H Γκρατσιέλλα Κανέλλου γράφει για το Velvet Bus...

Τον περασμένο Απρίλιο το περιοδικό Velvet βάζει σε εφαρμογή ένα καταπληκτικό μα συνάμα αβέβαιο ως προς την επιτυχία σχέδιο, το Velvet Bus Tour. Ένα λεωφορείο, τέσσερα συγκροτήματα: My Wet Calvin,Victory Collapse,The Boy,The Callas, και οκτώ σταθμοί ανα την Ελλάδα: Λάρισα, Θεσσαλονίκη (με guest τους Five Star Hotel), Ξάνθη, Ιωάννινα, Πάτρα (με guest τους an orange End), Λαγκάδια Αρκαδίας, Ηράκλειο και Αθήνα. Ένα μουσικό ταξίδι με μοναδικό σκοπό την προβολή της νέας γενιάς της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής της χώρας και φυσικά την τρομερή εμπειρία ενός μουσικού road movie... 2,350 χλμ γεμάτα μουσική, καλή παρέα και φυσικά ότι προκύψει (εκεί είναι η μαγεία).. Το όλο εγχείρημα ανέλαβε να το αποτυπώσει με την κάμερά της και να το μοιραστεί μαζί μας η Γκρατσιέλλα Κανέλλου. Η Γκρατσιέλλα έχει σπουδάσει ΜΜΕ και Κοινωνιολογία στο Λονδίνο. Είναι επίσης δημιουργός του υπέροχου μουσικού ντοκιμαντέρ “The Approaching of the Ηour” όπου μέσα από την πορεία των Raining Pleasure ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας της Ελληνικής αγγλόφωνης μουσικής σκηνής. Από τους Last Drive και τους Closer μέχρι τους Abbie Gale και τους Mary and The Boy. To ‘Velvet Bus’ κάνει επίσημη πρεμιέρα την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου, στα πλαίσια του 14ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου-Νύχτες Πρεμιέρας στις 22.30 στον κινηματογράφο Απόλλων (Σταδίου 19, Αθήνα). Όσοι αγαπάτε την Ελληνική indie μουσική σπεύσατε και γεμίστε την αίθουσα. Η Γκρατσιέλλα λίγο πριν την επίσημη προβολή μοιράζεται με το γιουσουρούμ την εμπειρία της γράφοντας για εμάς και εσάς ένα πραγματικά αληθινό και άμεσο κείμενο. Εμείς απλώς την ευχαριστούμε για την τιμή αυτή και ελπίζουμε να μην αργήσει η κυκλοφορία του Velvet Bus σε DVD. Διαβάστε τι λέει η Γκρατσιέλλα, δείτε το trailer του Velvet Bus και ραντεβού την Παρασκευή στις 22.30 στον κινηματογράφο Απόλλων.

------------------------------------------------------------

"Η ιδέα των Λάκη κ Άρη Ιωνά (Velvet Magazine) για την περιοδεία του Velvet Bus ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα με την ιδέα της κινηματογράφησης της. Θεώρησαν λοιπόν σωστό να το προτείνουν σε εμένα. Εννοείται ότι η απάντηση μου ήταν θετική. Ενθουσιάστηκα! Με είχε “προειδοποιήσει” καιρό πριν, ένας κοινός φίλος άλλα το θεωρούσα δύσκολο εγχείρημα κ too good to be true! Τελικά τα παιδιά το οργάνωσαν πολύ καλά και επιπλέον κατάφεραν να βρουν χορηγό σε ένα project που πρώτον γινόταν για πρώτη φορά κ δεύτερον απευθυνόταν σε σχετικά “ειδικό” κοινό. Το θεωρώ μεγάλη επιτυχία αυτό. Δούλεψαν πραγματικά πολύ σκληρά.

Όταν ξεκίνησε το ταξίδι, η ατμόσφαιρα μέσα στο λεωφορείο ήταν σχετικά “αδιάφορη”. Μέρα με την μέρα όμως, αφήναμε όλο και περισσότερο τις “πραγματικές” μας ζωές πίσω στην Αθήνα και μπαίναμε όλο και περισσότερο στο κλίμα του road trip. Μαθαίναμε ο ένας τον άλλο καλύτερα. Γινόμασταν ομάδα ώσπου καταλήξαμε μια παρέα. Κουραστήκαμε, κουβαλήσαμε, ξενυχτήσαμε, γελάσαμε, πορωθήκαμε, δεθήκαμε. Ήταν μοναδική εμπειρία!

Εγώ παρόλο που συνεχώς ήμουν με την κάμερα στο χέρι κ δε χαλάρωσα όπως οι υπόλοιποι, αυτό το μοναδικό κ μπορώ να πω “ρομαντικό” που υπήρχε στην ατμόσφαιρα με διαπερνούσε. Διασχίσαμε μεγάλο μέρος της χώρας, χαζέψαμε υπέροχα τοπία από τα παράθυρα, γνωρίσαμε φιλόξενους ανθρώπους, παίξαμε σε γεμάτα και άδεια μαγαζιά. Όσο κόσμο κι αν είχε ένα live το συναίσθημα ήταν ίδιο. Αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση. Νόμιζα ότι ένας μουσικός δεν μπορεί να κάνει το ίδιο καλό performance όταν έχει από κάτω μόνο 10 άτομα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, βγήκα λάθος. Ο ενθουσιασμός ήταν ο ίδιος, φαίνεται και μέσα στην ταινία. Κάθε live ήταν ξεχωριστό. Στην Λάρισα, το πρώτο, κυριαρχούσε μια αμηχανία. Στην Θεσσαλονίκη άρχισε να παίρνει μπρος η μηχανή, στη Ξάνθη τα έσπασαν, στα Γιάννενα δεν πάτησε άνθρωπος, στην Πάτρα έγινε χαμός, στα Λαγκάδια αυτοσχεδίασαν, στο Ηράκλειο συνάντησαν τους Υπνοβάτες (λεπτομέρειες στην ταινία) και σταμάτησε το live η αστυνομία, στην Αθήνα ήταν τέλεια αλλά... ήταν και το τέλος.

