03 Δεκεμβρίου 1944: Μια ματωμένη Κυριακή και μια (ακόμη) μαύρη σελίδα στην ιστορία αυτού του τόπου

Σαν σήμερα πριν από 68 χρόνια γράφτηκε μια από τις μελανότερες σελίδες στην σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου. Ήταν Κυριακή 03 Δεκεμβρίου 1944 όταν ξεκίνησαν τα γεγονότα που οι ιστορικοί τους έδωσαν την ονομασία Δεκεμβριανά. Είναι η δική μας ματωμένη Κυριακή. Μια Κυριακή που ο λαός των Αθηνών κατέβηκε κατά χιλιάδες στο Σύνταγμα (άλλες πηγές μιλούν για 100000 και άλλες για 500000 λαού) για να πάρει μέρος στο συλλαλητήριο που οργάνωσε το ΕΑΜ και που τελικά αποφάσισαν και έβαψαν στο αίμα (21 νεκροί και 140 τραυματίες) οι κυβερνητικές και Αγγλικές δυνάμεις. Δεν είναι πλέον κρυφός ο ρόλος των Άγγλων σε αυτά τα γεγονότα, ούτε και φυσικά της αστυνομίας αρχηγός της οποίας ήταν ο Άγγελος Έβερτ που υπήρξε διοικητής της αστυνομίας πόλεων κατά την διάρκεια της κατοχής. Μερικές δεκαετίες αργότερα ο γιος του διετέλεσε τόσο βουλευτής, υπουργός, δήμαρχος Αθηνών αλλά και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Ο λόγος φυσικά για τον Μιλτιάδη Έβερτ. 

Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά και να να αγγίξουμε άλλα τόσο αλλά δεν νομίζουμε ότι υπάρχουν λόγια που μπορούν να περιγράψουν τόσο τα ίδια τα γεγονότα όσο και τις πραγματικές τους αιτίες. Κάποια στιγμή σίγουρα θα το κάνουμε αλλά όχι τώρα. Τώρα θα δώσουμε τον λόγο σε μερικούς αυτόπτες μάρτυρες και για να μην μας "κατηγορήσουν" μερικοί για μονόπλευρη ενημέρωση θα παραθέσουμε σχόλια και αποσπάσματα κειμένων ξένων ανταποκριτών αλλά και μια δήλωση του τότε αρχηγού της αστυνομίας .

Ας αρχίσουμε με τον Άγγλο αξιωματικό Μπίφορντ Τζόουνς, που περιέγραψε όσα είδε και άκουσε ως εξής:

«...παρατηρούσα τους διαδηλωτές να καταφθάνουν στην πλατειά κρατώντας τα πλακάτ τους και σημαίες αγγλικές, αμερικάνικες, ρώσικες και ελληνικές. Καθώς η πορεία σχηματίζεται τα μεγάφωνα συνεχώς μετάδιναν τα συνθήματα τους. «Κάτω ο Παπανδρέου» φώναζαν εν χορώ. «Κάτω η επέμβαση», «Να δικαστούν οι δοσίλογοι!»,,, Στάθηκα έξω από το καφενείο του Γιαννάκη, το οποίο βρίσκεται στο ισόγειο του κτιρίου που στεγάζει τη διοίκηση της αστυνομίας... Με κατάπληξη διαπίστωσα ότι οι αξιωματικοί κρατούσαν όλα, έτοιμοι να πυροβολήσουν... Η πορεία πλησίαζε: άντρες, γυναίκες και παιδιά, βάδιζαν σε γραμμές ανά οκτώ ως δέκα... Η διαδήλωση δεν έδειχνε τίποτε το απειλητικό... Την προσοχή μου τράβηξε πάλι στο μπαλκόνι μιά επιτακτική φωνή που έμοιαζε σα διαταγή πυροβολισμού...» «Αυτό που συνέβη εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο απίστευτο που, προς στιγμή, νόμισα πως παρακολουθούσα κινηματογραφική ταινία... Οι αστυνομικοί άδειασαν τις σφαίρες των όπλων τους πάνω στους διαδηλωτές... Άνδρες, γυναίκες και παιδιά... έπεσαν στο έδαφος, αίμα ξεπηδούσε από τα κεφάλια τους και τα σώματά τους, βάφοντας το δρόμο και τις σημαίες που κρατούσαν... Οι πυροβολισμοί εξακολούθησαν να πέφτουν, αντηχώντας ανάμεσα στα ψηλά κτίρια, και μεταξύ των ομοβροντιών ακούγονταν ξεφωνητά τρόμου και κλάματα πόνου καθώς το πανικοβλημένο πλήθος έπεφτε πάνω στα ματωμένα κορμιά. Οι αστυνομικοί έμοιαζαν πια να φοβούνται να σταματήσουν τους πυροβολισμούς και το θέαμα πρόσβαλε το αίσθημα τις ευπρέπειας κάθε Άγγλου που έτυχε να το παρακολουθεί...
«Όσοι από τους θεατές βρισκόμαστε στη γραμμή του πυρός περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή το ΕΑΜ να απαντήσει με όπλα. Πάνω στη σκεπή των κεντρικών γραφείων του ΚΚΕ, που βρίσκονταν στην πλατεία, υπήρχαν πολυβόλα, τα οποία μπορούσαν να γαζώσουν ολόκληρη τη γειτονιά με καταιγιστικό πυρ. Το ΕΑΜ όμως περιορίστηκε σε βρισιές και απειλές. Δε νομίζω πως υπήρχαν οπλισμένοι διαδηλωτές. Η οργή του πλήθους ήταν τέτοια ώστε εάν ήσαν οπλισμένοι θα είχε ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος εκείνη τη στιγμή»


Για να δούμε και πως έβλεπε τα γεγονότα ο αμερικανός δημοσιογράφος Λήλαν Στόου, σε ανταπόκρισή του, που μεταδόθηκε από το ραδιοφωνικό σταθμό της Νέας Υόρκης:
«...Πριν εβδομάδες, ο αμερικανός ανταποκριτής Μ.Φ Φόντορ του «Ήλιου του Σικάγου», ο πιο πεπειραμένος από τους ανταποκριτές που βρίσκονταν στην Αθήνα, δυό φορές επιχείρησε να προειδοποιήσει την κοινή γνώμη. Οι δεξιοί, έλεγε, θα προκαλέσουν ένοπλη σύγκρουση που θα επιτρέψει στον Σκόμπυ να κηρύξει στρατιωτικό νόμο. Όμως και τις δυό φορές, οι Βρεταννοί λογοκριτές εμπόδισαν τον Φόντορ να στείλει τις ειδήσεις αυτές. Η σύγκρουση ήρθε πραγματικά και ήρθε από την αστυνομία της δεξιάς...»


Και ας τελειώσουμε (προς το παρόν) με όσα απεκάλυψε  ο Άγγελος Έβερτ μερικά χρόνια μετά, σε άρθρο του στην εφημερίδα Ακρόπολη: «... βάσει των υπεύθυνων διαταγών, τας οποίας είχα, διέταξα υπευθύνως την βίαιαν διάλυσιν ... των διαδηλωτών...» ("ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ" 12/12/1958).

Σμύρνη 13 Σεπτεμβρίου 1922 : 90 χρόνια μετά (ή ένα βιβλίο, μια παράσταση και ένα ντοκιμαντέρ)

Στους καιρούς που ζούμε είναι πολύ εύκολο να χαρακτηριστείς ως εθνικιστής και Ελληναράς αναφερόμενος σε τέτοια ζητήματα. Αυτό ίσως προέρχεται από την αδυναμία μερικών/πολλών να  ξεχωρίσουν τις διαφορές στις έννοιες πατριωτισμός και εθνικισμός.Πρόβλημά τους και πάμε στο κυρίως θέμα. Σαν σήμερα λοιπόν πριν από 90 χρόνια άρχισε η μεγάλη φωτιά που έκαψε σχεδόν ολόκληρη την Σμύρνη. Μια φωτιά που ξεκίνησε από την Αρμένικη συνοικία της πόλης και επεκτάθηκε σύντομα στην Ελληνική. Μια από τις τραγικότατες και κρίσιμες σελίδες και περιόδους της νεώτερης ιστορίας μας.

Όλα αυτά συνέβαιναν στο τελείωμα του Μικρασιατικού πολέμου και στην απαρχή της Μικρασιατικής Καταστροφής και υπό το βλέμμα των συμμαχικών  δυνάμεων (Γαλλία, Αγγλία και Αμερικής). Τώρα γιατί πίσω από κάθε μαύρη σελίδα της ιστορίας τούτου του τόπου βρίσκονται οι συμμαχικές δυνάμεις είναι άλλο θέμα. Πάντως μόνες τους δεν προσκλήθηκαν. Πλοία των δυνάμεων αυτών λοιπόν, έβλεπαν τα ιστορικά γεγονότα να εκτυλίσσονται αλλά δεν έκαναν κάτι να σώσουν τον άμαχο πληθυσμό που βρισκόταν στο λιμάνι της  Σμύρνης. Και δεν έκαναν κάτι λόγω της ουδετερότητας που προσπαθούσαν να κρατήσουν στο τέλος μιας περιόδου πολέμων που όμως οι ίδιοι είχαν σπείρει. Και τι ουδετερότητα είναι αυτή να μην κάνεις τίποτε όταν βλέπεις χιλιάδες ανθρώπους να σκοτώνονται και να πνίγονται δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Περισσότερο με ενέργεια που δείχνει ότι έχεις πάρει το μέρος (ανεπίσημα πάντα) του επιτιθέμενου μοιάζει. Στο λιμάνι της πόλης είχαν μαζευτεί χιλιάδες λαού από όλες τις περιοχές της Μικράς Ασίας οι οποίοι ακούγοντας ότι τι μέτωπο των Ελλήνων καταρρέει (μπα?? πως και έτσι??) μετακινήθηκαν προς την Σμύρνη με σκοπό να περάσουν απέναντι. Κάτι που δυστυχώς για τους περισσότερους δεν ήταν εφικτό. 

