Η διάλεξη του Μάνου Χατζιδάκι για το ρεμπέτικο..

Όχι δεν ακούμε μόνο εληνική αγγλόφωνη μουσική. Όχι δεν είμαστε υποστηρικτές μόνο της rock μουσικής. Όχι οι Pink Floyd δεν είναι η μοναδική μας αδυναμία. Στην δισκοθήκη μας δεν υπάρχουν μόνο "¨ξένης" προελέυσεως δίσκοι. Και όταν λέμε δισκοθήκη ενοουμε κανονική!! Με δίσκους βινυλίου για να μην ξεχνιόμαστε. Πλάι στους Floyd, τους Smiths, τους Clash και τους Rainning Pleasure υπάρχουν σε περίοπτη θέση δίσκοι του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι, του τεράστιου Βασίλη Τσιτσάνη, του αρχάγγελου ¨Νίκου Ξυλούρη και φυσικά του Νικόλα του Άσιμου και τόσων άλλων Ελλήνων δημιουργών. Το ρεμπέτικο ας πούμε είναι μια επίσης μεγάλη αδυναμία μας, 'οπως και πολλών άλλων Ελλήνων. Η μουσική αυτή που πέρασε στην κυριολεξία από 40 κύμματα μέχρι να γίνει αποδεκτή και πριν "καταντήσει" της μοδός. Και τι καλύτερη ερμηνία για την θέση του ρεμπέτικου από την διάλεξη του Μάνου Χατζιδάκι (για το ρεμπέτικο) που δόθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1949, στο Θέατρο Τέχνης. Μια διάλεξη που ήταν "χαμένη" για πολλά χρόνια μέχρι που βρέθηκε από τον Θάνο Φωσκαρίνη στο αρχείο του Φοίβου Ανωγειανάκη και της Έλλης Νικολαίδου. Ο λόγος λοιπόν στον Μάνο Χατζιδάκι και τον καταπληκτικό του λόγο και γνώση επί του θέματος.

------------------------------------------------------------------

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: EΡΜΗΝEΙΑ ΚΑΙ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ (PEΜΠΕΤIKΟ)

Θα ήθελα προκαταβολικά να σας πληροφορήσω, πως μ’ όλη μου την καλή διάθεση, δεν είμαι σε θέση να πω, ούτε καινούργια πράγματα, ούτε κι όσα μιλήσω απόψε να τα δώσω με σοφία. Θα προσπαθήσω όμως κι όσο μπορώ πιο καλά, να σας μεταδώσω αυτό που με κάνει να ζω και να βλέπω την αξία του μέχρι σήμερα περιφερόμενου λαϊκού σκοπού της πόλης.Τώρα αν τούτη η πανηγυριώτικη ομιλία για το ρεμπέτικο, γινόταν πριν δυο χρόνια, ίσως να ΄χε κάπως διαφορετικό χαρακτήρα, δηλαδή να ΄ταν, πιο μεροληπτική –μπορούμε να πούμε – και συγχρόνως πιο ενθουσιαστική για το θησαυρό που κλείνουν οι ρυθμοί του ζεϊμπέκικου και του χασάπικου. Δεν θα μπορούσαμε ίσως να ξεφύγουμε από τη γοητεία του γυαλένιου ήχου ενός μπουζουκιού για να κοιτάξουμε το θέμα μας στη ρίζα του κι ακόμη να μείνουμε όσο χρειάζεται ψυχροί κι αντικειμενικοί για μια τέτοια δουλειά.

Αυτό -θα πείτε- μπορεί να γίνει σήμερα; Είναι κάτι που δεν μπορώ να προεξοφλήσω με βεβαιότητα. Όσο νά ΄ναι όμως, η μεγάλη διάδοση που πήρε τα δύο τελευταία χρόνια το ρεμπέτικο, μας αφήνει περιθώριο για μια τέτοια, επικίνδυνα πρώιμη, ομολογώ εργασία.

Το ρεμπέτικο, κι αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο, έχει πια επιβάλλει τη δύναμή του, λίγο-πολύ σ΄ όλους μας, είτε θετικά, είτε αρνητικά, είτε δηλαδή γιατί το παραδεχόμαστε, είτε όχι, ενώ συγχρόνως βλέπουμε να έχει δημιουργηθεί γύρω του μια επιπόλαιη κατάσταση μόδας, που μας κάνει ν’ αντιδρούμε δικαιολογημένα σ’ αυτήν και ν’ αμφιβάλουμε για τη μελλοντική και ποιοτική εξέλιξη του είδους. (Εδώ πέρα βέβαια παίρνω σαν δεδομένο την ποιοτική του αξία). Και στον τόπο μας καθώς κι έξω, όλα περνούν απ’ αυτήν την περίοδο που ονομάζουμε μόδα. Μήπως απέφυγε κάτι τέτοιο το δημοτικό μας τραγούδι πριν 50 χρόνια, σαν φούντωνε το κίνημα των δημοτικιστών; Κι ακόμη πριν δύο χρόνια, το ίδιο δεν είχε συμβεί με τις λαϊκές εικαστικές τέχνες, όπου ο Θεόφιλος και ο Παναγής Ζωγράφος προβάλλονται στο ίδιο πλάνο με τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα;Ποιος μπορεί να σταματήσει μια τέτοια κατάσταση, κι ακόμη ποιος μπορεί να μην παραδεχτεί ίσως την αναγκαιότητα αυτήν της περιόδου μόδας -ας την πούμε- ωσότου τα πράγματα κατασταλάξουν κι έλθουν στη φυσική τους θέση; Το ίδιο πρέπει -νομίζω- να περιμένουμε και με τα ρεμπέτικα. Γιατί θά ΄ναι κάπως ανόητο αν νομίσουμε, ότι ο χασάπικος μπορεί ή πάει ν΄αντικαταστήσει το ταγκό. Οι λαϊκοί τούτοι ρυθμοί έχουν κάτι πολύ, περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται για να καλυφθούν οι βραδινές μας διασκεδαστικές ώρες - άσχετα αν αυτός ο χαρακτήρας επιβάλλεται κι επικρατεί στις λαϊκές τάξεις.