Για μένα το Velvet Bus ως ντοκιμαντέρ ήταν στοίχημα. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ίσως φαίνεται κάτι τέτοιο. Με τον Δημήτρη Κοτσέλη κάναμε κάμερα καθημερινά από την ώρα που έπιναν τον πρωινό τους καφέ μέχρι την ώρα που έπεφταν για ύπνο. Σχεδόν χωρίς σταματημό. Ένα τέτοιου είδους γύρισμα έχει πάρα πολλές δυσκολίες. Είσαι μέσα σε ένα εν κινήσει λεωφορείο, προσπαθείς τα πλάνα σου να είναι σταθερά. Έλλειψη φωτισμού κυρίως σε κάποια live όπου δεν υπήρχε κανονικό stage. Θόρυβος του λεωφορείου, ταυτόχρονες ομιλίες κ δράση 25 ατόμων. Δεν ήταν ένα ελεγχόμενο γύρισμα που έχεις χρόνο να φτιάξεις το κάδρο σου, να κάνεις τις ρυθμίσεις σου κτλ. Έπρεπε να είσαι συνεχώς σε ετοιμότητα. Ύστερα εφόσον θέλαμε να προλάβουμε το φεστιβάλ, αφοσιώθηκα στο μοντάζ για τρεις μήνες, όλο το καλοκαίρι δηλαδή. Δεν έκανα ούτε μια μέρα διακοπές, ήμουν μόνη σε μια άδεια Αθήνα άλλα τελικά δεν το μετάνιωσα καθόλου. Μου άρεσε πάρα πολύ! Λέμε αν όλα πάνε καλά να το κυκλοφορήσουμε σε dvd. Θα ξέρουμε σε λίγο καιρό. Μακάρι!

Γκρατσιέλλα Κανέλλου"

Εμείς να να ευχαρισήσουμε την Γκρατσιέλλα και να ευχηθούμε καλή απιτυχία.Επίσης να πούμε ότι το “The Approaching of the Ηour” (για το οποίο θα τα πούμε αναλυτικά στο μέλλον) κυκλοφορεί σε DVD μαζί με ένα CD με 18 ακυκλοφόρητα στην πλειοψηφία τους κομμάτια ελληνικών αγγλόφωνων συγκροτημάτων..Όσοι δεν το έχετε δει ψάξτε το και περιμένουμε την γνώμη σας...

UPDATE: Σήμερα 25/09/2008 συντονιστείται 12 το βράδυ στο κόκκινο 105,5fm (και στο δίστυο: www. left.gr) και ακούστε την εκπομπή VELVET mornings με τους Λάκη και Άρη Ιωνα. Καλεσμένη η Γκρατσιέλλα Κανέλλου με μουσικές από τις μπάντες του velvet bus και όχι μόνο...

Οι Vello Leaf στην indie σκηνή του γιουσουρούμ...

I am looking for people who have found a way
to reach their sky and never thought it’s vain…
Vello Leaf

Η ιστορία φαινομενικά ξεκινά στα τέλη του 2006, όταν και κυκλοφορεί το υπέροχο Morning Star των Vello Leaf. Τους επόμενους μήνες και καθώς το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος αποσπά διθυραμβικές κριτικές και κερδίζει το κοινό της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής, όλοι (οι μη μυημένοι στα μυστικά της indie σκηνής της χώρας) ψάχνουν να βρουν όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για τους Vello Leaf. Ποιοι είναι? Από που μας έρχονται? Πως προέκυψε αυτό το άλμπουμ με τις κρυστάλλινες μουσικές? Έτσι οι περισσότεροι οδηγήθηκαν στα Χανιά του 1999!!!

Είναι τότε που μια παρέα μαθητών, Νίκος Γριβάκης, Μιχάλης Κουλιέρης και Αποστολής Λιονουδάκης, δημιουργεί τους Deep.Insight. Μέχρι και το 2005 οι Deep.Insight κυκλοφορούν δυο (δυσεύρετα πλέον) EPs. Το «Lifepoint..» (2001) με την συμμετοχή της Ειρήνης Λ. στα φωνητικά, και το 2003 το «distorted.images» σε 192 αντίτυπα, το οποίο επανακυκλοφόρησε το 2004. Και μην βιαστείτε να πείτε «και τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους Vello Leaf??»....


Το 2006 οι, φοιτητές πλέον, Deep.Insight διαλύονται και ο πυρήνας τους δημιουργεί τους Vello Leaf, οι οποίοι μας χαρίζουν ο διαμαντένιο Morning Star. Ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε σε πέντε διαφορετικές πόλεις της χώρας και βρήκε άμεσα και αυτοδίκαια την θέση του ανάμεσα στις καλύτερες κυκλοφορίες του 2007. Τα παιδιά μπορεί λόγω φοιτητικών τους υποχρεώσεων να βρίσκονται σε διαφορετικές πόλεις (Πάτρα, Αθήνα ) αλλά πάντα υπάρχουν τα Χανιά, και το Morning Star κυκλοφόρησε από την "Insight Room" μια DIY εταιρεία με έδρα την όμορφη πόλη. Κάτι που αποδεικνύει ότι στην εποχή του myspace και του facebook δεν παίζει ρόλο το που βρίσκεσαι, ποια είναι η βάση σου και το ποιος κυκλοφορεί τις δημιουργίες σου. Μπορεί μια μεγάλη εταιρεία να προσφέρει άλλες δυνατότητες προώθησης κλπ, αλλά τελικά η καλή μουσική θα βρει τον δρόμο προς την ψυχή του κοινού που πραγματικά ψάχνει και ψάχνεται. Επιστροφή στο Morning Star…

To EP αποτελείται από έξι συνθέσεις που σε ταξιδεύουν από τους προσωπικούς σου ψιθύρους μέχρι τα σύννεφα, και από εκεί στα άστρα στις εσχατιές του σύμπαντος. Το ατμοσφαιρικό-ορχηστρικό (αλλά γιατί τόσο μικρό ρε παιδιά?) Floatboat (Bring My Lover Back), που ανοίγει στο άλμπουμ, δίνει την θέση του στην υπέροχη φωνή της Αλεξάνδρας McKay Διαμαντοπούλου και την υπέροχη μελωδία του Whisper. Ένα κομμάτι που έχει συμπεριληφθεί και στην συλλογή Silent Wonder του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου. Ακολουθούν το άκρως ραδιοφωνικό Swing on Clouds και το One Last Tear, που δεν ξέρεις τι σε μάγεψε περισσότερο. Η φωνή της Αλεξάνδρας ή το βελούδινο μουσικό πέπλο!! (το κομμάτι ακούγεται και στο soundtrack της ταινίας "Alter Ego"). Ακούστε το δίπλα στο τραγούδι της ανάρτησης και μετά συνεχίστε...

