Το Σινέ Γιουσουρούμ παρουσιάζει: Νίκος Καζαντζάκης: Ακροβάτης πάνω από το χάος!!

Νίκος Καζαντζάκης. Ο συγγραφέας του Ζορμπά. Ο άνθρωπος που δεν δίστασε να γράψει ότι πραγματικά σκεφτόταν και ας αυτό τον οδήγησε σε σύγκρουση με όλων των λογιών τα κατεστημένα (πολιτικά, θρησκευτικά κλπ). Τα χέρι που έγραψε μια ασκητική διαφορετική από τις άλλες και άγγιξε (και αγγίζει) γενιές και γενιές. Από τον Αλέξη Ζορμπά, στον Ελ Γκρέκο και από εκεί στον φτωχούλη του θεού και στον τελευταίο πειρασμό. Αφορισμοί, (αυτο)εξορία, ταξίδια μα πάντα "μια φούχτα χώμα που το κουβαλούσε μαζί του παντού με σκοπό να το επιστρέψει εκεί που άνηκε.". Τα υπόλοιπα στην ταινία-αφιέρωμα στον Ν. Καζαντζάκη με τίτλο Νίκος Καζαντζάκης: Ακροβάτης πάνω από το χάος. Καλή σας προβολή. Αντιγράφουμε από την σελίδα του Ρεπορτάζ Χωρία Σύνορα:

"Μια ταινία μεγάλου μήκους και μικτής τεχνικής (ντοκουμέντα, δραματοποιημένες σκηνές και χρήση ψηφιακής τεχνολογίας) για τη ζωή και το έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Ενα κινηματογραφικό έργο, που ανιχνεύει τον πυρήνα της ρωμαλέας σκέψης, την περιπετειώδη ζωή και το βαθύ ψυχισμό της πληθωρικής προσωπικότητάς του, με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα χρόνων από τον θάνατό του (1957).

Γυρισμένο στα βήματα του Καζαντζάκη, σε δεκάδες μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού, το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει μια άγνωστη πτυχή της πνευματικής δραστηριότητας του Καζαντζάκη, αυτήν της γραφής σεναρίου, δεδομένου - όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Λευτέρης Χαρωνίτης - ότι είναι από τους πρώτους που διείδαν τη μεγάλη εξέλιξη του κινηματογράφου, στη δεκαετία του 1920."

Σκηνοθεσία: Λευτέρης Χαρωνίτης
Σενάριο: Λευτέρης Χαρωνίτης, Επιστημονικός Σύμβουλος: Σταμάτης Φιλιππίδης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σάκης Μανιάτης
Μοντάζ: Ανδρέας Μότσιος
Ήχος: Γιώργος Χριστοδούλου
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Παραγωγή: Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ηρακλείου & ΕΚΚ
Αφήγηση: Μαρία Τζομπανάκη, Χρήστος Τσάγκας, Αχιλλέας Κυριακίδης, Τάσσος Γουδέλης, Αγάπη Μανούρα

ΤΟ πρώτο μέρος

Ν. Καζαντζάκης: Ακροβάτης πάνω από το χάος (1/2) by tvxorissinora


Το δεύτερο μέρος

Ν. Καζαντζάκης: Ακροβάτης πάνω από το χάος (2/2) by tvxorissinora

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Πολιτισμού Πάτρας 13ο Διεθνές Πανόραμα 1/10 – 8/10/2011

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Πολιτισμού Πάτρας συνεχίζει φέτος την επί 13 χρόνια πορεία του, σταθερό στην φιλοσοφία να αποτελεί ενα πόλο έλξης Τέχνης και Πολιτισμού. Να στέκεται ως το πεδίο όπου δημιουργός, έργο και θεατής βρίσκονται σε συνεχή διάλογο. Να είναι ο παράγοντας που αναζητεί και προβάλλει το νέο, το καινούριο μέσα από το πρωτότυπο έργο τέχνης, το κινηματογραφικό έργο και όχι μόνο. Ένας φορέας τέχνης και πολιτισμού που επιβραβεύει την κινητοποίηση της ελεύθερης έκφρασης και του πνευματικού διαλόγου παράλληλα με την έξοδο απο την πνευματική αδράνεια και την εξατομίκευση.

Με βασικό άξονα το κινηματογραφικό έργο το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Πολιτισμού Πάτρας ήδη από πέρυσι επεκτείνει τις δραστηριότητές του σε ποικίλα πεδία των τεχνών όπως το θέατρο, τη φωτογραφία, την ποίηση, την έντεχνη μουσική και την εικαστική δημιουργία, μέσω της συμμετοχής όλο και περισσότερων προσώπων - φορέων της πόλης και όχι μόνο που δραστηριοποιούνται σε θέματα τέχνης και πολιτισμού.

Σε μια εποχή κρίσης το Φεστιβάλ επιχειρεί να διερευνήσει κατά πόσο η τέχνη, ο πολιτισμός και μαζί, άρρηκτα, η γηγενής ανθρώπινη έκφραση επηρεάζονται ή περνούν τους δικούς τους δύσκολους καιρούς, με την βεβαιότητα ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η αναζήτηση του νέου, του καινούριου, του δημιουργικού θα στηρίξει την βεβαιότητα αυτή και θα γεννήσει λύσεισ και διεξόδους.

Η ανταπόκριση εκτός των ορίων της Πάτρας τόσο σε συμμετοχές όσο και σε υποδοχή του ίδιου του Φεστιβάλ, καθώς αυτό ταξιδεύει όλο το χρόνο σε όλη την Ελλάδα, ενίσχυσαν τον διεθνή χαρακτήρα του Φεστιβάλ αλλά και επετεύχθη κάτι πολύ σημαντικότερο. Απέδειξε την ανάγκη για συνύπαρξη των ανθρώπων και των τεχνών, για συνδιαλλαγή των ιδεών και της κουλτούρας και έγινε ένας ακόμη τόπος όπου άνθρωποι διαφορετικοί σε όλα τα επίπεδα εκφράστηκαν και παράλληλα επικοινώνησαν, με αλληλοσεβασμό και κριτική σκέψη, το ατομικό και το συλλογικό μέσω της εγγενούς γλώσσας της ανθρώπινης φύσης, της τέχνης.

more@

http://www.independent.gr/

Plain Crazy: το ντεμπούτο του Mickey

Σαν σήμερα το 1928 ο Mickey Mouse κάνει το ντεμπούτο του στην μεγάλη οθόνη με το Plain Crazy. Δείτε το και απολαύστε το . Είναι προτιμότερο από τo να ασχολούμαστε με την eurovision ή τον απίθανο τυπάκο - υπαλληλάκο Στρος Καν και τις περιπέτειες του στην Αμέρικα. To Plain Crazy προβλήθηκε πρώτη φορά σαν σήμερα με σκοπό την παρουσίαση του στους ειδικούς και τους δημοσιογράφους αλλά η επίσημη πρεμιέρα του έγινε τον Δεκέμβριο του 1928.Καλά σας προβολή!!!

Το Σινέ Γιουσουρούμ παρουσιάζει: Chico and Rita

Ο Chico, ένας νεαρός πιανίστας που έχει όνειρο να παίξει στην Νέα Υόρκη πλάι στα μεγάλα του ινδάλματα, και η Rita, μια όμορφη και ανερχόμενη τραγουδίστρια των καμπαρέ. Οι δυο τους γνωρίζονται και ερωτεύονται στην Αβάνα της δεκαετίας τους 50 με την γεμάτη συγκινήσεις ατμόσφαιρα (ταξικές διακρίσεις, επανάσταση κλπ). Η μουσική που τους έφερε κοντά είναι αυτή που θα τους αποξενώσει και θα τους απομακρύνει. Ένα μουσικό-ρομαντικό ταξίδι στις τρεις από τις μεγάλες πρωτεύουσες της latin και της jazz. Αβάνα, Νέα Υόρκη και Παρίσι. Τελικά τι θα κερδίσει?? Ο έρωτας και η μουσική ή η ματαιοδοξία και η πεζή καθημερινότητα??

Tο βραβευμένο Chico and Rita αποτελεί δημιουργία των Φερνάντο Τρουέμπα (βραβευμένου με Οσκαρ και BAFTA για το «Belle Epoque») και Ξαβιέ Μαρισκάλ (σχεδιαστή της μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης), οι οποίοι αποτελούν από μόνοι τους μια πηγή σιγουριάς και εγγύησης για το τελικό αποτέλεσμα που (θα) προβάλλεται στην μεγάλη οθόνη. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην μαγευτείς από την αποτύπωση της Κουβανέζικης πραγματικότητας στα σχέδια του Μαρισκάλ. Οι χαρακτήρες είναι δυνατά επίσης χαρτιά και πολλοί ήδη μιλάνε για την νέα Jesica Rabbit. Χρόνια είχαμε να δούμε έναν πραγματικό και θηλυκό χαρακτήρα σε animation film. Η πλοκή περιέχει όλα εκείνα τα συστατικά που μπορεί να κάνουν επιτυχία. Ένα (μελαγχολικό και γλυκόπικρο) love story εμπλουτισμένο με ένα soundtrack βγαλμένο από τις μεγάλες στιγμές του παντρέματος της Κουβανέζικης μουσικής με την Jazz, με τους Thelonius Monk, Tito Puente, Dizy Gillespie, Chano Pozo να κάνουν και αυτοί το πέρασμά τους στην ταινία. Σαν να λέμε "Buena Vista Social Club" σε animation έκδοση λοιπόν.

Το Chico and Rita προβάλλεται αυτές τις ημέρες στις αίθουσες και δεν πρέπει να την χάσουμε με τίποτε. Ανεξάρτητα αν σας αρέσουν τα animation ή όχι, το Chico and Rita είναι μια από τις πιο όμορφες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ με θέμα την jazz και αυτό από μόνο του είναι αρκετό αν δεν έχετε ήδη πειστεί!! Πάρτε και μια γεύση από το soundtrack και καλή σας (και μας) προβολή!!!

