

Giusurum: "Where is the place you promised us??" υπάρχει τελικά η Ιθάκη και η Γη της επαγγελίας?? Επιζητούμε το ταξίδι ή ενδιαφερόμαστε μόνο για τον τελικό προορισμό και το αποτέλεσμα ??
2L8: Where is the place you promised us? Violation. Η αθέτηση της υπόσχεσης. Δεν έχει σχέση με ταξίδια. Έχει να κάνει με κάτι που μας κλέψανε. Μας το δώσανε και μας το πήρανε πίσω. Δεν ψάχνουμε να βρούμε αυτό το μέρος, έχουμε ζήσει εκεί όταν ήμασταν νέοι και τώρα θέλουμε να επιστρέψουμε.

Giusurum: "join the resistance, fall in love". τελικά ο έρωτας είναι πράξη αντίστασης ή επιβίωσης??
2L8: Αν ήξερα τι είναι ο έρωτας δε θα έγραφα το He&She μάλλον...

Giusurum: "will you strangle me?" Γιατί επιζητά τον θάνατο??? Λύτρωση?? Πράξη απόδειξης του έρωτα?? Φιλήδονη αναζήτηση??
2L8: Δεν επιζητά τον θάνατο απλά. Της ζητάει να τον στραγγαλίσει. Να τον σκοτώσει με έναν τόσο βίαιο τρόπο. Αφού με αφήνεις χωρίς ζωή, αφού εσύ είσαι η ζωή μου, έλα και στραγγάλισε με. Για φαντάσου...

Giusurum: "no more poetry, only raw meat” Εκεί έχουμε φτάσει??
2L8: Τώρα για τι να μιλήσω; Για την ποίηση ή για το ωμό κρέας; Βρίσκομαι σε ένα internet cafe στην πλατεία κυψέλης και πίσω μου εδώ και ώρα γίνεται ένα ατελείωτο deal με λεφτά που πάνε και έρχονται στα χέρια. Δεν τα βρίσκουν κιόλας και με ταρακουνάνε καθώς σπρώχνονται. Και φυσικά για να γίνει τελείως σουρεάλ η κατάσταση είναι όλοι κωφάλαλοι! Πόσο πια! Κάνουν μόνο χειρονομίες και βγάζουν που και που κανένα πνιχτό ήχο. Η τηλεόραση που πριν έπαιζε ποδόσφαιρο τώρα δείχνει μια κοπέλα που λέει τηλεφώνησε μου πολύ πειστικά, το παλικαράκι που δουλεύει κοιτάει με αγωνία τους κωφάλαλους και σκέφτεται τι να κάνει, μάλλον, και μετά εμένα που είμαι δίπλα τους. Ποίηση; Άντε πες μου που έχουμε φτάσει... Χωρίς πλάκα. Συμμορία κωφαλάλων...

Giusurum: "well i am alone and you are alone, why don’t you see me??" Έχουμε αποξενωθεί και απομονωθεί τόσο, που δεν βλέπουμε κανένα και τίποτα γύρω μας?? Ακόμα και τον έρωτα και την ελπίδα??
2L8: Παραιτούμαι, φεύγω από εδώ μέσα...

--------------------------

KAI MHN ΞΕΧΝΑΤΕ

join the resistance fall in love

Συζήτηση με την Γκρατσιέλα Κανέλλου...

Αν παρακολουθείται την ελληνική ανεξάρτητη σκηνή και τα περί αυτής, η Γκρατσιέλα δεν χρειάζεται συστάσεις. Αν πάλι είστε τακτικοί επισκέπτες μας (τιμή μας) επίσης δεν έχουμε πολλά να σας πούμε για την σκηνοθέτη τoυ Vlevet Bus και του The approaching of the Hour. Ίσως να έχετε ήδη διαβάσει τα δυο κείμενα της φίλης Γκρατσιέλας που έχουμε φιλοξενήσει εδώ στο γιουσουρούμ. (αν δεν το έχετε κάνει εδώ για το Velvet Bus και εδώ για το approaching).. Είναι η δημιουργός των δυο ντοκυμαντερ για την Ελληνική Αγγλόφωνη σκηνή που άλλαξαν πολλά (κατα την γνώμη μας) στο τοπίο της εν λόγο μουσικής. Ε, μετά από όλα αυτά δεν μπορούσε να γλυτώσει χωρίς μια συζήτηση μαζί μας. Αφού την ευχαριστήσουμε για ακόμη μια φορά (she knows why!!) διαβάστε τι μας είπε και εδώ είμαστε για τα υπόλοιπα..