90 χρόνια έχουνε περάσει αλλά τα γεγονότα δεν έχουν ξεχαστεί από κανέναν. Δεν είναι εύκολο για αυτούς που ζούσαν εκεί (και τους απογόνους τους) να ξεχάσουν το τι έζησαν. Και κυρίως δεν είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς το γιατί. Τι ήταν αυτό που οδήγησε δυο λαούς που ζούσανε δίπλα δίπλα (με τα όποια προβλήματα της συμβίωσής τους) και ειρηνικά?? Ποιες δυνάμεις ήταν αυτές που τις μισές ημέρες έλεγαν στον ελληνικό στρατό προχωρήστε και εμείς είμαστε εδώ και τις υπόλοιπες έκαναν πλάτες στον Κεμάλ?? Ποιο χρυσόμαλλο δέρας αναζητούσαν και ήθελαν για την πάρτι τους αυτές οι δυνάμεις?? Τελικά ποιοι ευθύνονται για την σφαγή των αμάχων?? Οι Τούρκοι μόνο, εμείς ή και οι σύμμαχοι?? 

Για να κατανοήσει κανείς τα γεγονότα της εποχής εκείνης θα πρέπει να αρχίσει από το πως ζούσαν οι δυο κοινότητες πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Και μετά να δει τι ήταν αυτό που έσπρωξε τους Έλληνες πέρα από την Αλμυρά Έρημο και ποιος όπλισε με μίσος και οπλισμό τον Τούρκικο πληθυσμό. Πάντως οι ίδιοι οι λαοί όπως πάντα ήταν απλά οι κομπάρσοι του έργου που σκηνοθέτησαν με μαεστρία (για ακόμη μια φορά) οι μεγάλοι. 

Προτείνουμε ένα βιβλίο, ένα ντοκιμαντέρ και μια μουσική θεατρική παράσταση. Το βιβλίο δεν μπορεί να είναι άλλο από το "Ματωμένα Χώματα"της Διδώς Σωτηρίου. Ένα βιβλίο σταθμός στο πως βλέπει κανείς τα γεγονότα της εποχής. Ένα βιβλίο που μεταφράστηκε και στα Τούρκικα και απέσπασε τις καλύτερες των κριτικών. Το ντοκιμαντέρ είναι το ΣΜΥΡΝΗ: Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΟΛΗΣ 1900-1922 που βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες σήμερα 13 Σεπτεμβρίου 2012. Η παράσταση είναι το υπέροχο και πάντα επίκαιρο "Μεγάλο μας Τσίρκο" του Ιάκωβου Καμπανέλλλη σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου που ανεβαίνει από το ΚΘΒΕ και γυρίζει όλη την Ελλάδα. Μόνο μια ερώτηση και απορία για την παράσταση του ΚΘΒΕ. ΤΟ κομμάτι ¨Ξεριζωμός" γιατί περιορίστηκε χρονικά?? 

Δείτε το ντοκιμαντές εδώ

Aκούστε Καρέζη και Ξυλούρη στο Μεγάλο μας Τσίρκο και το κομμάτι ¨Ξεριζωμός"

Καλό σας και μας βράδυ!!!

"Ανθελληνικά..." Νο2

"..Αν υπήρχε λεξικόν της νεοελληνικής γλώσσης, νομίζομεν ότι ο ορισμός της λέξεως "κόμμα" ήθελεν είναι ο ακόλουθος: "Ομάς ανθρώπων ειδοτών ν΄αναγινώσκωσι και ν' ανορθογραφώσιν, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες, ενούμενοι υπό έναν οιοδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν΄αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι¨...."

Εμμανουήλ Ροϊδης (1836-1904)

Περί της φάρμας των ζώων συζήτηση

«Όλα τα ζώα ήταν ίσα μεταξύ τους, αλλά κάποια ήταν πιο ίσα από τα άλλα ζώα»

Είναι σίγουρα από τα βιβλία εκείνα που έχει εγείρει πολλές συζητήσεις. Από το γιατί και αν ο Όργουελ ήθελε να σατιρίσει την Οκτωβριανή Επανάσταση μέχρι και για το αν ο συγγραφές ήταν καταδότης και συνεργάτης των αρχών. Αν ήταν τροτσκιστής, αν τον είχε επηρεάσει πολύ η γραφή των μεγάλων αναρχικών που επιτίθενται στον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του τότε καθεστώτος στην Σοβιετική Ένωση, τι ακριβώς έκανε κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο κλπ. Όποια και να είναι η άποψή σας ελπίζουμε τουλάχιστον να έχετε διαβάσει το βιβλίο. Αν το έχετε διαβάσει θα συμφωνείται τουλάχιστον ότι αξίζει τον χρόνο που του αφιερώσατε. Όσοι δεν το έχετε διαβάσει ιδού το τι ακριβώς πραγματεύεται (στο τέλος της ανάρτησης διαβάστε ολόκληρο το βιβλίο και δείτε και την ταινία με λίγο διαφορετικό τέλος):

"...Η ιστορία των ζώων της φάρμας, τα οποία περιγράφονται συνοπτικά και κυρίως μέσω των βασικών στοιχείων του χαρακτήρα τους, ξεκινά σε ένα περιβάλλον όπου πολύς χρόνος έχει περάσει από τότε που θυμούνται ελευθερία. Η σκλαβιά κάτω από τον αφέντη κτηνοτρόφο Τζόουνς έχει γίνει συνήθειο. Τα περισσότερα ζώα είναι σε άγνοια καλύτερων ή χειρότερων ημερών και κάποια που καταλαβαίνουν έχουν αποκτήσει πεσιμιστική ή υποτακτική στάση. Ο Ολντ Μέιτζορ, ένα γουρούνι το οποίο είχε την τύχη να ζήσει περισσότερα χρόνια από άλλα ζώα και φτάνει προς το τέλος της ζωής του, νοιώθει πως πρέπει να ενεργήσει. Συγκεντρώνει τα ζώα και δίνει έναν λόγο που γεμίζει τα ζώα περηφάνια, τους θυμίζει ένα επαναστατικό τραγούδι που είχαν ξεχάσει («Κτήνη της Αγγλίας») και κυρίως τα βάζει σε σκέψεις για το μέλλον· επαναστατικές σκέψεις.

Τα γουρούνια είναι τα μεγάλα μυαλά της φάρμας. Κυρίως με την καθοδήγηση του Σνόουμπολ, ενός γενναίου γουρουνιού καταφέρνουν να φέρουν σε πέρας την Επανάσταση και η φάρμα είναι Ελεύθερη. Το πολιτικό σκηνικό που ακολουθεί είναι γενικά αισιόδοξο, χωρίς να λείπουν οι δυσκολίες, με τα γουρούνια σιγά σιγά όμως να αποκτούν την κύρια εξουσία και τον έλεγχο της φάρμας. Σίγουρα όμως το κλίμα παραμένει θετικό.

Η μεγάλη ανατροπή έρχεται όταν ο κύριος πολιτικός αντίπαλος του Σνόουμπολ, ο Ναπολέων, ένα άλλο γουρούνι που σχεδόν πάντα διαφωνούσε με τον Σνόουμπολ - εκτός και αν το ερώτημα αναφερόταν στο γιατί τα γουρούνια να έχουν περισσότερη τροφή - καταφέρνει να ανατρέψει την κυβέρνηση της φάρμας και να εγκαθιδρύσει μονοκρατορία κάτω από το όνομά του. Μεγάλη βοήθεια, θα έλεγε κάποιος στρατιωτική, προσέφεραν διάφορα σκυλιά τα οποία είχε αναθρέψει από μικρά.

Η ιστορία εξελίσσεται με τον Ναπολέοντα να αποκτά όλο και περισσότερη εξουσία, να περιορίζει όλο και περισσότερες ελευθερίες που είχαν έρθει μετά την επανάσταση, να αναθεωρεί όλο και περισσότερους νόμους που είχαν καθιερώσει (σε μορφή 7 εντολών) και γενικά να κάνει την ζωή όλο και πιο αφόρητη για τα ζώα. Η προπαγάνδα (κυρίως μέσω των λόγων και δικαιολογιών του Σκουίλερ, ενός άλλου γουρουνιού) ήταν επίσης σε συνεχή χρήση για να κατευνάσει τις αμφιβολίες που κατά καιρούς εμφανίζονταν. Σημαντικός σταθμός σε αυτή του πορεία αποτελεί η πώληση ενός αλόγου, του Μπόξερ, σε σφαγέα αλόγων όταν πια είχε αρρωστήσει. Ο Μπόξερ ήταν το εργατικότερο ζώο και το πιο πιστό στο Ναπολέοντα και την Επανάσταση (στην οποία μέχρι το τέλος, ή μέχρι λίγο πριν το τέλος ακόμα πίστευε).

Το αποκορύφωμα της κατρακύλας και το τέλος της ιστορίας έρχεται όταν τα ζώα παρακολουθούν μια κεκλεισμένων των θυρών συγκέντρωση των γουρουνιών με τους ανθρώπους-αφέντες των γειτονικών φαρμών (σύμβολα κρατών ή ενώσεων κρατών). Τα γουρούνια είχαν ήδη ξεκινήσει να περπατάνε στα δύο πόδια (κάτι το οποίο είχαν θεσπίσει ως «κακό» αλλά τελευταία αναθεώρησαν) και σύντομα είχαν έρθει σε συμφωνία με τους ανθρώπους. Τίποτα κακό δεν είχε γίνει τελικά στην Φάρμα των Ζώων· τα ζώα ήταν σκλαβωμένα όπως και παλιά. Μάλιστα τώρα είναι σκλαβωμένα και με τις τελευταίες μεθόδους· παράδειγμα για τις άλλες φάρμες. Ο Ναπολέων ανακηρύσσει ότι η Φάρμα των Ζώων θα λέγεται πια Φάρμα Μάνορ, όπως και παλαιότερα, στα χρόνια του Τζόουνς.

