Showing posts with label βιβλία. Show all posts
Showing posts with label βιβλία. Show all posts

Wednesday, 9 May 2012

Περί της φάρμας των ζώων συζήτηση

«Όλα τα ζώα ήταν ίσα μεταξύ τους, αλλά κάποια ήταν πιο ίσα από τα άλλα ζώα»

Είναι σίγουρα από τα βιβλία εκείνα που έχει εγείρει πολλές συζητήσεις. Από το γιατί και αν ο Όργουελ ήθελε να σατιρίσει την Οκτωβριανή Επανάσταση μέχρι και για το αν ο συγγραφές ήταν καταδότης και συνεργάτης των αρχών. Αν ήταν τροτσκιστής, αν τον είχε επηρεάσει πολύ η γραφή των μεγάλων αναρχικών που επιτίθενται στον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του τότε καθεστώτος στην Σοβιετική Ένωση, τι ακριβώς έκανε κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο κλπ. Όποια και να είναι η άποψή σας ελπίζουμε τουλάχιστον να έχετε διαβάσει το βιβλίο. Αν το έχετε διαβάσει θα συμφωνείται τουλάχιστον ότι αξίζει τον χρόνο που του αφιερώσατε. Όσοι δεν το έχετε διαβάσει ιδού το τι ακριβώς πραγματεύεται (στο τέλος της ανάρτησης διαβάστε ολόκληρο το βιβλίο και δείτε και την ταινία με λίγο διαφορετικό τέλος):

"...Η ιστορία των ζώων της φάρμας, τα οποία περιγράφονται συνοπτικά και κυρίως μέσω των βασικών στοιχείων του χαρακτήρα τους, ξεκινά σε ένα περιβάλλον όπου πολύς χρόνος έχει περάσει από τότε που θυμούνται ελευθερία. Η σκλαβιά κάτω από τον αφέντη κτηνοτρόφο Τζόουνς έχει γίνει συνήθειο. Τα περισσότερα ζώα είναι σε άγνοια καλύτερων ή χειρότερων ημερών και κάποια που καταλαβαίνουν έχουν αποκτήσει πεσιμιστική ή υποτακτική στάση. Ο Ολντ Μέιτζορ, ένα γουρούνι το οποίο είχε την τύχη να ζήσει περισσότερα χρόνια από άλλα ζώα και φτάνει προς το τέλος της ζωής του, νοιώθει πως πρέπει να ενεργήσει. Συγκεντρώνει τα ζώα και δίνει έναν λόγο που γεμίζει τα ζώα περηφάνια, τους θυμίζει ένα επαναστατικό τραγούδι που είχαν ξεχάσει («Κτήνη της Αγγλίας») και κυρίως τα βάζει σε σκέψεις για το μέλλον· επαναστατικές σκέψεις.

Τα γουρούνια είναι τα μεγάλα μυαλά της φάρμας. Κυρίως με την καθοδήγηση του Σνόουμπολ, ενός γενναίου γουρουνιού καταφέρνουν να φέρουν σε πέρας την Επανάσταση και η φάρμα είναι Ελεύθερη. Το πολιτικό σκηνικό που ακολουθεί είναι γενικά αισιόδοξο, χωρίς να λείπουν οι δυσκολίες, με τα γουρούνια σιγά σιγά όμως να αποκτούν την κύρια εξουσία και τον έλεγχο της φάρμας. Σίγουρα όμως το κλίμα παραμένει θετικό.

Η μεγάλη ανατροπή έρχεται όταν ο κύριος πολιτικός αντίπαλος του Σνόουμπολ, ο Ναπολέων, ένα άλλο γουρούνι που σχεδόν πάντα διαφωνούσε με τον Σνόουμπολ - εκτός και αν το ερώτημα αναφερόταν στο γιατί τα γουρούνια να έχουν περισσότερη τροφή - καταφέρνει να ανατρέψει την κυβέρνηση της φάρμας και να εγκαθιδρύσει μονοκρατορία κάτω από το όνομά του. Μεγάλη βοήθεια, θα έλεγε κάποιος στρατιωτική, προσέφεραν διάφορα σκυλιά τα οποία είχε αναθρέψει από μικρά.