Ύστερα για μας θά ΄ναι μεγάλο ψέμα αν ισχυρισθούμε ότι είναι δυνατόν να εκδηλωθούμε μ’ αυτούς τους τόσο γυμνούς κι απέριττους ρυθμούς. Κάτι τέτοιο μόνο για αυτούς, που με κρασί ή με άλλα μέσα, στέλνουν στο διάβολο - που λεν- κάθε κοινωνικό φραγμό και κάθε σύμβαση, έστω και για μια ώρα. Παρατηρώντας όμως μια ιδιότητα αυτών των ρυθμών, ήδη δημιουργείται μέσα μας ένας θαυμασμός για τη δύναμη που περιέχουν και που μας κινεί το ενδιαφέρον να γνωρίσουμε από κοντά τούτη τη δύναμη που από ΄δω και πέρα λες και σαν μαγεία μας φέρνει σ΄ άμεση επαφή με το μελωδικό της στοιχείο. Αυτά όμως όλα κουράζουν σαν δεν τα δεις έξω απ΄ την καθημερινότητά τους. Κάθε απόπειρα που θα κινήσει να φέρει το ρεμπέτικο τραγούδι σε καθημερινή χρήση, και επιπόλαια και καταδικασμένη είναι. Αλλά το ίδιο μήπως δεν συμβαίνει και με την άλλη μουσική, αυτήν που ονομάζουμε σοβαρή; Μπορεί κανείς να φανταστεί ποτές, πως μια βραδιά κεφιού του, είναι δυνατόν να την καλύψει με την Σονάτα 110 του Mπετόβεν; (Δικαιολογημένα τώρα ίσως να σας γεννηθεί απορία για τη σχέση που μπορεί να έχει το ρεμπέτικο με τον Μπετόβεν. Παρ΄ όλο που και αργότερα θα επανέλθω σε παρόμοιους παραλληλισμούς σας προειδοποιώ πως δεν υπάρχει απολύτως καμία σχέση).

Λοιπόν δεν νομίζω, πως ο σνομπισμός αυτός γύρω από το ρεμπέτικο τραγούδι είναι δυνατό να μας σταθεί εμπόδιο, για να κοιτάξουμε προσεκτικά την αξία του και ν΄αγαπήσουμε την αλήθεια και τη δύναμη που περιέχει. Αυτά τα τραγούδια είναι τόσο κοντινά σε μας και σε τέτοιο σημείο δικά μας, που δεν έχoμε νομίζω σήμερα τίποτ΄ άλλο για να ισχυριστούμε το ίδιο.Μα πριν μπούμε σ΄ ένα αναλυτικότερο κοίταγμα του είδους αυτών των τραγουδιών, ας επιστρέψουμε για χατίρι μου σε μια κοντινή μα περασμένη πια εποχή και να δούμε μαζί εξελικτικά όλη την ποιητική ατμόσφαιρα, που συνθέτουν και δημιουργούν τα ρεμπέτικα, μέσα στην αυστηρή και δικιά τους περιοχή.

Κατοχή. Πάνω σε μια γυμνή και παγωμένη άσφαλτο με μοναδικό φωτισμό την ψυχρή όψη ενός φεγγαριού, προχωράμε μ΄ ένα φίλο. Ένας λεπτός μα διαπεραστικός ήχος μπουζουκιού καθρεφτίζεται -λες- μες στην άσφαλτο και μας ακολουθεί βήμα προς βήμα. Ο φίλος μου προσπαθεί να μου εξηγήσει τη διάθεση φυγής και την έντονη εμμονή σ΄αυτή τη διάθεση που κρατούν οι τέσσερις νότες του περιφερόμενου τότες τραγουδιού «Θα πάω εκεί στην αραπιά». Μάταια προσπαθούσε να μου μεταδώσει τη συγκίνησή του και να μου δείξει μαζί αυτό το αντίκρισμα που υπήρχε αυτής της «διάθεσης φυγής» - καθώς την ονόμαζε στην όλη δημιουργημένη ατμόσφαιρα της πολιτείας των Αθηνών. Του λόγου μου -κάπως δικαιολογημένα βλέπετε με τη μικρή μου τότες ηλικία- του έφερνα όλες μου τις αντιρρήσεις, κουβαλώντας γνωστά επιχειρήματα που ιδιαίτερα σήμερα χρησιμοποιούνται πάρα πολύ από Αθηναίους της ώριμης ηλικίας. Δηλαδή περί αγοραίου, φτηνού και χυδαίου είδους καθώς κι άλλα παρόμοια. Αυτός όμως επέμενε τονίζοντας την κάθε λέξη του σύμφωνα με το ρυθμό «Θα πάω εκεί στην αραπιά», θέλοντας ίσως να μου δώσει και μια ρυθμική επαλήθευση των όσων έλεγε πάνω στο τραγούδι.

ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΞΗΣ ΕΔΩ ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ SITE TOY MANOY XATZIDAKI.....

Αττιλας `74: 35 Χρόνια Μετα....