Τα ζώα που κρυφά παρακολουθούσαν το γεύμα κοίταξαν από γουρούνι σε άνθρωπο, από άνθρωπο σε γουρούνι και από γουρούνι σε άνθρωπο ξανά· δε βρήκαν διαφορά..."

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλο το βιβλίο (νόμιμα) στην γλώσσα του συγγραφέα!!

Καμπανάκι τελευταίου γύρου: Πολίτες VS Πολιτικοί.

Δεν έμεινε πολύ. Μια μέρα. Μπορεί οι εκλογές να μην είναι η μόνη ή η σίγουρη οδός προς την πραγματική αλλαγή και την δημοκρατία αλλά τούτες οι εκλογές όπως και να το δει κανείς έχουν πραγματικά ένα πολιτικό ενδιαφέρον. Δεν είναι δυνατόν να μην έχει αντιληφθεί ο λαός και οι εργαζόμενοι το τι έχει γίνει και το τι πρόκειται να γίνει. Μπορεί όχι ακριβώς αλλά δεν νομίζουμε ότι είναι πολλοί αυτοί που ελπίζουν στην καλυτέρευση των πραγμάτων στην περίπτωση που οι πολίτες (μάλλον όσοι αποφασίσουν να ψηφίσουν) δώσουν και άλλη ευκαιρία τους πολιτικούς και στην πολιτική των τελευταίων δεκαετιών. Αυτό που προκαλεί εντύπωση και ερωτηματικά είναι η μεγάλη προσπάθεια να μας πείσουν ότι μια δήθεν ακυβερνησία και ένα θολό πολιτικό τοπίο (που σημαίνει ότι δεν θα είναι υπέρ της συνέχισης της σημερινής πολιτικής) δεν θα είναι προς το συμφέρον του λαού. Δηλαδή τι θέλουν να μας πούνε? Ότι μέχρι τώρα όλα ήταν υπέρ του πολίτη? Και οι τραπεζίτες και τα λαμόγια πως επιβίωναν τόσα χρόνια? Με ελεημοσύνη? 

Μπορεί πολλοί να έχουν αποφασίσει και επιλέξει να μην ασχολούνται με τις εκλογές και την σημερινή "πολιτική" αυτό όμως (όπως σωστά ακούσαμε το τελευταίο διάστημα) δεν σημαίνει ότι και η πολιτική θα τους αφήσει στην ησυχία τους. Πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποιες απόψεις και να προσπαθήσουμε να εισέλθουμε και να πορευτούμε περισσότερο μέσα στους πολίτες. Ας πέσουν κάποια από τα τείχη που (η αλήθεια είναι ότι άλλοι έχουν σηκώσει) και προσπαθούν να απομονώσουν το κομμάτι εκείνο των πολιτών που θωρεί τα πράγματα διαφορετικά και κατά τους πολιτικούς επικίνδυνα. Μια χώρα που έχει τραβήξει τόσα από τις δυνάμεις του φασισμού, μια χώρα που έχει περάσει πάνω από μια δικτατορίες και κατοχές, που γνωρίζει από πρώτο χέρι την προσφυγιά και την μετανάστευση, δεν είναι δυνατόν και λογικό να εναποθέτει τις ελπίδες της (έστω μια μερίδα της) σε νοσταλγούς και υμνητές των φασιστοειδών. Όπως δεν είναι λογικές και προς το συμφέρον των πολιτών οι (εύκαιρες) συνεργασίες με ανθρώπους και χώρους με τουλάχιστον ομιχλώδες παρελθόν, ακόμη και αν αυτές οδηγούν σε μεγάλες και ψηλές καρέκλες.

Αφήστε τις δημοσκοπήσεις της τελευταίας στιγμής. Ξεπεράστε το κατά περίσταση σπρώξιμο που επιχειρούν ορισμένα ΜΜΕ και δημοσιογράφοι σε συγκεκριμένους χώρους. Σβήστε από το μυαλό σας το κάνατε τις προηγούμενες φορές που πήγατε (όσοι πήγατε) και ψηφίσατε. Όσοι πάνε αύριο να ψηφίσουν να θυμούνται:

"..Καμπανάκι τελευταίου γύρου. Πολίτες - Πολιτικοί. Αν το αποτέλεσμα είναι πάλι 2 τότε όντως μαζί τα φάγαμε. Άλλοι τα λεφτά και άλλοι τα ..... Άντε ώρα που είναι..."

Καλό βράδυ και (πραγματικά) καλό βόλι.

Η εποχή της επίλυσης των προβλημάτων έφθασε

Λοιπόν..Ας επανέλθουμε στα ωραία της Ελληνικής πολιτικής. Πρώτα έλυσαν το οικονομικό πρόβλημα και έσωσαν την χώρα και τους πολίτες της από την χρεωκοπία, με την βοήθεια του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής ένωσης. Φυσικά και οι τράπεζες σώθηκαν αλλά (και) αυτό είναι για το καλό των πολιτών.  Μετά άρχισαν τις προσπάθειες λύσης του μεταναστευτικού. 

Η λύση που έδωσαν ήταν αυτό που είδαμε όλοι. Μερικές επιχειρήσεις στο κέντρο της Αθήνας (και λες μόνο εκεί είναι το όποιο πρόβλημα) πάντα συνοδεία των τηλεοπτικών συνεργείων με όλα τα επακόλουθα. Φυσικά έσκασε και το θέμα με τα "στρατόπεδα συγκέντρωσης" έτσι ώστε να ησυχάσουν και οι εκ των δεξιών των δεξιών και να μην έχουμε και άλλες διαρροές προς τα εκεί. Ο Άγιος Παντελεήμονας πρέπει να ¨καθαρίσει" γιατί οι (συν)ένοικοι της πολυκατοικίας έχουν αρχίσει και μας "τρώνε" ψήφους.  Μετά έπρεπε να να λυθεί και το θέμα με εκείνα τα "άτακτα" τα παιδιά.

Εκείνα τα παιδιά και της καταλήψεις τους και όλα εκείνα τα περίεργα (κοινωνικά στέκια, καφενεία, δωρεάν -άκου δωρεάν, σαν δεν ντρέπονται- μαθήματα ξένων γλωσσών κλπ) που γίνονται σε μια συγκεκριμένη γειτονιά των Αθηνών. Η οποία συνορεύει και με τα Κολωνάκια και δεν είναι οι κάτοικοι εκεί για αυτές τς φασαρίες και τα νταούλια που ακούγονται από την κάτω πλατεία.  Έτσι την Παρασκευή απόκλεισαμε (ως κράτος και πολιτικοί) την άτακτη γειτονιά, την οριοθετήσαμε με κόκκινη κορδέλλα, στείλαμε και ότι ένστολο μας περίσσεψε από την φρουρά των πολιτευτών και βουλευτών (και όχι από τα μουσεία γιατί έτσι και αλλιώς αυτά δεν τα φυλάμε, τα έχουμε αφήσει στον πατριωτισμό των Ελλήνων κατά των Σύνταγμα και τον Μακρυγιάννη), συλλάβαμε και 4-5, "σώσαμε" και το καημένο το κτίριο του ΙΚΑ και πάμε παρακάτω. Παρακάτω να λύσουμε και άλλα προβλήματα. Τώρα που είμαστε σε φόρμα, είναι και εκλογές οπότε τώρα (και μετά τη Δευτέρα των εκλογών)  θα τα λύσουμε όλα. Τώρα. Εμ Πότε πρίν?? Και αν τα λύναμε πριν τώρα τι θα κάναμε? Ε????? 

Αυτά τα σοβαρά προβλήματα έλυσαν οι πολιτικοί μας τις τελευταίες ημέρες. Και μην ακούτε αυτούς που λένε ότι υποψήφιος ή πολιτευτής έγραψε στο twiter, ή όπου αλλού, ότι δεν νοιάζεται για τις αυτοκτονίες (στα @@ του για την ακρίβεια έγραψε). Όχι. Αυτά τα λένε οι άλλοι που θέλουν να διαβάλουν το ακέραιο των Ελλήνων πολιτευτών και πολιτικών οι οποίοι όπως είδαμε μας λύνουν όλα τα προβλήματα και νοιάζονται για εμάς. 

Και αν βρείτε πουθενά γραμμένο ότι κάποιος δεν νοιάζεται για τους ανθρώπους που πεθαίνουν κάθε ημέρα στον τόπο αυτό δείξτε του που ακριβώς τον γράφεται και εσείς. Άντε ώρα που είναι. Δεν είναι απλά επικίνδυνοι και ανίκανοι. Είναι και ηλίθιοι να μην πούμε τίποτε άλλο.  

Καλό μας και σας βράδυ. 