------------------------------------------------------

Giousurum: Επέστρεψες στην Ελλάδα για να αποκτήσεις την απαραίτητη εμπειρία για το master που ήθελες να κάνεις στην παραγωγή και σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ. Τι έγινε τελικά και παρέμεινες εδώ??

Graziela : Ξεκίνησα να δουλεύω στο mad. Αρχικά, τουλάχιστον στο μυαλό μου, για ένα χρόνο σαν πρακτική εξάσκηση για να συνεχίσω όντως σε κάποιο μεταπτυχιακό. Κάτι η δουλειά που την απολάμβανα και ταυτόχρονα μάθαινα πολλά σε πρακτικό επίπεδο, κάτι κάποιες προσωπικές δυσκολίες, με κράτησαν πίσω... αλλά δεν το μετανιώνω καθόλου.

Giousurum: Και “the approaching of the hour” πώς προέκυψε??

Graziela : Γνώρισα τους raining pleasure, ξεκίνησα να κάνω παρέα με τον manager τους τον Σταύρο κι έτσι να ζω μαζί του την όλη φάση των ελληνικών αγγλόφωνων group, με ότι συνεπάγεται αυτό. Δημιουργικότητα, δυσκολίες, μηδενικά budgets και πληρωμές. Κι έτσι άρχισε όλη αυτή η φάση να στοιχειώνει το μυαλό μου. Ξεκίνησα έρευνα για το τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτή την σκηνή και κατά πόσο αποτελεί σκηνή η ύπαρξη των group αυτών. Ε το ένα έφερε το άλλο... και το τελικό αποτέλεσμα το είδατε στις οθόνες σας.

Giousurum: Αν δεν το είχε δει ο Λευτέρης Αδαμίδης τι θα γινόταν όλες αυτές οι ώρες φιλμ που είχες τραβήξει?? Το έχεις σκεφτεί ποτέ??
Graziela : χαχαχα! Δεν έχω ιδέα! Ίσως να κυκλοφορούσε ένα dvd από χέρι σε χέρι ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς .... ώσπου πάλι θα έφτανε στα χέρια του Λευτέρη !!! καλό?

Giousurum: Ναι, αλλά δεν θα είχε φτάσει στα χέρια και τα μάτια τόσων ανθρώπων που δεν είναι «μέσα» στα πράγματα. Αλήθεια πιστεύεις ότι η ελληνική αγγλόφωνη σκηνή διακατέχεται από μια εσωστρέφεια (ακόμη?) ή πλέον το έχει ξεπεράσει?
Graziela : Νομίζω την έχει ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό. Άλλωστε αυτή η εσωστρέφεια που αναφέρεις ήταν και κατά κάποιο τρόπο αναγκαίο κακό. Δεν υπήρχε ούτε ευρύ κοινό ούτε μέσα προώθησης της σκηνής με αποτέλεσμα να κλείνονται ακόμη περισσότερο στο “καβούκι” τους. Πλέον η σκηνή θέλει να βγαίνει προς τα έξω, και το επιδιώκει. Αυτό βέβαια θέλει νομίζω κάποια προσοχή γιατί σε σημεία ίσως και να χάσει την ταυτότητα της.

Giousurum: Για να επανέλθουμε όμως σε εσένα. Δεν θα ξεφύγεις έτσι έυκολα!!! Χαχαχα. Πόσο επηρέασε η κίνησή σου αυτή με τα ντοκιμαντέρ την μετέπειτα επαγγελματική σου πορεία??