Ένα Σάββατο 35 χρόνια πριν, σαν σήμερα (20 Ιουλίου 1974), άρχιζαν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί της Κύπρου. Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθει για την εισβολή στην Κύπρο. To ποστ αυτό άρχισε να γράφεται και σβήστηκε πολλές φορές. Αλήθεια τι να πει κανείς για την φρίκη ενός πολέμου?? Είναι εύκολο?? Έτσι το μόνο που κρατήσαμε από την προσπάθεια για αυτό το ποστ είναι η αναφορά στο ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κακογιάννη με τίτλο Αττίλας ΄74!! Γιατί πιστεύουμε ότι σε τέτοια θέματα δεν χωρούν κορώνες (κάθε είδους) και (άλλα) πολιτικά παιχνίδια. Τι παραπάνω να πεί κανέις από όσα έχουν να μας πούνε όσοι βιώσανε παράμοιες καταστάσεις? Ποιός μπορεί πραγματικά να καταλάβει την αγωνία του απλού λαού για το αύριο και το τι θα γίνει. Μόνο οι ίδιοι!!! Ας τους ακούσουμε λοιπόν...(αντιγράφουμε από το youtube!!)

Τον Σεπτέμβριο του 1974 ο Μιχάλης Κακογιάννης ταξίδεψε στην Κύπρο,τον τόπο καταγωγής του,προκειμένου να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την εισβολή των Τούρκων.Ήταν μια προσωπική προσπάθεια, «χωρίς προκατασκευασμένες ιδέες, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα• πήγα χωρίς να έχω σκεφθεί τίποτε» είπε ο σκηνοθέτης έναν χρόνο αργότερα σε συνέντευξη του.Το οδοιπορικό του Κακογιάννη είχε ως αποτέλεσμα τον «Αττίλα 74»,μια μνημειώδη καταγραφή της κατάστασης στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και την τουρκική εισβολή.

Τα υπόλοιπα επί της οθόνης!!!

Οι Τhe Place Within γράφουν στο γιουσουρούμ για την indie σκηνή της χώρας...

Πριν από περίπου μια εβδομάδα (βλ. προηγούμενο post) φιλοξενήσαμε τους The Place Within. Πάγια τακτική μας είναι να έχουμε μια συζήτηση με την κάθε μπαντα που ανεβαίνει στην σκηνή μας. Αλλά όσοι (ελπίζουμε να μην είμαστε μόνοι εδώ) κάνετε βόλτες στα μέρη μας θα θυμάσται ότι πρίν από καιρό αρχίσαμε και μια άλλα προσπάθεια. Αυτή της φιλοξενίας κειμένων των συγκροτημάτων με θέμα τι άλλο?? την πραγματικότητα, το χτες, το σήμερα και ότι θέλουνε να πούνε τα παιδιά σε σχέση με την ελληνική indie σκηνή. Έτσι σήμερα παίρνουν σειρά οι The Place Within. Τους δίνουμε λοιπόν το λόγο και ας σκεφτούμε αυτά που μας λένε (γράφουν).Ακολουθεί το κείμενο των παιδιών!!!

-----------------------------------------------

Το παρόν άρθρο θα αναφερθεί στην ανεξάρτητη μουσική σκηνή όπως τη βιώνουμε σαν νέο συγκρότημα χωρίς άκρες, δισκογραφική ή άλλη εξωγενή βοήθεια. Αυτό δεν θα γίνει με διάθεση για γκρίνια αλλά απλά και μόνο για να μεταδώσουμε την εμπειρία μας, όπως όταν ακούς ένα φίλο σου να σου λέει την πιό βαρετή ιστορία, αλλά παρ όλ' αυτά την ακούς, γιατί είναι φίλος σου και γιατί έχετε βγει για καφέ οπότε πρέπει και να μιλάτε. Τελοσπάντων συνήθως το να μαθαίνεις την ιστορία κάποιου σου δίνει μια περίεργη χαρά.

Για την εικόνα που θα θελα να μεταδώσω, θα βοηθούσε αν έχετε δει την ταινία του Κώστα Γαβρά, ο Παράδεισος στη δύση, γιατί όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολλές αναλογίες βρίσκω. (Η ταινία σε κάποιους από μας άρεσε, στον Ορέστη όχι, αλλά αυτό δεν έχει σχέση.) Όπως και ο μετανάστης ήρωας της ταινίας λοιπόν, έτσι και οι αγγλόφωνες ελληνικές μπάντες, από το μηδέν, χωρίς πατρίδα, αποκλεισμένοι από τα περισσότερα τηλεοπτικά μέσα ως κάτι που δεν πολυενδιαφέρει, προσπαθούν να φτάσουν σε ένα Παρίσι, με μόνη βοήθεια όσους, έστω για λίγο αποφασίζουν να κάνουν την καλή πράξη της ημέρας και να τους βοηθήσουν.

Όμως ας πούμε και λίγα πράγματα για τον ήρωα μας. Τις ίδιες τις μπάντες. Κάθε θεσμός όπως λέει και ένα γνωστό ιντερνετικό ντοκιμαντέρ, πρέπει να παλεύει να βελτιώνει τη συσχέτιση του με την κοινωνία. Πόση συσχέτιση με την κοινωνία λοιπόν έχουν οι αγγλόφωνες ελληνικές μπάντες; H αλήθεια είναι ότι δεν έχουν καταφέρει να έχουν μεγάλη σχέση. Και πιστεύω ότι και οι ίδιες ευθύνονται για αυτό. Η μπάντα της περιοχής σου πρέπει να είναι η μπάντα της περιοχής σου, έστω και αν αυτό με το ίντερνετ είναι μεταφορικό. Πρέπει να μπορείς να αλληλεπιδράς μαζί της. Οι περισσότερες μπάντες παρ ότι το ίντερνετ δίνει μεγάλες ευκαιρίες τέτοιας αλληλεπίδρασης δεν τις εκμεταλλεύονται.

Ένα άλλο θέμα είναι ότι αν ακούγεσαι σαν κόπια των placebo, λογικό είναι όποιος πάει να ακούσει μουσική να βάλει το πρωτότυπο και όχι την αντιγραφή. Καλύτερο πάντως είναι αν είναι να αντιγράψεις, να αντιγράψεις τουλάχιστον κάτι που συμβαίνει τώρα, ώστε ίσως να βάλεις και συ ένα λιθαράκι σε ένα διαμορφούμενο είδος.