Η ιστορία εξελίσσεται με τον Ναπολέοντα να αποκτά όλο και περισσότερη εξουσία, να περιορίζει όλο και περισσότερες ελευθερίες που είχαν έρθει μετά την επανάσταση, να αναθεωρεί όλο και περισσότερους νόμους που είχαν καθιερώσει (σε μορφή 7 εντολών) και γενικά να κάνει την ζωή όλο και πιο αφόρητη για τα ζώα. Η προπαγάνδα (κυρίως μέσω των λόγων και δικαιολογιών του Σκουίλερ, ενός άλλου γουρουνιού) ήταν επίσης σε συνεχή χρήση για να κατευνάσει τις αμφιβολίες που κατά καιρούς εμφανίζονταν. Σημαντικός σταθμός σε αυτή του πορεία αποτελεί η πώληση ενός αλόγου, του Μπόξερ, σε σφαγέα αλόγων όταν πια είχε αρρωστήσει. Ο Μπόξερ ήταν το εργατικότερο ζώο και το πιο πιστό στο Ναπολέοντα και την Επανάσταση (στην οποία μέχρι το τέλος, ή μέχρι λίγο πριν το τέλος ακόμα πίστευε).

Το αποκορύφωμα της κατρακύλας και το τέλος της ιστορίας έρχεται όταν τα ζώα παρακολουθούν μια κεκλεισμένων των θυρών συγκέντρωση των γουρουνιών με τους ανθρώπους-αφέντες των γειτονικών φαρμών (σύμβολα κρατών ή ενώσεων κρατών). Τα γουρούνια είχαν ήδη ξεκινήσει να περπατάνε στα δύο πόδια (κάτι το οποίο είχαν θεσπίσει ως «κακό» αλλά τελευταία αναθεώρησαν) και σύντομα είχαν έρθει σε συμφωνία με τους ανθρώπους. Τίποτα κακό δεν είχε γίνει τελικά στην Φάρμα των Ζώων· τα ζώα ήταν σκλαβωμένα όπως και παλιά. Μάλιστα τώρα είναι σκλαβωμένα και με τις τελευταίες μεθόδους· παράδειγμα για τις άλλες φάρμες. Ο Ναπολέων ανακηρύσσει ότι η Φάρμα των Ζώων θα λέγεται πια Φάρμα Μάνορ, όπως και παλαιότερα, στα χρόνια του Τζόουνς.

Τα ζώα που κρυφά παρακολουθούσαν το γεύμα κοίταξαν από γουρούνι σε άνθρωπο, από άνθρωπο σε γουρούνι και από γουρούνι σε άνθρωπο ξανά· δε βρήκαν διαφορά..."

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλο το βιβλίο (νόμιμα) στην γλώσσα του συγγραφέα!!

Wednesday, 21 December 2011

Δημήτρης Θεολόγου : Φταίνε τα τραγούδια

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ISBN: 978-960-99366-5-1, σχήμα 17x 24, σελ.144

Τα κείμενα του Δημήτρη Θεολόγου τόσο τα πεζά, όσο και τα έμμετρα, ανακατεύουν μνήμες και εποχές, «Χρωματίζουν» μια πορεία ζωής, με στίχους, τραγούδια και έντονες βιωματικές αναφορές, δοσμένες με ευαισθησία και αφηγηματικό λόγο.

Στο βιβλίο του καταγράφει δυνατές στιγμές της διαδρομής του, από τις φτωχογειτονιές της Νέας Ιωνίας στο Βόλο στα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια, στο Νέο Ψυχικό της δεκαετίας του ’60, το Νέο Ψυχικό των μικρασιατών προσφύγων , με τα μικρά σπιτάκια και τις αυλές. Και διατηρεί ζωντανή και δεμένη με όμορφα τραγούδια στιχάκια, αυτή τη διαδρομή με το δικό του πήγαιν’ έλα Βόλος – Αθήνα – Βόλος.

Μέσα από αφηγήσεις, ντοκουμέντα και φωτογραφίες μιλά για τους ωραίους ανθρώπους που τον έκαναν να αγαπήσει με πάθος την μουσική και τα τραγούδια. Τον Παναγιώτη Αχειλά, μεγάλο καλλιτέχνη στο βιολί και το κανονάκι και τον Νίκο Θεολόγου λαϊκό τραγουδιστή της μικρασιατικής παράδοσης. Δάσκαλοι κι οι δυο, στυλοβάτες της σχολής παραδοσιακής μουσικής της Νέας Ιωνίας του Βόλου, που έφεραν πολλούς νέους ανθρώπους κοντά στην μουσική παράδοση των προσφύγων και έδωσαν δεκάδες συναυλίες σε όλοι την Ελλάδα.


