The Wall live in Athens (????)

Πριν μερικές ημέρες ο μάνατζερ του Roger Waters ανακοίνωσε ότι θα χρειαστεί να αλλάξει ο προγραμματισμός για τις συναυλίες του καλλιτέχνη στο Μιλάνο. Μέχρι εδώ όλα καλά και δεν έχουμε κάποιο ιδιαίτερο θέμα. Αυτό όμως όπως συνέχισε ο μάνατζερ οφείλεται στο γεγονός ότι πρόκειται να κινηματογραφηθεί το κονσέρτο στην Ελλάδα για τις ανάγκες του DVd που θα κυκλοφορήσει αργότερα από τα σόου του The Wall!!!! Με άλλα λόγια και αν τελικά γίνουν πράξη αυτά, η Αθήνα μαζί με το Λονδίνο έχουν επιλεγεί ώς τα μέρη στα οποία θα γίνουν τα γυρίσματα για το DVD του Τhe Wall. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη η ημερομηνία κατά την οποία θα γίνει η παρουσίαση του The Wall ούτε και ο τόπος. Για την ημερομηνία και εφόσον γίνει επαναπρογραμματισμός των συναυλιών στο Μιλάνο υποθέτουμε ότι θα είναι αρχές Ιουλίου και όσο για τον τόπο είναι πιθανό να γίνει στο Terra Vibe όπου πριν μερικά χρόνια είχε εμφανιστεί ο Waters και είχε παρουσιάσει μεταξύ των άλλων ολόκληρο το Dark Side Of the Moon 30 χρόνια μετά την τελευταία του παρουσίαση (ελπίζουμε όχι με τα προβλήματα που είχανε προκύψει τότε). Και αν όλα αυτά τελικά συμβούν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να δούμε στο πλευρό του Waters και τον David Gilmour καθώς έχει ανακοινωθεί ότι ο Gilmour θα παίξει μαζί του στα 2-3 σόου τα οποία και θα κινηματογραφηθούν!!! Λέτε??? για να δούμε!!!!

Ο David Gilmour στο Intractive Guitar-το νέο free e-magazine για την κιθάρα!!!

Διαβάστε στο Interactive guitar,το νέο free e-περιοδικό για την κιθάρα,ένα μεγάλο αφιέρωμα στον David Gilmour!!! H πρόσβαση στο Interactive guitar είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται εγγραφή κλπ. Απλά μπαίνετε στο site του περιοδικού και το ξεφυλλιζετε. Στο πρώτο τεύχος διαβάστε μια ντουζίνα άρθρα για τον μεγάλο κιθαρίστα των Pink Floyd και μάθετε μερικά από τα μυστικά του. Σας ξεναγεί ο ίδιος στον μουσικό του κόσμο και σας "δείχνει" τα μοναπάτια του δικού του ιδιαίτερου παιξίματος. Ένα πραγματικά ενδιαφέρον περιοδικό με ένα πολύ δυνατό πρώτο αφιέρωμα. Εμείς το απολαύσαμε και αναμένουμε την συνέχεια!!!

Οι Pink Floyd και οι Cure σας εύχονται Καλά Χριστούγεννα!!!

Τον Δεκέμβριο του 1975 οι Pink Floyd εμφανίστηκαν σε show του BBC και ανάμεσα στα κομμάτια που έπαιξαν ήταν και το Μerry Xmas Song!!! To κομμάτι που ερμήευσε ο Nick Mason δεν έχει ηχογραφηθέι ποτέ επίσημα και μπορεί κάποιος να το ακούσει μόνο στο bootleg 'Survivor'.

Οι επόμενοι που πέρασαν για ευχές είναι οι Cure. Οι θεατές στο Wembleyτον Δεκέμβριο του 1987 έπαθαν κατι όταν άκουσαν και είδαν τον Smith να απολαμβάνει τις στιγμές που τραγουδούσε το Μerry Christmas Everybody.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!!!