Το ιδανικό βέβαια είναι, μετά από πολύ ψάξιμο να βρεις τη δικιά σου φωνή που θα είναι τόσο κοντά σε αυτό που είσαι, που δεν θα μοιάζει με τίποτα άλλο.

Πιστεύω ότι κάθε καλλιτέχνης πρέπει να διακατέχεται από ένα αρρωστημένο άγχος να δίνει κάτι νέο σε αυτόν που θα τον ακούσει. Να μην αφήνει τον ακροατή να χασμουρηθεί ούτε στιγμή. Και αν γίνει αυτό να αναλάβει την ευθύνη και όχι να πει ότι "ο θεατής έφταιγε που ήταν κουρασμένος". Πρέπει να "αγαπάει την ευθύνη" και να προσπαθήσει να βρει τρόπους να βελτιώνεται συνέχεια. Χωρίς να σκέφτεται τις δυσκολίες. Οι δυσκολίες είναι τα εργαλεία για τη δημιουργία γιατί αν είχαμε ας πούμε όποιο όργανο επιθυμούσαμε δεν θα ξέραμε τι να πρωτοχρησιμοποιήσουμε και θα χανόμασταν στον πειραματισμό.

Σε αυτές τις γραμμές προσπαθούμε να κινούμαστε σαν συγκρότημα και ελπίζω να μην είμαστε πολύ μακριά από αυτά που λέμε. Και αν ίσως κάποιος πιστεύει στην παρούσα φάση πως είμαστε μακριά, ελπίζουμε σύντομα να του αλλάξουμε γνώμη. Όχι ότι λέμε ότι έχει άδικο. Είπαμε πως πρέπει εμείς να αναλάβουμε την ευθύνη και γι αυτό...

Υ.Γ. Οκ με την ευθύνη, αλλά θα σκάσω αν δεν πω κάτι και για τους περισσότερους ραδιοφωνικούς ή τηλεοπτικούς μουσικούς παραγωγούς που αντί να είναι όλη μέρα στο myspace, όπως όφειλαν, ή δεν ασχολούνται ή έχουν φραγή στις request από μπάντες. Απορώ γιατί δεν κάνουν κάτι άλλο. Πήγαμε στα Γιάννενα τελευταία και πάθαμε πλάκα με το πόση δύναμη μπορεί να σου δώσει ένα ζωντανό ραδιόφωνο. (βλ. Studioe). (σημ. Απλά, για να μην είμαστε άδικοι να πούμε οτι το αβοήθητο που περιγράψαμε ίσχυε για λίγο παλαιότερα όταν και γράφτηκε το παρόν κείμενο. Πλέον στο δρόμο μας έχουν βρεθεί άνθρωποι (και blog!) με πραγματική διάθεση για βοήθεια.)

Οι The Place Within στην indie σκηνή του Γιουσουρούμ...

The Place Within. Ακόμη μια μπάντα που γεννήθηκε στις φοιτητοπαρέες της Πάτρας. Το 2005 μια παρέα από την Αθήνα βρίσκεται στην πόλη για σπουδές. Έχοντας ίσως επηρεαστεί από την επιτυχία των Raining Pleasure και την διαφαινόμενη άνθιση της Ελληνικής Αγγλόφωνης σκηνής ο Αλέξανδρος LogOut (Φωνή, κιθάρα, πλήκτρα, laptop), ο Γιώργος Τσάμπρας (Κιθάρα, Φωνή, ντραμς), ο Αγαμέμνονας Κρασούλης (μπάσο, πλήκτρα, μεταλλοφωνο, μελόντικα), ο Κωνσταντίνος Θεοδοσόπουλος (ντραμς, μπάσο) και Ορέστης Πετράκης (μπάσο, πλήκτρα, κιθάρα) αποφασίζουν να ενώσουν τα μουσικά τους βήματα και τις διαφορετικές επιρροές τους δημιουργώντας τους The Place Within. Ένα όνομα εμπνευσμένο από σύνθημα σε τοίχο του Άμστερνταμ (melancholy songs appear from this place within). Ακούγοντας κανείς τα κομμάτια τους η διαφορετικότητα των επιρροών τους είναι εμφανής. Οι ίδιοι έχουν πει ότι μεγάλα τους μουσικά κολλήματα είναι οι Radiohead , οι Bright Eyes και οι Interpol. Όσο για το τι είδος μουσικής παίζουν?? Ε, εδώ χρειάζεται να έχετε μια ιδία άποψη. Όσοι έχετε ακούσει το demo CD τους 'RebellionStartsFromThePlaceWithin' θα έχετε ξεκάθαρη και κατά πάσα πιθανότητα θετική γνώμη. Οι υπόλοιποι πάρτε μια γερή γεύση ακούγοντας το White Dressed Guests, κατεβάστε ολόκληρο το Demo από το ενδιαφέρον blog των παιδιών εδώ και συνεχίζουμε!!!