Tελικά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ

Την προηγούμενη εβδομάδα αναμφίβολα ένα από τα μεγάλα θέματα (αν όχι το μεγαλύτερο) ήταν η αυτοκτονία του 77χρονου στο Σύνταγμα. Ενός ανθρώπου που αποφάσισε να βάλει τέλος στην ζωή του στην πιο πολιτικοποιημένη πλατεία της χώρας. Λίγο πολύ όλοι ακούσαμε - διαβάσαμε για το συμβάν και το ιδιόχειρο σημείωμα του αυτόχειρα. Όλοι έπεσαν να χαρακτηρίσουν και να σχολιάσουν τόσο τον 77χρονο όσο και το συμβάν. Άλλοι χαρακτήρισαν τον αυτόχειρα ως μοναχικό και λίγο πολύ ως "τρελό" και αποκομμένο από τους συμπολίτες του. Άλλοι τον είπαν αριστερό και χρησιμοποιούσαν τον χαρακτηρισμό ως βρισιά. Άλλοι είπαν πως πρόκειται για μαχητή και άνθρωπο με ιδανικά και πιστεύω. Αυτό που γινόταν στο δίκτυο εκείνες τις 2-3 ημέρες είναι απίθανο Δεξιοί και ακροδεξιοί τον χαρακτήρισαν θύμα και όχι του μνημονίου αλλά συγκεκριμένου πολιτικού χώρου που λέει ψάχνει θύματα και μάρτυρες για να στηρίξει τον πολιτικό του λόγο και αγώνα. Αριστεροί και (με ή χωρίς εισαγωγικά) αντιεξουσιαστές να τα χώνουν πολιτικά στους απέναντι θυμίζοντάς τους τα θύματα της πολιτικής του χώρου τους, τους τραμπουκισμούς του παρακράτους, τους χίτες και τους δοσίλογους,

To απίθανο είναι ότι μέχρι και οι "πολιτικοί" έκαναν δηλώσεις για το θέμα. Να, εντάξει, αυτοί κάνουν δηλώσεις για όλα αλλά τώρα ίσως θα έπρεπε να προσέχουν λίγο το στόμα τους. Ακόμα και αυτό το θέμα προσπάθησαν να το εκμεταλλευτούν. Οι μη μετέχοντες στην (συν)κυβέρνηση σχολίαζαν για το που έχει οδηγήσει τον κόσμο το μνημόνιο. Οι της κυβέρνησης εξέφρασαν την σύμπνοια τους για την οικογένεια του. Και κανείς δεν τους πήρε με τις ντομάτες. Και μην ακούσουμε ότι οι ντομάτες δεν είναι πολιτική πράξη. Εδώ κάποιοι έκαναν και κάνουν πολιτική και διορισμούς με 2 κιλά λάδι και λίγα αυγά. Πάμε παρακάτω λοιπόν.

Τα ξένα ΜΜΕ έκαναν εκτενή αναφορά στο γεγονός. Το "καλό" σε αυτή την περίπτωση είναι οι υποσημειώσεις τους. "Οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα αυξάνονται αλλά τα ποσοστά και τα νούμερα δεν πλησιάζουν αυτά της Βόρειας Ευρώπης ή και της Πορτογαλίας". Άντε ρε νούμερα. Άντε να πάτε να παίξετε αλλού. Δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε?? Να αυτοκτονήσει ο μισός πληθυσμός για να καλύψουμε το χαμένο έδαφος στα ποσοστά και τα νούμερα των αυτοκτονιών?

Ακόμη και η Εκκλησία έβγαλε ανακοίνωση για το συμβάν όπου αφού συλλυπήθηκε και δήλωσε την συμπαράστασή της στην οικογένεια του 77χρονου, δήλωσε ότι δεν εγκρίνει τέτοιες ενέργειες και ότι συνιστά υπομονή και ελπίδα. Με άλλα λόγια?? ότι να 'ναι.

Μετά από όλα αυτά το κοινοβούλιο μας φυσικά συνέχισε το σωτήριο έργο του. Από την μια ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία τον συμβιβασμό με τη Siemens ώστε να σταματήσουν και ο όποιες ενέργειες δικαστικές και μη. Δηλαδή αυτοί που πριν από λίγο καιρό μάλωναν ποιανού χώρου είναι το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ Siemens, αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα του συμβιβασμού και δέχτηκαν (στο όνομα του Ελληνικού λαού) την "συγνώμη" της εταιρείας. Εμάς πάντως οι "πατέρες"του έθνους δεν μας ρώτησαν αν δεχόμαστε. Καλά θα μας πείτε και θα έχετε και δίκιο. Εδώ δεν μας ρώτησαν για τα μνημόνια τις δανειακές συμβάσεις και το ποιον θέλουμε πρωθυπουργό. Θα μας ρωτούσαν για την Siemens?? Σωστή και δεκτή η παρατήρηση. Επίσης ψήφισαν (κατα πλειοψηφία) την άρση του παγώματος της κρατικής επιδότησης στα κόμματα. Εμ. Όταν είναι για την τσέπη τους δεν υπάρχει ούτε κρίση, ούτε ηθικά ζητήματα και κουραφέξαλα.

Aυτά τα ωραία έγιναν στην χώρα τις προηγούμενες ημέρες. Αυτά και άλλα πολλά. Με τελευταίο την προκήρυξη των εκλογών. 6 Μαΐου λοιπόν!! 6 Μαΐου για να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας με το πολιτικό σύστημα της χώρας. Μια Κυριακή του Μαΐου είναι η τελευταία και μεγάλη ελπίδα του λαού να ξεφορτωθεί δεκαετίες ανίκανων πολιτικών ανδρών γυναικών και ιδεών. Η ευκαιρία μας να αλλάξουμε σελίδα και νοοτροπία. Αν και τώρα η πλειοψηφία μείνει προσκολλημένη στα συμφέροντά της και την παραδοσιακή Ελληνική πολιτική τι να πούμε. Ας προσέχαμε. Καμπανάκι τελευταίου γύρου. Πολίτες - Πολιτικοί. Αν το αποτέλεσμα είναι πάλι 2 τότε όντως μαζί τα φάγαμε. Άλλοι τα λεφτά και άλλοι τα ..... Άντε ώρα που είναι.

Α. Ναι. Να μην το ξεχάσουμε. Καλή σας και μας Ανάσταση. Κυριολεκτικά!!!!

1860: περί των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης

Ήδη από τo 1860 γινόταν συζήτηση για την δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Ο Προυντόν ακούγοντας και αναλύοντας τα λεγόμενα και την προοπτική αυτή κατέγραψε την αποψή του:

«...Με αυτό, το µόνο που αντιλαµβάνονται είναι µια συµµαχία όλων των κρατών που υπάρχουν επί του παρόντος στην Ευρώπη, µικρών και µεγάλων, η οποία θα κατευθύνεται υπό την προεδρία ενός µόνιµου Συµβουλίου. Λαµβάνεται ως δεδοµένο ότι κάθε κράτος θα διατηρεί τη µορφή κυβέρνησης που του ταιριάζει καλύτερα. Εφόσον, όµως, κάθε κράτος θα έχει αριθµό ψήφων στο Συµβούλιο ανάλογο του πληθυσµού και της έκτασής του, τα µικρά κράτη σ’ αυτή την υποτιθέµενη συνοµοσπονδία σύντοµα θα ενσωµατωθούν στα µεγάλα...»

2012 και η "Ευρωπαϊκή συνομοσπονδία" δείχνει να αποτελεί την δυσάρεστη εκπλήρωση (??) των σκέψεων και φόβων του Προυντών και όχι μόνο. Οι "μεγάλοι" της Ευρώπης αποφασίζουν και οι ΄"μικροί" και "άτακτοι" υπομένουν και υποφέρουν.Κατά τα άλλα Ευρωπαϊκή ΕΝΩΣΗ. Στα καλά και εύκολα όλοι μαζί. Στα κακά και δύσκολα ο καθένας μόνος του και να φυλάει τον απαυτό του. Καλό σας/μας βράδυ.

Οι απλοί άνθρωποι, ο χρόνος που φεύγει, το Σύνταγμα και μια Καλή Χρόνια

(Σε λίγο θα) πάει ο παλιός ο χρόνος. το 2011 θα ανήκει στο (ένδοξο?) παρελθόν.Αν και η μέτρηση του χρόνου είναι καθαρά ανθρώπινη επινόηση έχει εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους δυνάστες μας. Τέτοιες ημέρες συνηθίζεται η ανασκόπηση των γεγονότων που σημάδεψαν όπως λέγεται τον χρόνο που φεύγει. Όμως ακόμη και πίσω από γεγονότα κρύβονται οι άνθρωποι. Εμείς είμαστε οι πραγματικοί πρωταγωνιστές όλων, είτε καλων είτε κακών. Άνθρωποι ήταν στις πλατείες του αραβικού κόσμου και διαδήλωναν. Άνθρωποι ήταν και είναι πίσω από τους οικονομικούς δέικτες της ύφεσης και αυτοί υποφέρουν. Άνθρωποι στις δικές μας πλατείες και δρόμους. Άνθρωποι γιόρτασαν την ανεξαρτησία του Σουδάν. Άνρωποι υπέφεραν και υποφέρουν από τον σεισμό στην Ιαπωνία και τις πλημμλυρες στην ΝΑ Ασία. Άνθρωποι και παιδιά πεθαίνουν από πείνα στην Σομαλία. Πάντα και παντού άνθρωποι απλοί και καθημερινοί. Οι άλλοι, οι γκλαμουράτοι, οι χαρτογιακάδες, τα μεγάλα "κεφάλια", οι "άρχοντες" βρίσκονται σε ρεβεγιόν, σε αίθουσες χρηματιστηρίων, συσκέψεων, υπουργικούς θώκους, μέσα στα πολυτελή τους αυτόκινητα και τις επαύλεις. Όσο και να θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι αυτοί καθορίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού και ότι αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές δεν θα το καταφέρουν. Εμείς γράφουμε το σενάριο, σκηνοθετούμε αλλά και έχουμε την ευθύνη της μουσικής επιμέλειας των γεγονότων. Εμείς και όχι αυτοί. Όταν τα καταλάβουμε αυτό, τότε θα μιλάμε για μια πραγματικά καλή χρονιά. Εδώ πιστεύουμε ότι το "Σύνταγμα της Ελλάδας" είναι ένα βαθύ πολιτικό και κοινωνικό κείμενο, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να το κάνουν κουρελόχαρτο. Ιδού τι αναφέρει το 'Σύνταγμα":

Άρθρο 1
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, υπαρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

Άρθρο 2
1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχικής υποχρέωση της Πολιτείας.