Το Stellar Wind σου δίνει εισιτήριο να ταξιδέψεις Α’θέση, ενώ το 21st Station που κλείνει το άλμπουμ δείχνει ο προορισμός που δεν μπορεί παρά να ριζώσει μέσα σου για αρκετό καιρό.. Μετά από αυτό εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πιέσεις το repeat γιατί το Morning Star σου φάνηκε μικρό σε διάρκεια αλλά σε μάγεψε..

Πριν σας αφήσουμε να πούμε ότι όλα αυτά τα χρόνια τα παιδιά έγραψαν και γράφουν μουσική για διάφορες θεατρικές παραστάσεις, όπως το «Ποιος ήταν ο κύριος του Ιάκωβου Καμπανέλλη», η «Σταφίδα» του Βασίλη Ζιώγα (τμήμα θεατρικών σπουδών Παν. Πατρών), η «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη και το «Όνειρο Θερινής Νυκτός» του William Shakespeare (πολιτιστικές ομάδες φοιτητών Παν. Πατρών). Επίσης πέρυσι κέρδισαν την Yurovision’07, τον εναλλακτικό μουσικό διαγωνισμό του Vinyl Microstore που διεξήχθη στο Gagarin 205 στις 8 Μαΐου. Συμμετείχαν με το, δεν έχω λόγια να το περιγράψω, Long Way, χρησιμοποιώντας σαν video art του τραγουδιού την ταινία μικρού tvctm. Μια δημιουργία της Σμαράγδας Ν και της ομάδας Sixtwelve που προβλήθηκε σε αρκετά φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους με θέμα το ισχυρότερο ναρκωτικό που όμως υπάρχει μέσα σε κάθε σπίτι. (μαντέψτε!!!). Δείτε την ταινία και απολαύστε το Long Way και καταλάβετε γιατί καλέσαμε τους Vello Leaf στην indie σκηνή του γιουσουρούμ. Για τα υπόλοιπα επισκεφτήτε την σελίδα των παιδιών στο myspace... Καλό σας βράδυ..
"tvctm" short film

Richard William "Rick" Wright: Καλό ταξίδι Σίσυφε...

Χτες (15/09/08) έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος Ρικ Ράιτ (Richard William "Rick" Wright)...Εκ των ιδρυτικών μελών του ιστορικότερου και σημαντικότερου (κατά το γιουσουρούμ) ροκ συγκροτήματος, των Pink Floyd...Με μια λιτή ανακοίνωση στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος, η οικογένεια του Wright γνωστοποίησε το γεγονός και ζήτησε από όλους διακριτικότητα και σεβασμό τις δύσκολες αυτές στιγμές που περνούν. Ο μεγάλος Ρικ έφυγε μετά από σύντομη μάχη με την επάρατη νόσο. Η μορφή της νόσου από την οποία έπασχε ο Wright δεν έχει γίνει γνωστή. Ο Ράιτ γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 28 Ιουλίου του 1945 και ήταν αυτοδίδακτος. Ναι καλά διαβάσατε. Αυτοδίδακτος. Ναι, τα πλήκτρα των Floyd δεν πήγαν σε ωδεία και δασκάλους. Και είναι αυτό που κάνει έναν καλλιτέχνη μεγάλο. Όταν υπάρχει αληθινή αγάπη για την μουσική καθ΄αυτή, και όχι για την (όποια) φήμη, τα χρήματα και το sex, τότε μόνο μπορεί κανείς να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά σ΄ αυτό που κάνει και να δημιουργήσει πραγματικά. Και ο Ρικ αγαπούσε και τα πλήκτρα του και τους Floyd. ΄Όποιος έχει ακούσει και έχει δει το echoes από το Live At Pompeii μπορεί να καταλάβει τι λέμε.

Δεν θα αναφερθούμε στην προσωπική ζωή του Ρικ Ράιτ. Πόσες φορές παντρεύτηκε, πόσες χώρισε, ποιες οι σχέσεις του πλέον με τους υπόλοιπους κλπ. Θα μιλήσουμε μόνο για την πορεία του στους μουσικούς δρόμους που κατά καιρούς επέλεξε. Έξαλλου αυτό που μας φέρνει κοντά σε έναν καλλιτέχνη δεν είναι η ζωή του και ο βίος του, αλλά τα έργα του και τα αποτυπώματα που αυτά αφήνουν μέσα μας. Είναι αυτό που μας είπε και ο Γιώργος Σταφανακίδης «...Το έργο τους είναι κτήμα μας ενώ η ζωή τους όχι.».

Ο Wright ήταν εκεί ακόμα και όταν οι Pink Floyd έπαιζαν ως Architectural Abdabs ή Sigma 6. Γνωρίστηκε με τον Roger Waters και τον Nick Mason στο Regent Street School of Architecture όπου σπουδάζανε. Έξι μήνες μετά την γνωριμία τους στο γκρουπάκι που είχαν φτιάξει προσχωρεί και ο Syd Barrett. Ο άνθρωπος που άλλαξε του μουσικό τους προφίλ, το όνομα και τους οδήγησε στην αρχή του μονοπατιού του ουρανού. Εκείνος είχε χαράξει άλλο δρόμο για τον εαυτό του... Τα υπόλοιπα δεν είναι ιστορία αλλά θρύλος. Ο Ραϊτ έδωσε ψυχή στα πλήκτρα σε όλους τους δίσκους των Floyd. Από το Ummagumma (1969), όπου έγραψε το ανεπανάληπτο Sysyphus (εμπνευσμένο από τον μύθο του Σισύφου), το Dark Side Of The Moon (1975),όπου συνέθεσε το καταπληκτικό The Great Gig In The Sky και το Meddle (1971), όπου όλοι μαζί γράφουν το Echoes, μέχρι το κύκνειο άσμα του The Division Bell (1994) όπου συνείσφερε μεταξύ άλλων το Marooned. Σε όλους εκτός του The final Cut (1983). Είχε αποχωρήσει από την μπάντα λίγο νωρίτερα λόγο των κακών σχέσεων του (τότε) με τον Waters.Είναι η εποχή που στα θρυλικά πλέον live του συγκροτήματος για το The Wall, o Wright δεν εμφανίζεται ως μέλος της μπάντας αλλά ως μουσικός επί πληρωμή!!!