Giusurum's tribute to The Wall @poplie

Συντονιστείτε σήμερα Τετάρτη στην e-συχνότητα του poplie (και το νέο υπέροχο site του) στις 17:00 και ακούστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος του γιουσουρούμ στο The Wall των Pink Floyd (αν όλα πάνε καλά το δεύτερο και τελευταίο την ερχόμενη εβδομάδα). Έναν από τους καλύτερους και ιστορικότερους δίσκους στη ιστορία της μουσική. Με ένα εξώφυλλο απλό και συγχρόνως αριστούργημα και ένα κομμάτι (another brick on the the wall) που χάραξε για πάντα μια ολόκληρη γενιά (και ελπίζουμε να χαράξει και άλλες) Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη επίσημη κυκλοφορά του The Wall και είκοσι χρόνια μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου ας απολαύσουμε μαζί το πρώτο δίσκο του The Wall (όπως ήταν και είναι στο βινίλιο) όπως δεν τον έχετε ξανακούσει ποτέ. Για μια ώρα χωρίς σχόλια. Απλώς καλή μουσική και τίποτε άλλο!! Και φυσικά συνεχίστε μετά να ακούτε Poplie!! Το κομμάτια που θα ακούσουμε για σήμερα:

1) In The Flesh, η αρχή δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική από ότι στο κλασικό άλμπουμ του 1979

2) The Thin Ice, 1990 και επιτέλους το τοίχος δεν υπάρχει. Ο Waters οργανώνει μια μοναδική συναυλία μπροστά στο εναπομείναν τμήμα του με την συμμετοχή πολλών και μεγάλων αστέρων της μουσικής. Από εκείνη την συναυλία θα ακούσουμε τον Ute Lemper με τον Roger Waters στο The Thin Ice.

3) Another Brick In The Wall (Part 1), Ο Waters τραγουδά το πρώτο μέρος ενός υπέροχο κομματιού. Από την βραδιά του Βερολίνου

4) The Happiest Days Of Our Lives. Το μουσικό περιοδικό Mojo προσφέρει στο τεύχος του Δεκεμβρίου ένα υπέροχο CD και το πρώτο μέρος του The Wall, με την συμμετοχή πολλών νέων και ανερχόμενων καλλιτεχνών. Εδώ ο Rafter διασκευάζουν υπέροχα χωρίς ίχνος ιεροσυλίας το The Happiest Days Of Our Lives και εμείς απλά απολαμβάνουμε.

5) Another Brick In The Wall (Part 2). Από την βραδιά του Βερολίνου ακούστε την Cyndi Lauper στο κομμάτι ύμνος μιας ολόκληρης γενιάς. Ναι καλά θυμάστε, η Lauper είχε εμφανιστεί με κοντή σχολική φούστα και έδωσε το δικό της σόου ως μαθήτρια μπροστά από το τοίχος.

6) Mother. Την ίδια βραδιά η Sinead O Connor τα έδωσε όλα χαρίζοντας μας μια υπέροχη εκτέλεση του Mother. (Mother should i trust the government????)

7) Goodbye Blue Sky. 1980 και οι Floyd δίνουν ελάχιστες συναυλίες ανα τον κόσμο παρουσιάζοντας το the Wall σε ένα σόου που έμελλε να αλλάξει τον τρόπο που θα βλέπαμε τα live από εκεί και πέρα. Χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε ένα διπλό συλλεκτικό CD με το υλικό από εκείνες τις βραδιές. Με τίτλο Is There Anybody Out There. Αν το έχετε είστε τυχεροί. Αν όχι ψάξτε το και θα μας θυμηθείτε.

8) Empty Spaces. 1990 από το show του Βερολίνου, Bryan Adams και Roger Waters σε ένα ντουέτο που ο Adams δεν είχε καν ονειρευτεί.

9) What Shall We Do Now. Pink Floyd από τις εμφανίσεις του 1980, ένα μικρό κομμάτι (πέρασμα) εκτός του original άλμπουμ.

10) Young Lust. Από τις ίδιες εμφανίσεις. Τι άλλο να πούμε?? This call Young Lust!!!

11) One Of My Turns. Αλλάζουμε ύφος. Oι Ουαλλοί The Gentle Good από την καταπληκτική προσφορά του Mojo. Οι ρυθμοί διαφορετικοί και παράξενοι για κομμάτι των Floyd αλλά το αποτέλεσμα μας αρέσει.

12) Don't Leave Me Now. Pink Floyd αυτοπροσώπως, από ότι στο κλασικό άλμπουμ του 1979!!! Ανοίξτε τα ηχεία και αφήστε τους γύρω να λένε ότι θέλουν.