Άρθρο 4
1. Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.
7. Τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες.

Άρθρο 9Α
Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από ανεξάρτητη αρχή, που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως νόμος ορίζει.

Άρθρο 16
Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Το Κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.

Άρθρο 22
5. Το Κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, όπως νόμος ορίζει.

ΤΜΗΜΑ Δ': Ακροτελεύτια διάταξη
Άρθρο 120
4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία

Θα μπορούσαμε να βάλουμε άλλα τόσα άρθρα από το Σύνταγμα αλλά δεν έχει νόημα. Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Και δείτε εδώ μερικές καταπληκτικές φωτογραφίες με τα γεγονότα του 2011.

ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ.

Alexander Herzen: η πρόοδος, ο στόχος και η απάτη

Είναι πραγματικά περίεργο πως κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλες αυτές οι θυσίες στις οποίες μας υποβάλλουν είναι για το καλό τόσο το δικό μας όσο και των επόμενων γενεών. Το έργο "θυσίες εδώ και ρύζι και μέλι μετά" είναι χιλιοπαιγμένο και ίσως να αρχίζει να κουράζει. Ολόκληρες θρησκείες και πολιτικά συστήματα έχουν στηριχτεί σε αυτό και πλέον ίσως είναι καιρός να γραφτεί νέο σενάριο. Και αν το θέμα του "σωστού" και "ηθικού" τρόπου ζωής μπορεί και να το συζητήσουμε και να έχει και ενδιαφέρον, εκείνο για το οποίο δεν μπαίνουμε καν στην διαδικασία ανταλλαγής απόψεων είναι αυτό των θυσιών των κοινωνικών και ανθρωπιστικών κεκτημένων ώστε να ζήσουν κάποιοι, κάποτε σε έναν ίσως καλύτερο κόσμο. Και επειδή τα περισσότερα (άν όχι όλα) έχουν ειπωθεί κατά το παρελθόν και καλύτερα από εμάς ας πάμε στο 1847 όπου ο Ρώσος διανοούμενος και φίλος του Μπακούνιν (έτσι για να δώσουμε και πλαίσιο στο οποίο κινούταν) Αλεξάντερ Χέρζεν έγραφε:

"Αν η πρόοδος είναι ο στόχος, τότε για ποιούς δουλεύουμε; Ποιός είναι αυτός ο Μολόχ, ο οποίος, καθώς τον πλησιάζουν οι καταπονημένοι, αντί να τους επιβραβεύει, αποτραβιέται και, σαν παρηγοριά στα εξαντλημένα πλήθη που φωνάζουν "Εμείς, οι μελλοθάνατοι, σε χαιρετούμε!", μπορεί να δώσει μόνο τη γελοία απάντηση ότι με το θάνατό τους όλα θα είναι ωραία στη γη; Επιθυμείτε πραγματικά να καταδικάσετε τα ανθρώπινα όντα, τα οποία ζουν σήμερα το θλιβερό ρόλο των καρυάτιδων που βαστούν την οροφή, πάνω στην οποία μια μέρα θα χορεύουν άλλοι, ή το ρόλο των άθλιων δούλων στη γαλέρα που, βουτηγμένοι ως τα γόνατα στη λάσπη, τραβούν κουπί με τις ταπεινόφρονες λέξεις στη σημαία τους: "Μελλοντική Πρόοδος"; Ένας στόχος που είναι απείρως μακριά δεν είναι καν στόχος, είναι απάτη. Ένας στόχος πρέπει να είναι κοντά - τουλάχιστον στο μισθό του εργάτη ή στη χαρά από την εργασία που εκτελείται. Κάθε εποχή, κάθε γενιά, κάθε ζωή είχε, και έχει τις δικές της εμπειρίες, και en route νέα αιτήματα γεννιούνται, νέες μέθοδοι".

Το παραπάνω απόσπασμα έχει χρησιμοποιηθεί πολλάκις σε συζητήσεις περί του καθεστώτος της (πρώην) Σοβιετικής Ένωσης αλλά σίγουρα δεν είναι και άσχετο στην κουβέντα περί των θυσιών που μας ζητούν οι υπέρμαχοι των (νεο)φιλελέυθερων και καπιταλιστικών ιδεωδών. Αλήθεια αυτές οι θυσίες θα προστατεύσουν των μέλλον των παιδιών μας ή το παρών κάποιων ξένων?? Και αν σε κάποιους τέτοιες κουβέντες ακούγονται ουτοπικές δεν πειράζει. Καληνύχτα τους και καλό μας ξημέρωμα.

Τέος Ρόμβος: Τρία Φεγγάρια στην Πλατεία (διαβάστε και κατεβάστε δωρεάν)

Τέος Ρόμβος λοιπόν. Πολλοί συγκρίνουν την επίδραση του έργου του με την επίδραση που είχε ο Μεγάλος Ανατολικός του Εμπειρίκου. Είναι ίσως από τους λιγότερο γνωστούς (στο ευρύ κοινό) συγγραφείς της γενιάς του. Κοιτάζοντας την πορεία της ζωής του δεν μπορείς παρά να του αποδώσεις (και δικαιωματικά) τον του πολίτη του κόσμου. Μην πάει όμως ο νους σας σε cosmopolital καταστάσεις. Όταν λέμε (κοσμο)πολίτη αναφερόμαστε σε, φτώχεια, ταλαιπωρίες, "προβλήματα" με την κάθε είδους εξουσία και πολλές φορές σε αυτό που οι καθώς πρέπει ονομάζουν αλητεία. Από την Αθήνα (όπου γεννήθηκε), στα καράβια που μπαρκάρισε μαζί τους το 1961, και μετά στην Γαλλία του 68, την Αμέρικα και την Αφρική με ενδιάμεσο σταθμό την Γερμανία. Επιστροφή στην πατρίδα, πέρασμα από το Κρανίδι Πελοποννήσου και μετά στην πανέμορφη Άνω Χώρα της Σύρου. Με το πολυεπιδραστικό του έργο του να καλύπτει χρονικά πάνω από τέσσερις δεκαετίας ο Τέος Ρόμβος αποφάσισε στα μέσα του περασμένου Φλεβάρη να "ελευθερώσει" στο δίκτυο όλο του το έργο. Επισκεφτείτε το ιστολόγιό του και απολαύστε κείμενα, απόψεις και βίντεο από όλη την διαδρομή του συγγραφέα. Εμείς επιλέξαμε για σήμερα το "Τρία Φεγγάρια στην Πλατεία". (διαβάστε το ή κατεβάστε το ολόκληρο εδώ) Τα υπόλοιπα τα αφήνουμε σε εσάς να τα ανακαλύψετε. (http://romvos.wordpress.com)

--------------ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ-----------

Τη νύχτα εκείνη που καίγονταν τα Εξάρχεια, με πρόσωπα βγαλμένα από φλαμανδικούς πίνακες με λιγοστούς φωτισμούς σε απαλό κίτρινο χρώμα, με μάτια γάτων που βλέπανε στο σκοτάδι, με τον πόθο και το πάθος της ανατροπής στο αίμα, στην ψυχή, στο μυαλό και στα χέρια, γυρνάγανε οι σκιές μας στα αναχώματα και στα οδοφράγματα που είχαμε στήσει τη μέρα και απωθούσαμε τους οργανωμένους που έρχονταν να χαλάσουν... Και κάθε νύχτα καιγότανε η πλατεία με τα μεθύσια, τις ξέφρενες συζητήσεις, τις ασυναρτησίες, τους έρωτες, τις φωνές, τους τσακωμούς, τους ντενεκέδες των σκουπιδιών που κυλάγανε στην κατηφοριά, τα άδεια μπουκάλια που σπάγανε με εκκωφαντικό θόρυβο στους τοίχους των κοιμισμένων πολυκατοικιών, τα εκατό που φτάνανε και κάνανε απειλητικούς κύκλους σαν καρχαρίες γύρω στην πλατεία, κοιτάζοντας προκλητικά κι εκείνοι κι εμείς, ένα παιχνίδι με κλέφτες και αστυνόμους.[...]

Βασίλης Ραφαηλίδης: περί των επαναστατικών κινημάτων και του τέλους του καπιταλισμού

Τις τελευταίες ημέρες ακούγοντας (θέλοντας και μη αφού όπου και να πας αυτά ακούς) για την κρίση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, μας έρχεται στο μυαλό το εξής απόσπασμα από το βιβλίο του Ραφαηλίδη με τίτλο "Επαναστατικά και Απελευθερωτικά Κινήματα":

"...Ούτως ή άλλως είναι (ο κομουνισμός) ο νόμιμος διάδοχος του καπιταλισμού. Που, όπως όλα, κάποτε θα πεθάνει κι αυτός. Είτε σε δυστύχημα (μη αναστρέψιμη μεγάλη οικονομική κρίση), είτε με ευθανασία (επανάσταση), είτε από γήρας. Όπως και να πεθάνει όμως,το σίγουρο είναι πως θα πεθάνει. Όλοι ευχόμαστε να πεθάνει, όσο γίνεται πιο ήσυχα. Αν μάλιστα αυτοκτονήσει από τύψεις, τόσο καλύτερο για όλους μας. Αλλά που τέτοια ευαισθησία Άλλωστε, το απαγορεύει και ο καλός του σύμμαχος, ο κατεστημένος και ιδρυματικός χριστιανισμός...."