Μετά την αποχώρησή του από τους Floyd o Wright συνεργάζεται με τον Dave Harris των New Romantic band Fashion και κυκλοφορούν ως Zee το πειραματικό άλμπουμ Identity (1984) , για το οποίο αργότερα ο Wright θα δηλώσει ότι «αυτό το άλμπουμ δεν θα έπρεπε να έχει κυκλοφορήσει»... Το Identityείναι το μοναδικό άλμπουμ μέλους των Floyd που δεν έχει κυκλοφορήσει ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ σε CD!!! Είχε προηγηθεί το πρώτο σόλο άλμπουμ του, το Wet Dream (1978) και ακολούθησε πολλά χρόνια μετά το Broken China (1996), το οποίο είναι πολύ κοντά στο σκεπτικό των θεματικών άλμπουμ των Pink Floyd ενώ στο «Reaching for the Rail" και στο "Breakthrough" τραγουδά η Sinéad O'Connor!!! Επιστρέφει στους FLoyd μετά την αποχώρηση του Waters και συμμενέχει στα επόμενα άλμπουμ του γκρούπ. Στο A Momentary Lapse of Reason (1987) δεν υπάρχει φωτογραφία του, ενώ και το όνομά του εμφανίζεται με μικρότερους χαρακτήρες απο ότι των Mason και Gilmour αφού ακόμα συνεργάζεται ως μουσικός και όχι ως μέλος. Κατά την διάρκεια της τουρνέ για το άλμπουμ λύνονται πολλά προβλήματα και βρίσκει ξανά την θέση του στην επίσημη σύνθεση του γκρούπ. Συμμετέχει στην σύνθεση πέντε κομματιών στο κύκνειο άσμα των Floyd The Division Bell (1994) ενώ τραγουδά και το Wearing the Inside Out κάτι που είχε να γίνει απο το Time (dark side of the moon).

Αυτή ήταν η μουσική διαδρομή του Ρικ Ράιτ... Ενός αληθινού μουσικού. Πέθανε μόλις στα 65 του χρόνια, μια εποχή που δούλευε το νέο του άλμπουμ και οι ψίθυροι για την επανένωση των PinkFloydείχαν γίνει πιο δυνατοί από ποτέ, μετά και την τελευταία τους (και πρώτη μετά από 24 χρόνια) εμφάνιση στο Live8 to 2005.

Ότι και να υπάρχει εκεί πάνω είμαι σίγουρος ότι ο Ράιτ θα έχει ήδη βρει το τρελό διαμάντι του ουρανού, τον φίλο του Syd, και θα προετοιμάζονται για τη μεγαλύτερη συναυλία που έγινε ποτέ στον ουρανό.

Καλό σου ταξίδι Σίσυφε..

Συζήτηση με τον Γιώργο Στεφανακίδη των Chromatic Sequence..

Όπως και με τους fadeout, μετά την "εμφάνισή" τους στην indie σκηνή του γιουσουρούμ, έτσι και μετά την αντίστοιχη των Chromatic Sequence κάναμε μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον εμπνευστή του "7 Μέρες Μακριά", τον Γιώργο Στεφανακίδη. Όπως έχουμε πει η γνώμη των συγκροτημάτων, που παρουσιπαζουμε εδώ στο γιουσουρούμ, (για εμάς) μετράει περισσότερο, διότι εκείνοι ζουν μέσα στην μουσική πραγματικότητα της χώρας και σίγουρα έχουν πολλά να πούνε. Και ο Γιώργος μας είπε πολλά μα πάνω από ολά δυνατά και ενδιαφέροντα, όπως ακριβώς και η μουσική και οι στίχοι του. Ας μην πολυλογούμε εμείς άλλο. Διαβάστε την συζήτησή μας και εδώ είμαστε...

1.Τελικά πόσο δύσκολο είναι να συμπορεύονται θεατρικός λόγος, όργανα κλασικής μουσικής (βιολί, τσέλο,πιάνο κλπ), electronica και οπτικά μέσα (video κλπ)???

Καθόλου δύσκολο-κι αυτό γιατί όλα αυτά τα στοιχεία αποτελέσαν τη ραχοκοκαλιά του concept από την αρχή. Δεν χρειάστηκε να ενσωματωθούν εκ των υστέρων για λόγους ας πούμε αισθητικούς η σκηνικούς. Το «7 Μέρες μακριά» γράφτηκε με βάση και το λόγο και τη μουσική και το οπτικό υλικό σε ένα σχεδόν αδιάσπαστο σύνολο.

2.Το ντεμπούτο άλμπουμ σας “7 μέρες μακριά” εκτός του ότι είναι self release μοιράζεται δωρεάν στις παραστάσεις σας. Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σκεπτικό για αυτή σας την κίνηση?

Το σκεπτικό είναι πάρα πολύ απλό και καθόλου ιδιαίτερο. Καταρχάς θεωρώ πάρα πολύ τραβηγμένη τη σημερινή κατάσταση στη δισκογραφία. Ένα αλμπούμ που κοστίζει 20-25 ευρώ είναι απλά πάρα πολύ ακριβό για τον μέσο ακροατή. λόγω και της ταχύτητας που ηχογράφησα το δίσκο δεν είχα καθόλου το χρόνο να μπω στη διαδικασία δισκογραφικής. Και εκ των υστέρων ήταν κάτι για το οποίο δεν μετάνιωσα καθόλου. Θέλω παρολαυτα να τονίσω ότι μιας και δεν είμαι φαν του απόλυτου σε απόψεις και θέσεις ότι είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν ανθρώποι σε δισκογραφικές (και μάλιστα αρκετοί) που αντιμετωπίζουν τη μουσική απλά και ζεστά. Απλά προς το παρόν επιλέγω να διανέμω τη μουσική μου με τον τρόπο αυτό γιατί πιστεύω ότι η όλη ιστορία της διανομής της μουσικής είναι σε ένα πολύ έντονα μεταβατικό στάδιο.