13) Another Brick In The Wall (Part 3), Από τις καλύτερες στιγμές της προσπάθειας του Mojo. The Young Republic σε ένα πραγματικά ιδιαίτερο και απαιτητικό κομμάτι. "i don’t need to arms around me, and i don’t need no drugs to calm me..."

14) The Last Few Bricks. Ένα ακόμη μικρό κομμάτι (πέρασμα) εκτός του original άλμπουμ, από τις εμφανίσεις του 1980

15) Goodbye Cruel World. Και τελειώνουμε όπως αρχίσαμε. Από το κλασικό άλμπουμ του 1979. Goodbye all you people, there is nothing you can say to change my mind..

16) The Wall Another Brick In The Wall Part 2. Αφού ακούσαμε όλο το πρώτο μέρος του The Wall ας ακούσουμε ακόμη μια φορά το κομμάτι του οποίου οι στίχοι έχουν γραφτεί σε τοίχους, τσάντες, τετράδια, θρανία και σε κάθε πιθανή επιφάνεια στην αρχική του εκτέλεση.

17) Η τελευταία κοινή εμφάνιση των Pink Floyd με την πραγματική του σύνθεση έμελλε να είναι στο Live8 που οργάνωσε ο Geldof. Εδώ ο Geldof (πρωταγωνιστής της ταινίας The Wall) εξηγεί πώς έπεισε Waters και Gilmour να παίξουν μαζί μετά από σχεδόν 20 χρόνια. Ντοκουμέντο.

Αυτά προς το παρόν με το The Wall των Floyd. Θα επανέλθουμε σίγουρα και πιο αναλυτικά για το θρυλικό άλμπουμ. So stay tuned!!!

Animals: Η ιστορία πίσω από ένα διάσημο εξώφυλλο δίσκου (ή αλλιώς pigs do fly)

Υπάρχουν πολλές και σημαντικές διαφορές μεταξύ βινιλίου και CD. Άλλο να έχεις στα χέρια σου ένα μαύρο βελούδινο διαμάντι και άλλο ένα πλαστικό προϊόν. Διαφορετική αίσθηση σου δημιουργεί ένας δίσκος (και όταν λέμε δίσκος εννοούμε βινίλιο και μόνο) και άλλη ένα ψηφιακό μέσο. Πως να το κάνουμε, άλλο είναι να βλέπεις το εξώφυλλο ενός αγαπημένου άλμπουμ από την βινιλιακή (νέα λέξη!!) του έκδοση και άλλο από την ψηφιακή του, είτε αυτό είναι CD είτε (ακόμη χειρότερα) απλώς mb στον σκληρό δίσκο (καμία σχέση με το βινίλιο) του υπολογιστή σου. Παίρνοντας στα χέρια σου τον δίσκο χαίρεσαι να βλέπεις και να παρατηρείς ακόμη και τις λεπτομέρειες του εξωφύλλου, ενώ έχοντας στα χέρια σου το αντίστοιχο CD όχι απλώς δεν μπορείς να διακρίνεις λεπτομέρειες αλλά είναι σίγουρο ότι η δουλειά του ανθρώπου που επιμελήθηκε (ή) και σχεδίασε το εξώφυλλο δεν αποδίδεται με το τρόπο που της πρέπει (εξαιρούνται τα εξώφυλλα που έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για CD). Συν τις άλλοις υπάρχουν εξώφυλλα των οποίων η ιστορία έχει περάσει, ως κεφάλαιο ολόκληρο μερικές φορές, στην ιστορία της μουσικής. Και όταν αναφερόμαστε σε εμπνευσμένα εξώφυλλα δεν μπορεί να λείπουν φυσικά ο Storm Thorgerson και τα άλμπουμ των Pink Floyd.

