Showing posts with label David Lynch. Show all posts
Showing posts with label David Lynch. Show all posts

Friday, 11 March 2011

Giusurum Presents: Leaf Loft - E.P "eraserhead project" (ή κατεβάστε δωρεάν Νο4)

Η αλήθεια είναι ότι οι εισαγωγές στα πόστ (και γενικά στα κείμενα) είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Ειδικά όταν έχεις να γράψεις για κάτι που σου αρέσει πολύ. Με τον σημερινό μας (Leaf Loft) "καλεσμένο" μας ενώνει η "τρέλα" για τον David Lynch. Ναι εκείνον τον "τρελό" και "ακαταλβίστικο" σκηνοθέτη που τις ταινίες του ελάχιστοι τις καταλαβαίνουν αλλά οι περισσότεροι της αγαπούν!!! Όσοι έχετε δει το Eraserhead, το mulholland drive, το Twin Peaks ή την Χαμένη Λεωφόρο μας καταλαβαίνετε!!!!! Οι πρώτες μας κουβέντες ήταν γύρω από τον κινηματογράφο του Lynch!!!! Φυσικά είχε προηγηθεί και η γνωριμία μας μέσο των Vello Leaf , οπότε το πράγμα ήρθε και έδεσε που λένε. Η άλλη μεγάλη αλήθεια είναι ότι δυσκολευτήκαμε να τον πείσουμε (τον καλεσμένο μας) να μας γράψει ο ίδιος την ιστορία του project Leaf Loft. Σήμερα λοιπόν φιλοξενούμε έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο μουσικό που μας εξιστορεί την δική του εκδοχή για μια αγαπημένη του (και μας) ταινία και την μουσική της επένδυση, το Eraserhead του David Lynch!!! Ας διαβάσουμε τι έχει να μας πει.
--------------------------------------------------------------------------------------
"........
Δεκέμβρης 2002.
Μετά από μια νυχτερινή προβολή του "Lost Highway", πέρασα το υπόλοιπο της βραδιάς γράφοντας ένα από τα πρώτα μου ηλεκτροακουστικά/ambient κομμάτια. Ο τίτλος του ήταν "Renee", όπως το όνομα της Patricia Arquette στην ταινία (ένα από τα 2 ονόματα της τέλοσπαντων). Η ενορχήστρωση περιλάμβανε αποκλειστικά ηλεκτρικό μπάσο και samples από έναν διάλογο της ταινίας. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον David Lynch σε τέτοιο επίπεδο αλλά και η αφορμή για τη δημιουργία του "Leaf Loft" project.



"Leaf Loft" project.
Ένα νυχτερινό project το οποίο έχει ως πηγή έμπνευσης σκηνές από ατμοσφαιρικές ταινίες και βιβλία, εικόνες από όνειρα ή έντονες αναμνήσεις.
Μελωδικότητα και ρυθμικότητα υποσυνείδητα μεταφέρονται στο background ή απλώς εξαφανίζονται. Η σύνθεση ήχων, η δημιουργία drones και η τοποθέτηση τους στο χώρο είναι η βάση για το κάθε κομμάτι.

Φλεβάρης 2005.
Σύντομο ταξίδι στο Λονδίνο. Ήταν απόγευμα Δευτέρας όταν μπήκα σε ένα HMV και αγόρασα το dvd του Eraserhead. Στο τέλος εκείνης της εβδομάδας, πίσω στην Κρήτη, έγινε η πρώτη για μένα προβολή του.

Λίγους μήνες αργότερα η πτυχιακή που ανέλαβα για τη σχολή μου (ΤΕΙ Μουσικής Τεχνολογίας & Ακουστικής) είχε τίτλο "Μουσική σύνθεση και ηχητικός σχεδιασμός για την ταινία Eraserhead".


Καλοκαίρι 2006 μέχρι Άνοιξη 2009.
Ασταμάτητες προβολές της ταινίας ή μεμονωμένων σκηνών της. Αρχικά χωρίς ήχο. Σταδιακά τα πάντα έμπαιναν στη θέση τους. Τα βήματα του Henry, οι πόρτες που τρίζουν, οι λιγοστοί διάλογοι, το κλάμα του μεταλαγμένου μωρού, ο ήχος του γκρίζου δωματίου, και φυσικά η μουσική.