Graziela : δεν μπορώ να ξέρω. .μπορεί και καθόλου! Μπορεί και πολύ!. Μην νομίζεις ότι στην τηλεόραση απ' όπου βγάζω εγώ τα προς το ζην τους νοιάζει και πολύ τί “καλλιτεχνίες” έχεις κάνει. Μπορεί σε ένα interview να ενθουσιαστούν περισσότερο με το ότι ήμουν στο mad παρά με το ότι έχω κάνει δύο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ. Άσε σου λέω! Προσωπικά πάντως σίγουρα απέκτησα μεγάλη εμπειρία και κατ' επέκταση αυτοπεποίθηση, κάτι που γενικά μου λείπει.

Giousurum: Αν δεν κάνω λάθος έχεις κάνει και ένα βιντεοκλίπ των Raining Pleasure, ενώ κάτι έχουμε ακούσει για κάποιες «τηλεπειρατείες» στο Mad όπου στα κρυφά αργά το βράδυ «κάποιοι» έβαζαν μουσικά βίντεο. Νοσταλγείς εκείνη την περίοδο??

Graziela : όχι, δεν την νοσταλγώ, πρέπει να προχωράμε μπροστά. Αλλά σίγουρα νιώθω πολύ τυχερή που ο πρώτος εργασιακός μου χώρος ήταν στο Mad, με εμπνευσμένα παιδιά, με την ίδια πώρωση για δουλειά κ πειραματισμό, αγάπη για τη μουσική και την εικόνα. Ήμασταν όλοι παρέα, έχω όμορφες αναμνήσεις κι ακόμα καλούς φίλους.

Giousurum: Και μετά ήρθε το Velvet Bus. Πόσο «κουραστικό» και «περίεργο» είναι να βλέπεις τους άλλους να περνάνε καλά σε ένα λεωφορείο, στα live κλπ και εσύ να είσαι αναγκασμένη να έχεις μια κάμερα στο χέρι συνεχώς και να τραβάς πλάνα?? Τους «ζήλεψες» κάποιες στιγμές?? Θα ξαναέκανες κάτι παρόμοιο??

Graziela : ήταν ζόρικο αλλά το διασκέδαζα συνέχεια γι αυτό κ δεν μπορώ να πω ότι τους ζήλεψα. Είχα μπει για τα καλά στο πετσί αυτού του περίεργου ρόλου που είχα πάρει. Μόνο καμιά φορά πονούσε πολύ το χέρι μου κι έβριζα τον Boy που στα live set του, δεν έβαζε τελεία ο άτιμος!!! 40 λεπτο σετ με μια ανάσα αυτός κι με την κάμερα να μην σταματά ούτε λεπτό εγώ!Ίσως στο μέλλον να έκανα κουτί παρόμοιο, δεν αποκλείω τίποτα. Αλλά τώρα έχω διάθεση να κάνω κάτι τελείως διαφορετικό και κυρίως να το δουλέψω με την ησυχία μου!

Giousurum: Αν και πόσο πιστεύεις ότι τα δύο σου αυτά ντοκιμαντέρ έχουν επηρεάσει την Ελληνική indie σκηνή??
Graziela : δεν ξέρω να σου απαντήσω. Νομίζω ότι δεν πρέπει να το κρίνω εγώ αυτο αλλά ο κόσμος που κινείται στην “indie” σκηνή. Τιμή μου όμως και μόνο που μου θέτεις αυτή την ερώτηση.

Giousurum: Όλοι σε ρωτάνε για τα ελληνικά συγκροτήματα που ακούς και σου αρέσουν. Όμως όταν είσαι μόνη σπίτι τι μουσική βάζεις και ακούς??
Graziela : αυτή την στιγμή τυχαίνει να ακούω κάτι ελληνικό... το album του Lolek!!! πάρα πολύ μου άρεσει! Όμως επί των πλείστων ακούω ξενόφερτα πράγματα.