3.Το “7 μέρες μακριά” είναι ένα θεματικό (concept) άλμπουμ γύρω (αν δεν κάνουμε λάθος) από τα αδιέξοδα της του σύγχρονου τρόπου ζωής, την απομόνωση κλπ. Μπορείτε να μας πείτε περισσότερα για το όλο concept??
Πάντα επιμένω στα κίνητρα όσον αφορά στη ζωή και στην τέχνη. Η καλλιτεχνική αξία ενός έργου και η αξία του καλλιτέχνη πρώτα από όλα νομίζω ότι καθορίζεται από τα κίνητρα του. Δηλαδή τις πρωτογενείς ερωτήσεις «γιατί δημιουργώ» και «τι θέλω να σου πω». Αν κοιτάξουμε λοιπόν γύρω μας και σε όλη την ιστορία της τέχνης θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί που έχουμε συνηθίσει να λέμε πραγματικούς καλλιτέχνες (είτε στην παραλία με μια κιθάρα είτε στις μεγαλύτερες συμφωνικές αίθουσες) είναι αυτοί που το έργο τους ξεπέρασε τον εαυτό τους και το μύθο τους. Δεν είναι απαραίτητο αυτοί οι άνθρωποι (π.χ Jimmy Hendrix, Καραβατζιο, Bαν Γκονγκ, Curt Cobain, Beatles κ.α) να ήταν απόλυτα καλοί η να μην είχαν εγωπαθή και ιδιοτελή κίνητρα όπως φήμη, χρήμα και σεξ. Όμως τη στιγμή της δημιουργίας η σύνδεση με κάτι ανώτερο παραμερίζει όλα αυτά και μας αναγκάζει να στραφούμε πρώτα στο έργο τους και μετά στους ίδιους. Το έργο τους είναι κτήμα μας ενώ η ζωή τους όχι. Ποια είναι λοιπόν η κοινή συνισταμένη σε όλα αυτά- η αναζήτηση. Αυτό είναι και το θέμα του «7 Μέρες Μακριά». Η αναζήτηση και τα ερωτήματα που έχουν διατυπωθεί με δισεκατομμύρια τρόπους από ανθρώπους σε όλες τις εποχές και καταλήγουν πάντα στο γραφικό αλλά τόσο αληθινό «ποιοι είμαστε». Τονίζω ότι η καλλιτεχνική αξία του έργου δεν έχει πάντα τόση σημασία. Σημασία έχει ότι μέσα από τη δημιουργική διαδικασία γίνεται ένα ταξίδι πολλές φορές υποσυνείδητο και ακατανόητο που μας κάνει να αναρωτιόμαστε και συνεπώς να είμαστε ζωντανοί για κάποιο λόγο.

4.Υπάρχει η σκέψη για κυκλοφορία του “7 μέρες μακριά” ή του επόμενου LP σας από κάποια δισκογραφική εταιρία??
Προς το παρόν όχι. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι και το επόμενο άλμπουμ θα διανεμηθεί με τον ίδιο τρόπο εκτός και αν βρεθεί κάποιος άλλος τρόπος που να σέβεται τον καλλιτέχνη και τον αποδέκτη.

5.Πότε να περιμένουμε το επόμενο άλμπουμ των chromatic sequence??? Θα είναι του ύφους του πρώτου σας ή να περιμένουμε κάτι εντελώς διαφορετικό??

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε το ετοιμάζω. Απλά επειδή πέρα από αυτό γράφω και άλλες μουσικές πέραν των C.S η διαδικασία θα πάρει ίσως λίγο παραπάνω. Σίγουρα δεν θα είναι σαν το πρώτο άλμπουμ!

6.Γιατί πιστεύετε ότι οι "μεγάλες" δισκογραφικές δεν υπογράφουν (εύκολα) συγκροτήματα σας τους chromatic sequence?

Απλή ερώτηση και ακόμα ποιο απλή απάντηση! Γιατί δεν αποφέρουν πολλά χρήματα! Χρειάζεται να πω κάτι άλλο;

7.Ακούμε ή διαβάζουμε για το Χ πετυχημένο ελληνικό συγκρότημα της ανεξάρτητης/εναλλακτικής σκηνής. Τι σημαίνει τελικά επιτυχία για ένα γκρουπ σαν εσάς? Πωλήσεις? Καλές κριτικές και μόνο? Διάρκεια στο χρόνο? αναγνώριση? Καριέρα στο εξωτερικό?

Επιτυχία είναι οι ειλικρινείς αναζητήσεις ενός ακροατή να βρίσκουν τη μορφή τους στο έργο ενός καλλιτέχνη. Όλα είναι καλά. Και το χρήμα και η δόξα και η αναγνώριση. Απλά από μόνα τους δε συνιστούν καλλιτεχνική επιτυχία.

8.Που πιστεύετε ότι οφείλεται η μεγάλη πτώση στις (νόμιμες) πωλήσεις δίσκων στην χώρα μας?? Ευθύνεται μόνο το διαδίκτυο (mp3 κλπ) ή φταίει και κάτι άλλο??

Προφανώς η κύρια αιτία είναι τα υπέρογκα ποσά που πρέπει να καταβάλεις για να αποκτήσεις ένα δίσκο. Από την άλλη η τεχνολογία φέρνει την ισορροπία προσφέροντας δωρεάν «αντάρτικο» downloading και κλείνοντας το μάτι στις σχεδόν αδηφάγες δισκογραφικές.

9.Ποιος ήταν ο τελευταίος δίσκος που αγοράσατε??

Δεν θυμάμαι!!

10.Εκτός από τις ώρες που περνάτε μαζί για πρόβες,ηχογραφήσεις, συναυλίες κλπ, κάνετε παρέα και εκτός «υποχρεώσεων» του συγκροτήματος???
Με τα παιδιά γνωριζόμαστε χρόνια. Αν και οι σχέσεις μας είναι ουσιαστικές πέρα για πέρα η αλήθεια είναι ότι δεν πολυσυναντιομαστε εκτός μουσικής λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων (είναι σχεδόν όλοι επαγγελματίες μουσικοί). Όμως είναι τόσο δυνατές οι εκεί σχέσεις που νομίζω ότι μας καλύπτει.

11.Πώς είναι οι σχέσεις σας με τα υπόλοιπα σχήματα του (μουσικού) χώρου που κινήστε??
Αρμονικότατες και δε βλέπω το λόγο να ήταν κάπως αλλιώς.

12.Υπάρχει (κατά την γνώμη σας) κάποιο ελληνικό μουσικό σχήμα που θα μπορούσε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό???
Πολλά! Δεν αναφέρω ονόματα γιατί δεν είναι αυτό το νόημα. Το θέμα για μια καριέρα στο εξωτερικό είναι 50% η αξία του καλλιτέχνη και 50% το να καταφέρει να βρει τους διαύλους που θα τον κάνουν να βγει εκτός συνόρων. Γιατί εφόσον ένα σχήμα μιλάει κατευθείαν μέσα μου να μην μπορεί να κάνει το ίδιο και στο Ισπανό η στο Γάλλο ακροατή; μήπως δεν είμαστε όλοι άνθρωποι με τις ίδιες ανάγκες και κριτήρια;