Giusurum Presents: Leaf Loft - E.P "eraserhead project" (ή κατεβάστε δωρεάν Νο4)

Η αλήθεια είναι ότι οι εισαγωγές στα πόστ (και γενικά στα κείμενα) είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Ειδικά όταν έχεις να γράψεις για κάτι που σου αρέσει πολύ. Με τον σημερινό μας (Leaf Loft) "καλεσμένο" μας ενώνει η "τρέλα" για τον David Lynch. Ναι εκείνον τον "τρελό" και "ακαταλβίστικο" σκηνοθέτη που τις ταινίες του ελάχιστοι τις καταλαβαίνουν αλλά οι περισσότεροι της αγαπούν!!! Όσοι έχετε δει το Eraserhead, το mulholland drive, το Twin Peaks ή την Χαμένη Λεωφόρο μας καταλαβαίνετε!!!!! Οι πρώτες μας κουβέντες ήταν γύρω από τον κινηματογράφο του Lynch!!!! Φυσικά είχε προηγηθεί και η γνωριμία μας μέσο των Vello Leaf , οπότε το πράγμα ήρθε και έδεσε που λένε. Η άλλη μεγάλη αλήθεια είναι ότι δυσκολευτήκαμε να τον πείσουμε (τον καλεσμένο μας) να μας γράψει ο ίδιος την ιστορία του project Leaf Loft. Σήμερα λοιπόν φιλοξενούμε έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο μουσικό που μας εξιστορεί την δική του εκδοχή για μια αγαπημένη του (και μας) ταινία και την μουσική της επένδυση, το Eraserhead του David Lynch!!! Ας διαβάσουμε τι έχει να μας πει.

--------------------------------------------------------------------------------------

"........

Δεκέμβρης 2002.

Μετά από μια νυχτερινή προβολή του "Lost Highway", πέρασα το υπόλοιπο της βραδιάς γράφοντας ένα από τα πρώτα μου ηλεκτροακουστικά/ambient κομμάτια. Ο τίτλος του ήταν "Renee", όπως το όνομα της Patricia Arquette στην ταινία (ένα από τα 2 ονόματα της τέλοσπαντων). Η ενορχήστρωση περιλάμβανε αποκλειστικά ηλεκτρικό μπάσο και samples από έναν διάλογο της ταινίας. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον David Lynch σε τέτοιο επίπεδο αλλά και η αφορμή για τη δημιουργία του "Leaf Loft" project.

"Leaf Loft" project.

Ένα νυχτερινό project το οποίο έχει ως πηγή έμπνευσης σκηνές από ατμοσφαιρικές ταινίες και βιβλία, εικόνες από όνειρα ή έντονες αναμνήσεις.

Μελωδικότητα και ρυθμικότητα υποσυνείδητα μεταφέρονται στο background ή απλώς εξαφανίζονται. Η σύνθεση ήχων, η δημιουργία drones και η τοποθέτηση τους στο χώρο είναι η βάση για το κάθε κομμάτι.

Φλεβάρης 2005.

Σύντομο ταξίδι στο Λονδίνο. Ήταν απόγευμα Δευτέρας όταν μπήκα σε ένα HMV και αγόρασα το dvd του Eraserhead. Στο τέλος εκείνης της εβδομάδας, πίσω στην Κρήτη, έγινε η πρώτη για μένα προβολή του.

Λίγους μήνες αργότερα η πτυχιακή που ανέλαβα για τη σχολή μου (ΤΕΙ Μουσικής Τεχνολογίας & Ακουστικής) είχε τίτλο "Μουσική σύνθεση και ηχητικός σχεδιασμός για την ταινία Eraserhead".

Καλοκαίρι 2006 μέχρι Άνοιξη 2009.

Ασταμάτητες προβολές της ταινίας ή μεμονωμένων σκηνών της. Αρχικά χωρίς ήχο. Σταδιακά τα πάντα έμπαιναν στη θέση τους. Τα βήματα του Henry, οι πόρτες που τρίζουν, οι λιγοστοί διάλογοι, το κλάμα του μεταλαγμένου μωρού, ο ήχος του γκρίζου δωματίου, και φυσικά η μουσική.

Η δική μου εκδοχή στο soundtrack του Eraserhead είχε 12 κομμάτια, όλα εμπνευσμένα από την ταινία, γραμμένα για τις ανάγκες της κάθε σκηνής. Από αυτό το soundtrack προέκυψε το mini album "e.p." (eraserhead project ή extended play). 6 συνθέσεις από 6 σκηνές της ταινίας. Σκοτεινές, παρανοϊκές, Lynch-ικές. Το βασικό μέσο σύνθεσης είναι το ηλεκτρικό μπάσο, παραμορφωμένο, κατεστραμένο. Λίγα δευτερόλεπτα ηλεκτρικής κιθάρας, 2-3 λεπτά πιάνου και λίγα παραπάνω λεπτά υπόκοφων strings συμπληρώνουν το 30λεπτο κολάζ ήχων.

..................."

-----------------------------------------------------------------------

Αυτά λοιπόν για το project leaf loft και το E.P "eraserhead project". Όσοι θέλετε να το κατεβάσετε μπορείτε να το κάνετε ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ από εδώ, ενώ ΕΔΩ μπορείτε να δείτε στο youtube στο κανάλι του Leaf Loft όλα τα κομμάτια του EP μαζί με τις αντίστοιχες σκηνές από την ταινία. Εμείς αφού ευχαριστήσουμε τον "Leaf Loft", σας αφήνουμε ένα δείγμα από αυτά που μπορείτε να δείτε στο κανάλι του.

Το Σινέ Γιουσουρούμ παρουσιάζει: The story of a sign!!!

Πόσο και πώς μπορεί να επηρεάσει έναν συνάνθρωπό μας μια επιγραφή??? Δείτε και απολαύστε την ταινία μικρού μήκους The story of a sing που μας έρχεται από την Ισπανία. Πρόκειται για την νικήτρια ταινία του φεστιβάλ των Κανών 2008. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στην υπέροχη μουσική του Luis Bacalov (il postino κ.α) και στο υπέροχα απλό γύρισμα της ταινίας. Σκηνοθεσία, παραγωγή και σενάριο του 24χρονου τότε Alonso Alvarez!!! Καλή σας προβολή!!!

Klimt: Η αιώνια λάμψη ενός φιλιού (ή αλλιώς ένας πίνακας, ένα βιβλίο και μια ταινία)

O Gustav Klimt (14 Ιουλίου 1862 – 6 Φεβρουαρίου 1918) γεννήθηκε στην πόλη Μπάουμγκαρτεν της Αυστρίας. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του κινήματος της Απόσχισης (Sezession) της Βιέννης που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Αρ Νουβό (Art Nouveau). Η Απόσχιση (σύμφωνα με τη διακήρυξη του Χέρμαν Μπαρ, Hermann Bahr), αποτελούσε μία «μάχη για την πρόοδο των σύγχρονων καλλιτεχνών ενάντια στα γεράκια που αυτοαποκαλούνται καλλιτέχνες αλλά έχουν εμπορικό συμφέρον να παρακωλύουν την άνθιση της τέχνης». Αναμφισβήτητα το πιο αναγνωρίσιμο έργο του, και ένα από διασημότερα έργα ζωγραφικής, αποτελεί το Φιλί (Der Kuss 1907-1908). Πρόκειται για μια υπέροχη ελαιογραφία διαστάσεων 1.80 Χ 1.80m διακοσμημένη με φύλλα χρυσού . Το «Φιλί» είναι χαρακτηριστικό της «χρυσής περιόδου» του ζωγράφου, κατά την οποία χρησιμοποιούσε κατά κόρον το χρυσό χρώμα ως διακοσμητικό στοιχείο .Ο Klimt αποτύπωσε στην αιωνιότητα το φιλί ενός ζευγαριού στην άκρη ενός ανθισμένου γκρεμνού. Αποτελεί παράδειγμα της έμφασης που έδινε ο Κλίμτ στον ερωτισμό και στην ολοκλήρωση των ατόμων μέσα από αυτόν (αν και η γυναικεία μορφή στον καμβά παρεκκλίνει από το πρότυπο της μοιραίας γυναίκας που τόσο άρεσε στον ζωγράφο να αποτυπώνει στα έργα του).Οι ερμηνείες πολλές και ποικίλες. Δεν ξέρουμε αν ένα έργο τέχνης χωρά μια και μοναδική ερμηνεία ή αν ο καθένας μας βλέπει μέσα του αυτά που θέλει ή μπορεί να φανταστεί. Ίσως σημασία δεν έχει τόσο πολύ η λεπτομερής ανάλυση του έργου αλλά το αν μας εγγίζει ή όχι. Αν μας αγγίζει προφανώς αυτό γίνεται για διαφορετικούς και άκρως προσωπικούς λόγους για έκαστο εξ' ημών. Εντάξει μια "εισαγωγή" και πρώτη περιγραφή από κάποιον ίσως να είναι απαραίτητα ώστε να τοποθετήσουμε χωροχρονικά το έργο. Ας επιχειρήσουμε μια παρουσίαση των κυριοτέρων σημείων των (διαφορετικών) ερμηνειών του έργου. Αλλά όπως προείπαμε η δική μας/σας οπτική ανάλυση, απόλαυση και αγαλλίαση στην θώρηση του έργου είναι το παν. Αρχίζουμε με αυτά που είναι ορατά και δεν χρειάζονται ειδική ερμηνεία:

Το ζευγάρι δείχνει "κλειδωμένο" και απορροφημένο στον εναγκαλισμό του. Ο άνδρας φορά (στο κεφάλι) στεφάνι αμπέλου, ένα χρυσό πανωφόρι ντυμένο με απλά άσπρα και μαύρα ορθογώνια ενώ το ταίρι του ένα αντίστοιχο αλλά γεμάτο πολύχρωμους κύκλους και λουλούδια. Ο άνδρας (του οποίου το πρόσωπο δεν βλέπουμε) έχει τυλίξει με το ένδυμά του και τα άκρα του την γυναίκα η οποία είναι γονατισμένη στην άκρη του ανθισμένου γκρεμνού. Αυτά είναι τα προφανή που όλοι μας βλέπουμε. Υπάρχουν όμως και οι διαφορετικές ερμηνείες των ειδικών:

• τo χρυσό φόντο και τα φωτεινά χρώματα του πίνακα αντιπροσωπεύουν την ομορφιά και την λάμψη που νιώθει κανείς όταν φιλά τον/την αγαπημένη του.
• Αποτελεί μια συμβολική αναπαράσταση του φιλιού του Απόλλωνα στην Δάφνη τη στιγμή της μεταμόρφωσης της σε φυτό.
• Εκείνος κρατά προστατευτικά το γερμένο κεφάλι της. Εκείνη είναι αγκιστρωμένη πάνω του, απόλυτα παραδομένη και σε ερωτική έκσταση, όπως μαρτυρούν τα κοκκινισμένα της μάγουλα. Tο σμίξιμο του ζευγαριού γίνεται μέσα από ένα αστραφτερό χρυσό μωσαϊκό από ορθογώνια και κυκλικά μοτίβα που προοιωνίζονται την ερωτική τους συνεύρεση. Η χρυσή άλως γύρω τους και ο ανθισμένος γκρεμνός στα πόδια τους υποδηλώνουν την Εδέμ και τη μυστικιστική αγαλλίαση που μπορούν να βιώσουν, ως άλλοι Πρωτόπλαστοι, μόνο οι ερωτευμένοι.
• Εκείνος έχει χαθεί στο φιλί ενώ εκείνη αμέτοχη και απόμκρη στρέφει το κεφάλι της αλλού.
• Τα άσπρα και μαύρα παραλληλόγραμμα στο πανωφόρι του συμβολίζουν την γνώση, την βασική πληροφόρηση και την υπεροχή της δύναμή του πάνω στην γυναίκα. Εκείνη γονατισμένη στην άκρη του ανθισμένου γκρεμνού, δείχνει να είναι ριζωμένη στην μητέρα γη κάτι που υποδηώνουν και τα λουλούδια στην φορεσιά της. Από την μία η δύναμη και η γνώση και από την άλλη η μητέρα γη. Η αρμονική σύνδεση των δυο που αποτελεί την πραγματική και μοναδική ουσία της αιώνιας αγάπης.

Όποια και να είναι η ερμηνεία δεν έχει τόση σημασία σε σχέση με το τι χαράζετε μέσα σας όταν αντικρίζετε τον πίνακα. Αν εσείς φαντάζεστε και αισθάνεστε άλλα πράγματα από όλα αυτά μην ανησυχείτε. Αυτή (πρέπει να) είναι η μαγεία της τέχνης. Αγγίζει τον καθένα μας τόσο διαφορετικά μα και τόσο όμοια. Πολλοί υποστηρίζουν ότι τα μοντέλα του πίνακα δεν είναι άλλα από τον ίδιο και την αγαπημένη του Εμίλιε Φλέγκε. Το φιλί βρίσκεται στην Osterreichische Galerie στο ονειρικό παλάτι Belvedere της Βιέννης.

Και επειδή εδώ αγαπάμε και το βιβλίο προτείνουμε ένα με θέμα τον διάσημο πίνακα (και όχι μόνο) και την πολυτάραχη ζωή του Κλίμτ. Πρόκειται για το ντεμπούτο της Ελίζαμπεθ Χίκευ με τίτλο το Ζωγραφισμένο Φιλί. (αντιγράφουμε από το οπισθόφυλλο) Το Ζωγραφισμένο Φιλί παρακολουθεί την εξέλιξη της σχέσης ανάμεσα στον Κλιμτ και στην Εμίλιε Φλέγκε, η οποία μεταμορφώνεται από εύπιστο παιδί σε θεληματική γυναίκα. Γίνεται η ερωμένη ενός από τους πιο συναρπαστικούς καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα και ιδιοκτήτρια ενός οίκου μόδας, στο σχεδιασμό του οποίου βοηθά ο Κλιμτ. Στο τέλος του αιώνα, η Βιέννη είναι γεμάτη από πλούσιες όμορφες γυναίκες, που η Εμίλιε ντύνει στον οίκο της και ο Κλιμτ ξεντύνει στο στούντιό του. Είναι ένας κόσμος, που κατακλύζεται από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες, συνθέτες και συγγραφείς της εποχής. Ένας κόσμος, όμως, καταδικασμένος εξαιτίας της επερχόμενης κατάρρευσης της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Παρόλο που ποτέ δεν είναι βέβαιη για τη θέση της στη ζωή του Κλιμτ, η Εμίλιε είναι πάντα παρούσα, τον στηρίζει στις τραγωδίες, στις αμφιβολίες, στο θρίαμβο, στα σκάνδαλα και –τελικά– γίνεται το μοντέλο για το σπουδαιότερο αριστούργημά του.

Και όχι δεν ξεχάσαμε την ταινία του Raul Ruiz - Κλιμτ: Ο Ζωγράφος των Αισθήσεων (2006) με τον John Malkovich στον ρόλο του μαγάλου Αυστριακού ζωγράφου. Καλή σας προβολή!!!

Το σινέ Γιουσουρούμ παρουσιάζει : 10 minutes - A short film about war and the other side of life!!!!

Το 10 Minutes (10 λεπτά) είναι μια ταινία μικρού μήκους γυρισμένη το 2002, σε σκηνοθεσία Ahmed Imamovic, παραγωγή Jasmin Duraković και σενάριο των Srdjan Vuletic και Ahmed Imamovic. Παρόλο που όλη η ομάδα έλκει τις ρίζες από τη Βοσνία, και η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε ήταν της χώρας τους, η ταινία σε πολλά φεστιβάλ φαίνεται να κατεβαίνει υπό τη σημαία της Αμέρικας. Το 10 Minutes κέρδισε το 2002 το Ευρωπαϊκό βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους και τα σχόλια τόσο των κριτικών όσο και όσο την έχουν παρακολουθήσει είναι κολακευτικά!! Στα δέκα λεπτά της διαρκειάς της βλέπουμε πως περνά αυτόν τον λίγο χρόνο ένας Ιάπωνας τουρίστας στην πανέμορφη Ρώμη και παράλληλα τα ίδια λεπτά από την ζωή μιας οικογένειας στην Βοσνία όπου ο πόλεμος βρίσκεται σε πλήρη έξαρση. Μια ζωή που είναι τόσο διαφορετική στις δύο περιοχές που είναι τόσο κοντά μα και τόσo μακριά. Τελικά 10 λεπτά μπορεί να μην είναι σημαντικό χρονικό διάστημα στην ζωή μας αλλά υπάρχουν περιπτώσεις που ισοδυναμεί με την αιωνιότητα.

Υπάρχει μια ιστορία πίσω από τον Ιάπωνα πρωταγωνιστή του φιλμ. Ο Imanovic έψαχνε να βρει στο Σεράγεβο έναν Ιάπωνα ώστε να ενσαρκώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο 10 minutes. Οι προσπάθειές του όμως δεν καρποφορούσαν. Τότε αποφάσισε να απευθυνθεί στο προξενείο της Ιαπωνίας στο Σεράγεβο και ως εκ θαύματος οι υπεύθυνοι επέτρεψαν στον Satoshi Yahata, που δούλευε εκεί, να πάρει μέρος στο εγχείρημα του Imanovic.

Καλή σας και μας προβολή!!!

Το σινέ Γιουσουρούμ παρουσιάζει : The Piano - A short film full of memories!!!

Το The Piano ήταν το πρώτο animated βίντεο του Aidan Gibbons που είχε δημιουργήσει στο δεύτερο έτος των σπουδών. Έχει βραβευτεί ως το καλύτερο animation βίντεο στο Φεστιβάλ του Bradford Animation Festival το 2005, ενώ έχει κερδίσει και το βραβείο κοινού στο University of Hertfordshire Film Day το 2005.
Ένας ηλικιωμένος κάθεται μπροστά στο πιανό και καθώς παίζει (κομμάτι του Tiersen) περνά από το μυαλό του (και την οθόνη μας) ολόκληρη η ζωή του. Κάπου ανάμεσα στις αναμνήσεις (άλλες γλυκές και άλλες πικρές) εμφανίζεται ο μικρός του εγγονός και αναλαμάνει να τελιωσει το κομμάτι που παίζει στο πιάνο. Καλή σας προβολή!!!

Ραπαμυθί: κάθε λέξη που γράφεται,είναι μια νίκη απένατι στο θάνατο..

Πόλη: Αθήνα. Χρόνος: Κοντινό μέλλον.

Έχει απαγορευτεί κάθε μορφή τέχνης και έκφρασης... Καίγονται βιβλία και και όσοι ασχολούνται με θέματα που έχουν να κάνουν με αυτά, διώκονται...
Ένας νεαρός γράφει και διακινεί παρανόμως ποιήματα....Σε κάποιο ατύχημα που είχε με έναν πιτσιρικά ποδηλάτη τα βρίσκουν και τον συλλαμβάνουν. Στο δικαστήριο έρχεται η ώρα της απολογίας. Ο νεαρός ποιητής εκείνη την στιγμή σηκώνεται και απαγγείλει. Ο κόσμος στο δικαστήριο αρχίζει και του φωνάζει να σταματήσει, αλλά παράλληλα είναι υποχρεωμένοι να καταγράψουν την απολογία του στα πρακτικά. Ο πιτσιρικάς ποδηλάτης όμως έχει μαζέψει τα χαρτάκια με τα ποιήματα από το σημείο του ατυχήματος...