Ας αρχίσουμε λοιπόν τις ιστορίες των διασήμων εξωφύλλων από το Animals. Ο Storm Thorgerson ανέλαβε την υλοποίηση του εξωφύλλου του το οποίο είχε σχεδιάσει ο ίδιος ο Waters!! (με άλλα λόγια ολόκληρο το Animals-στίχοι, μουσική, sleeve design- είναι εμπνεύσεως Waters). Το σκηνικό της φωτογραφίας –χωρίς το ιπτάμενο γουρούνι- είναι πραγματικό!! Πρόκειται για το εργοστάσιο ηλεκτρισμού Battersea Power Station του Λονδίνου. Ένα εργοστάσιο που συγκαταλέγεται στα αξιοθέατα της πόλης, μιας και εκτός από το εξώφυλλο του Animals έχει «πρωταγωνιστήσει» στην θρυλική ταινία Helpτων Beatles, ενώ χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της ταινίας Sabotage (Alfred Hitchcock), του Full Metal Jacket, για το «παιδί των ανθρώπων» (Alfonso Cuarón, όπου «εμφανίζεται ως «η κιβωτός των τεχνών»), ενώ σκηνές του Batman -The Dark Knight έχουν γυριστεί στο εσωτερικό του!!

Και φτάνουμε στο θρυλικό φουσκωτό γουρούνι των Pink Floyd (Pink Floyd Pig) που πετά πάνω από το Battersea Power Station!!!. Το γουρούνι του Animals σχεδιάστηκε (και αυτό) από τον Waters ενώ κατασκευάστηκε από την E.R.G. Amsterdam τον Δεκέμβριο του 1976 για τις ανάγκες του διάσημου εξώφυλλου. Την πρώτη μέρα της φωτογράφησης ο ουρανός ήταν σκοτεινιασμένος και γεμάτος σύννεφα όπως ακριβώς τον ήθελε ο Thorgerson, ενώ είχε προσληφθεί και ένας ελεύθερος σκοπευτής σε περίπτωση που το τεράστιο γεμάτο ήλιο φουσκωτό γουρούνι «δραπέτευε».Τελικά η πτήση του γουρουνιού αναβλήθηκε και μαζί της και η φωτογράφιση για την επόμενη ημέρα χωρίς όμως την παρουσία του σκοπευτή τον οποίο ξέχασαν να ειδοποιήσουν!!!. Την επόμενη τελικά το γουρούνι έσπασε τα δεσμά που το κρατούσαν ενωμένο με το έδαφος και εξαιτίας της απουσίας του σκοπευτή και των ανέμων που επικρατούσαν εκείνη την ημέρα άρχισε μια τρελή μα ελεύθερη πτήση. Αμέσως στάλθηκε ελικόπτερο της αστυνομίας αλλά επέστρεψε μιας και δεν μπορούσε να ακολουθήσει το γουρούνι στα 5000μ , ενώ ειδοποιήθηκαν όλοι οι πιλότοι των πτήσεων για την παρουσία του στον αέρα και αναβλήθηκαν αρκετές πτήσεις από το αεροδρόμιο. Τελικά το φουσκωτό γουρούνι προσγειώθηκε σε ένα χωράφι χωρίς σοβαρές ζημιές και αφού επισκευάστηκε, την επόμενη άρχισαν πάλι τις φωτογραφήσεις για το εξώφυλλο.

Την Τρίτη ημέρα λοιπόν ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος και δεν ταίριαζε στο σκεπτικό του Thorgerson και αφού φωτογράφισε το ιπτάμενο (πλέον) γουρούνι χρησιμοποίησε τις φωτογραφίες του ουρανού από την πρώτη ημέρα και του γουρουνιού από την τελευταία και έτσι προέκυψε το καταπληκτικό εξώφυλλο του Animals. H Algie (έτσι ονόμασαν την γουρούνα τους) συνόδευε το συγκρότημα σε όλες του τις εμφανίσεις μέχρι την αποχώρηση των Waters!! Ο Waters μετά, απαίτησε χρηματική αποζημίωση για κάθε εμφάνιση της θρυλικής γουρούνας με αποτέλεσμα τα εναπομείναντα μέλη να αλλάξουν το φύλλο της και να συνεχίσουν να το χρησιμοποιούν. Με απλά λόγια πρόσθεσαν αρσενικά γεννητικά όργανα στην Algie και όλοι ήταν ευχαριστημένοι!! Στην μετά Waters εποχή το (αρσενικό πλέον) γουρούνι χάθηκε άλλες δυο φορές το 1988: στις 12 Ιανουαρίου πριν από συναυλία και στις 6 Μαΐου όταν «κατέβηκε» στους θεατές οι οποίοι και το έκαναν κομμάτια. Να αναφέρουμε το γεγονός της παρουσίας δύο άγριων ιπτάμενων γουρουνιών (της αφρικάνικης οικογένειας warthog) στο tour του 1994, τα οποία εμφανιζόταν μετά το One of these days και στα οποία οι εναπομείναντες Floyd είχαν δώσει τα ονόματα Syd και Roger!!! Τέλος αφήνουμε σε εσάς να ψάξετε την σχέση του γουρουνιού με τους Simpsons καθώς και την απίθανη ιστορία του με το Austin City Limits Music Festival !!!