The Place Within- White Dressed Guests

Έχοντας στο ενεργητικό τουυς περισσότερες από 20 ζωντανές εμφανίσεις (κυρίως σε Αθήνα και Πάτρα) έχουν ήδη δημιουργήσει «θόρυβο». Κάτι που επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ήταν μία από τις 10 διακριθείσες μπάντες στο Coca Cola Soundwave 2! Ένα από τα όνειρά τους, όπως οι ίδιοι είχαν δηλώσει στο (πάλαι ποτέ) περιοδικό Unit (Μάρτιος 2008), είναι η σύνθεση μουσικών θεμάτων για τον κινηματογράφο. Κάτι που αρχίζουν και κάνουν πραγματικότητα λίγο αργότερα. Έτσι τον περασμένο Νοέμβριο κερδίζουν το βραβείο best music for film στο 48hour film festival με την ταινία μικρού μήκους ‘Run Away’, η οποία είναι βασισμένη στους στίχους του το White Dressed Guests και του Run Away!!! Είναι μια από τις μπάντες (πιστεύουμε) για τις οποίες θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε πολλά στο (ίσως και άμεσο) μέλλον. Εσείς για να μην πιαστείτε αδιάβαστοι ψάξτε, συγκρατήστε ,ακούστε: Darling, IDKIDC (I Dont Know and I Dont Care), Web Nationality και ανακαλύψτε και εσείς γιατί τελικά Rebellion Starts From The Place Within!!! Εμείς απλώς να πούμε ατα παιδιά να βγάλουν στν επιφάνεια και τα υπόλοιπα διαμαντάκια που παίζουν στα live τους και δεν υπαρχουν στο Demo τους!!!!

Διάφανα Κρίνα - The End...

Την πρώτη ημέρα του Ιούνη ανέβηκε στο επίσημο site των Διάφανων Κρίνων μια ανακοίνωση που προκάλεσε (τουλάχιστον) ηλεκτροσόκ στους φίλους της Ελληνόφωνης Ροκ Σκηνής και όχι μόνο. Περίπου ένα μήνα μετά τίποτα δεν άλλαξε. Τα Διάφανα Κρίνα διαλύθηκαν. Τα Διάφανα Κρίνα δεν θα μεγαλώσουν και άλλη γενιά της χώρας. Τουλάχιστον όχι με νέα τους τραγύδια γιατί είμαστε σίγουροι ότι τα τραγούδια τους θα περάσουν στον αστερισμό των ¨κλασικών" ελληνικών ροκ στιγμών. Εκεί παρέα (ίσως) με τα κομμάτια του Νικόλα, του Πρίγκηπα και τα ποιήματα της Γώγου. Εκεί που δύσκολα μπορεί κάποιος να σταθεί. Και όμως πολλά από τα κόμμάτια των Κρίνων είναι ήδη εκεί, και από εκεί θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν παιδιά σε εφήβους και εφήβους σε άντρες και γυναίκες που αρνούνται να γεράσουν. ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΓΙΝΕΙ ΣΥΝΗΘΕΙΑ. Εμείς θα είμαστε εδώ και θα ακούμε ιστορίες για μπλε χειμώνες, για κάτι σαράβαλες καρδιές και για την Απέραντη θλιμένη Ανταρκτική!! Εμείς από την ανακοίνωση αυτή κρατάμε ΜΟΝΟ την υπόσχεση τους για ένα μελλοντικό ραντεβού στη σκηνή. Την ανακοίνωση υπογράφουν τα τέσσερα από τα πέντε μέλη του συγκροτήματος, με φανερή την απουσία του τραγουδιστή Θάνου Ανεστόπουλου. (ακολουθεί η ανακοίνωση....)

--------------------------------------------------------------------

"Μονάχα η ομορφιά μένει κι υπογραμμίζει τη διαφορά μας” - ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

«Καταρχήν, ένα μεγάλο ευχαριστώ κι ένα τεράστιο συγνώμη.Το ευχαριστώ είναι για την αμέριστη συμπαράστασή σας - ηθική και υλική - ολα αυτά τα χρόνια. Ανεξάρτητα από τις όποιες ικανότητες μπορεί να είχαμε είτε ως μεμονωμένες οντότητες είτε ως δημιουργικό σύνολο, η αλήθεια είναι ότι χωρίς εσάς δεν θα ήμασταν τίποτα.

Η συγνώμη είναι γιατί το τέλος μας δεν ήταν αντάξιο της μέχρι τώρα πορείας μας κι αυτό μας αφήνει μια πίκρα. Όμως, ξέρετε, καμμιά φορά ο ηθικός ξεπεσμός, η βία και η μοχθηρότητα δεν αφήνουν χώρο για διαπραγματεύσεις. Κι έτσι ξαφνικά, πέφτει η αυλαία. Και αυτό είναι oλο.

Εσείς κοιτάξτε να διαφυλάξετε στο μυαλό και στην καρδιά σας το μικρό μας κληροδότημα - τίποτε άλλο δεν έχουμε - τη μουσική και τους στίχους μας, που τώρα πια σας ανήκει ολοκληρωτικά. Και να μη στεναχωριέστε γιατί ότι εκτινάχθηκε με τέτοιο πάθος δε μπορεί να σβήσει εύκολα κι ας χάθηκε.

Τέλος της ιστορίας.

Τώρα τα παιδάκια θα αποσυρθούν στον παιδότοπό τους για να παίξουν με τα λέγκο τους και σε λίγο καιρό, όταν θα βγουν απο εκεί, να είστε σίγουροι ότι θα έχουν καινούργιες ιστορίες να διηγηθούν και όμορφα οικοδομήματα να επιδείξουν. Να προσέχετε τους εαυτούς σας και να θυμάστε καλά στην πορεία της ζωής σας τούτη τη φράση του Μάρκου Αυρήλιου ”ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν αυτά για τα οποία φροντίζει”.

Η ομορφιά θα θριαμβεύσει. Μας προσμένουν οι μεγάλοι, οι απέραντοι δρόμοι.Θα τα πούμε στη σκηνή.

Οι ταπεινοί σας σύντροφοι

ΤΑΣΟΣ ΜΑΧΑΣ, ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΡΔΗΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΡΟΔΟΣΤΟΓΛΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

----------------------------

Και κάτι από το τελευταίο τους άλμπουμ σε στίχους Κώστα Καρυωτάκη!!!

Συζήτηση με την Γκρατσιέλα Κανέλλου...