Σκηνοθεσία: Νίκος Τσατσάνης. Σενάριο: Άννα Στρατουδάκη. Διευθ. Φωτογραφίας: Άγγελος Παπαδόπουλος. Σχεδιασμός παραγωγής: Ισμήνη Σπάχου. Μουσική: Στέλιος Ρωμαλιάδης, Νίκος Φωκάς. Σκηνογραφία : Κώστας Κολιός, Σοφία Κατσούρα. Ηχοληψία: Φίλλιπος Μάνεσης. Ενδυματολογία: Κατερίνα Ζέρβα. Υπεύθυνος Παραγωής: Δημήτρης Παπουτσής. Μοντάζ: Άγγελος Αγγελόπουλος, Νίκος Τσατσάνης. VFX Supervision: Λεωνίδας Χομπάς. Graffiti: Τίτος Κόντου, Παύλος Καμπούρης. Make up & Hair: Μαρία Ιωαννίδου, Νάγια Κουτσού, Ευγενία Φέκα.
Παίζουν: Κων/νος Βαγκίδης, Βασίλης Παπαδόπουλος, Αναστάσης Καλαμπόκης, Δημήτρης Μάντακας, Άννα Μωραϊτου, Ιωάννα Κατρινάκη, Νίκος Μαυρουδής, Γιάννης Αδρίμης, Γιώργος Σπηλιωτόπουλος, Κων/νος Θεοδωρόπουλος, Σταύρος Ραγιάς, Κωστής Σαββιδάκης, Σταμάτης Μυλωνας.

Πρόκειται για μια ταινία μικρού μήκους που θα προβληθεί το επόμενο διαστημα σε διάφορα φεστιβάλ του είδους. Από το στόρυ ελπίζουμε να βρεί τον δρόμο και για τις κινηματογραφικές αίθυσες όλης της χώρας, γιατί ο ελληνικός κινηματογράφος δεν είναι μόνο το Safe Sex και τα λοιπά του είδους. Καλή επυτυχία στα παιδιά!!! Θα τα πούμε σε κάπια αίθουσα για τα υπόλοιπα.

Το σινέ γιουσουρούμ παρουσιάζει : La Maison en Petits Cubes..

To καλοκαίρι σιγά σιγά μας αφήνει.. Όσοι πήγατε διακοπές έχει καλώς. Όσοι θα πάτε ακόμη καλύτερα. Οι υπόλοιποι "α...this???...next year..."!!!! To καλοκαιράκι πάντως εκτός από τα όμορφα νησιά και τις παραλίες έχει ταυτιστεί και με το θερινό σινεμά. Ξέρετε, συνήθως ανάλαφρ4ες ταινίες (αν και μπορείς να δεις και διαμαντάκια από όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου αν το ψάξεις), καμιά μπυρίτσα, καλή παρέα κλπ... Τα κινούμενα σχέδια είναι σίγουρα η μεγάλη αδυναμία όλων των παιδιών του κόσμου , αναξαρτήτου ηλικίας. Τι θα λέγατε λοιπόν να δούμε ένα μικρό αριστούργημα κινουμένων σχεδίων 12 λεπών ?? Τώρα αν σας πούμε ότι είναι και Ιαπωνικής προελέυσεως θα σας έρθει στο μυαλό εκείνη η διαφήμιση με τον "πειραματικό Ιαπωνικό κινηματογράφο"??? χαχαχα. Όχι μην αγχώνστε.. Είπαμε...Κινούμενα σχέδια θα δούμε.. Και μάλιστα μικρού μήκους και βραβευμένο με εκείνο το κακάσχημο "χρυσό" αφαλματίδιο, ναι για το Oscar λέμε. Τώρα μεταξύ μας δεν γνωρίζουμε αν αυτό το τελευταίο είναι και καλό....Έχουμε λοιπόν για σήμερα....

Τίτλος: La Maison en Petits Cubes (The House of Small Cubes)

Σκηνοθεσία: Kunio Katō

Σενάριο: Kenya Hirata

Χώρα : Ιαπωνία

Έτος: 2008

Μουσική: Kenji Kondo

Είναι η ιστορία ενός μοναχικού και ηλικιωμένου άνδρα. Στη πόλη όπου ζει η στάθμη των νερών συνεχώς ανεβαίνει "καταπίνωντας¨ σπίτια και σπιτάκια. Στην προσπάθειά του να σώσει το δικό του προσθέτει συνεχώς πατώματα χρησιμοποιώντας κύβους. Όταν όμως η αγαπημένη του πίπα πέφτει σε κάποιο από τα χαμηλότερα (και γεμάτα νερό) επίπεδα αναγκάζετε να βουτήξει τόσο στο νερό αλλά και στο παρελθόν του. Καθώς ψάχνει να βρεί το αγαπημένο του αντικείμενο περνάει από επίπεδο σε επίπεδο και από την μια περίοδο της γεμάτης του ζωής στην άλλη αντικρύζοντας πράγματα και ενθύμια. Καλή μας προβολή λοιπόν!!!

La Maison en Petites Cubes from dorsumi on Vimeo.

Before Sunrise: τo νέο Love Story...

Πριν από –περίπου- 14 χρόνια προβαλλόταν στις κινηματογραφικές αίθουσες μια ταινία που ίσως δεν της δόθηκε η “απαιτούμενη” προσοχή. Μια ταινία που όπως γράφτηκε, στο μέλλον θα αποτελεί για την γενιά των σημερινών 30+ ότι το Love Story για τους σημερινούς 50+. Το Before Sunrise (1995, διάρκεια 105', πριν το ηλιοβασίλεμα ο Ελληνικός τίτλος) δεν έχει πληθώρα κινηματογραφικών αστέρων αλλά μόνο δύο πρωταγωνιστές και (ουσιαστικά) συμμετέχοντες. Δυο ηθοποιοί που σαν σε θεατρικό για δυο αποδίδουν τους ρόλους τους εκθέτοντας την υποκριτική τους στα μάτια (άρα και στην κριτική) των θεατών (και όχι μόνο) μένοντας στην «σκηνή» και καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας.

Δύο νέοι συναντιούνται σε ένα τρένο κάπου στην κεντρική Ευρώπη. Εκείνος (Ethan Hawke) πηγαίνει στην Βιέννη από όπου το επόμενο πρωί θα πάρει το αεροπλάνο της επιστροφής στην Αμέρικα. Εκείνη (Julie Delpy) επιστρέφει στο Παρίσι και τους δικούς της μετά από μια επίσκεψη στην γιαγιά της. Η αφετηρία του ταξιδιού τους κοινή (Βουδαπέστη) όμως οι προορισμοί τόσο μακρινοί και διαφορετικοί όσο και οι δυο τους. Φαινομενικά την Celine την χαρακτηρίζει μια ρομαντική διάθεση ενώ τον Jesse μια κυνική και τυχοδιωκτική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Όλα ξεκινούν όταν ο Jesse προτείνει στην Celine να κατεβεί μαζί του στην Βιέννη και να περάσουν την ημέρα μαζί. Στην ερώτησή της γιατί να κάνει κάτι τέτοιο της απαντά ότι ίσως μετά από 10-20 χρόνια να είναι παντρεμένη και ίσως να μην είναι ευτυχισμένη με τον άντρα της και να σκέφτεται τι θα είχε γίνει αν είχε διαλέξει κάποιον άλλον, και ότι είναι η ευκαιρία της να διαπιστώσει ότι ο ίδιος δεν διαφέρει από του υπόλοιπους. Κάπως έτσι κάμπτονται οι όποιες ενστάσεις της Celine και κατεβαίνουν μαζί στην όμορφη Βιέννη.

Ο Jesse δεν έχει αρκετά χρήματα για ξενοδοχείο και έτσι αποφασίζουν να περιπλανηθούν στα μαγευτικά μέρη της Βιέννης μέχρι το πρωί όταν και φεύγει η πτήση του. Και μην πάει το μυαλό σας σε one night stand και χολιγουντιανού τύπου έρωτες. Εδώ έχουμε να κάνουμε με πιο ανθρώπινα και πραγματικά δεδομένα. Δύο νέοι απλοί, καθημερινοί σαν την συντριπτική πολυψήφια των νέων όλου του κόσμου. Δεν κυκλοφορούν με ακριβά αυτοκίνητα, δεν φορούν πανάκριβα ρούχα και δεν συζητούν για διακοπές σε εξωτικά νησιά. Τριγυρνούν σε μια ξένη πόλη και συζητούν για πράγματα καθημερινά που απασχολούν τους ανθρώπους της ηλικίας τους και όχι μόνο. Η περιπλάνησή τους στην Βιέννη λειτουργεί από την μια σαν ξεναγός στην πόλη και από την άλλη σαν «ταξίδι» προς την απελευθέρωση αισθημάτων, ιδεών και ενδόμυχων σκέψεων. Συζητούν για τα πάντα: την ζωή τους, την θρησκεία,τον έρωτα και τις εντυπώσεις τους από την Βιέννη. Είναι πολύ πιο εύκολο να ανοιχτείς σε κάποιον άγνωστο που έτυχε (?) να περάσεις μαζί του κάποιες ώρες γνωρίζοντας ότι από το άλλο πρωί δεν θα τον ξαναδείς παρά σε κάποιον οικείο σου. Μπορείς να του μιλήσεις για τα πάντα χωρίς δισταγμό και οποιαδήποτε σκέψη ντροπής. Καθώς οι ώρες περνούν και η νύχτα πλησιάζει γίνεται όλο και πιο έντονη η έλξη και ο θαυμασμός που νιώθουν ο ένας για τον άλλο.