Giousurum:Ξενόφερτα?? Όπως??
Graziela :παλαιότερα “ερωτευόμουν” τις μουσικές, πλέον συχνά δεν τους δίνω την προσοχή και τον χρόνο που χρειάζεται. Όμως εξακολουθώ να αγαπώ τον bowie, τους sigur ros, τον beck και τους suede του τότε. Αυτή την εποχή ακούω πολύ wilco και dan auerbach

Giousurum: Και κάτι φαινομενικά άσχετο. CD ή βινίλιο??
Graziela :για πρακτικούς λόγους cd. (O μετασχηματιστής του πικ απ μου βγάζει έναν περίεργο βόμβο και εκνευρίζομαι!)

Giousurum: Το πικ απ και τα μάτια σου :) Και μιας και μιλάμε για δίσκους... Ποιος ο αγαπημένος σου δίσκος ελληνικός (αγγλόφωνο included) και ξενόφερτος...
Graziela : θα σου απαντήσω λίγο διαφορετικά. Ποιους δίσκους αγαπώ περισσότερο για συναισθηματικούς λόγους. Suede – dog man star, τρύπες – 9 πληρωμένα τραγούδια. Στην πρώτη νότα τους ανατριχιάζω!

Giousurum: Έχοντας πλέον την πολυτέλεια της χρονικής απόστασης, όταν κάποιος σου μιλάει ή κάτι διαβάζεις για το VelvetBus και το Approaching, ποιό είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό?? Σου δημιουργείται νοσταλγική διάθεση??
Graziela :ναι! Έντονη! Αποφεύγω να τα σκέφτομαι να σου πω την αλήθεια γιατί με πιάνουν αυτές οι ηλίθιες ανασφάλειες μου. Καίω το μυαλό μου σκεφτόμενη τι θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά και τι θα εξυπηρετούσε σεναριακά κάτι τέτοιο. Άσκοπες σκέψεις αφού είναι και τα δύο αγαπημένα κομμάτια της ζωής μου. Κοιτάζοντας δηλαδή πίσω με γεμίζουν χαρά και γλυκιά νοσταλγία.

Giousurum: Και τώρα?? Υπάρχει σκέψη για ένα νέο ντοκιμαντέρ?? Αν ναι ποιό θα είναι το θέμα του??
Graziela: ναι κάτι έχω στο μυαλό μου. Αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα για να είναι ανακοινώσιμο. Ευχήσου μου απλά καλή τύχη!

Giousurum: Εννοείται πως οι ευχές μας είναι μαζί σου. Καλή τύχη λοιπόν. Όμως για πες μας ένα θέμα για το οποίο δεν θα έκανες ποτέ ντοκιμαντέρ και ένα που θα «πέθαινες» να κάνεις.Κι εδώ θα σου απαντήσω λίγο διαφορετικά.
Graziela: Υπάρχει ένα θέμα που με τρομάζει πολύ. Τα γηρατειά. Με τρομάζει αυτή η αλλαγή στην καθαρότητα της σκέψης και η μόνιμη κούραση στο κορμί. Όχι με την έννοια του ρυτιδιασμένου, μη ελκυστικού σώματος αλλά με την εννοια του δυσκίνητου, αυτού που σε εμποδίζει να είσαι ενεργός. Είναι από τις σκέψεις που αποφεύγω λοιπόν και λειτουργώ πολύ ανώριμα. Και ενοχικά, θα έλεγα. Οπότε ένα ντοκιμαντέρ πάνω στα γηρατειά ίσως να είναι κάτι που δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω αλλά ταυτόχρονα εύχομαι κάποτε να βρω την εσωτερική δύναμη να το δοκιμάσω.

--------------------------------------------------------------------

Ευχαριστούμε πολύ για όλα. Για τα κείμενά σου που φιλοξενήσαμε εδώ στο blog και για αυτά που είδαμε μέσα από τον φακό σου!!