13.Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε αλλά δεν σας το έχουν ρωτήσει ποτέ? Μπορείτε να το πείτε εδώ
Θα ήθελα πολύ να αναφέρω μια μικρή παραβολή του Ζεν που νομίζω ότι αν την έλεγα στην αρχή θα ακύρωνε κάθε άλλη ερώτηση. Τρεις διαβάτες βλέπουν έναν άνθρωπο να στέκεται πάνω στην κορυφή ενός λόφου και αναρωτιούνται γιατί. Ο πρώτος τον ρωτάει «μήπως στέκεσαι γιατί έχασες το κοπάδι σου;»-«όχι κύριε» απαντά ο άνθρωπος. Ο δεύτερος διαβάτης τον ρωτά «μήπως στέκεσαι γιατί ψάχνεις το παιδί σου;»-«όχι κύριε» απάντα ξανά ο άνθρωπος. Ο τρίτος διαβάτης με τη σειρά του τον ρωτά «μήπως στέκεσαι για να απολαύσεις το τοπίο;»-«όχι κύριε» επιμένει ο άνθρωπος. «Τότε τι κάνεις εδώ;»ρωτούν και οι τρεις μαζί. «Απλώς στέκομαι».

14. Τέλος θα θέλαμε να μας πείτε για την πιο δυνατή στιγμή που βιώσατε ως μπάντα (είτε είναι σε ζωντανή σας εμφάνιση είτε όχι) καθώς και να μας δώσετε το τοπ5 (κατά την γνώμη σας) της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής.

Δυστυχώς δε μου αρέσουν καθόλου οι λίστες και οι κατηγοριοποιήσεις οπότε δε θα δώσω λίστα με καλούς η αγαπημένους καλλιτέχνες! Όλοι μας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε.

Να ευχαριστήσουμε τον Γιώργο Στεφανακίδη και τους Chromatic Sequence για κόμη μια φορά, πρώτα για την όμορφη μουσική που τους και μετά για την πραγματικά ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε... Επισκεφτήτε την σελίδα τους στο myspace για τα υπόλοιπα...

Ο καλύτερος διαγωνισμός που έγινε ποτέ και μια φωτογραφία με ιστορία...

Οι διαγωνισμοί της “φιλοσοφίας” «καλύτερος/ρη/ρο ΧΧΧ για το έτος ΥΥΥ» δεν μας ενθουσιάζουν. Μας αφήνουν παγερά αδιάφορους. Πάρτε για παράδειγμα τα made in America κινηματογραφικά Oscar...Μόνο και μόνο ότι ψηφίζουν μέλη της επιτροπής (ναι, εντάξει ακαδημίας και δεν κάνω σχόλια...) τα οποία δεν είναι υποχρεωμένα να δουν τις διαγωνιζόμενες ταινίες τα λέει όλα... Άντε τώρα να μας πείσουν ότι οι επιλογές των νικητών είναι αδιάβλητες, σωστές κλπ...Σας προκαλούμε να βρείτε τα κριτήρια με βάση τα οποία (υποτίθεται ότι) ψηφίζουν τα μέλη της επιτροπής και πείτε τα και σε εμάς...Για σκεφθείτε ποιοι έχουν πάρει το αγαλματίδιο (σαν κριτικός κινηματογράφου ακούστηκα) και πείτε μας πόσοι πραγματικά το άξιζαν και πόσοι το «κέρδισαν» στα χαρτιά... Να μην μιλήσουμε και για τους (κατά τόπους, πανευρωπαϊκούς κ.α) μουσικούς διαγωνισμούς και ψηφοφορίες.... «..καλύτερος ροκ δίσκος της χρονιάς 20ΧΧ είναι το νέο άλμπουμ των onirama....». Τώρα σχολιάστε εσείς... Άκου και ροκ και onirama…Τελοσπάντων... Και για τελειώνουμε και με το θέμα διαγωνισμοί «best of». Υπάρχουν και διαγωνιστικά φεστιβάλ (ταινιών, φωτογραφίας, ντοκιμαντέρ κλπ) που και λειτουργούν (όσο το δυνατόν) σωστά και δεν απονέμουν το τίτλο «best of the year..» αλλά βραβεία καλύτερης συμμετοχής... Εδώ που τα λέμε για άλλο ξεκινήσαμε και αλλού βρεθήκαμε να γκρινιάζουμε... Για να πάμε από την αρχή...

Η φωτογραφία κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του γιουσουρούμ... Και όχι τώρα που γέμισε ο τόπος ψηφιακές κάμερες και έχουμε καταντήσει σαν τους Κινέζους στην Ακρόπολη...Διακοπές πήγατε...Για θυμηθείτε πόσους και πόσους δεν είδατε να φωτογραφίζουν τα πάντα...Και όταν λέμε τα πάντα δεν εννοούμαι τα συμπαθητικά αρκουδάκια...Έχουμε φτάσει σε σημείο να πάμε π.χ σε κάποια πανέμορφη παραλία και να μην χαλαρώνουμε για να απολαύσουμε το τοπίο και την γαλήνη του, αλλά να τραβάμε φωτογραφίες επί ώρες... Και μετά??? Ε, μετά να κοιτάμε τις φωτογραφίες για να δούμε και εμείς που πήγαμε και τι όμορφο φυσικό τοπίο ήταν αυτό...Τώρα που το σκέφτομαι πάλι γκρίνια...Μάλλον φταίει το καλοκαίρι που πέρασε και ο χειμώνας που έρχεται.....Στο θέμα μας πάλι...

Όπως είπαμε μας αρέσει να βλέπουμε όμορφες και δυνατές φωτογραφίες ανεξάρτητου θεματικού πεδίου. Υπάρχει ένα διαγωνισμός που τα αποτελέσματά του τα περιμένουμε κάθε χρονιά... Όχι για να δούμε ποιος κέρδισε αλλά για να θαυμάσουμε και σκληρές και δυνατές μα και πανέμορφες φωτογραφίες. Αναφερόμαστε στον ετήσιο διαγωνισμό φωτογραφίας World Press Awards. Κοιτάζοντας κανείς τις βραβευμένες φωτογραφίες το 2005 δεν μπορεί να μην σταθεί σε τούτη εδώ με θέμα τον λιμό στον Νίγηρα....