Σε κάποιο λούνα πάρκ έρχεται το πρώτο φιλί και εκεί όλα αλλάζουν. Στην βόλτα τους στην Βιέννη ένας πλανόδιος ποιητής (ναι υπάρχουν και τέτοιοι) τους προτείνει να τους γράψει ένα ποίημα με θέμα όποια λέξη αυτοί διαλέξουν ώστε να «κερδίσει» την οικονομική τους βοήθεια. Διαλέγουν την λέξη “milkshake” και εκείνος τους γράφει το Delusion Angel (το οποίο έχει γραφτεί ειδικά για την ταινία από τον ποιητή David Jewell), που δείχνει να είναι γραμμένο μόνο για αυτούς και την «περιπέτεια» που ζούνε. Η ερωτική συνεύρεση τους τελικά δεν είναι απλώς μια πράξη σεξουαλικής ικανοποίησης αλλά περισσότερο επισφράγισης και δημιουργία δυνατής ανάμνησης μεταξύ δυο ανθρώπων που αφενός νιώθουν έλξη ένας για τον άλλο και αφετέρου ξέρουν ότι από το άλλο πρωί δεν θα ξαναϊδωθούν. Εκεί ο Jesse λέει ότι αν μπορούσε να διαλέξει θα προτιμούσε να την παντρευτεί παρά να μην την δει ξανά. Το πρωί έρχεται και οι δυο τους πρέπει να χωρίσουν για πάντα. Εκεί πάνω στην αποβάθρα των τρένων δίνουν την υπόσχεση να βρεθούν ξανά σε έξι μήνες στο ίδιο σημείο και πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

Το στόρι είναι εμπνευσμένο από την γνωριμία του σκηνοθέτη Richard Linklater συνάντησε σε ένα κατάστημα στην Φιλαδέλφεια. Ο Linklater για να δυναμώσει σε όλα τα επίπεδα τους διαλόγους του ζευγαριού, πρότεινε στην Kim Krizan να συνεργαστούν στο σενάριο όπως και έγινε τελικά. Δείτε την ταινία και απολαύστε τους πραγματικά υπέροχους διαλόγους των πρωταγωνιστών του. Μαγευτείτε από τα τοπία της Βιέννης και μείνετε καρφωμένοι στην οθόνη στις σκηνές του καφέ (όπου προσποιούνται ότι τηλεφωνούν σε φίλους και τους εξηγούν τι τους συμβαίνει) και στο νεκροταφείο Nameless στο Simmering. (όπου είναι θαμμένοι άνθρωποι χωρίς ταυτότητα). Φυσικά απολαύστε την σκηνή που ο Jesse πείθει την Caline να τον ακολουθήσει, την σκηνή του ποιήματος καθώς και την τελευταία στον σταθμό των τρένων. Καλή σας προβολή.

Salvador, ένας ήρωας της Καταλονίας και μια ταινία...

Η πολυβραβευμένη ταινία Salvador του Μανουέλ Χουέργκα (Ισπανία-Αγγλία, Παραγωγή 2006, Διάρκεια 134 λεπτά) μας διηγείται την ζωή, την δράση και την εκτέλεση του Salvador Puig Antich. Η Καταλονία ήταν ένα από τα 17 ανεξάρτητα καντόνια που υπήρχαν στην Ισπανία την εποχή του στρατηγού Φράνκο. Ο Salvador Puig Antich καταλανός αναρχικός και μέλος του του Ιβηρικού Ελευθεριακού Κινήματος (Movimiento Ibérico de Liberación - MIL), που έδρασε στην Καταλονία (κυρίως στην Βαρκελώνη και την Τουλούζ της Γαλλίας) από το 1971 ως το 1973, υπήρξε ο τελευταίος άνθρωπος που ΄δολοφόνησαν τα εκτελεστικά αποσπάσματα του δικτάτορα.

Μέσα από την φακό του Μανουέλ Χουέργκα βλέπουμε τον Salvador να εξελίσσεται από ληστή τραπεζών, σε μαχητή της ανεξαρτησίας της Καταλονίας και ήρωά της. Το δικτατορικό καθεστώς του Φράνκο τον κυνηγά λυσσαλέα (όπως κάνουν όλα τα καθεστώτα του είδους με όποιους τολμούν να τους αντισταθούν) και "στηριζόμενο" σε χαλκευμένες κατηγορίες τον φυλακίζει και τον οδηγεί στο εκτελεστικό απόσπασμα. Το πρώτο μέρος της ταινίας προσπαθεί να μας δώσει το στίγμα της εποχής και μας συστήσει τον νεαρό Salvador. Η ταινία αλλάζει επίπεδο σε όλους τους τομείς της από την σύλληψη του Salvador και μετά. Βλέπουμε τον Salvador μέσα στην φυλακή να μεταμορφώνεται αυτή την φορά από παιδί σε ενήλικα διατηρώντας όμως την παιδική τρυφερότητα και αθωότητα. Οι φίλοι του και οι συναγωνιστές του δίνουν πραγματική μάχη για να αποτρέψουν την εκτέλεσή του και ο ίδιος μέσα στο κελί του βρίσκει την χώρο και τον χρόνο να δει τα πάντα από μια εντελώς διαφορετική ματιά από ότι μέχρι τότε. Ο Salvador φοβάται, αγωνιά και από την άλλη σκέφτεται, φιλοσοφεί και ελπίζει!!!

Όμως τα καθεστώτα τύπου Φράνκο είναι αδίστακτα και αμετανόητα. Παρόλο που οι ανάσες της εξουσίας του τελειώναν και τον θόρυβο που έχει ξεσπάσει με την ενδεχόμενη εκτέλεση του Salvador ο Φράνκο δεν πτοείται. Δεν κάνει πίσω και τελικά τον εκτελεί στι2 2 Μαρτίου του 1974. Εκτελεί έναν πολεμιστή της ανεξαρτησίας με σκοπό να αποτρέψει τους πιθανούς μιμητές του και χωρίς να το θέλει δίνει στην Καταλονία έναν ήρωα. Η μετέποιτα αντίδραση της κοινής γνώμης κατάφερε να είναι αυτή η τελευταία εκτέλεση του καθεστώτος. Στον ρόλο του Salvador ο Ντάνιελ Μπρουλ, ενώ παίζουν ακόμη Τρίστα Ουλόα, Λεονάρντο Σμπαράγλια, Ίνγκριντ Ρούμπιο, Κάρλο Φουέντες κ.α. Δείτε την ταινία (όσοι δεν το έχετε κάνει) και μην παραξενευτείτε άν στο μυαλό σας έρθουν στιγμές και γεγονότα της δικιάς χώρας. Καλή προβολή!!!

David Lynch: Μια Χαμένη αλλά γοητευτική Λεωφόρος...

Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις και καταλαβαίνεις από την πρώτη σκηνή περί τίνος πρόκειται. Έχεις ήδη δει στο μυαλό σου την επόμενη σκηνή ή ακόμη και το τέλος τους. Έχει αντιληφθεί (ή έστω υποψιαστεί) ποιος είναι ο δολοφόνος ή τι κρύβεται πίσω από το τακτοποιημένα και γεμάτα συνοχή πλάνα του σκηνοθέτη. Φυσικά υπάρχουν και άλλα ήδη κινηματογράφου, που συνήθως απαντώνται και σε άλλες μορφές τέχνης (ζωγραφική, ποίηση κλπ). Σουρεαλιστικός, φανταστικός κλπ. Ταινίες και άλλες εκφράσεις τέχνης που πρέπει να ψάξεις και να βρεις το κρυμμένο νόημα. Τι θέλει να πει ο ποιητής, γιατί επέλεξε τον συγκεκριμένο τρόπο να μας το πει και τι τον οδήγησε στα μονοπάτια των κάθε λογής μεταφορών. Το να αναλύσουμε όλα τα είδη του κινηματογράφου απαιτεί, χρόνο χώρο και πάνω από όλα ειδικές γνώσεις που δεν είναι εύκολο να κατέχει κάποιος μη επαγγελματίας όπως είμαστε (και) εμείς. Εκτός από αυτά τα είδη και τα ακόμη περισσότερα που δεν αναφέραμε, υπάρχει και η κινηματογραφική ματιά και ο τρόπος του David Lynch. O εξ Αμέρικας σκηνοθέτης που καθήλωσε εκατομμύρια τηλεθεατών στις μικρές τους οθόνες με την σειρά Twin Peaks (θυμηθείτε την χαρακτηριστική μουσική του Badalamenti), όπου κανείς (μας) δεν κατάλαβε ποιος, γιατί, πως και πότε σκότωσε την Laura Palmer. Ακόμη και η ομότιτλη ταινία που ακολούθησε δεν βοήθησε και πολύ. Με άλλα λόγια χρειάστηκε μια ολόκληρη τηλεοπτική σειρά και μια ταινία να καταλάβουμε (όσοι το κατάφεραν τελικά) τι έγινε!!! (όσοι έχετε δει ταινία και σειρά καταλαβαίνετε τι εννοούμε).

Φυσικά το Twin Peaks δεν ήταν η πρώτη επαφή του κοινού με τον ιδιότυπο, όσο αφορά τον τρόπο κινηματογράφησης, σκηνοθέτη. Είχαν προηγηθεί το cult Eraserhead (1977), το πασίγνωστο Άνθρωπος Ελέφαντας (1980) το Dune (1984), η Ατίθαση Καρδία (1990) καθώς και κάποιες μικρού μήκους. Με το Twin Peaks o Lynch πέρασε στο θεωρείο των μεγάλων καλλιτεχνών του αιώνα μας (σύμφωνα με αυτούς που ξέρουν) και απέκτησε ακόμη πιο φανατικούς οπαδούς και πολέμιους. Όλοι τους περίμεναν το επόμενο χτύπημα του Lynch και αυτό ήρθε πέντε χρόνια αργότερα. Η Χαμένη Λεωφόρος (1997) δείχνει βγαλμένη από κάποιο στενό του Twin Peaks, από όπου περιμένεις να πεταχτεί η Laura Palmer. Διατηρώντας τα ονειρικά πλάνα και χρησιμοποιώντας με μαεστρία (φαίνεται ότι ανήκουμε στους οπαδούς του ε???) την κυκλική πλοκή και εξιστόρηση (με άλλα λόγια ξεχάστε το αρχή, μέση, τέλος), δημιούργησε την ιδανική συνέχεια του Twin Peaks. Μια συνέχεια που μπορεί να έκανε τους θεατές να μην ξέρουν να πουν τι ακριβώς (ή έστω περίπου) είδαν και έγινε, αλλά και που δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. Όσοι την είδαν την σχολίασαν –αρνητικά ή θετικά- για μέρες (τουλάχιστον) και όλοι τους είχαν μια δική τους –και διαφορετική- εκδοχή του τι έγινε!!! Όσοι έχουν δει τη ταινία πάνω από μια φορές θα συμφωνήσουν ότι κάθε φορά είχαν την εντύπωση ότι έβλεπαν διαφορετική ταινία!!!! το πρωταγωνιστικό τριο(Patricia Arquette, Balthazar Getty και Bill Pullman) μαγνητίζει, κλέβει βλέμματα και καρδιές με ερμηνίες αντάξιες της Λιντζικής ατμόσφαιρας!!