Λέτε τελικά το δυστύχημα να είναι κοντά??? ¨Η τελικά θα τον σώσουν οι καλοί γιατροί (χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αγορές) και λοιποί συγγενής?? Αλήθεια τώρα που μιλήσαμε για γιατρειές τέτοιου τύπου έχουμε μια απορία. Γιατί σε όλον τον κόσμο οι δικτάτορες, οι άκρα πιστεύοντες τον φιλελευθερισμό (που συνήθως είναι συνδεδεμένος με τον καπιταλισμό) χρησιμοποιούν εκφράσεις και ατάκες για ασθενής, γιατρειές, επείγοντα περιστατικά κλπ??? Τι να πρωτοθυμηθούμε?? Τον Παπαδόπουλο??? Τον Παπανδρέου (νύν και πρώην), τους Ευρωπαίους "σωτήρες" μας?? Τους Αμερικάνους όταν πρόκειται να "αποδώσουν δικαιοσύνη" σε κάποια γωνιά του πλανήτη?? Τέλος πάντων. Ας γυρίσουμε στον Ραφαηλίδη.

Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς μαζί του ή όχι, αν ανήκει στον ίδιο πολιτικό διάδρομο ή είναι στο απέναντι κτήριο, δεν μπορεί παρά να θαυμάσει τον τρόπο γραφής του και το πως χειρίζεται τις λέξεις. Στο βιβλίο (αυτό) επιχειρεί μια σύντομη καταγραφή των επαναστατικών κινημάτων ανά τον κόσμο, από τον θάνατο του Στάλιν μέχρι και το τέλος του "υπαρκτού σοσιαλισμού" το 1991. Μέσα στις σελίδες του περνούν προσωπικότητες, επαναστάσεις και χώρες όπως : Κάστρο, Γκεβάρα και Κούβα, Αλιέντε και Χιλή, Μπολιβάρ και Σαν Μαρτίν, Χρουτσώφ Αμέρικα και Βιετνάμ, Λιβύρη Καντάφι, Αλγερία και Πάμπλο κ.α.

Μετά και τα γεγονότα των τελευταίων μηνών σε Αλγερία, Λιβύη και Αίγυπτο έχει τεράστιο ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς για το πως αντιμετώπιζε ο Ραφαηλίδης και πολλοί άλλοι την Επανάσταση π.χ του Καντάφι πριν 15 περίπου χρόνια. Τι έλεγε ο περισσότερος κόσμος και που τελικά κατέληξε η ιστορία (αν κατέληξε τελικά κάπου και αν αυτό το κάπου είναι το τώρα). Διαβάστε και θυμηθείτε τις αντιδράσεις πολλών επαναστατημένων ανθρώπων τον καιρό που ο Καντάφι απαλλοτρίωνε τις ιδιοκτησίες των Αμερικάνικων και Αγγλικών εταιριών στην Λιβύη και συγκρίνετέ τες με τις αντιδράσεις της ίδιας κοπής ανθρώπων τους τελευταίους μήνες και από την στιγμή που ξεκίνησε η επανάσταση του λαού της Λιβύης. Και όλα αυτά σε μια χώρα που όπως πολύ σωστά γράφει ο Ραφαηλίδης "..Μέχρι το τέλος του περασμένου (εικοστού) αιώνα κανείς δεν είχε ακούσει να γίνεται λόγος για αυτή την χώρα που λέγεται Λιβύη.."

Θα μπορούσαμε να γράψουμε και να συζητήσουμε πολλά ακόμη για το βιβλίο του Ραφαηλίδη. Όμως καλύτερα να μείνουμε στα λίγα και όποιοι θέλουν ας επιστρέψουν ή να γνωρίσουν τις σελίδες του. Περισσότερα επί χάρτου λοιπόν.

DEBTOCRACY: Αξίζει να το( ξανα)δείτε!

Ανεξάρτητα αν συμφωνείς με όσα ακούγονται σε αυτό και αν τελικά τα πιστεύεις (ερευνώντας τα ή όχι), το DebtOcracy είναι από εκείνα τα ντοκιμαντέρ που δεν φοβούνται να πούνε την γνώμη τους και δεν θα προβαλλόταν εύκολα από κάποιο κανάλι χωρίς ίσως περικοπές, παρεμβολές κλπ. Το DebtOcracy έγειρε συζητήσεις και αντιγνωμείς τόσο ως προς τον τρόπο που προσεγγίζει το θέμα της κρίσης αλλά και όσο αφορά τον τρόπο και τα μέσα που γυρίστηκε και προωθήθηκε (από ποιους άραγε???). Φυσικά για όλα αυτά μπορείτε να βρέιτε στοιχεία στο επίσημο site του (http://www.debtocracy.gr/) καθώς και σε πληθώρα δημοσιευμάτων στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.

Πριν την "προβολή" του εδώ στο γιουσουρούμ αντιγράφουμε (και θυμόμαστε) από την σελίδα του Debtocracy :"...Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το DEBTOCRACY αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες.

Ο Αρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη μιλούν με οικονομολόγους, δημοσιογράφους και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο περιγράφοντας τα βήματα που οδήγησαν την Ελλάδα στην παγίδα του χρέους- τη χρεοκρατία. Το DEBTOCRACY παρακολουθεί την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα. .."

Η συνέχεια επί της οθόνης και εδώ

Debtocracy FINAL by BitsnBytes

48ώρες ζωντανά από την Πλατεία Συντάγματος!!!!

Δείτε σε ζωντανή σύνδεση το τι συμβαίνει στην Πλατεία Συντάγματος τώρα αλλά και κατά τη διάρκεια της διήμερης (28/06 & 29/06) Γενικής Απεργίας. Φυσικά το καλύτερο είναι η φυσική παρουσία σε κάθε πλατεία της χώρας.

LIVE STREAMING: Γενική Απεργία ενάντια στο... by News247

Το Euro πέθανε!! Ζήτω η Λιρέτα Εξαρχείων!!!

Όσοι κυκλοφορείτε στην περιοχή των Εξαρχείων θα έχετε σίγουρα προσέξει κάτι "περίεργες" αφισέτες που δείχνουν κάτι "περίεργα" χαρτονομίσματα. Ε..Δεν πρόκειται για περίεργα και μη υπαρκτά χαρτονομίσματα αλλά για το νέο (υπό έκδοση) νόμισμα της (πανέμορφης από πολλές απόψεις) περιοχής των Εξαρχείων (το Λαϊκό Ταμείο Εξαρχείων διατείνεται ότι έχει ήδη εκτυπωθεί και είναι έτοιμο προς χρήση!-τουλάχιστον σε χαρτονομίσματα των 100 και των 1.000).

Στα δύο χαρτονομίσματα θα απεικονίζονται δύο γνωστές φυσιογνωμίες της περιοχής: η ποιήτρια και ηθοποιός Κατερίνα Γώγου (στο 100άρικο) και ο συγγραφέας Λεωνίδας Χρηστάκης (στο 1.000άρικο). Όπως σημειώνει το Λαϊκό Ταμείο Εξαρχείων "Το 2001, μετά τη χρεοκοπία του κράτους στην Αργεντινή, η πτώση της εμπιστοσύνης στο εθνικό νόμισμα και στο τραπεζικό σύστημα της χώρας οδήγησαν σε μεγάλη πτώση την προσφορά χρήματος. Πολλές επαρχίες τύπωσαν δικά τους νομίσματα, τα οποία κυκλοφορούσαν παράλληλα με το πέσο. Υπολογίζεται ότι 15%-20% του πληθυσμού χρησιμοποιούσε πλην του πέσο και άλλα (δευτερογενή) νομίσματα. Μόνο στο Μπουένος Άιρες κυκλοφόρησαν 17 τέτοια νομίσματα. Το 2011, και ενώ περιμένουμε την επίσημη δήλωση χρεοκοπίας της Ελλάδας, τα Εξάρχεια ετοιμάζονται να τυπώσουν το δικό τους νόμισμα. Το νέο νόμισμα αναμένεται να τονώσει την παραγωγική δραστηριότητα και να βοηθήσει την ομαλή μετάβαση στον αντιπραγματισμό".

Πράγματι ενδιαφέρουσα πρόταση και προοπτική!! Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι στην Αργεντινή οι του συστήματος για να σταματήσουν το εναλλακτικό αυτό σύστημα ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών γέμισαν τις τοπικές κοινότητες με πλαστά νομίσματα. Τέλος να αναφερθούμε και σην περίπτωση της Μαγνησίας όπου ένα δίκτυο ανθρώπων συναλλάσσεται με την χρήση των Τοπικών Εναλλακτικών Μονάδων (ΤΕΜ), και το εγχείρημά τους μέχρις στιγμής δείχνει δυνατό και εξελίξιμο. Περισσότερα εδώ ενώ σύντομα θα αναφερθούμε αναλυτικά και από εδώ για τις ΤΕΜ.

"Κουράγιο Έλληνες" ή "Ξυπνήστε Έλληνες" ?????

