(μια διαφορετική) συζήτηση με τον Logout!!!!!

Η αλήθεια είναι ότι η συνήθης διαδικασία σε μια συζήτηση (συνέντευξη) είναι: διατύπωση ερώτησης, και απάντηση με την χρήση λέξεων, εφράσεων κλπ. Ε... Στην κουβέντα που κάναμε με τον logout τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. τι εννοούμε?? Για ρίξτε μια ματιά στην καταγραφή της συζήτησης και τα λέμε.

---------------------------------------------------- 

εν αρχή ήταν οι The place within. Mετά ήρθε ο Logout. Τι έχει αλλάξει από εκείνη την αρχή μέχρι και σήμερα?

20062008 2009

2011
http://innerear.bandcamp.com/album/paper-plane-flight-recorder#

Οι The Place within συνεχίζουν να υπάρχουν??
Φυσικά, απλά τζαμάρουμε από απόσταση, παίζοντας με τις ησυχίες και με τα τζάμια των τρένων διαφορετικών χωρών.

Αλήθεια περίμενες όλο αυτό τον θόρυβο (με την καλή έννοια) που προκάλεσε το  Paper Plane Flight Recorder??

Για το μέλλον υπάρχει κάτι να μας πεις? Κάποια νέα κυκλοφορία ίσως?? Live??

Είναι σχεδόν έτοιμοι οι παρακάτω τρεις φάκελοι. Ο πρώτος θα κυκλοφορήσει σύντομα από την Inner Ear:

+26 Dec Live @ Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, Κυψέλη, Αθήνα

Τελικά τι γίνεται και τι έχει απομείνει στην Πάτρα από την χρυσή μουσική εποχή της??

Το χασάπικο Establishment πως προέκυψε?? Πιστέυεις ότι η μουσική ιστορία του τόπου μπορεί να "χωρέσει" στην σύγχρονη μουσική πραγματικότητα της χώρας??

Ο Elliot έχει επηρεάσει τόσο πολύ κόσμο τελικά??
 

Αν ήταν να διάλεγες να ανοίξεις την συναυλία κάποιου καταξιωμένου σχήματος ή καλλιτέχνη ποιό/ποιός θα ήταν αυτός?? 

 

Ποιά είναι κατά την γνώμη σου τα 5 καλύτερα άλμπουμ/EPs/singles της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής (ελληνόφωνη και αγγλόφωνη)? 

 Ατελείωτες λίστες: http://www.logoutradio.blogspot.com.

Ο LogOut στην indie σκηνή του Γιουσουρούμ...

Η γνωριμία μας με τον LogOut έγινε με αφορμή τόσο την παρουσίαση των The place within όσο και το κείμενό τους που φιλοξενήθηκε εδώ στο γιουσουρούμ. Αυτή την φορά αφορμή αποτέλεσε η (εδώ και μερικούς μήνες) κυκλοφορία της πρώτης επίσημης και ολοκληρωμένης προσωπικής δουλειάς του logout.  Ήταν τον περασμένο χειμώνα όταν πληροφορηθήκαμε από την Inner Ear για την κυκλοφορία του Paper Plane Recorder. Μια κυκλοφορία τόσο σε ψηφιακή μορφή όσο και σε 12'' λευκό βινύλιο σε περιορισμένα αντίτυπα (μόλις 100), με θήκη τυπωμένη σε ειδικό οικολογικό χαρτί. Φυσικά και  αντιλαμβάνεστε ότι το βινύλιο έγινε ανάρπαστο και εξαφανίστηκε σε ελάχιστο χρόνο και πλέον αποτελεί συλλεκτικό κομμάτι. 

Από τις πρώτες νότες του Paper Plane Recorder γίνονται αντιληπτά ο προσωπικός χαρακτήρας και σπιτική οσμή του. Ο LogOut επέλεξε λιτές και απλές ενορχηστρώσεις τονίζοντας και τοποθετώντας  την κιθάρα σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ακούγοντας το Paper Plane Recorder αισθάνεσαι ότι έχεις καλέσει έναν παλιό γνώριμο σπίτι, παρέα με την κιθάρα του. Έναν φίλο που έχεις καιρό να δεις και περιμένεις να σου εξιστορήσει προσωπικές στιγμές και εμπειρίες από το διάστημα που δεν έχετε ανταμώσει, παρέα πάντα με την κιθάρα και την μουσική του. Σαν σε κονσέρτο για λίγους και φίλους. Οι επιρροές του Logout είναι άλλοτε εμφανής (elliot days) και άλλοτε καλά κρυμμένες (where it goes). Ο Matt Elliot, o Leonard Cohen αλλά και ο Elliot Smith είναι εκεί, ανάμεσα στις νότες, στους στοίχους το ύφος αλλά χωρίς ποτέ να γίνονται βαρετά αντιληπτοί και κουραστικοί. Σίγουρα το Paper Plane Recorder είναι διαφορετικό από ότι είχαμε ακούσει από τους The place within, αλλά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό από τον ίδιο τον εαυτό του.