Αν παρακολουθείται την ελληνική ανεξάρτητη σκηνή και τα περί αυτής, η Γκρατσιέλα δεν χρειάζεται συστάσεις. Αν πάλι είστε τακτικοί επισκέπτες μας (τιμή μας) επίσης δεν έχουμε πολλά να σας πούμε για την σκηνοθέτη τoυ Vlevet Bus και του The approaching of the Hour. Ίσως να έχετε ήδη διαβάσει τα δυο κείμενα της φίλης Γκρατσιέλας που έχουμε φιλοξενήσει εδώ στο γιουσουρούμ. (αν δεν το έχετε κάνει εδώ για το Velvet Bus και εδώ για το approaching).. Είναι η δημιουργός των δυο ντοκυμαντερ για την Ελληνική Αγγλόφωνη σκηνή που άλλαξαν πολλά (κατα την γνώμη μας) στο τοπίο της εν λόγο μουσικής. Ε, μετά από όλα αυτά δεν μπορούσε να γλυτώσει χωρίς μια συζήτηση μαζί μας. Αφού την ευχαριστήσουμε για ακόμη μια φορά (she knows why!!) διαβάστε τι μας είπε και εδώ είμαστε για τα υπόλοιπα..

------------------------------------------------------

Giousurum: Επέστρεψες στην Ελλάδα για να αποκτήσεις την απαραίτητη εμπειρία για το master που ήθελες να κάνεις στην παραγωγή και σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ. Τι έγινε τελικά και παρέμεινες εδώ??

Graziela : Ξεκίνησα να δουλεύω στο mad. Αρχικά, τουλάχιστον στο μυαλό μου, για ένα χρόνο σαν πρακτική εξάσκηση για να συνεχίσω όντως σε κάποιο μεταπτυχιακό. Κάτι η δουλειά που την απολάμβανα και ταυτόχρονα μάθαινα πολλά σε πρακτικό επίπεδο, κάτι κάποιες προσωπικές δυσκολίες, με κράτησαν πίσω... αλλά δεν το μετανιώνω καθόλου.

Giousurum: Και “the approaching of the hour” πώς προέκυψε??

Graziela : Γνώρισα τους raining pleasure, ξεκίνησα να κάνω παρέα με τον manager τους τον Σταύρο κι έτσι να ζω μαζί του την όλη φάση των ελληνικών αγγλόφωνων group, με ότι συνεπάγεται αυτό. Δημιουργικότητα, δυσκολίες, μηδενικά budgets και πληρωμές. Κι έτσι άρχισε όλη αυτή η φάση να στοιχειώνει το μυαλό μου. Ξεκίνησα έρευνα για το τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτή την σκηνή και κατά πόσο αποτελεί σκηνή η ύπαρξη των group αυτών. Ε το ένα έφερε το άλλο... και το τελικό αποτέλεσμα το είδατε στις οθόνες σας.

Giousurum: Αν δεν το είχε δει ο Λευτέρης Αδαμίδης τι θα γινόταν όλες αυτές οι ώρες φιλμ που είχες τραβήξει?? Το έχεις σκεφτεί ποτέ??
Graziela : χαχαχα! Δεν έχω ιδέα! Ίσως να κυκλοφορούσε ένα dvd από χέρι σε χέρι ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς .... ώσπου πάλι θα έφτανε στα χέρια του Λευτέρη !!! καλό?

Giousurum: Ναι, αλλά δεν θα είχε φτάσει στα χέρια και τα μάτια τόσων ανθρώπων που δεν είναι «μέσα» στα πράγματα. Αλήθεια πιστεύεις ότι η ελληνική αγγλόφωνη σκηνή διακατέχεται από μια εσωστρέφεια (ακόμη?) ή πλέον το έχει ξεπεράσει?
Graziela : Νομίζω την έχει ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό. Άλλωστε αυτή η εσωστρέφεια που αναφέρεις ήταν και κατά κάποιο τρόπο αναγκαίο κακό. Δεν υπήρχε ούτε ευρύ κοινό ούτε μέσα προώθησης της σκηνής με αποτέλεσμα να κλείνονται ακόμη περισσότερο στο “καβούκι” τους. Πλέον η σκηνή θέλει να βγαίνει προς τα έξω, και το επιδιώκει. Αυτό βέβαια θέλει νομίζω κάποια προσοχή γιατί σε σημεία ίσως και να χάσει την ταυτότητα της.

Giousurum: Για να επανέλθουμε όμως σε εσένα. Δεν θα ξεφύγεις έτσι έυκολα!!! Χαχαχα. Πόσο επηρέασε η κίνησή σου αυτή με τα ντοκιμαντέρ την μετέπειτα επαγγελματική σου πορεία??

Graziela : δεν μπορώ να ξέρω. .μπορεί και καθόλου! Μπορεί και πολύ!. Μην νομίζεις ότι στην τηλεόραση απ' όπου βγάζω εγώ τα προς το ζην τους νοιάζει και πολύ τί “καλλιτεχνίες” έχεις κάνει. Μπορεί σε ένα interview να ενθουσιαστούν περισσότερο με το ότι ήμουν στο mad παρά με το ότι έχω κάνει δύο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ. Άσε σου λέω! Προσωπικά πάντως σίγουρα απέκτησα μεγάλη εμπειρία και κατ' επέκταση αυτοπεποίθηση, κάτι που γενικά μου λείπει.

Giousurum: Αν δεν κάνω λάθος έχεις κάνει και ένα βιντεοκλίπ των Raining Pleasure, ενώ κάτι έχουμε ακούσει για κάποιες «τηλεπειρατείες» στο Mad όπου στα κρυφά αργά το βράδυ «κάποιοι» έβαζαν μουσικά βίντεο. Νοσταλγείς εκείνη την περίοδο??