Η δική μου εκδοχή στο soundtrack του Eraserhead είχε 12 κομμάτια, όλα εμπνευσμένα από την ταινία, γραμμένα για τις ανάγκες της κάθε σκηνής. Από αυτό το soundtrack προέκυψε το mini album "e.p." (eraserhead project ή extended play). 6 συνθέσεις από 6 σκηνές της ταινίας. Σκοτεινές, παρανοϊκές, Lynch-ικές. Το βασικό μέσο σύνθεσης είναι το ηλεκτρικό μπάσο, παραμορφωμένο, κατεστραμένο. Λίγα δευτερόλεπτα ηλεκτρικής κιθάρας, 2-3 λεπτά πιάνου και λίγα παραπάνω λεπτά υπόκοφων strings συμπληρώνουν το 30λεπτο κολάζ ήχων.
..................."

-----------------------------------------------------------------------
Αυτά λοιπόν για το project leaf loft και το E.P "eraserhead project". Όσοι θέλετε να το κατεβάσετε μπορείτε να το κάνετε ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ από εδώ, ενώ ΕΔΩ μπορείτε να δείτε στο youtube στο κανάλι του Leaf Loft όλα τα κομμάτια του EP μαζί με τις αντίστοιχες σκηνές από την ταινία. Εμείς αφού ευχαριστήσουμε τον "Leaf Loft", σας αφήνουμε ένα δείγμα από αυτά που μπορείτε να δείτε στο κανάλι του.

Saturday, 7 February 2009

David Lynch: Μια Χαμένη αλλά γοητευτική Λεωφόρος...

Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις και καταλαβαίνεις από την πρώτη σκηνή περί τίνος πρόκειται. Έχεις ήδη δει στο μυαλό σου την επόμενη σκηνή ή ακόμη και το τέλος τους. Έχει αντιληφθεί (ή έστω υποψιαστεί) ποιος είναι ο δολοφόνος ή τι κρύβεται πίσω από το τακτοποιημένα και γεμάτα συνοχή πλάνα του σκηνοθέτη. Φυσικά υπάρχουν και άλλα ήδη κινηματογράφου, που συνήθως απαντώνται και σε άλλες μορφές τέχνης (ζωγραφική, ποίηση κλπ). Σουρεαλιστικός, φανταστικός κλπ. Ταινίες και άλλες εκφράσεις τέχνης που πρέπει να ψάξεις και να βρεις το κρυμμένο νόημα. Τι θέλει να πει ο ποιητής, γιατί επέλεξε τον συγκεκριμένο τρόπο να μας το πει και τι τον οδήγησε στα μονοπάτια των κάθε λογής μεταφορών. Το να αναλύσουμε όλα τα είδη του κινηματογράφου απαιτεί, χρόνο χώρο και πάνω από όλα ειδικές γνώσεις που δεν είναι εύκολο να κατέχει κάποιος μη επαγγελματίας όπως είμαστε (και) εμείς. Εκτός από αυτά τα είδη και τα ακόμη περισσότερα που δεν αναφέραμε, υπάρχει και η κινηματογραφική ματιά και ο τρόπος του David Lynch. O εξ Αμέρικας σκηνοθέτης που καθήλωσε εκατομμύρια τηλεθεατών στις μικρές τους οθόνες με την σειρά Twin Peaks (θυμηθείτε την χαρακτηριστική μουσική του Badalamenti), όπου κανείς (μας) δεν κατάλαβε ποιος, γιατί, πως και πότε σκότωσε την Laura Palmer. Ακόμη και η ομότιτλη ταινία που ακολούθησε δεν βοήθησε και πολύ. Με άλλα λόγια χρειάστηκε μια ολόκληρη τηλεοπτική σειρά και μια ταινία να καταλάβουμε (όσοι το κατάφεραν τελικά) τι έγινε!!! (όσοι έχετε δει ταινία και σειρά καταλαβαίνετε τι εννοούμε).