Συζήτηση με τους carte postale(undo_an)....

Δεν υπάρχει καμία περίπτωση (εντάξει σχεδόν καμία) να ανεβεί ένα συγκρότημα στην Indie σκηνή μας και μετά να μην ακολουθήσει μια φιλική "ανάκριση"!!! Κάπως έτσι έγινε και με τους (πλέον) carte postale. Αφού μας χάρισαν όμορφες μουσικές στιγμές (περισσότερα εδώ) και μετά την συμμετοχή τους στην συλλογή «indie side of music» που επιμεληθήκαμε είχαμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα μαζί τους. Πριν περάσουμε λοιπόν στο τι ειπώθηκε να πούμε ότι οι Carte Postale εμφανίζονται αυτή τη Κυριακή 05/04 μαζί με την επίσης φίλη (και λίαν συντόμως καλεσμένη μας) Glorybox στην Πάτρα !! Όσοι πιστοί προσέλθετε στο Μέγαρο στις 21:30, είσοδος ελέυθερη!!

-------------------------

Giousurum: Γιατί Carte Postale?? Είναι η ανάγκη των αναμνήσεων?? Είναι η ανάγκη για δημιουργία ωραίων στιγμών όπως αυτές των carte postale?? Είναι κάτι άλλο??

Carte Postale: Γενικά σαν Καρτ ποστάλ έχουμε μια νοσταλγική διάθεση για παλιότερες εποχές που δεν έχουμε ζήσει και μόνο τις έχουμε δει σε παλιές φωτογραφίες και ασπρόμαυρα φιλμ θεωρήσαμε πως ήταν ένα πολύ όμορφο όνομα που περιέγραφε άριστα την κινηματογραφική και εικονική μουσική που θέλαμε να φτιάξουμε.

Giousurum: Ξεκινήσατε ως self project. Τώρα όμως μπορούμε να πούμε ότι είστε "κανονικό" γκρουπ???
Carte Postale : Ναι όντως ξεκίνησε ως self project (undo_an) αρχικά, αλλά στην πορεία γνωριστήκαμε με τα παιδιά( Fillis,Alexandros) και αρχίσαμε να κάνουμε πρόβες,Βλέπαμε πως ταιριάζαμε πρώτα ως παρέα και μετά ως μουσικοί και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε να παίζουμε όλοι μαζί.

Giousurum: Η χρησιμοποίηση των παιδικών οργάνων ως βάση στην μουσική σας δημιουργεί νοσταλγική διάθεση σε όποιων την ακούει... Πως προέκυψε αυτό??

Carte Postale : Κοίτα ο σκοπός μας είναι να ζωντανέψουμε τα παιδικά όνειρα που βρίσκονται βαθιά μέσα μας και να δημιουργήσουμε εναλλακτική μουσική που δεν θα βασίζονταν μόνο στο κλασικό κιθάρα-μπάσο-τύμπανα.

G: Έχετε ξεκινήσει και τα live γιατί όπως μας είπατε " οι άνθρωποι δεν δαγκάνουν". Oi πρώτες εντυπώσεις??? Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου??

C.P. : Γενικά πιστεύω πως τα συγκροτήματα φαίνονται στην σκηνή και εκεί δείχνουν πραγματικά ποιες δυνατότητες έχον γνωριμία με τον κόσμο είναι πολύ σημαντική για τους δημιουργούς. Νομίζω πως οι εντυπώσεις από τις πρώτες μας συναυλίες ήταν εξαιρετικές,τόσο για εμάς τόσο και για τον κόσμο.

G: Μιας και μιλάμε για τα Live σας. Η συνεργασία με την πολύ καλή και κοινή μας φίλη την glorybox πως προέκυψε??

C.P. : Η συνεργασία-φιλία μας ξεκίνησε αρχικά μέσω internet αλλά στην πορεία γίναμε πολύ καλοί φίλοι και πλέον με κάθε ευκαιρία κάνουμε αρκετή παρέα.