"Ένα τραγούδι για την ειρήνη - Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη"

Δεν ξέρω γιατί αλλά συνήθως στο γιουσουρούμ αποφεύγουμε τα λεγόμενα blogοπαίχνιδα. Ίσως γιατί ακόμη και ο προσδιορισμός τους (blogοπαίχνιδα) δεν είναι και ακουστικά φιλικός. Όχι ότι δεν έχουμε λάβει μέρος σε τέτοιου είδους "παιχνίδια" (όπως π.χ κάναμε με το ποστ για το graffiti!!!). Σε αυτό εδώ προσκληθήκαμε από τα φιλικά "Μουσικά Προάστια" και λόγο τίτλου και μόνο δεν θα μπορούσαμε να αρνηθούμε την συμμετοχή μας. Εξάλλου φωτογραφία και μουσική είναι (από) τα αγαπημένα μας θέματα εδώ στο γιουσουρούμ. Οι κανόνες του απλοί: 1) Διαλέξτε μια φωτογραφία και ένα τραγούδι που να εκφράζουν τις δικές σας σκέψεις για τον πόλεμο στην Παλαιστίνη. 2) Δημοσιεύστε τα στο μπλογκ σας (τη φωτογραφία μπορείτε να την κάνετε και μόνιμη εικόνα -banner-) 3) Προσκαλέστε όσους άλλους θέλετε να κάνουν το ίδιο.

Ας αρχίσουμε λοιπόν. Με την φωτογραφία που ακολουθεί έχει βραβευτεί με το World Press Photo of the Year το 2003 ο Γάλλος φωτογράφος Jean-Marc Bouju.

Η φωτογραφία παρουσιάζει ένα ιρακινό να παρηγορεί το γιο του σε ένα χώρο συγκέντρωσης αιχμαλώτων πολέμου στο Najaf του Ιράκ στις 31 Μαρτίου 2003. Με τα συρματοπλέγματα σε πρώτο πλάνο , η εικόνα παρουσιάζει έναν πατέρα που έχει τεθεί υπό κράτηση από το 101ο αερομεταφερόμενο τμήμα στρατού. Το άτομο φέρει μια τσάντα πάνω από το κεφάλι του, ενώ αυτός και ο γιος του είναι περιτριγυρισμένοι από το συρματόπλεγμα. Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από το "θρυλικό" Γκουαντάναμο. Αλλά δυστυχώς υπάρχουν πολλά τέτοια στρατόπεδα σε όλο τον κόσμο. Ίσως το θέμα της (φωτο) να είναι και επίκαιρο όχι μόνο των γεγονότων στην Παλαιστίνη αλλά και της απόφασης του νέου προέδρου των ΗΠΑ όσο αφορά το κλείσιμο του Γκουαντάναμο. Μια απόφαση που χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από όλο τον κόσμο. Αν και η υλοποίηση του ενός εγχειρήματος θα πρέπει να σκορπά ενθουσιασμό και όχι η εξαγγελία του!!! Και μην ξεχνάμε ότι όλοι οι πόλεμοι, όλες οι εχθροπραξίες εκτός των άλλων έχουν και ως αποτέλεσμα των αποκαλούμενων "αιχμαλώτων πολέμου" που στις περισσότερες περιπτώσεις ισχύει το "αγνοείται η τύχη του".

Και ας περάσουμε και στο τραγούδι. Pink Floyd και το “The post war dream” από το άλμπουμ The Final Cut album (1983). Ένα κομμάτι που ανοίγει το εν λόγο άλμπουμ και εμπεριέχει πολλά ηχητικά «εφέ». Προσέξτε το τι ακούγεται από το ραδιόφωνο στην αρχή του τραγουδιού. Ένα κομμάτι που ξεκινά «απαλά» και με την ήσυχη και ήρεμη φωνή του Waters ( ο οποίος έχει την ευθύνη όλου του album) και συνεχίζει με τις ηλεκτρικές κιθάρες να κραυγάζουν (για το μεταπολεμικό όνειρο) και τον Waters να ακολουθεί ανεβάζοντας την ένταση της φωνής του στο επίπεδο των απελπισμένων κραυγών. "should we shout should we scream"what happened to the post war dream?"oh maggie maggie what have we done?"