Από τα δώδεκα κομμάτια του, ξεχωρίσαμε το In the Sea of Lonely Souls και το Song of the Selfless για την διαφορετική αίσθηση και αποτύπωση της μοναξιάς που δίνουν. Επίσης το "indie χασάπικο" Establishment με το ιδιαίτερο φινάλε του και το Elliot Days χωρίς λόγο και χωρίς αιτία!!! Το πρώτο μουσικό βήμα έγινε λοιπόν και είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον. Ευελπιστούμε ότι τα (όποια) επόμενα βήματα στην μουσική αυτή πορεία να είναι προσθετικά και προσεχτικά. Μέχρι τότε ακούστε ολόκληρο το Paper Plane Recorder και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Καλή σας ακρόαση λοιπόν.

  "...Κάθε μέρα χιλιάδες σαΐτες δημιουργούνται, χωρίς κανένα συγκεκριμένο στόχο. Η πορεία και η διάρκεια της πτήσης τους είναι σχετικά προδιαγεγραμμένες και το απότομο τέλος, αναπόφευκτο. Βέβαια, σε αντίθεση με τα αεροπλάνα, η πτώση μιας σαΐτας δεν είναι και τίποτα το φοβερό, αφού πρόκειται απλά για μια σαΐτα από χαρτί.." INNER EAR


more@
http://www.logoutweb.com/
http://soundcloud.com/logoutcloud

Οι Τhe Place Within γράφουν στο γιουσουρούμ για την indie σκηνή της χώρας...

Πριν από περίπου μια εβδομάδα (βλ. προηγούμενο post) φιλοξενήσαμε τους The Place Within. Πάγια τακτική μας είναι να έχουμε μια συζήτηση με την κάθε μπαντα που ανεβαίνει στην σκηνή μας. Αλλά όσοι (ελπίζουμε να μην είμαστε μόνοι εδώ) κάνετε βόλτες στα μέρη μας θα θυμάσται ότι πρίν από καιρό αρχίσαμε και μια άλλα προσπάθεια. Αυτή της φιλοξενίας κειμένων των συγκροτημάτων με θέμα τι άλλο?? την πραγματικότητα, το χτες, το σήμερα και ότι θέλουνε να πούνε τα παιδιά σε σχέση με την ελληνική indie σκηνή. Έτσι σήμερα παίρνουν σειρά οι The Place Within. Τους δίνουμε λοιπόν το λόγο και ας σκεφτούμε αυτά που μας λένε (γράφουν).Ακολουθεί το κείμενο των παιδιών!!!

-----------------------------------------------

Το παρόν άρθρο θα αναφερθεί στην ανεξάρτητη μουσική σκηνή όπως τη βιώνουμε σαν νέο συγκρότημα χωρίς άκρες, δισκογραφική ή άλλη εξωγενή βοήθεια. Αυτό δεν θα γίνει με διάθεση για γκρίνια αλλά απλά και μόνο για να μεταδώσουμε την εμπειρία μας, όπως όταν ακούς ένα φίλο σου να σου λέει την πιό βαρετή ιστορία, αλλά παρ όλ' αυτά την ακούς, γιατί είναι φίλος σου και γιατί έχετε βγει για καφέ οπότε πρέπει και να μιλάτε. Τελοσπάντων συνήθως το να μαθαίνεις την ιστορία κάποιου σου δίνει μια περίεργη χαρά.