Όσο για την πλοκή της?? Τι να πούμε?? Ποια εκδοχή της θέλετε να ακούσετε?? Ας δούμε λοιπόν το εύκολο κομμάτι: Ένας μουσικός της τζαζ κατηγορείται για το φόνο της συζύγου, καταδικάζεται σε θάνατο και οδηγείται στη φυλακή. Εκεί μια μέρα οι δεσμοφύλακες ανακαλύπτουν ότι στο κελί του βρίσκεται ένας άγνωστος νεαρός και όχι ο κατηγορούμενος. Και κάπου εκεί αρχίζει το μεγάλο μπέρδεμα. Πως βρέθηκε ο άγνωστος στο κελί?? Ποιος είναι??? Που βρίσκεται ο μουσικός??? Ερωτήσεις που μην βιαστείτε να απαντήσετε γιατί θα μπερδευτείτε περισσότερο. Αφήστε την ταινία, τα υπέροχα πλάνα του Lynch και την υπέροχη μουσική του Badalamenti να σας οδηγήσουν στην δική τους αλήθεια. Αν δεν την έχετε δει μην αργείτε άλλο. Κάπου κοντά θα έχει video club!! (αλήθεια στο αιώνιο ερώωτημα του Lynch, ξανθιά ή μελλαχρινή εσείς τι θα απαντήσετε???). Και όσο αφορά στο soundtrack της ταινίας??? Υπό την καθοδήγηση του Lynch και του Badalamenti, οι συμμετοχές των David Bowie, Rammstein, Smashing Pumpkins, Nine Inch Nails Marilyn Manson δημιουργούν ένα από τα πιο σκοτεινά και αγαπημένα OSTs. Το I'm Deranged με τον David Bowie (ακούγεται και στην εναρκτήρια σκηνή) δεν γίνεται να μην σας κερδίσει και να μην σας κάνει να αναζητήσετε και τα άλλα OST του Lynch (Μην ξεχάσετε το Twin Peaks!!).

Τώρα επειδή (κατα πάσα πιθανότητα) θα σας τραβήξει αυτό που θα δείτε (όσοι δεν το έχουν δει) και θα ψάξετε και τις επόμενες δουλειές του Lynch, να τις δούμε και αυτές. Το εξίσου αγαπημένο, ενδιαφέρον και "περίεργο" Mulholland Dribe (2001΄- για το οποίο θα τα πούμε σίγουρα στο μέλλον), το συμβατικό (ναι έχει αρχή, μέση, τέλος και φυσιολογική πλική) Straight Story (1999) και το τελευταίο (αλλά όχι έσχατο) Inland Empire (2006)!!!

Im Deranged (Edit) - David Bowie

Το σινέ γιουσουρούμ παρουσιάζει : 2046.Ένα ταξίδι στο μέλλον των αναμνήσεών...

Ανεξάρτητα με το τι είδος ταινίες σου αρέσει να παρακολουθείς, υπάρχουν ταινίες που θα πατούσες ευχαρίστως το stop μετά το πρώτο 5λεπτο. Υπάρχουν ταινίες που δεν θα έδινες ούτε τα 2€ για να τις νοικιάσεις (και αν το έκανες το μετάνιωσες!!!) και άλλες που θέλεις να τις δεις μόνο στον κινηματογράφο. Να χαρείς και να απολαύσεις την μαγεία της μεγάλης οθόνης και να μοιραστείς την μυσταγωγία της σκοτεινής αίθουσας με την μυρωδιά από popcorn και τους υπέροχους ψιθυρισμούς. Ταινίες που ευχαρίτως θα τις έβλεπες περισσότερες από 2 φορές και που θα ήθελες να κρατήσεις στην (όποια) ταινιοθήκη σου. Είναι εκείνες οι ταινίες των οποίων ψάχνεις σαν τρελός να βρεις (ή να καταβάσεις) το soundtrack τους. Πόσες φορές δεν έχει τεθεί το ερώτημα «ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία??». Και εσύ να μην ξέρεις ποια να πρωτοδιαλέξεις και αρχίζεις π.χ από την «φωλιά του κούκου» αλλά μετά θυμάσαι και τον «ταξιτζή» και πριν βάλεις τελεία να λες και άλλες 2-3. Μια από τις ταινίες που βρίσκονται πάντα σε αυτές τις λίστες όσο αφορά το γιουσουρούμ είναι το 2046 του Κινέζου Γουάνγκ Καρ Γουάι (Kar Wai Wong). O οποίος μετά την υπέροχη «ερωτική επιθυμία» (In The Mood For Love) μας χαρίζει ακόμα μια ταινία από αυτές που όταν τελειώνουν εύχεσαι οι τίτλοι τέλους να είναι απλώς ένα ακόμη διαφημιστικό διάλειμμα μετά το οποίο θα συνεχιστεί η ροή των εικόνων πάνω στο πανί. Όσοι έχετε δει την «ερωτική επιθυμία» ίσως βρείτε πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ των δύο ταινιών, κάτι όμως που δεν θα σας χαλάσει την διάθεση. Το 2046 (παραγωγή 2004) δυστυχώς στην χώρα μας μάλλον δεν βρήκε την ανταπόκριση (στις αίθουσες) που τις άξιζε (λίγες προβολές κλπ). Οι ανα την Ελλάδα όμως κινηματογραφικές λέσχες της έδωσαν την πρέπουσα σημασία και έτσι το κινηματογραφόφιλο κοινό απέλασε μια ταινία, συν τις άλλοις, με υπέροχη φωτογραφία και την καταπληκτική μουσική του Shigeru Umebayash (δείτε το trailer και συνεχίζουμε).

Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο μέρος της ταινίας είναι (ίσως) υπερβολικά προβλέψιμο όσο αφορά τους διαλόγους αλλά και το σκηνικό δράσης. Όμως ξαφνικά τα πάντα αλλάζουν και η ταινία μεταμορφώνεται σε μια καταπληκτική φωτογραφική και σεναριακή πανδαισία. Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών (Τόνι Λεούνγκ, Γκονγκ Λι, Ζανγκ Ζιγί- Τίγρης & Δράκος, Ήρωας- κ.α) από απλές και τετριμμένες ανεβαίνουν επίπεδο και περνούν σε δύσκολα μονοπάτια αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων που υποδύονται. Η ταινία ξεκίνησε να κινηματογραφείται ως μια ταινία επιστημονικής φαντασίας αλλά η τελική της έκδοση εξελίσσεται σε μια ελεγεία των ανεκπλήρωτων ερώτων του πρωταγωνιστή, ο οποίος γράφει ιστορίες προσπαθώντας να ξεφύγει από το ερωτικό του παρελθόν. Ταξιδεύει με το τρένο «2046» που με την ιλιγγιώδη του ταχύτητά μας μεταφέρει από το παρόν (δεκαετία ’50) στο μέλλον και πίσω. Ακολουθούμε τον πρωταγωνιστή στις περιπλανήσεις του Χονγκ Κονγκ και την απομόνωσή του στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου που διαμένει, «κατασκοπεύοντας» την ένοικο του δωματίου 2046. Ενώ όλη σχεδόν η ταινία εκτυλίσσεται τη νύχτα, τα πλάνα του Γουάνγκ Καρ Γουάι είναι γεμάτα ζεστά χρώματα εκπληκτικά δεμένα και ποτισμένα με την μουσική του Shigeru Umebayashi.

Ο Shigeru Umebayashi δημιούργησε ένα από τα καλύτερα soundtrack που έχουμε ακούσει ποτέ. Το ομότιτλο θέμα, το "Polonaise" καθώς και το Siboney (με μια Instrumental έκδοση και μια με την ερμηνεία της Connie Francis) επαναλαμβάνονται κατά την διάρκεια του φιλμ δημιουργώντας και ένα μουσικό δέσιμο των σκηνών του. Ένα soundtrack που χαρακτηρίζεται από την πολυσυλλεκτικότητα του. Κάτι που επιβεβαιώνεται από την παρουσία του Dean Martin ("Sway"), του Nat King Cole ("The Christmas Song") καθώς και την εκρηκτική ερμηνεία της νεαρής Ρουμάνας σοπράνο της Angela Gheorighiu στο Casta Diva (από την όπερα Norma).

Το 2046 είναι ένα δύσκολο φιλμ αλλά στο τέλος σε κερδίζει όποιον το παρακολουθήσει κάνοντας τον να θέλει να το δει ξανά και ξανά. Δείτε την ταινία μαζί με την«ερωτική επιθυμία» δημιουργώντας ένα ιδιωτικό φεστιβάλ κινηματογραφικής πανδαισίας και εκπληκτικών μουσικών διαλειμμάτων με τα soundtrack των δύο ταινιών. Καλά σας βράδυ και καλές προβολές.