Σας παραθέτουμε την ιστορία της φωτογραφίας χωρίς δικά μας σχόλια και παρατηρήσεις...Εξάλλου έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε και στο σχόλια της ανάρτησης όπου και περιμένουμε τις δικές σας απόψεις. Η φωτογραφία δείχνει το ρυτιδιασμένο χέρι ενός μωρού που αγγίζει τα χείλη της μητέρας του σε κέντρο υποδοχής των θυμάτων του λιμού στον Νίγηρα. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Finbarr O'Reilly, Καναδό φωτορεπόρτερ του πρακτορείο Reuters στις 1 Αυγούστου 2005 στην Tahoua, στη νότιο-δυτική περιοχή της χώρας. Ο πρόεδρος της διεθνούς κριτικής James Colton είχε δηλώσει "Η εικόνα αυτή με καταδιώκει από την πρώτη φορά που την είδα, εδώ και δύο εβδομάδες. Την κράτησα στη μνήμη μου, ακόμη και αφού είδα χιλιάδες φωτογραφίες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό. Αυτή η εικόνα έχει τα πάντα, την ομορφιά, τη φρίκη, την απελπισία. Είναι απλή, όμορφη και συγκινητική".

Το σινέ "Γιουσουρούμ" και οι πυροσβέστες που καίνε βιβλία

There are worse crimes than burning books.
One of them is not reading them.
Ray Bradbury

Μετά από λίγες ημέρες διακοπών και ξεκούρασης το Γιουσουρούμ επιστρέφει ανανεωμένο και ως προς την διάθεση και ως προς την θεματολογία του όπως (ελπίζουμε) να δείτε στο μέλλον. Και τι καλύτερο για χαλάρωση από μία καλή ταινία ή ένα καλό βιβλίο ή ακόμα καλύτερα έναν συνδυασμό αυτών. Δεν είμαστε οπαδοί των ταινιών επιστημονικής φαντασίας αλλά επίσης πιστεύουμε ότι όταν μια ταινία είναι καλή, είναι καλή και τελείωσε ανεξάρτητα αν είναι Hollywood, bollywood, film noir, ευρωπαϊκός κινηματογράφος, μικρού μήκους, βουβός, κωμωδία κλπ. Το ίδιο φυσικά ισχύει και με τα βιβλία, είτε είναι Gibran, είτε Κοροβέσης και Μπομπέν είτε Λαφάργκ και Βανεγκέμ είτε Σολζενίτσιν είτε Ιούλιος Βερν κλπ.

Ένα από τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας που κοσμεί την βιβλιοθήκη του Γιουσουρούμ είναι το Φαρενάιτ 451 του Ρέυ Μπράντμπερυ. Ξεχάστε διαγαλαξιακούς πολέμους, ΑΤΙΑ εξωγήινους κλπ. Το Φαρενάιτ 451 (πρώτη έκδοση το 1953) μας μεταφέρει σε μια (ελπίζουμε) μακρινή εποχή στο μέλλον όπου τα βιβλία είναι απαγορευμένα, η σκέψη η γνώση και η μνήμη έχουν ποινικοποιηθεί και τα λεγόμενα αμφίδρομα μέσα μαζικής ενημέρωσης (και αποβλάκωσης) είναι τα μόνα υπεύθυνα για την «επιμόρφωση» και την «διασκέδαση» των πολιτών. Στους 451 βαθμούς Φάρεναϊτ το χαρτί υπερθερμαίνεται και αρχίζει να καίγεται. Αυτό είναι και το σήμα της πυροσβεστικής υπηρεσίας στην πόλη του μέλλοντος που έχουμε μεταφερθεί. Σε μια εποχή που οι πυροσβέστες δεν σβήνουν φωτιές αλλά καίνε τα βιβλία των πολιτών που κατάσχονται ως επικίνδυνα στο όνομα του "κοινού καλού", αφού αποτελούν από τα κυριότερα μέσα προς την ελεύθερη σκέψη. Ανατριχιαστικές και εφιαλτικές καταστάσεις που μοιάζουν μακριές και αλλότριες. Όμως ας θυμηθούμε το 1984 του Όργουελ και πόσο προφητικό υπήρξε … Ο ήρωας του βιβλίου, ο Μόνταγκ, είναι ένας ευσυνείδητος πυροσβέστης του μέλλοντος. Υπηρετεί πιστά το καθεστώς και τον ολοκληρωτισμό του, κυνηγώντας και καίγοντας βιβλία. Έχει όμως και ένα «ελάττωμα». Είναι συγχρόνως και ένας ανήσυχος άνθρωπος με ενδιαφέροντα και απορίες που δεν αργεί να μπει στον πειρασμό να διαβάσει ένα βιβλίο. Έτσι βρίσκεται ξαφνικά στο αντίθετο στρατόπεδο από αυτό που υπηρετεί αλλά και ανάμεσα σε δυο γυναίκες. Την γυναίκα του (Λίντα) και την Κλαρίς, μια δεκαεπτάχρονη που συνάντησε τυχαία ένα βράδυ. Βρείτε το βιβλίο και διαβάστε την συνέχεια. Σίγουρα θα σας κάνει να δείτε την πρόοδο της τεχνολογία και τα επιτεύγματά της με άλλο μάτι.

Το Φαρενάιτ 451 αποτελεί και την πρώτη έγχρωμη ταινία του Φρανσουά Τριφό γυρισμένη το 1966 με τους Οσκαρ Βέρνερ, Τζούλι Κρίστι, Σίριλ Κιούζακ και Αντόν Ντίφρινγκ. Δείτε δίπλα στα επιπλέον της ημέρας το τρέιλερ της ταινία, αναζητήστε την και δείτε την το συντομότερο αφού πρώτα φυσικά διαβάσετε το βιβλίο. Το σινέ Γιουσουρούμ δεν θα προβάλλει σήμερα την ταινία του Τριφό αλλά μια εκδοχή του Φαρενάιτ 451 που βρήκαμε στο διαδίκτυο, αναζητώντας στοιχεία για την ανάρτησή μας. Πρόκειται για την τέταρτη ταινία κινούμενων σχεδίων του Zach Endres, ενός 18χρονού φοιτητή από το Πανεπιστήμιο του Texas. Μια προσαρμοσμένη εκδοχή του Φαρενάιτ 451 που είδαμε, μας άρεσε και την προβάλουμε εδώ στο σινέ Γιουσουρούμ.



Καλή σας προβολή και φυσικά ευχαριστηθείτε το διάβασμα του βιβλίου.

Οι Chromatic Sequence στην indie σκηνή του Γιουσουρούμ...