Ο Δημήτρης Θεολόγου γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα του χρόνια στην Νέα Ιωνία του Βόλου. Στα πέτρινα χρόνια του ΄60 η οικογένεια του αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Αθήνα (στο Νέο Ψυχικό). Τελειώνοντας το δημοτικό ξεκίνησε να δουλεύει σαν υπάλληλος σε βιβλιοπωλείο ενώ παράλληλα τελείωσε νυχτερινό Γυμνάσιο & Λύκειο.
Έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές για μια δεκαετία. Ταξίδεψε με όχημα την μουσική και τα τραγούδια μέσα από τις συχνότητες της «Κοκκινοσκουφίτσα στα fm», του «Αιγαίο fm», του «Ράδιο Βερόνικα» και της «Αθηναϊκής Ραδιοφωνίας». Σήμερα εργάζεται σαν υπεύθυνος πωλήσεων στο χώρο των βιβλιοχαρτοπωλείων και κατοικεί στο Χαλάνδρι.

Sunday, 6 November 2011

Τέος Ρόμβος: Τρία Φεγγάρια στην Πλατεία (διαβάστε και κατεβάστε δωρεάν)

Τέος Ρόμβος λοιπόν. Πολλοί συγκρίνουν την επίδραση του έργου του με την επίδραση που είχε ο Μεγάλος Ανατολικός του Εμπειρίκου. Είναι ίσως από τους λιγότερο γνωστούς (στο ευρύ κοινό) συγγραφείς της γενιάς του. Κοιτάζοντας την πορεία της ζωής του δεν μπορείς παρά να του αποδώσεις (και δικαιωματικά) τον του πολίτη του κόσμου. Μην πάει όμως ο νους σας σε cosmopolital καταστάσεις. Όταν λέμε (κοσμο)πολίτη αναφερόμαστε σε, φτώχεια, ταλαιπωρίες, "προβλήματα" με την κάθε είδους εξουσία και πολλές φορές σε αυτό που οι καθώς πρέπει ονομάζουν αλητεία. Από την Αθήνα (όπου γεννήθηκε), στα καράβια που μπαρκάρισε μαζί τους το 1961, και μετά στην Γαλλία του 68, την Αμέρικα και την Αφρική με ενδιάμεσο σταθμό την Γερμανία. Επιστροφή στην πατρίδα, πέρασμα από το Κρανίδι Πελοποννήσου και μετά στην πανέμορφη Άνω Χώρα της Σύρου. Με το πολυεπιδραστικό του έργο του να καλύπτει χρονικά πάνω από τέσσερις δεκαετίας ο Τέος Ρόμβος αποφάσισε στα μέσα του περασμένου Φλεβάρη να "ελευθερώσει" στο δίκτυο όλο του το έργο. Επισκεφτείτε το ιστολόγιό του και απολαύστε κείμενα, απόψεις και βίντεο από όλη την διαδρομή του συγγραφέα. Εμείς επιλέξαμε για σήμερα το "Τρία Φεγγάρια στην Πλατεία". (διαβάστε το ή κατεβάστε το ολόκληρο εδώ) Τα υπόλοιπα τα αφήνουμε σε εσάς να τα ανακαλύψετε. (http://romvos.wordpress.com)

--------------ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ-----------
Τη νύχτα εκείνη που καίγονταν τα Εξάρχεια, με πρόσωπα βγαλμένα από φλαμανδικούς πίνακες με λιγοστούς φωτισμούς σε απαλό κίτρινο χρώμα, με μάτια γάτων που βλέπανε στο σκοτάδι, με τον πόθο και το πάθος της ανατροπής στο αίμα, στην ψυχή, στο μυαλό και στα χέρια, γυρνάγανε οι σκιές μας στα αναχώματα και στα οδοφράγματα που είχαμε στήσει τη μέρα και απωθούσαμε τους οργανωμένους που έρχονταν να χαλάσουν... Και κάθε νύχτα καιγότανε η πλατεία με τα μεθύσια, τις ξέφρενες συζητήσεις, τις ασυναρτησίες, τους έρωτες, τις φωνές, τους τσακωμούς, τους ντενεκέδες των σκουπιδιών που κυλάγανε στην κατηφοριά, τα άδεια μπουκάλια που σπάγανε με εκκωφαντικό θόρυβο στους τοίχους των κοιμισμένων πολυκατοικιών, τα εκατό που φτάνανε και κάνανε απειλητικούς κύκλους σαν καρχαρίες γύρω στην πλατεία, κοιτάζοντας προκλητικά κι εκείνοι κι εμείς, ένα παιχνίδι με κλέφτες και αστυνόμους.[...]