2046 Main Theme (With Percussion) - 2046

Το σινέ "Γιουσουρούμ" και οι πυροσβέστες που καίνε βιβλία

There are worse crimes than burning books.
One of them is not reading them.
Ray Bradbury

Μετά από λίγες ημέρες διακοπών και ξεκούρασης το Γιουσουρούμ επιστρέφει ανανεωμένο και ως προς την διάθεση και ως προς την θεματολογία του όπως (ελπίζουμε) να δείτε στο μέλλον. Και τι καλύτερο για χαλάρωση από μία καλή ταινία ή ένα καλό βιβλίο ή ακόμα καλύτερα έναν συνδυασμό αυτών. Δεν είμαστε οπαδοί των ταινιών επιστημονικής φαντασίας αλλά επίσης πιστεύουμε ότι όταν μια ταινία είναι καλή, είναι καλή και τελείωσε ανεξάρτητα αν είναι Hollywood, bollywood, film noir, ευρωπαϊκός κινηματογράφος, μικρού μήκους, βουβός, κωμωδία κλπ. Το ίδιο φυσικά ισχύει και με τα βιβλία, είτε είναι Gibran, είτε Κοροβέσης και Μπομπέν είτε Λαφάργκ και Βανεγκέμ είτε Σολζενίτσιν είτε Ιούλιος Βερν κλπ.

Ένα από τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας που κοσμεί την βιβλιοθήκη του Γιουσουρούμ είναι το Φαρενάιτ 451 του Ρέυ Μπράντμπερυ. Ξεχάστε διαγαλαξιακούς πολέμους, ΑΤΙΑ εξωγήινους κλπ. Το Φαρενάιτ 451 (πρώτη έκδοση το 1953) μας μεταφέρει σε μια (ελπίζουμε) μακρινή εποχή στο μέλλον όπου τα βιβλία είναι απαγορευμένα, η σκέψη η γνώση και η μνήμη έχουν ποινικοποιηθεί και τα λεγόμενα αμφίδρομα μέσα μαζικής ενημέρωσης (και αποβλάκωσης) είναι τα μόνα υπεύθυνα για την «επιμόρφωση» και την «διασκέδαση» των πολιτών. Στους 451 βαθμούς Φάρεναϊτ το χαρτί υπερθερμαίνεται και αρχίζει να καίγεται. Αυτό είναι και το σήμα της πυροσβεστικής υπηρεσίας στην πόλη του μέλλοντος που έχουμε μεταφερθεί. Σε μια εποχή που οι πυροσβέστες δεν σβήνουν φωτιές αλλά καίνε τα βιβλία των πολιτών που κατάσχονται ως επικίνδυνα στο όνομα του "κοινού καλού", αφού αποτελούν από τα κυριότερα μέσα προς την ελεύθερη σκέψη. Ανατριχιαστικές και εφιαλτικές καταστάσεις που μοιάζουν μακριές και αλλότριες. Όμως ας θυμηθούμε το 1984 του Όργουελ και πόσο προφητικό υπήρξε … Ο ήρωας του βιβλίου, ο Μόνταγκ, είναι ένας ευσυνείδητος πυροσβέστης του μέλλοντος. Υπηρετεί πιστά το καθεστώς και τον ολοκληρωτισμό του, κυνηγώντας και καίγοντας βιβλία. Έχει όμως και ένα «ελάττωμα». Είναι συγχρόνως και ένας ανήσυχος άνθρωπος με ενδιαφέροντα και απορίες που δεν αργεί να μπει στον πειρασμό να διαβάσει ένα βιβλίο. Έτσι βρίσκεται ξαφνικά στο αντίθετο στρατόπεδο από αυτό που υπηρετεί αλλά και ανάμεσα σε δυο γυναίκες. Την γυναίκα του (Λίντα) και την Κλαρίς, μια δεκαεπτάχρονη που συνάντησε τυχαία ένα βράδυ. Βρείτε το βιβλίο και διαβάστε την συνέχεια. Σίγουρα θα σας κάνει να δείτε την πρόοδο της τεχνολογία και τα επιτεύγματά της με άλλο μάτι.

Το Φαρενάιτ 451 αποτελεί και την πρώτη έγχρωμη ταινία του Φρανσουά Τριφό γυρισμένη το 1966 με τους Οσκαρ Βέρνερ, Τζούλι Κρίστι, Σίριλ Κιούζακ και Αντόν Ντίφρινγκ. Δείτε δίπλα στα επιπλέον της ημέρας το τρέιλερ της ταινία, αναζητήστε την και δείτε την το συντομότερο αφού πρώτα φυσικά διαβάσετε το βιβλίο. Το σινέ Γιουσουρούμ δεν θα προβάλλει σήμερα την ταινία του Τριφό αλλά μια εκδοχή του Φαρενάιτ 451 που βρήκαμε στο διαδίκτυο, αναζητώντας στοιχεία για την ανάρτησή μας. Πρόκειται για την τέταρτη ταινία κινούμενων σχεδίων του Zach Endres, ενός 18χρονού φοιτητή από το Πανεπιστήμιο του Texas. Μια προσαρμοσμένη εκδοχή του Φαρενάιτ 451 που είδαμε, μας άρεσε και την προβάλουμε εδώ στο σινέ Γιουσουρούμ.



Καλή σας προβολή και φυσικά ευχαριστηθείτε το διάβασμα του βιβλίου.

Το σινέ "Γιουσουρούμ" παρουσιάζει: Το κόκκινο μπαλόνι

Αυτές τις ημέρες προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες το αριστούργημα του Άλφεντ Χίτσκοκ «Ο σιωπηρός μάρτυρας (Rear window)». Πρόκειται για την επανέκδοση μιας από τις καλύτερες στιγμές του μετρ του είδους, γυσισμένη το 1954 με πρωταγωνιστές τον Τζεϊμς Στιουαρτ και την υπέροχη Γκρεϊς Κελι. Η ταινία εκτός το μαεστρικό γύρισμα του Χίτσκοκ (στην ουσία η ταινία είναι γυρισμένη σε δύο μόνο δωμάτια) και τους λαμπερούς πρωταγωνιστές διαθέτει και ένα σενάριο που σε καθηλώνει από το πρώτο μέχρι το τελευταία πλάνο της: Ένας δραστήριος φωτορεπόρτερ βρίσκεται ξαφνικά ακινητοποιημένος στο διαμέρισμά του εξαιτίας του σπασμένου του ποδιού. Μην έχοντας πως να περάσει την ώρα αρχίζει και παρακολουθεί τους ενοίκους του απέναντι κτιρίου. Οι ιστορίες των γειτόνων του μοιάζουν απλές, ανιαρές και καθημερινές. Μια χορεύτρια που εξασκείται φορώντας μόνο τα εσώρουχα της, μια μοναχική γυναίκα, ένας συνθέτης τραγουδιών που περνά την ώρα του πάνω από το πιάνο και ένα ζευγάρι που καβγαδίζει συνέχεια... Όλα δείχνουν να κυλούν ανιαρά και απελπιστικά μέχρι που ο φωτορεπόρτερ πιστεύει πως έγινε αυτόπτης μάρτυρας ενός φόνου στο διαμέρισμα του ζευγαριού απέναντι και ζητά την βοήθεια από την νοσοκόμα (που τον φροντίζει) και την φιλενάδα του για την εξιχνίαση του εγκλήματος. Περισσότερα για την ταινία εδώ, και εδώ ενώ δείτε δίπλα στα επιπλέον της ημέρας το trailer της.

Το Γιουσουρούμ ναι μεν προτείνει την ταινία αλλά για όχι για σήμερα. Σήμερα έχει ετοιμάσει την δική του προβολή στο σινέ «Γιουσουρούμ» (ναι το θερινό μας) ειδικά για εσάς. Πρόκειται για την επανέκδοση (ακολουθούμε την τάση των τελευταίων ετών) μιας από τις καλύτερες (κατά το Γιουσουρούμ) στιγμές του παγκόσμιου κινηματογράφου.«Το κόκκινο μπαλόνι» (περί αυτού ο λόγος) είναι ένα αριστούργημα 38 μόλις λεπτών γυρισμένο το 1956 από τον Γάλλο Αλμπέρ Λαμορίς (Albert Lamorisse). Η ταινία (επανεκδόθηκε και) προβλήθηκε στην χώρα μας πριν από μερικούς μήνες (Δεκέμβριος 2007) μαζί με την επίσης όμορφη (ασπρόμαυρη) δημιουργία του Λαμορίς το Άσπρο Άλογο (1953 – 47mins). Το «κόκκινο μπαλόνι», εκτός από και μια ωδή στην φιλία και στα ιδανικά που αντιπροσωπεύουν τα χρώματα της Γαλλικής σημαίας – ελευθερία, ισότητα,αδελφοσύνη- (ναι, όπως τα Τρία χρώματα του Κισλόφσκι), αποτελεί και έναν υπέροχο ξεναγό στο Παρίσι του 50.