σκόρπιες σκέψεις και συσσωρευμένη οργή

Έχει περάσει (λίγο παραπάνω από) ένας χρόνος από την έλευση των "σωτήρων" του ΔΝΤ και εκείνη την "εκπληκτική" ατάκα εκείνου του τυπάκου. "Κουράγιο Έλληνες"!!! Ποιος του ζήτησε συμβουλές και συμπαράσταση δεν έχουμε καταλάβει!!! Σε αυτόν τον χρόνο έγιναν πολλά και ακόμη περισσότερα δεν έγιναν. Σίγουρα από τα σημεία κλειδιά στην όποια διάθεση αντίδρασης έπαιξε εκείνη η αποφράδα ημέρα και "πράξη" έξω και μέσα από το υποκατάστημα της Marfin. Ήταν ίσως η χαριστική βολή σε ένα "κίνημα" που προσπαθούσε να γεννηθεί μακριά (??) από σημαίες και υποκινητές-καπηλευτές. Στην αρχή "πέρασε" η γραμμή του ότι "η χώρα δεν πρέπει να πτωχεύσει γιατί συν τοις άλλοις οι πολίτες θα χάσουν τα λεφτά τους που είναι στις τράπεζες κλπ κλπ κλπ". Ο Έλληνας δεν θέλει και πολύ σε τέτοιες καταστάσεις. Ο συνήθης (δυστυχώς) τρόπος αντίδρασης του έχει την φιλοσοφία του "κάτσε να σωθώ εγώ πρώτα και μετά βλέπουμε για τους άλλους". Δηλαδή μακριά από τον ... (ναι καλά το σκέφτεστε) η φωτιά και όπου να 'ναι. Ναι και φυσικά τα λεφτά αυτά μπορεί να ήταν / είναι κόποι μιας ζωής αλλά κανείς δεν έχει τα (ναι και αυτό καλά το σκεφτήκατε) να μιλήσει για το που μπορεί να βρέθηκαν / βγήκαν πολλά από αυτά τα χρήματα. Και μετά αφού σώσαμε τις καταθέσεις μας (καλά κάνετε και γελάτε) ήρθε και η ώρα του λογαριασμού. Τρεις το λάδι τρεις το ξύδι μας είπαν ότι σας δώσαμε τόσα, σας σώσαμε (αντε γεια δηλαδή) και τώρα ΣΟΥΖΑ!! ΑΧΝΑ!! ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ!! Εμείς θα αποφασίζουμε, θα διατάζουμε και εσείς θα εκτελείται. Η συνέχεια δυστυχώς γνωστή σε όλους μας. ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ. ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ. ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ (γιατί στην αντάρα ο λύκος χαίρεται και το εκμεταλλεύεται). Αλλά τα λετάκια μας τα σώσαμε.Και ο λαός (στην ουσία) τίποτα. Εξάλλου και επανάσταση να θέλεις να κάνεις αν δεν είσαι χορτάτος (ή τουλάχιστον να μην πεινάς) δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα. Εκτός αν φτάσεις στην εξαθλίωση. Σε αυτήν την περίπτωση έχουμε τρεις πιθανές αντίδρασης: ή να παραδωθείς τελείως, ή να αρχίσεις να "τρως" τον διπλανό σου για να επιβιώσεις. ή τέλος να πάρεις φόρα και να μην αφήσεις τίποτε και κανέναν όρθιο. Προς το παρόν η πιθανότητα που δείχνει να επικρατεί στην χώρα μας δεν είναι η τρίτη!!! Και πως να είναι?? Πως να επαναστατήσεις όμως όταν πρέπει να κάνεις 2 και 3 δουλειές για να τα βγάλεις πέρα?? Όταν σε κυνηγάνε τράπεζες, οτε, δεη κλπ ΔΕΚΟ??? Ε?? ΠΩΣ?? Συμφωνούμε αλλά αν δεν επαναστατήσεις εσύ (εγώ, εμείς κλπ) ποιος θα το κάνει?? Ο τραπεζίτης που σε κυνηγά?? Ή η εφορία???

Έπρεπε να περάσει ένας χρόνος και να έρθουν οι Ισπανοί να μας θίξουν με εκείνο το περίφημο αλλά και πετυχημένο "ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες" που ακούστηκε στις πλατείες τους.Κάπως έτσι ξεκίνησε και το διάσημο πλέον κίνημα των αγανακτισμένων. Από την πλατεία πουέρτα δελ σολ της Μαδρίτης λοιπόν σε όλες τις πλατείες της χώρας. Δεν ξέρουμε αν οι Έλληνες ξύπνησαν ή απλώς άνοιξαν τα μάτια τους για λίγο για να αλλάξουν πλευρό. Ο χρόνος θα δείξει. Δεν ξέρουμε καν ο τρόπος αυτός αντίδρασης είναι ο ενδεδειγμένος. Αν θα βγάλει πουθενά ή θα μας βλέπει ο Ολι Ρεν από καμία TV και θα γελά σκεπτόμενος "άστους να εκτονωθούν και από Δευτέρα τα λέμε"!!

Αυτό που ξέρουμε ότι παντού βλέπουμε απογοητευμένους και έντονα προβληματισμένους ανθρώπους. Ακόμη και στις πλατείες αυτές τις ημέρες δεν είναι οι άνθρωποι γεμάτοι ζωντάνια. ενέργεια κλπ. Τους βλέπεις όλους μέσα στην μαυρίλα. Και πως να μην είναι θα μας πείτε!! Ε αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να κάνεις κάποιος σε έναν λαό. Να του αφαιρέσει το δικαίωμα της ελπίδας. Να τον φτάσει σε τέτοιο σημείο που να θεωρεί κάθε προσπάθεια καλυτέρευσης μάταιη!! Και μπορεί όποιος δεν ελπίζει και δεν φοβάται τίποτε να είναι ελεύθερος αλλά ελευθερία χωρίς όρεξη και αγώνα για καλυτέρευση των πάντων δεν είναι ελευθερία αλλά η χειρότερη μορφή σκλαβιάς!!! Και μέσα σε όλα αυτά να υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να τοποθετήσουν την σημαία τους μπροστά στις πλατείες. Ακόμη και τώρα!! Λες και το μεγάλο ζήτημα είναι ποιος θα καρπωθεί μια πιθανή μεγαλειώδη αντίδραση/ξέσπασμα. Βλέπεται στο πρόσφατο παρελθόν (βλ. 7ετία) δεν ήταν και στην πρώτη γραμμή και δεν μπορούν ακόμη να το ξεπεράσουν ενώ κάποιοι άλλοι την εξαργύρωσαν πολύ ακριβά και άλλοι ακόμη δεν μας λένε τι έκαναν εκείνη την εποχή. Άλλοι διάβαζαν και άλλοι έπαιζαν γκολφ στα Παρίσια. Παρόλα αυτά ο ραγιάς έλληνας ζει και βασιλεύει. Τα δυο "μεγάλα" κόμματα αυτή την εποχή δεν συμπληρώνουν μαζί 60%. Κάποιοι πανηγυρίζουν διότι όπως λένε το ποσοστό αυτό είναι το χαμηλότερο των τελευταίων δεκαετιών. Εμάς γιατί όμως μας φαίνεται τεράστιο και αφύσικο?? Και μην ξεχνάτε ότι είναι πολύ πιθανόν σε περίπτωση εκλογών ο "ραγιάς" να ξεχάσει τα πάντα και τα ποσοστά αυτά να πλησιάσουν ή και να ξεπεράσουν το 80% και πάλι (φυσικά μεταξύ αυτών που θα ψηφίσουν). Είστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να γίνει αυτό?? Οι κομματικές σημαίες είναι σίγουρο ότι θα επιστρέψουν σε ορισμένα μπαλκόνια και αυτό είναι που σε οδηγεί στην απορία "πως είναι δυνατόν αυτός ο λαός να ξεχνά τόσο έυκολα??" Απάντηση μην περιμένετε. Το ερευνά η επιστήμη.

Φυσικά και είναι θέμα παιδείας που λένε και οι σοβαροί στα παράθυρα. Φυσικά είναι και θέμα νοοτροπίας που επίσης πιπιλάνε αλλά το ποιος είναι υπεύθυνος για την παιδεία αυτού του άμοιρου(??) λαού δεν μας λένε. Ναι φταίει και ο λαός που κυνηγούσε μια θεσούλα στο δημόσιο αλλά ποιος του τάιζε αυτές τις ιδέες??? την παιδεία του ο καθής μπορεί να την φτιάξει μόνος του φτάνει να έχει χρόνο και καλή διάθεση. Δεν γίνεται να ασχολείσαι με την αγωγή της ψυχής σου όταν ολημερίς κυνηγάς την επιβίωση και πάντα μένεις ξωπίσω της. Εξάλλου η παιδεία είναι είναι πλέον ακριβό "σπόρ" και απευθύνεται στην "ελίτ"!! Ίσως αυτό να επιδιώκεται. Λαός που μένει απαίδευτος και τρώει ότι τηλεοπτικό και "πολιτισμικό" σκουπίδι του πετάς (αφού δεν του έχεις αφήσει άλλες επιλογές) είναι πιο εύκολο να τον κουμαντάρεις και να μην αντιδρά.

Όταν ο λαός ακόμη στενάζει στα γήπεδα και αποθεώνει τον κάθε τυχάρπαστο που ελέγχει το "παρασκήνιο" και το παίζει μάγκας τι περιμένεις?? Το θέμα μας και αυτό το σαββατοκύριακο είναι να κερδίσει η ομαδάρα μας και όλοι οι άλλοι να πάνε να.... (ναι..ναι..καλά το μαντέψατε). Ξαστεριά δεν ξέρουμε πότε θα κάνει αλλά όσο οι πλατείες και οι δρόμοι θα γεμίζουν ελπίδα υπάρχει!! Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΓΡΑΦΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ!!!

Α. Και να μην το ξεχάσουμε. ΟΧΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ και τι θα γίνει.Όπως και δεν ξέρουμε τι πρέπει να γίνει. Μπορεί η λύση να ήταν η εξ αρχής χρεωκοπία αλλά δεν μας εγγυάται κανείς ότι μέσω αυτής θα αυξάναμε π.χ τις εξαγωγές μας (λόγω φτηνών προϊόντων μας) γιατί πολύ απλά η πρωτογενής παραγωγή της χώρας έχει πεθάνει εδώ και χρόνια. Πολύ πριν ακόμη και από το "όλα τα κιλά όλα τα λεφτά". Όταν οδήγησαν τους αγρότες να γίνουν επιδοματο-κυνηγοί και όχι παραγωγοί και τους νεολαίους να ονειρεύονται θέσεις στο δημόσιο και όχι την δημιουργία. Ακόμη και να μας χάριζαν όλο το χρέος δεν είμαστε σίγουροι ότι σε 5-10 χρόνια δεν θα είμαστε στην ίδια ή και χειρότερη κατάσταση. Καλό σας και μας βράδυ!!!