Για την εικόνα που θα θελα να μεταδώσω, θα βοηθούσε αν έχετε δει την ταινία του Κώστα Γαβρά, ο Παράδεισος στη δύση, γιατί όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολλές αναλογίες βρίσκω. (Η ταινία σε κάποιους από μας άρεσε, στον Ορέστη όχι, αλλά αυτό δεν έχει σχέση.) Όπως και ο μετανάστης ήρωας της ταινίας λοιπόν, έτσι και οι αγγλόφωνες ελληνικές μπάντες, από το μηδέν, χωρίς πατρίδα, αποκλεισμένοι από τα περισσότερα τηλεοπτικά μέσα ως κάτι που δεν πολυενδιαφέρει, προσπαθούν να φτάσουν σε ένα Παρίσι, με μόνη βοήθεια όσους, έστω για λίγο αποφασίζουν να κάνουν την καλή πράξη της ημέρας και να τους βοηθήσουν.

Όμως ας πούμε και λίγα πράγματα για τον ήρωα μας. Τις ίδιες τις μπάντες. Κάθε θεσμός όπως λέει και ένα γνωστό ιντερνετικό ντοκιμαντέρ, πρέπει να παλεύει να βελτιώνει τη συσχέτιση του με την κοινωνία. Πόση συσχέτιση με την κοινωνία λοιπόν έχουν οι αγγλόφωνες ελληνικές μπάντες; H αλήθεια είναι ότι δεν έχουν καταφέρει να έχουν μεγάλη σχέση. Και πιστεύω ότι και οι ίδιες ευθύνονται για αυτό. Η μπάντα της περιοχής σου πρέπει να είναι η μπάντα της περιοχής σου, έστω και αν αυτό με το ίντερνετ είναι μεταφορικό. Πρέπει να μπορείς να αλληλεπιδράς μαζί της. Οι περισσότερες μπάντες παρ ότι το ίντερνετ δίνει μεγάλες ευκαιρίες τέτοιας αλληλεπίδρασης δεν τις εκμεταλλεύονται.

Ένα άλλο θέμα είναι ότι αν ακούγεσαι σαν κόπια των placebo, λογικό είναι όποιος πάει να ακούσει μουσική να βάλει το πρωτότυπο και όχι την αντιγραφή. Καλύτερο πάντως είναι αν είναι να αντιγράψεις, να αντιγράψεις τουλάχιστον κάτι που συμβαίνει τώρα, ώστε ίσως να βάλεις και συ ένα λιθαράκι σε ένα διαμορφούμενο είδος.

Το ιδανικό βέβαια είναι, μετά από πολύ ψάξιμο να βρεις τη δικιά σου φωνή που θα είναι τόσο κοντά σε αυτό που είσαι, που δεν θα μοιάζει με τίποτα άλλο.

Πιστεύω ότι κάθε καλλιτέχνης πρέπει να διακατέχεται από ένα αρρωστημένο άγχος να δίνει κάτι νέο σε αυτόν που θα τον ακούσει. Να μην αφήνει τον ακροατή να χασμουρηθεί ούτε στιγμή. Και αν γίνει αυτό να αναλάβει την ευθύνη και όχι να πει ότι "ο θεατής έφταιγε που ήταν κουρασμένος". Πρέπει να "αγαπάει την ευθύνη" και να προσπαθήσει να βρει τρόπους να βελτιώνεται συνέχεια. Χωρίς να σκέφτεται τις δυσκολίες. Οι δυσκολίες είναι τα εργαλεία για τη δημιουργία γιατί αν είχαμε ας πούμε όποιο όργανο επιθυμούσαμε δεν θα ξέραμε τι να πρωτοχρησιμοποιήσουμε και θα χανόμασταν στον πειραματισμό.

Σε αυτές τις γραμμές προσπαθούμε να κινούμαστε σαν συγκρότημα και ελπίζω να μην είμαστε πολύ μακριά από αυτά που λέμε. Και αν ίσως κάποιος πιστεύει στην παρούσα φάση πως είμαστε μακριά, ελπίζουμε σύντομα να του αλλάξουμε γνώμη. Όχι ότι λέμε ότι έχει άδικο. Είπαμε πως πρέπει εμείς να αναλάβουμε την ευθύνη και γι αυτό...