Μετά την λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ο εφιάλτης του τρίτου δεν έπαψε ποτέ να πλανιέται πάνω από τον κόσμο. Τον εφιάλτη αυτόν μπορεί να μην το είδαμε (ακόμη) αλλά είδαμε και βλέπουμε πολλούς άλλους, μικρούς και μεγάλους. Παντού και πάντα. Για τους ίδιους λόγους. Και τα όνειρα και οι επιδιώξεις της μεταπολεμικής γενιάς για ευημερία και για αυτό που ονομάσαμε και ορίσαμε ως ΕΙΡΗΝΗ να δείζνουν ουτοπικά. (Η αλήθεια είναι ότι και τούτη εδώ η φωτογραφία και αυτή η ανάρτηση ταιριάζουν επίσης πολύ με το θέμα. Ριξτε μια ματιά). Εμείς απλά να προσκαλέσουμε όποιον το επιθυμεί να πάρει την σκυτάλη και να συνεχίσει την όμορφη ιδέα αυτή.

Richard William "Rick" Wright: Καλό ταξίδι Σίσυφε...

Χτες (15/09/08) έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος Ρικ Ράιτ (Richard William "Rick" Wright)...Εκ των ιδρυτικών μελών του ιστορικότερου και σημαντικότερου (κατά το γιουσουρούμ) ροκ συγκροτήματος, των Pink Floyd...Με μια λιτή ανακοίνωση στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος, η οικογένεια του Wright γνωστοποίησε το γεγονός και ζήτησε από όλους διακριτικότητα και σεβασμό τις δύσκολες αυτές στιγμές που περνούν. Ο μεγάλος Ρικ έφυγε μετά από σύντομη μάχη με την επάρατη νόσο. Η μορφή της νόσου από την οποία έπασχε ο Wright δεν έχει γίνει γνωστή. Ο Ράιτ γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 28 Ιουλίου του 1945 και ήταν αυτοδίδακτος. Ναι καλά διαβάσατε. Αυτοδίδακτος. Ναι, τα πλήκτρα των Floyd δεν πήγαν σε ωδεία και δασκάλους. Και είναι αυτό που κάνει έναν καλλιτέχνη μεγάλο. Όταν υπάρχει αληθινή αγάπη για την μουσική καθ΄αυτή, και όχι για την (όποια) φήμη, τα χρήματα και το sex, τότε μόνο μπορεί κανείς να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά σ΄ αυτό που κάνει και να δημιουργήσει πραγματικά. Και ο Ρικ αγαπούσε και τα πλήκτρα του και τους Floyd. ΄Όποιος έχει ακούσει και έχει δει το echoes από το Live At Pompeii μπορεί να καταλάβει τι λέμε.

Δεν θα αναφερθούμε στην προσωπική ζωή του Ρικ Ράιτ. Πόσες φορές παντρεύτηκε, πόσες χώρισε, ποιες οι σχέσεις του πλέον με τους υπόλοιπους κλπ. Θα μιλήσουμε μόνο για την πορεία του στους μουσικούς δρόμους που κατά καιρούς επέλεξε. Έξαλλου αυτό που μας φέρνει κοντά σε έναν καλλιτέχνη δεν είναι η ζωή του και ο βίος του, αλλά τα έργα του και τα αποτυπώματα που αυτά αφήνουν μέσα μας. Είναι αυτό που μας είπε και ο Γιώργος Σταφανακίδης «...Το έργο τους είναι κτήμα μας ενώ η ζωή τους όχι.».