G: Θα υπάρξει κάτι κοινό μουσικά στο μέλλον με την glorybox??

C.P. : Φυσικά και θα υπάρξει μέλλον,τόσο συναυλιακά άσο και σε επίπεδο ηχογραφήσεων.

G: Έχουν κανονιστεί κάποια νέα Live???

C.P. : Θα παίξουμε την επόμενη Κυριακή 5/4 μαζί με Glorybox στην Πάτρα. Είναι η πρώτη φορά που θα παίξουμε στην πόλη μας και αυτό μας αγχώνει λίγο αλλά μας κάνει και πολύ χαρούμενους.

(Πρίν συνεχίσουμε ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ CARTE POSTALE Feat. GLORYBOX - Telepherique)

G: Me ποιό συγκρότημα ή καλλιτέχνη (εντός και εκτός συνόρων) θα θέλατε να μοιραστείτε την σκηνή??
C.P: Λατρεύουμε που μοιραζόμαστε την σκηνή με την Glorybox.Βέβαια αν μας προτείναν οι Sigur ros μια συναυλία μαζί τους, δεν θα λέγαμε όχι!!!

G: Τι σημαίνει τελικά επιτυχία για ένα γκρουπ σαν εσάς? Πωλήσεις? Καλές κριτικές και μόνο? Διάρκεια στο χρόνο? αναγνώριση? Καριέρα στο εξωτερικό??
C.P. : Επιτυχία σημαίνει να είμαστε ευτυχισμένοι στην καθημερινότητα μας και να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με την ίδια αγάπη και ζήλο για αυτό που κανουμε. Όλα τα άλλα έχουν μικρή σημασία και όσα είναι να έρθουν θα έρθουν.

G: Αλήθεια στην γιουροβίζιον θα στέλνατε κομμάτι σας??

C.P. : Αν δεν μας έβαζαν να χορέψουμε(είμαστε φρικτοί χορευτές) θα στέλναμε γιατί όχι, ένα πανηγύρι με πολλά φώτα είναι έτσι κι αλλιώς.

G: Που πιστεύετε ότι οφείλεται η μεγάλη πτώση στις (νόμιμες) πωλήσεις δίσκων στην χώρα μας?? Ευθύνεται μόνο το διαδίκτυο (mp3 κλπ) ή φταίει και κάτι άλλο??

C.P. : Γενικά νομίζω πως όσο περνάνε τα χρόνια χάνονται πολλά όμορφα πράγματα του παρελθόντος. Για παράδειγμα κάποτε αγόραζες έναν δίσκο και καθόσουν και τον άκουγες εβδομάδες,τώρα κατεβάζεις 10 δίσκους mp3 και τους ακούς σε μια βδομάδα. Δυστυχώς ζούμε στην εποχή που όλα πρέπει να γίνονται γρήγορα λόγο των τεραστίων πληροφοριών που μας κατακλύζουν καθημερινά.

G: Ποιος ήταν ο τελευταίος δίσκος που αγοράσατε??

C.P. : Ο τελευταίος δίσκος που αγοράσαμε ήταν των Πατρινών Flakes.Ο οποίος μας άρεσε και πολύ.

G: Τέλος θα θέλαμε να μας δώσετε το τοπ5 (κατά την γνώμη σας) της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής (καλλιτέχνης - δίσκος)
C.P. : 1.Διαφανα Κρίνα: Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα οι σιωπές
2. Closer: Suddenly comes
3. Raining Pleasure: Flood
4.Ονειροπαγιδα: Μελλόντικα
5.Μανος Χατζιδάκις: Το χαμόγελο της Τζοκόντα

--------------------------------------------------

Αφού ευχαριστήσουμε τους Carte Postale (και) για την κουβέντα μας μαζί τους να υπενθυμίσουμε το Live της Κυριακής στην Πάτρα στο Μέγαρο στις 21:30, είσοδος ελέυθερη!! Θα περάσετε σίγουρα καλά!! Καλό σας βράδυ!!!