Ένα μικρό αγόρι βρίσκει δεμένο σε ένα στύλο ένα κόκκινο μπαλόνι και –τι πιο φυσικό για ένα παιδί- το «ελευθερώνει». Το μπαλόνι (σε ανταπόδοση της απελευθέρωσης του?) ακολουθεί το παιδί παντού και ο μικρός δείχνει και είναι ευτυχισμένος. Οι μεγάλοι όμως (ο οδηγός του τράμ, ο δάσκαλος και η μητέρα του) είναι μάλλον εκνευρισμένοι από αυτή την ακατανόητη για αυτούς επιμονή του μπαλονιού να ακολουθεί τον μικρό, ενώ οι συνομήλικοί του ζηλεύουν την παράξενη αυτή φιλία και προσπαθούν να καταστρέψουν το μπαλόνι αφού δεν μπορούν και οι ίδιοι να έχουν ένα. Το μικρό αγόρι προσπαθεί αυτή την φορά να σώσει τον παράξενο -για τους άλλους- φίλο του τρέχωντας στα στενά του Παρισιού, δίνοντας μας παράλληλα και την ευκαιρία να θαυμάσουμε την πόλη του φωτός. Τι άλλο να πούμε παρά μόνο: δείτε την ταινία εδώ στα μέρη του γιουσουρούμ, συγκινηθείτε και θαυμάστε την υπέροχη σκηνή του τέλους.... (την ταινία την βρήκαμε σε τέσσερα μέρη στο youtube. δείτε το πρώτο εδώ κάτω και μετά το τέλος του θα σας αποκαλυφθούν τα υπόλοιπα)

Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο μικρός γιος του Lamorisse, Πασκάλ ο οποίος στην (επανα)παρουσίαση των δύο ταινιών δήλωσε: "Αποκατέστησα τις κόπιες στην αρχική τους υπέροχη εκδοχή ως φόρο τιμής στον πατέρα μου, ο οποίος ήταν ποιητής, φίλος, σύντροφος και στοργικός γονιός. Παρακολουθώντας τις παλιές εικόνες ένιωσα πως ταξίδευα στο χρόνο. Μερικά πράγματα παραμένουν ακόμα και σήμερα ίδια, τα βασικά στη ζωή όπως τα αισθήματα, η αγάπη και ανάγκη για την ανεξαρτησία. Η επιστροφή στη χάρη που εκπέμπουν αυτές οι ταινίες είναι η πιο ξεκάθαρη εικόνα που έχω από τις χαρές των παιδικών μου χρόνων." Το Κόκκινο Μπαλόνι πήρε το Όσκαρ σεναρίου και το βραβείο Λουί Ντελί, ενώ το Άσπρο Άλογο βραβεύτηκε με το αντίστοιχο του Ζαν Βιγκό. Υ.Γ Για «Το Άσπρο Άλογο» ψάξτε και εσείς λίγο (στα links που δίνουμε), μην τα θέλετε όλα έτοιμα.

Καλό βράδυ και καλή προβολή.

Πηγές - Πληροφορίες:
http://www.exostis.com/movies/critics/the-ballon-rouge

http://www.cinemag.gr/movies.asp?catid=10177&subid=2&tag=8054&pubid=663960

Περί Bollywood,Hollywood και άλλων δαιμονίων...

Με τον όρο Bollywood αναφερόμαστε στις ταινίες που δημιουργούνται με βάση την πόλη Mumbai (πρώην Βομβάη) της Ινδίας και χρησιμοποιούν ως γλώσσα την διάλεκτο Hindi. Συνήθως όμως (λανθασμένα) έχει επικρατήσει και χρησιμοποιείται ως αναφορά σε όλη ην Ινδική κινηματογραφική βιομηχανία. Η λέξη (Bollywood) είναι σύνθετη και προέρχεται από τις λέξεις Bombay και Hollywood. Πολλοί αντιδρούν με τον «ορισμό» Bollywood, διότι δείχνει τον Ινδικό κινηματογράφο ως φτωχό συγγενή του Hollywood. Είτε το πιστεύετε είτε όχι το Bollywood είναι μια από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές βιομηχανίες παγκοσμίως!!! Το χαρακτηριστικό των ταινιών αυτών είναι ότι αποτελούν μια ιδιότυπη μορφή μιούζικαλ, με πολύ χορό (και πολλούς χορευτές φυσικά), πολύ τραγούδι και συνήθως με μελοδραματική πλοκή. Φαντασθείτε κάτι σαν τις αντίστοιχες Ελληνικές με τον Ξανθόπουλο με την σκηνοθετική όμως ματιά του Δαλιανίδη!!!! Ξανθόπουλος–Βούρτση με χορό, τραγούδι, πολλούς κομπάρσους και φυσικά σενάριο απίθανου περιεχόμενου (και διάρκειας) τύπου «Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου». Ο ήχος συνήθως προστίθεται σε στούντιο ενώ τα τραγούδια των ταινιών πολλές φορές κυκλοφορούν πολύ πριν την ταινία!!

Όταν διάβασα την εξαιρετική ανάρτηση του zalmoxis (εδώ) μου ήρθαν στο μυαλό τα δυο συνήθη πράγματα που μου έρχονται όταν διαβάζω ή ακούω για Bollywood. Το πρώτο είναι μια ανοιξιάτικη νύχτα (με αγιόκλημα και γιασεμιά που λέει και ο Κηλαηδόνης) σε θερινό σινεμά όπου μια παρέα (ανάμεσά τους και εγώ) παρακολουθεί το «Γη ποτισμένη με Ιδρώτα» (Mother India). Την ταινία που αποτελεί τον κινηματογραφικό φόρο τιμής στην Ινδή γυναίκα – μητέρα και έφτασε πολύ κοντά στο Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας (έχασε από τις «Νύχτες της Caberia» του Fellini για μια ψήφο). Με πρωταγωνίστρια τη Nargis (ναι, όπως ακριβώς και ο κυκλώνας που άφησε χιλιάδες νεκρούς Βιρμανούς στις αρχές Μαΐου), το Mother India θεωρείται -όχι άδικα- ως μια από τις καλύτερες ταινίες του Ινδικού κινηματογράφου. (περισσότερα τόσο για την Nargis όσο και για την ταινία εδώ στην ανάρτηση του zalmoxis).

Ας επιστρέψουμε όμως σε εκείνο το ανοιξιάτικο βραδάκι. Λίγο η διάρκεια της ταινίας (127 λεπτά) λίγο το αγιόκλημα, λίγο οι μπίρες δεν ήθελε και πολύ. Κάποιος από την παρέα αφέθηκε στην αγκαλιά του Μορφέα και άσε την Nargis να παλεύει μόνη της. Κάποια στιγμή ο τύπος πετιέται από την θέση του και αναφωνεί το αμίμητο : «Καλά αυτοί οι Ινδοί δεν παίζονται. Μας κλέβουν ακόμα και τα τραγούδια. Αυτή τώρα τραγουδά το “καρδιά μου καημένη”!!!». Κάγκελο τόσο εμείς όσο και οι υπόλοιποι θεατές της ταινίας. Φυσικά δεν είχε και πολύ άδικο. Ναι το τραγούδι ήταν το “καρδιά μου καημένη” αλλά ο «ύποπτος» δεν ήταν ο Ινδός συνθέτης αλλά ο Έλληνας!!! (για ακούστε το και δείτε το και εσείς να μας πείτε!!)

Ήταν τέτοια η δυναμική των τραγουδιών των ταινιών αυτών που πάρα πολλοί (και όταν λέμε πολλοί εννοούμε πολλοί) Έλληνες συνθέτες διασκεύασαν (αν και ο σωστός όρος είναι κατάκλεψαν) τα τραγούδια αυτά στη γλώσσα μας παρουσιάζοντας τα ως δικά τους δημιουργήματα κάνοντας μάλιστα και τεράστιες επιτυχίες. Και μιλάμε για συνθέτες και ερμηνευτές όπως Καζαντζίδης , Καλδάρας, Περπινιάδης, Αγγελόπουλος , κ.α. και τραγούδια όπως :Αυτή η νύχτα μένει, Όσο αξίζεις εσύ, φυσικά η Μαντουμπάλα κ.α. Είναι το κομμάτι της Ελληνικής μουσικής που είναι γνωστό ως «ινδοπρεπή λαϊκά τραγούδια». Τα τραγούδια αυτά είναι των δεκαετιών 1950-1960 και παρόλο που αποτελούν μικρό ποσοστό του συνόλου της ελληνικής δισκογραφίας της εποχής εκείνης εντάσσονται στα λεγόμενα κλασικά λαϊκά της περιόδου. Περισσότερα για τα τραγούδια αυτά μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο "Ινδοπρεπών αποκάλυψη" -Ελένη Αμπατζή - Μανουήλ Τασούλας- (εδώ πληροφορίες για το βιβλίο) καθώς και σε άρθρα του τύπου εδώ και εδώ. Αξίζει επίσης να ακούσετε το CD "Bollywood - Τραγούδια της Ναργκίς" με την (ποια άλλη??) Βούλα Πάλλα (εδώ πληροφορίες). Ενώ εδώ διαβάστε για την πρόσφατη (ενδιαφέρουσα) συνεργασία Ελλήνων και Ινδών μουσικών.

Το δεύτερο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο Mulit. Μια Ινδό-Αγγλική συμπαραγωγή διάρκειας μόλις 10 λεπτών γυρισμένη στην Ινδία το 2002 σε φιλμ 35mm για την διαφημιστική καμπάνια γνωστής βότκας. Τα γυρίσματα διάρκεσαν 8 ημέρες υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Τσέχου Ivan Zacharias. Και μην σκεφθείτε τι μπορεί να γίνει σε 10-12 λεπτά φιλμ!!! Η απάντηση είναι απλή: ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Δείτε την ιστορία μιας απαγορευμένης αγάπης μεταξύ ενός κουρέα (Mulit) και της κόρης ενός αρχηγού κράτους. Μια ιστορία γεμάτη θεαματικά χορευτικά, σκηνικά που αρμόζουν στο Bollywood, εκβιασμούς, φυλακίσεις, αποδράσεις και φυσικά πολύ, πάρα πολύ τραγούδι. Μια ταινία που το 2003 ανάγκασε το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης τς Νέας Υόρκης να προσθέσει ένα αντίγραφό της στην μόνιμη συλλογή του. Στην χώρα μας η ταινία δόθηκε από γνωστό περιοδικό και φυσικά εξαντλήθηκε. Για όσους δεν προλάβατε τότε το περιοδικό, δείτε την ταινία εδώ στο γιουσουρούμ. Πάρτε ποπ κορν (δεν θα προλάβετε να τα φάτε όλα) αράξτε και απολαύστε τον απόλυτο σταρ. Τον Mulit. Καλά προβολή!!!

Για τους fan του «Γη ποτισμένη με Ιδρώτα» και της μουσικής του σας έχουμε μια έκλπηξη. Διαβάστε εδώ για το project Mother India – 21st Century Remix. Ένα σόου που παρουσιάζει τόσο την ταινία όσο και την μουσική της από μια άλλη οπτική γωνία. Καληνύχτα σας.