Ο Wright ήταν εκεί ακόμα και όταν οι Pink Floyd έπαιζαν ως Architectural Abdabs ή Sigma 6. Γνωρίστηκε με τον Roger Waters και τον Nick Mason στο Regent Street School of Architecture όπου σπουδάζανε. Έξι μήνες μετά την γνωριμία τους στο γκρουπάκι που είχαν φτιάξει προσχωρεί και ο Syd Barrett. Ο άνθρωπος που άλλαξε του μουσικό τους προφίλ, το όνομα και τους οδήγησε στην αρχή του μονοπατιού του ουρανού. Εκείνος είχε χαράξει άλλο δρόμο για τον εαυτό του... Τα υπόλοιπα δεν είναι ιστορία αλλά θρύλος. Ο Ραϊτ έδωσε ψυχή στα πλήκτρα σε όλους τους δίσκους των Floyd. Από το Ummagumma (1969), όπου έγραψε το ανεπανάληπτο Sysyphus (εμπνευσμένο από τον μύθο του Σισύφου), το Dark Side Of The Moon (1975),όπου συνέθεσε το καταπληκτικό The Great Gig In The Sky και το Meddle (1971), όπου όλοι μαζί γράφουν το Echoes, μέχρι το κύκνειο άσμα του The Division Bell (1994) όπου συνείσφερε μεταξύ άλλων το Marooned. Σε όλους εκτός του The final Cut (1983). Είχε αποχωρήσει από την μπάντα λίγο νωρίτερα λόγο των κακών σχέσεων του (τότε) με τον Waters.Είναι η εποχή που στα θρυλικά πλέον live του συγκροτήματος για το The Wall, o Wright δεν εμφανίζεται ως μέλος της μπάντας αλλά ως μουσικός επί πληρωμή!!!

Μετά την αποχώρησή του από τους Floyd o Wright συνεργάζεται με τον Dave Harris των New Romantic band Fashion και κυκλοφορούν ως Zee το πειραματικό άλμπουμ Identity (1984) , για το οποίο αργότερα ο Wright θα δηλώσει ότι «αυτό το άλμπουμ δεν θα έπρεπε να έχει κυκλοφορήσει»... Το Identityείναι το μοναδικό άλμπουμ μέλους των Floyd που δεν έχει κυκλοφορήσει ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ σε CD!!! Είχε προηγηθεί το πρώτο σόλο άλμπουμ του, το Wet Dream (1978) και ακολούθησε πολλά χρόνια μετά το Broken China (1996), το οποίο είναι πολύ κοντά στο σκεπτικό των θεματικών άλμπουμ των Pink Floyd ενώ στο «Reaching for the Rail" και στο "Breakthrough" τραγουδά η Sinéad O'Connor!!! Επιστρέφει στους FLoyd μετά την αποχώρηση του Waters και συμμενέχει στα επόμενα άλμπουμ του γκρούπ. Στο A Momentary Lapse of Reason (1987) δεν υπάρχει φωτογραφία του, ενώ και το όνομά του εμφανίζεται με μικρότερους χαρακτήρες απο ότι των Mason και Gilmour αφού ακόμα συνεργάζεται ως μουσικός και όχι ως μέλος. Κατά την διάρκεια της τουρνέ για το άλμπουμ λύνονται πολλά προβλήματα και βρίσκει ξανά την θέση του στην επίσημη σύνθεση του γκρούπ. Συμμετέχει στην σύνθεση πέντε κομματιών στο κύκνειο άσμα των Floyd The Division Bell (1994) ενώ τραγουδά και το Wearing the Inside Out κάτι που είχε να γίνει απο το Time (dark side of the moon).

Αυτή ήταν η μουσική διαδρομή του Ρικ Ράιτ... Ενός αληθινού μουσικού. Πέθανε μόλις στα 65 του χρόνια, μια εποχή που δούλευε το νέο του άλμπουμ και οι ψίθυροι για την επανένωση των PinkFloydείχαν γίνει πιο δυνατοί από ποτέ, μετά και την τελευταία τους (και πρώτη μετά από 24 χρόνια) εμφάνιση στο Live8 to 2005.

Ότι και να υπάρχει εκεί πάνω είμαι σίγουρος ότι ο Ράιτ θα έχει ήδη βρει το τρελό διαμάντι του ουρανού, τον φίλο του Syd, και θα προετοιμάζονται για τη μεγαλύτερη συναυλία που έγινε ποτέ στον ουρανό.

Καλό σου ταξίδι Σίσυφε..