Υ.Γ. Οκ με την ευθύνη, αλλά θα σκάσω αν δεν πω κάτι και για τους περισσότερους ραδιοφωνικούς ή τηλεοπτικούς μουσικούς παραγωγούς που αντί να είναι όλη μέρα στο myspace, όπως όφειλαν, ή δεν ασχολούνται ή έχουν φραγή στις request από μπάντες. Απορώ γιατί δεν κάνουν κάτι άλλο. Πήγαμε στα Γιάννενα τελευταία και πάθαμε πλάκα με το πόση δύναμη μπορεί να σου δώσει ένα ζωντανό ραδιόφωνο. (βλ. Studioe). (σημ. Απλά, για να μην είμαστε άδικοι να πούμε οτι το αβοήθητο που περιγράψαμε ίσχυε για λίγο παλαιότερα όταν και γράφτηκε το παρόν κείμενο. Πλέον στο δρόμο μας έχουν βρεθεί άνθρωποι (και blog!) με πραγματική διάθεση για βοήθεια.)

Οι The Place Within στην indie σκηνή του Γιουσουρούμ...

The Place Within. Ακόμη μια μπάντα που γεννήθηκε στις φοιτητοπαρέες της Πάτρας. Το 2005 μια παρέα από την Αθήνα βρίσκεται στην πόλη για σπουδές. Έχοντας ίσως επηρεαστεί από την επιτυχία των Raining Pleasure και την διαφαινόμενη άνθιση της Ελληνικής Αγγλόφωνης σκηνής ο Αλέξανδρος LogOut (Φωνή, κιθάρα, πλήκτρα, laptop), ο Γιώργος Τσάμπρας (Κιθάρα, Φωνή, ντραμς), ο Αγαμέμνονας Κρασούλης (μπάσο, πλήκτρα, μεταλλοφωνο, μελόντικα), ο Κωνσταντίνος Θεοδοσόπουλος (ντραμς, μπάσο) και Ορέστης Πετράκης (μπάσο, πλήκτρα, κιθάρα) αποφασίζουν να ενώσουν τα μουσικά τους βήματα και τις διαφορετικές επιρροές τους δημιουργώντας τους The Place Within. Ένα όνομα εμπνευσμένο από σύνθημα σε τοίχο του Άμστερνταμ (melancholy songs appear from this place within). Ακούγοντας κανείς τα κομμάτια τους η διαφορετικότητα των επιρροών τους είναι εμφανής. Οι ίδιοι έχουν πει ότι μεγάλα τους μουσικά κολλήματα είναι οι Radiohead , οι Bright Eyes και οι Interpol. Όσο για το τι είδος μουσικής παίζουν?? Ε, εδώ χρειάζεται να έχετε μια ιδία άποψη. Όσοι έχετε ακούσει το demo CD τους 'RebellionStartsFromThePlaceWithin' θα έχετε ξεκάθαρη και κατά πάσα πιθανότητα θετική γνώμη. Οι υπόλοιποι πάρτε μια γερή γεύση ακούγοντας το White Dressed Guests, κατεβάστε ολόκληρο το Demo από το ενδιαφέρον blog των παιδιών εδώ και συνεχίζουμε!!!

The Place Within- White Dressed Guests

Έχοντας στο ενεργητικό τουυς περισσότερες από 20 ζωντανές εμφανίσεις (κυρίως σε Αθήνα και Πάτρα) έχουν ήδη δημιουργήσει «θόρυβο». Κάτι που επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ήταν μία από τις 10 διακριθείσες μπάντες στο Coca Cola Soundwave 2! Ένα από τα όνειρά τους, όπως οι ίδιοι είχαν δηλώσει στο (πάλαι ποτέ) περιοδικό Unit (Μάρτιος 2008), είναι η σύνθεση μουσικών θεμάτων για τον κινηματογράφο. Κάτι που αρχίζουν και κάνουν πραγματικότητα λίγο αργότερα. Έτσι τον περασμένο Νοέμβριο κερδίζουν το βραβείο best music for film στο 48hour film festival με την ταινία μικρού μήκους ‘Run Away’, η οποία είναι βασισμένη στους στίχους του το White Dressed Guests και του Run Away!!! Είναι μια από τις μπάντες (πιστεύουμε) για τις οποίες θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε πολλά στο (ίσως και άμεσο) μέλλον. Εσείς για να μην πιαστείτε αδιάβαστοι ψάξτε, συγκρατήστε ,ακούστε: Darling, IDKIDC (I Dont Know and I Dont Care), Web Nationality και ανακαλύψτε και εσείς γιατί τελικά Rebellion Starts From The Place Within!!! Εμείς απλώς να πούμε ατα παιδιά να βγάλουν στν επιφάνεια και τα υπόλοιπα διαμαντάκια που παίζουν στα live τους και δεν υπαρχουν στο Demo τους!!!!