Graziela : όχι, δεν την νοσταλγώ, πρέπει να προχωράμε μπροστά. Αλλά σίγουρα νιώθω πολύ τυχερή που ο πρώτος εργασιακός μου χώρος ήταν στο Mad, με εμπνευσμένα παιδιά, με την ίδια πώρωση για δουλειά κ πειραματισμό, αγάπη για τη μουσική και την εικόνα. Ήμασταν όλοι παρέα, έχω όμορφες αναμνήσεις κι ακόμα καλούς φίλους.

Giousurum: Και μετά ήρθε το Velvet Bus. Πόσο «κουραστικό» και «περίεργο» είναι να βλέπεις τους άλλους να περνάνε καλά σε ένα λεωφορείο, στα live κλπ και εσύ να είσαι αναγκασμένη να έχεις μια κάμερα στο χέρι συνεχώς και να τραβάς πλάνα?? Τους «ζήλεψες» κάποιες στιγμές?? Θα ξαναέκανες κάτι παρόμοιο??

Graziela : ήταν ζόρικο αλλά το διασκέδαζα συνέχεια γι αυτό κ δεν μπορώ να πω ότι τους ζήλεψα. Είχα μπει για τα καλά στο πετσί αυτού του περίεργου ρόλου που είχα πάρει. Μόνο καμιά φορά πονούσε πολύ το χέρι μου κι έβριζα τον Boy που στα live set του, δεν έβαζε τελεία ο άτιμος!!! 40 λεπτο σετ με μια ανάσα αυτός κι με την κάμερα να μην σταματά ούτε λεπτό εγώ!Ίσως στο μέλλον να έκανα κουτί παρόμοιο, δεν αποκλείω τίποτα. Αλλά τώρα έχω διάθεση να κάνω κάτι τελείως διαφορετικό και κυρίως να το δουλέψω με την ησυχία μου!

Giousurum: Αν και πόσο πιστεύεις ότι τα δύο σου αυτά ντοκιμαντέρ έχουν επηρεάσει την Ελληνική indie σκηνή??
Graziela : δεν ξέρω να σου απαντήσω. Νομίζω ότι δεν πρέπει να το κρίνω εγώ αυτο αλλά ο κόσμος που κινείται στην “indie” σκηνή. Τιμή μου όμως και μόνο που μου θέτεις αυτή την ερώτηση.

Giousurum: Όλοι σε ρωτάνε για τα ελληνικά συγκροτήματα που ακούς και σου αρέσουν. Όμως όταν είσαι μόνη σπίτι τι μουσική βάζεις και ακούς??
Graziela : αυτή την στιγμή τυχαίνει να ακούω κάτι ελληνικό... το album του Lolek!!! πάρα πολύ μου άρεσει! Όμως επί των πλείστων ακούω ξενόφερτα πράγματα.

Giousurum:Ξενόφερτα?? Όπως??
Graziela :παλαιότερα “ερωτευόμουν” τις μουσικές, πλέον συχνά δεν τους δίνω την προσοχή και τον χρόνο που χρειάζεται. Όμως εξακολουθώ να αγαπώ τον bowie, τους sigur ros, τον beck και τους suede του τότε. Αυτή την εποχή ακούω πολύ wilco και dan auerbach

Giousurum: Και κάτι φαινομενικά άσχετο. CD ή βινίλιο??
Graziela :για πρακτικούς λόγους cd. (O μετασχηματιστής του πικ απ μου βγάζει έναν περίεργο βόμβο και εκνευρίζομαι!)

Giousurum: Το πικ απ και τα μάτια σου :) Και μιας και μιλάμε για δίσκους... Ποιος ο αγαπημένος σου δίσκος ελληνικός (αγγλόφωνο included) και ξενόφερτος...
Graziela : θα σου απαντήσω λίγο διαφορετικά. Ποιους δίσκους αγαπώ περισσότερο για συναισθηματικούς λόγους. Suede – dog man star, τρύπες – 9 πληρωμένα τραγούδια. Στην πρώτη νότα τους ανατριχιάζω!

Giousurum: Έχοντας πλέον την πολυτέλεια της χρονικής απόστασης, όταν κάποιος σου μιλάει ή κάτι διαβάζεις για το VelvetBus και το Approaching, ποιό είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό?? Σου δημιουργείται νοσταλγική διάθεση??
Graziela :ναι! Έντονη! Αποφεύγω να τα σκέφτομαι να σου πω την αλήθεια γιατί με πιάνουν αυτές οι ηλίθιες ανασφάλειες μου. Καίω το μυαλό μου σκεφτόμενη τι θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά και τι θα εξυπηρετούσε σεναριακά κάτι τέτοιο. Άσκοπες σκέψεις αφού είναι και τα δύο αγαπημένα κομμάτια της ζωής μου. Κοιτάζοντας δηλαδή πίσω με γεμίζουν χαρά και γλυκιά νοσταλγία.

Giousurum: Και τώρα?? Υπάρχει σκέψη για ένα νέο ντοκιμαντέρ?? Αν ναι ποιό θα είναι το θέμα του??
Graziela: ναι κάτι έχω στο μυαλό μου. Αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα για να είναι ανακοινώσιμο. Ευχήσου μου απλά καλή τύχη!