Kαλώς σας βρήκαμε - The man and the journey

Σύμφωνα με έρευνα που αφορά την ελληνική κοινότητα των ιστολογίων ο αριθμός των ελληνοφώνων blogs ανέρχεται (Δεκέμβριος 2007) στα 26573 ενώ των ενεργών στα 8899. Το Γιουσουρούμ "γεννιέται" μερικούς μήνες (όπως πολλά ελληνόφωνα blogs) μετά την δημοσιοποίηση της έρευνας του Ζαφείρη Καραμπάση. O Καραμπάσης στα πλαίσια της μεταπτυχιακής του διπλωματικής εργασίας με τίτλο «Το blogging στην Ελλάδα: Προφίλ, Κίνητρα και Πρακτικές των Ελληνόφωνων bloggers» παρουσίασε εκτός από εκτενή βιβλιογραφία και στατιστικό δείγμα από 1367 bloggers (δείτε την έρευνα).

Το Γιουσουρούμ δεν έρχεται να αλλάξει την κοινωνία (μακάρι να άλλαζε). Έξαλλου η επανάσταση - η κάθε είδους επανάσταση- είναι εσωτερική ανάγκη και δύσκολα -για πολλούς και διάφορους λόγους- βρίσκει διέξοδο προς την εξωτερική έκφραση. Είμαστε εδώ (ελπίζουμε όχι μόνοι), να συζητάμε και να παρουσιάζουμε -όπως μπορούμε- θέματα που αφορούν στην μουσική, τον κινηματογράφο, την κάθε μορφής έντυπης έκφρασης (λογοτεχνία, ποίηση, περιοδικά κλπ), την οικολογία και ότι άλλο μας κινεί την περιέργεια, και μας συγκινεί. Μακριά από εμάς η υπόδειξη ορθών πολιτιστικών, πολιτικών κλπ απόψεων. Το Γιουσουρούμ δημιουργήθηκε μετά από αρκετή σκέψη και ενώ μεσολάβησε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μεταξύ της ανάρτησης του κειμένου που τώρα διαβάζεται (όσοι τελικά τύχει να το διαβάσετε) και της πρώτης σκέψης γέννησής του. Εδώ θα βρίσκεται θέματα που για οποιοδήποτε λόγο (και ανεξάρτητα την πηγή προέλευσή τους) διαβάσαμε, ακούσαμε και νομίζουμε ότι αξίζουν και την δική μας (μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία) συμβολή στην διάδοσή τους. Σαν "δώρο" για το καλώς σας βρήκαμε (σε όσους τελοσπάντων μας βρουν) μια πρώτη γεύση των μουσικών μας ακουσμάτων:

THE MAN AND THE JOURNEY είναι το όνομα που επέλεξαν οι PINK FLOYD για τις θεματικές ζωντανές εμφανίσεις τους το 1969. Το πρόγραμμα των εμφανίσεων περιελάμβανε πρώιμα τραγούδια του συγκροτήματος, υλικό που συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας More και το Ummagumma, καθώς και ακυκλοφόρητα τραγούδια. Η ιδέα πρώτο-παρουσιάστηκε στις 14 Απριλίου 1969 στο Royal Festival Hall ως The Massed Gadgets of Auximenes-More Furious Madness from Pink Floyd. Μια περιληπτική έκδοση του ηχογραφήθηκε στις 12 Μαΐου 1969 για το ραδιοφωνικό πρόγραμμα Top Gear. Η παράσταση στο Άμστερνταμ στις 17 Σεπτεμβρίου αποτελεί την πιο ευρέως παράνομη ηχογράφηση του σόου εξαιτίας της αναμετάδοσής της από τον ραδιοφωνικό σταθμό VPRO. Το THE MAN AND THE JOURNEY παραμένει σχεδόν άγνωστο σε μεγάλο κομμάτι των θαυμαστών των Pink Floyd, ενώ και το ίδιο το συγκρότημα έχει κάνει ελάχιστες αναφορές σε αυτό. Αν και υπήρξαν σκέψεις για επίσημη έκδοση του, αυτό δεν έγινε ποτέ. Όσοι τυχεροί έχετε το συγκεκριμένο bootleg σε βινίλιο φυλάξτε το σε θυρίδα!!!

Εδώ θα βρείτε το THE MAN AND THE JOURNEY (torrent) από την θρυλική παράσταση στο Άμστερνταμ.