Φυσικά το Twin Peaks δεν ήταν η πρώτη επαφή του κοινού με τον ιδιότυπο, όσο αφορά τον τρόπο κινηματογράφησης, σκηνοθέτη. Είχαν προηγηθεί το cult Eraserhead (1977), το πασίγνωστο Άνθρωπος Ελέφαντας (1980) το Dune (1984), η Ατίθαση Καρδία (1990) καθώς και κάποιες μικρού μήκους. Με το Twin Peaks o Lynch πέρασε στο θεωρείο των μεγάλων καλλιτεχνών του αιώνα μας (σύμφωνα με αυτούς που ξέρουν) και απέκτησε ακόμη πιο φανατικούς οπαδούς και πολέμιους. Όλοι τους περίμεναν το επόμενο χτύπημα του Lynch και αυτό ήρθε πέντε χρόνια αργότερα. Η Χαμένη Λεωφόρος (1997) δείχνει βγαλμένη από κάποιο στενό του Twin Peaks, από όπου περιμένεις να πεταχτεί η Laura Palmer. Διατηρώντας τα ονειρικά πλάνα και χρησιμοποιώντας με μαεστρία (φαίνεται ότι ανήκουμε στους οπαδούς του ε???) την κυκλική πλοκή και εξιστόρηση (με άλλα λόγια ξεχάστε το αρχή, μέση, τέλος), δημιούργησε την ιδανική συνέχεια του Twin Peaks. Μια συνέχεια που μπορεί να έκανε τους θεατές να μην ξέρουν να πουν τι ακριβώς (ή έστω περίπου) είδαν και έγινε, αλλά και που δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. Όσοι την είδαν την σχολίασαν –αρνητικά ή θετικά- για μέρες (τουλάχιστον) και όλοι τους είχαν μια δική τους –και διαφορετική- εκδοχή του τι έγινε!!! Όσοι έχουν δει τη ταινία πάνω από μια φορές θα συμφωνήσουν ότι κάθε φορά είχαν την εντύπωση ότι έβλεπαν διαφορετική ταινία!!!! το πρωταγωνιστικό τριο(Patricia Arquette, Balthazar Getty και Bill Pullman) μαγνητίζει, κλέβει βλέμματα και καρδιές με ερμηνίες αντάξιες της Λιντζικής ατμόσφαιρας!!

Όσο για την πλοκή της?? Τι να πούμε?? Ποια εκδοχή της θέλετε να ακούσετε?? Ας δούμε λοιπόν το εύκολο κομμάτι: Ένας μουσικός της τζαζ κατηγορείται για το φόνο της συζύγου, καταδικάζεται σε θάνατο και οδηγείται στη φυλακή. Εκεί μια μέρα οι δεσμοφύλακες ανακαλύπτουν ότι στο κελί του βρίσκεται ένας άγνωστος νεαρός και όχι ο κατηγορούμενος. Και κάπου εκεί αρχίζει το μεγάλο μπέρδεμα. Πως βρέθηκε ο άγνωστος στο κελί?? Ποιος είναι??? Που βρίσκεται ο μουσικός??? Ερωτήσεις που μην βιαστείτε να απαντήσετε γιατί θα μπερδευτείτε περισσότερο. Αφήστε την ταινία, τα υπέροχα πλάνα του Lynch και την υπέροχη μουσική του Badalamenti να σας οδηγήσουν στην δική τους αλήθεια. Αν δεν την έχετε δει μην αργείτε άλλο. Κάπου κοντά θα έχει video club!! (αλήθεια στο αιώνιο ερώωτημα του Lynch, ξανθιά ή μελλαχρινή εσείς τι θα απαντήσετε???). Και όσο αφορά στο soundtrack της ταινίας??? Υπό την καθοδήγηση του Lynch και του Badalamenti, οι συμμετοχές των David Bowie, Rammstein, Smashing Pumpkins, Nine Inch Nails Marilyn Manson δημιουργούν ένα από τα πιο σκοτεινά και αγαπημένα OSTs. Το I'm Deranged με τον David Bowie (ακούγεται και στην εναρκτήρια σκηνή) δεν γίνεται να μην σας κερδίσει και να μην σας κάνει να αναζητήσετε και τα άλλα OST του Lynch (Μην ξεχάσετε το Twin Peaks!!).

Τώρα επειδή (κατα πάσα πιθανότητα) θα σας τραβήξει αυτό που θα δείτε (όσοι δεν το έχουν δει) και θα ψάξετε και τις επόμενες δουλειές του Lynch, να τις δούμε και αυτές. Το εξίσου αγαπημένο, ενδιαφέρον και "περίεργο" Mulholland Dribe (2001΄- για το οποίο θα τα πούμε σίγουρα στο μέλλον), το συμβατικό (ναι έχει αρχή, μέση, τέλος και φυσιολογική πλική) Straight Story (1999) και το τελευταίο (αλλά όχι έσχατο) Inland Empire (2006)!!!



Im Deranged (Edit) - David Bowie