Giousurum: Εννοείται πως οι ευχές μας είναι μαζί σου. Καλή τύχη λοιπόν. Όμως για πες μας ένα θέμα για το οποίο δεν θα έκανες ποτέ ντοκιμαντέρ και ένα που θα «πέθαινες» να κάνεις.Κι εδώ θα σου απαντήσω λίγο διαφορετικά.
Graziela: Υπάρχει ένα θέμα που με τρομάζει πολύ. Τα γηρατειά. Με τρομάζει αυτή η αλλαγή στην καθαρότητα της σκέψης και η μόνιμη κούραση στο κορμί. Όχι με την έννοια του ρυτιδιασμένου, μη ελκυστικού σώματος αλλά με την εννοια του δυσκίνητου, αυτού που σε εμποδίζει να είσαι ενεργός. Είναι από τις σκέψεις που αποφεύγω λοιπόν και λειτουργώ πολύ ανώριμα. Και ενοχικά, θα έλεγα. Οπότε ένα ντοκιμαντέρ πάνω στα γηρατειά ίσως να είναι κάτι που δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω αλλά ταυτόχρονα εύχομαι κάποτε να βρω την εσωτερική δύναμη να το δοκιμάσω.

--------------------------------------------------------------------

Ευχαριστούμε πολύ για όλα. Για τα κείμενά σου που φιλοξενήσαμε εδώ στο blog και για αυτά που είδαμε μέσα από τον φακό σου!!

Ο Absent Without Leave στην indie σκηνή του Γιουσουρούμ...

Υπάρχουν περιπτώσεις που το όνομα ενός συγκροτήματος, ενός καλλιτέχνη σου κάνει κάτι στο αυτί και στο μυαλό. Σε προδιαθέτει θετικά και σου δημιουργεί μια διάθεση αναζήτησης περισσότερων πληροφοριών. Σαν τον τίτλο μιας ταινία, ενός τραγουδιού, ενός δίσκου ή ακόμη και μιας τοποθεσίας. Πριν καν φτάσεις εκεί έχεις την πεποίθηση ότι θα είναι καλά και θα περάσεις καλύτερα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην το έχετε νιώσει!! Ε, κάπως έτσι ήταν και τα πράγματα εδώ στο γιουσουρούμ όταν ακούσαμε για τον absent without leave (κατά κόσμον Γιώργος Μαστροκώστας)!!! Και όταν τα ευρήματά σου επιβεβαιώνουν την αρχική σου υπόνοια τότε η ευχαρίστηση είναι διπλή!! Κάπως έτσι «καλέσαμε» τον Γιώργο να «ανέβει» στην σκηνή μας και να μοιραστεί μαζί μας τις μουσικές του!! Ποιος όμως είναι ο absent without leave?? Για να το μάθουμε λοιπόν με την βοήθειά του!!

Ο absent without leave, ξεκίνησε να ηχογραφεί το 2001 στην Αθήνα. Ο ίδιος περιγράφει την μουσική του «...κυμαίνεται από το shoegaze και το post-rock μέχρι την ambient και την electronica, αναμιγνύοντας το ρομαντισμό των cocteau twins και this mortal coil, με τις νοσταλγικές στιγμές των slowdive, piano magic και hood αλλά και τις μελαγχολικές μελωδίες των godspeed you! black emperor, mogwai και sigur ros με τους νωχελικούς ρυθμούς των boards of canada.» Η πρώτη του κυκλοφορία ήταν το άλμπουμ inland (self-released, 2003) και μέχρι το 2006 όταν και ίδρυσε την τη δική του ανεξάρτητη εταιρεία (sound in silence) κυκλοφόρησε δύο EPs -το semper (self-released, 2003) και το reborn (στην ιαπωνική duotone records, 2006)- ένα single το lost shadow (self-released, 2005) και ένα ακόμη άλμπουμ το bon voyage (στην αγγλική unlabel, 2006).

Πριν συνεχίσουμε την γνωριμία μας με τον absent without leave ακούστε το διαμαντάκι (που λένε και οι γνώστες) My Music Is Still Sad Though I Found My Happiness!!!

Από το 2006 που ίδρυσε την sound in silence έχει συμμετάσχει σε πολλές συλλογές που κυκλοφόρησαν από ξένες εταιρείες σε χώρες όπως Αγγλία, Ιαπωνία, Αμερική, Γαλλία, Δανία, Καναδάς κ.ά. Τα albums του απέσπασαν εξαιρετικές κριτικές από τον εγχώριο και ξένο τύπο. Το 2008 κυκλοφόρησε στην αγγλική distant noise το (ίσως) καλύτερό του άλμπουμ (μέχρι τώρα) postcards from nowhere, ενώ την ίδια χρονιά το EP του resound κυκλοφόρησε στην καναδική chat blanc. Επίσης δεν θα πρέπει να περάσουμε στα γρήγορα και τις τέσσερις split κυκλοφορίες με καλλιτέχνες όπως port-royal, yellow6, kimonophonic κ.ά, ούτε τις συνεργασίες του με καλλιτέχνες όπως port-royal, yellow6, televise (ex-slowdive), carta, epic45, millimetrik, jatun κ.ά. Ενώ έχει συνθέσει το soundtrack της μικρού μήκους ταινίας the crossroads του Πέτρου Σοφικίτη.

Στην σελίδα του στο myspace ανακαλύψαμε ένα ακόμη εντυπωσιακό στοιχείο. «....Καλλιτέχνες όπως οι god is an astronaut, οι piano magic (από τον κατάλογο της κορυφαίας 4AD) και ο manyfingers (συνεργάτης του matt elliott και των hood και μέλος των movietone, crescent και soeza) τον έχουν προσκαλέσει προσωπικά για να ανοίξει live τους ενώ μεταξύ άλλων έχει εμφανιστεί live με καλλιτέχνες όπως οι 65daysofstatic, port-royal, millimetrik και οι section 25 (της θρυλικής factory records) καθώς και στο synch festival 2007 (ανάμεσα σε καλλιτέχνες όπως οι mum, !!!, front 242, fischerspooner κ.ά.)...».

E, πιστεύουμε ότι αξίζει ένα ταξίδι στον μουσικό κόσμο του absent without leave!! Καλό σας ταξίδι λοιπόν και περιμένουμε τις απόψεις σας!!