Όταν πριν από μήνες ένας φίλος μας έκανε δώρο το CD των Chromatic Sequence εμείς τον ρωτήσαμε για το που κινείται μουσικά το συγκρότημα. Αυτός γνωρίζοντας ότι δεν είμαστε «οπαδοί» της ηλεκτρονικής μουσικής απάντησε: «άκουσε το. Θα σου αρέσει σίγουρα.». Το μόνο που μας είπε είναι ότι είναι self released και διατίθεται δωρεάν (και μόνο) στις συναυλίες τους. Έτσι έφτασε στα χέρια μας το «7 ημέρες μακριά», το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος, ένα θεματικό (concept) άλμπουμ γύρω από τα αδιέξοδα της του σύγχρονου τρόπου ζωής Θέλοντας να κρατήσουμε το «μυστήριο» σχετικά με το τι πρόκειται να ακούσουμε δεν μπήκαμε στην διαδικασία να βρούμε πληροφορίες για το συγκρότημα και την πρώτη τους δουλειά. Επεξεργαστήκαμε οπτικά το δώρο μας και το πρώτο που μας τράβηξε το ενδιαφέρον ήταν το «περίεργο» μα όμορφο εξώφυλλο και η πολύ προσεγμένη δουλειά όσο αφορά το artwork του. Ένα φυλλάδιο (booklet) με τους στοίχους (ελληνικά και αγγλικά) και μια καλαίσθητη συσκευασία (digipack) με πληροφορίες για το γκρουπ (μέλη κλπ). Αν δεν ξέραμε ότι είναι self released θα σκεφτόμασταν ότι επιτέλους οι εταιρίες δίνουν σημασία και προσοχή στην παρουσίαση και στην συσκευασία ενός άλμπουμ indie συγκροτήματος.

Έτσι πληροφορηθήκαμε , ότι επρόκειτο μεταξύ άλλων να ακούσουμε αποσπάσματα από το θεατρικό της Sarah Kane “4.48 psychosis” (σε μετάφραση Ρούλας Πατεράκη – Αντώνη Γαλέα) στο κομμάτι με τίτλο 4.48, και αποσπάσματα από το έργο του F.G Lorca “Dona Rozita la Soltera (σε μετάφραση Αλέξη Σολομού) στο κομμάτι με τίτλο the rose, (και τα δύο) με την βελούδινη-θεατρική ερμηνεία της Μαρίας Στεφανακίδη. Όταν μετά από λίγο βρεθήκαμε στο αυτοκίνητο φυσικό ήταν να βάλουμε αμέσως να ακούσουμε το «7 ημέρες μακριά». Από την εισαγωγή του καταλάβαμε ότι ο φίλος μας είχε δίκιο. Πρόκειται για ένα όμορφο «πάντρεμα» ηλεκτρονικής μουσικής, κλασικών οργάνων (τσέλο,βιολί, φλάουτο, κιθάρα και πιάνο) και θεατρικού λόγου. Δεν μπορείς να μην μαγευτείς και να μην ταξιδεύεις με την ποίηση του εμπνευστή του έργου Γιώργου Στεφανακίδη ακούγοντας το «...στην αρχή»...

«Στην αρχή ήταν η σιωπή

και μετά ο θεός έφτιαξε το Λόγο για να δει τον εαυτό του να ζυμώνεται μέσα στην ποίηση

και κάθε λέξη ήταν ένα στολίδι πανάκριβο

και η Σιωπή αγκάλιασε το Λόγο σαν μάνα

και ο Λόγος αγκάλιασε την Σιωπή σαν Παιδί

και ήρθε η στιγμή να φύγει το Παιδί και έφυγε.....»

Κάτι που αναπόφευκτα συμβαίνει και με το «τότε ήταν», το «όσο θέριευε» και την «στιγμή». Αυτό που μας «στοίχειωσε» είναι το “the sky inside me”. Ακούστε το δίπλα στο τραγούδι της ανάρτησης. Ένα κομμάτι που θα μπορούσε να είναι το κυρίως θέμα κινηματογραφικής ταινίας. Βάλτε το δυνατά, κλείστε τα μάτια (όχι όταν οδηγείτε πάντως), αφήστε το βιολί και το πιάνο να σας οδηγήσουν και να γράψουν το σενάριό της ταινίας. Σενάριο που θα αλλάζει κάθε φορά που θα το ακούτε!!! Ένα soundtrack που σίγουρα θα περιείχε και τo έτερο ¨στοιχειό» μας το “haiku”. Μια σύνθεση όπου παλεύουν, χωρίς να επιζητούν νικητή, το βιολί, το τσέλο και το φλάουτο. Για τους fan της ηλεκτρονικής μουσικής υπάρχουν το υπέροχα δυνατό fallen angel, το twisted dreams με το τσέλο του να καρφώνεται μέσα σου, το atomk22 και το (ίσως) πιο χορευτικό κομμάτι του άλμπουμ το “almost like meditation” με έντονο το άρωμα των 90’s. Το άλμπουμ τελειώνει με το υπέροχο ορχηστρικό “freedom” και την επιστροφή της σιωπής.... Μετά από αυτό ψάξαμε τα πάντα για το γκρουπ και το έργο του.

Οι Chromatic Sequence δεν «παντρεύουν» μόνο τα κλασικά όργανα με την electronica. Στις ζωντανές τους εμφανίσεις σημαντικό ρόλο κατέχουν και το οπτικά μέσα – video art, graphics κλπ. Οι μουσικοί που πλαισιώνουν και αλληλεπιδρούν με τον Γιώργο Στεφανακίδη (σύνθεση, ενορχήστρωση, κείμενα, κιθάρα, laptop) είναι οι: Αρης Ζερβας (τσέλο), Μαρία Λαβράνου (φλάουτο), Κωνσταντίνος Καριτζής (βιολί), Μπέτυ Ρούτση (βιολί), Ιωάννα Μίτζα (πιάνο), Βάσια Μπακογιάννη (φωνή), Μαίρη Στεφανακίδη (φωνή), και Μαρία Τσιλιγκιρίδη (video art). Όλα αυτά συνθέτουν ένα δυνατό μείγμα και καθιστούν κάθε ζωντανή τους εμφάνιση κομμάτι αυτού που ονομάζουμε σύγχρονη τέχνη. Ψάξτε τους και δεν θα χάσετε.

Να λοιπόν γιατί καλέσαμε του Chromatic Sequence να παίξουν στην indie σκηνή του γιουσουρούμ. Απολαύστε τους... Πριν σας αφήσουμε δείτε ;να βίντεο από live των Chromatic Sequence και πείτε μας εάν συμφωνείτε μαζί μας... Επισης επισκεφθήτε την σελίδα των παιδιών στο mysace και ακούστε και άλλα κομμάτια από το "7 μέρες μακριά"και μάθετε περισσότερα για αυτούς.

Chromatic Sequence live