Ακόμη ένας Μάιος αρχίζει

Πέρυσι γράφαμε ότι ο μήνας αυτός έχει κάτι. Ήταν λίγο πριν την ολοκληρωτική παράδοση του "δίκιου του εργάτη" στην Τρόικα. Ένας χρόνος μετά και με την τρόικα ακόμη πάνω από τα κεφάλια μας και ίσως πάνω από όλους το μόνο που έχει αλλάξει είναι η καθημερινότητά μας και αυτή όχι προς το καλύτερο φυσικά. Σε εκείνο το κείμενο θυμόμασταν τους αγώνες των εργατών στο Σικάγο. τον Πρώτο εορτασμό της Πρωτομαγιάς στην χώρα μας, την εκτέλεση των 200 ανήμερα πρωτομαγιάς από τους Γερμανούς και φυσικά την ματωμένη πρωτομαγιά του 36 στην Θεσσαλονίκη αλλά και τον περίφημο Μάη του 68. Έναν χρόνο μετά δεν έχουμε κάτι να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε. Δυστυχώς και αυτή η άνοιξη θα μας πληγώσει, χωρίς να ξέρουμε πότε επιτέλους θα αντιληφθούμε όλοι μας ότι η πραγματική ομορφιά είναι στους δρόμους και όχι σε πολυτελή γραφεία και όμορφες θέσεις. Ένας χρόνος μετά και ακόμη δεν μπορούμε να χωνέψουμε εκείνον τον απίστευτο τυπάκι - υπαλληλάκο των μεγαλοσυμφερόντων και το "Κουράγιο Έλληνες"!!! Άντε ρε που θα μας κάνεις και υποδείξεις.

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το περσινό κείμενο.

Το δρομολόγιο του περιβάλλοντος: Κυότο - Κοπεχγάγη - Κανκούν -Νότιος Αφρική!!!

Μετά και το περσινό ναυάγιο της Κοπεχγάγης ελάχιστοι είχαν μεγάλες προσδοκίες όσο αφορούσε στην τελική έκβαση της Συνδιάσκεψης του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές στην Κανκούν του Μεξικού. Το Σάββατο όμως εγκρίθηκε από τους διαπραγματευτές το κείμενο της συμβιβαστικής συμφωνίας που προτάθηκε στη σύνοδο για τις κλιματικές αλλαγές. Τι απομένει τώρα?? Η οριστική του έγκριση από τους Υπουργούς Περιβάλλοντος και τους "ηγέτες" των χωρών που συμετείχαν και έγκριναν το σχέδιο. Τι "κέρδισε" το περιβάλλον από την Κανκούν??? Αν το δούμε με θετική προοπτική έγινε το πρώτο βήμα για την οριστική επίλυση του θέματος "της μετά Κυότο Εποχής". Κοιταζοντας και αναλύντάς το όμως με ψυχρά κριτήρια το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι δόθηκε μια ακόμη παράταση μέχρι το μεγάλο βήμα. Στα θετικά συγκαταλέγονται σίγουρα:

• η δημιουργία ενός ετήσιου «πράσινου ταμείου» 100 δισ. δολαρίων έως το 2020 προκειμένου να κατευθύνει τα δισεκατομμύρια που απαιτούνται για την καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγών και της αποδάσωσης στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
• η πρόοδος που υπήρξε στη σύσταση ενός μηχανισμού προστασίας των τροπικών δασών και των αυτοχθόνων πληθυσμών.

Φυσικά και έχουν πολλά να γίνουν και ο χρόνος ειναι περιορισμένος. Ένας χρόνος μέχρι την επόμενη σύσκεψη στην Νότιο Αφρική. Τα γκρίζα σημεία πολλά (π.χ ποιές θα είναι οι πηγές των πόρων του Ταμείου?). Η Ευρώπη θα πρέπει και οφείλει να είναι οδηγός στις εξελίξεις στον επόμενο χρόνο. Ας σταματήσει για λίγο η "αγαπητή" Μέρκελ να ασχολείται με τα spreads των χωρών της Μεσογείου (αντε να μας αφήσει στην υσηχία μας) και να δει τι θα κάνει η χώρα της και η Ε.Ε (τις τύχες της οποίας δυστυχώς δείχνει να κρατά στα χέρια της μεσω των οικονομικών πιέσεων) με το θέμα "Προστασία Περιββάλοντος". Γιατί καλή η ευημερία αλλά η αειφορία (που τόσο μελάνι και φαιά ουσία έχουν χαλάσει οι Ευρωπαϊοι ηγέτες -τρομάρα μας-) είναι "λίγο πιο σοβαρό" θέμα!!! Όσο για την χώρα μας?? Ανεξαρτήτως των εξελίξεων σε Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο επίπεδο η προστασία του Περιβάλλοντος και η (προσοχή η ΟΡΘΗ) αξιοποίηση των φυσικών πόρων της θα αποτελέσει μεγάλο βήμα προς την έξοδο από τις όποιες (οικονομικές και μη) Σκύλες και όποιες Χάρυβδες!!! Αντε γιατί η αναφορά στα "κρυφά" πετρέλαια κλπ έχει αρχίσει να κουράζει και να εκθέτει πολλούς από τους ανθρώπους που συντηρούν το θέμα (και δεν αναφερόμαστε σε δημοσιογράφους)!!!

Διαβάστε επίσης:
Το ναυάγιο της Κοπεγχάγης - Kathimerini
Εγκρίθηκε η συμβιβαστική συμφωνία για το κλίμα - Pathfinder
Οικολόγοι Πράσινοι - ΚΑΝΚΟΥΝ: ΔΕ ΣΩΘΗΚΕ ΤΟ ΚΛΙΜΑ, ΑΠΟΦΕΥΧΘΗΚΕ ΟΜΩΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ
Εγκρίθηκε η συμβιβαστική συμφωνία για το κλίμα - GreenPeace

06 Δεκέμβρη 2010: Δύο χρόνια μετά...

Το άρθρο αυτό το Μ. Χατζιδακι, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Το Τέταρτο”, με αφορμή τα επεισόδια που έγιναν το Μάιο του 1986. Και όμως παραμένει επικαιρο και δείχνει να γράφτηκε τον Δεκέμβρη του 2008. Αφιερωμένο στους απόντες "πνευματικούς" Έλληνες !!

"...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».

Ο καλός Στρατιώτης Σβεϊκ, η ελευθερία και οι σοσιαλιστές!!!

"...Αργότερα στο ψυχιατρείο ο Σβεϊκ μιλούσε και έλεγε καλά λόγια για τον εαυτό του και για τους άλλους τρόφιμους.
- Λευτεριά. Κάνεις ότι σου καπνίσει χωρίς να δώσεις λογαριαμό σε κανένα. Κυλιέσαι, ουρλιάζεις, ξεγνυμνώνεσαι,παραμιλάς, δαγκώνεις, χτυπάς και τέτοια. Αν όλα αυτά κάποιος τα έκανε στο δρόμο θα΄ταν περίεργα και παράξενα και τρελά. Στο ψυχιατρείο θεωρούνται πολύ φυσικά. Ούτε..ούτε στα όνειρά τους οι σοσιαλιστές είδαν τέτοιου είδους λευτεριά. Μπορεί να έισαι ο Θεός, διάβολος, Παναγιά, Πάππας,Ναπολέοντας, Βασιλιάς, Αυτοκράτορας, Άγιος...Είναι γιομάτος ο παράδεισος από όλους αυτούς και απόλες τις ιδέες. Την πιο μεγάλη φασαρία κάει ένας φιλαράκος που λέει ότι είναι ο δεκάξι τόμος της Μγάλης Εγκυκλοπαίδειας. Έχει πλάκα ο άνθρωπος. Από τον καθένα ζητάει να βρει την λέξη "ραπτομηχανή". Αλήθεια το λέω ότι και αν κάνει κάποιος εδώ μέσα είναι καλώς καμωμένο....."

-----------------------------

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάροσλαβ Χάσεκ Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ (Švejk). Ο Χάσεκ(1883 - 1923) ήταν Τσέχος σατιρικός συγγραφέας. Ευτύχησε να ζήσει στην Πράγα σε μια επόχή που αυτή ήταν κέντρο λογοτεχνίας με γνωστά ονόματα όπως ο Φραντς Κάφκα και ο Μαξ Μπροντ. Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ αποτελεί αντίδραση στα γεγονότα του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και αναφέρεται στην ιστορία ενός απλού και ασήμαντου ανθρώπου που προσπαθεί να ξεφύγει από τον στρατό. Η σχολαστική πραγματοποίηση των στρατιωτικών εντολών αποκαλύπτει τον παραλογισμό και την γελοιότητα του συστήματος. Θεωρείται κλασσικό αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και βρίσκεται συχνά μέσα σε καταλόγους των 100 καλύτερων βιβλίων. Το έργο αυτό ,που έγινε εθνικό μνημείο λόγου για τους Τσέχους πατριώτες, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ αφού ο Χάσεκ πέθανε το 1923 πριν το τελειώσει. Διαβάστε το και βρείτε ομοιότητες με την σημερινή πραγματικότητα. Αλήθεια γιατί ορισμένα πράγματα, όπως η γελοιότητα του συστήματος, δεν αλλάζουν ποτέ?? Η απάντηση δική σας!!! Όσο για το απόσπασμα?? Τυχαίο??? Και οι παραληλησμοί δικοί σας επίσης.