Friday, 5 August 2011

Βασίλης Ραφαηλίδης: περί των επαναστατικών κινημάτων και του τέλους του καπιταλισμού

Τις τελευταίες ημέρες ακούγοντας (θέλοντας και μη αφού όπου και να πας αυτά ακούς) για την κρίση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, μας έρχεται στο μυαλό το εξής απόσπασμα από το βιβλίο του Ραφαηλίδη με τίτλο "Επαναστατικά και Απελευθερωτικά Κινήματα":

"...Ούτως ή άλλως είναι (ο κομουνισμός) ο νόμιμος διάδοχος του καπιταλισμού. Που, όπως όλα, κάποτε θα πεθάνει κι αυτός. Είτε σε δυστύχημα (μη αναστρέψιμη μεγάλη οικονομική κρίση), είτε με ευθανασία (επανάσταση), είτε από γήρας. Όπως και να πεθάνει όμως,το σίγουρο είναι πως θα πεθάνει. Όλοι ευχόμαστε να πεθάνει, όσο γίνεται πιο ήσυχα. Αν μάλιστα αυτοκτονήσει από τύψεις, τόσο καλύτερο για όλους μας. Αλλά που τέτοια ευαισθησία Άλλωστε, το απαγορεύει και ο καλός του σύμμαχος, ο κατεστημένος και ιδρυματικός χριστιανισμός...."

Λέτε τελικά το δυστύχημα να είναι κοντά??? ¨Η τελικά θα τον σώσουν οι καλοί γιατροί (χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αγορές) και λοιποί συγγενής?? Αλήθεια τώρα που μιλήσαμε για γιατρειές τέτοιου τύπου έχουμε μια απορία. Γιατί σε όλον τον κόσμο οι δικτάτορες, οι άκρα πιστεύοντες τον φιλελευθερισμό (που συνήθως είναι συνδεδεμένος με τον καπιταλισμό) χρησιμοποιούν εκφράσεις και ατάκες για ασθενής, γιατρειές, επείγοντα περιστατικά κλπ??? Τι να πρωτοθυμηθούμε?? Τον Παπαδόπουλο??? Τον Παπανδρέου (νύν και πρώην), τους Ευρωπαίους "σωτήρες" μας?? Τους Αμερικάνους όταν πρόκειται να "αποδώσουν δικαιοσύνη" σε κάποια γωνιά του πλανήτη?? Τέλος πάντων. Ας γυρίσουμε στον Ραφαηλίδη.

Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς μαζί του ή όχι, αν ανήκει στον ίδιο πολιτικό διάδρομο ή είναι στο απέναντι κτήριο, δεν μπορεί παρά να θαυμάσει τον τρόπο γραφής του και το πως χειρίζεται τις λέξεις. Στο βιβλίο (αυτό) επιχειρεί μια σύντομη καταγραφή των επαναστατικών κινημάτων ανά τον κόσμο, από τον θάνατο του Στάλιν μέχρι και το τέλος του "υπαρκτού σοσιαλισμού" το 1991. Μέσα στις σελίδες του περνούν προσωπικότητες, επαναστάσεις και χώρες όπως : Κάστρο, Γκεβάρα και Κούβα, Αλιέντε και Χιλή, Μπολιβάρ και Σαν Μαρτίν, Χρουτσώφ Αμέρικα και Βιετνάμ, Λιβύρη Καντάφι, Αλγερία και Πάμπλο κ.α.

Μετά και τα γεγονότα των τελευταίων μηνών σε Αλγερία, Λιβύη και Αίγυπτο έχει τεράστιο ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς για το πως αντιμετώπιζε ο Ραφαηλίδης και πολλοί άλλοι την Επανάσταση π.χ του Καντάφι πριν 15 περίπου χρόνια. Τι έλεγε ο περισσότερος κόσμος και που τελικά κατέληξε η ιστορία (αν κατέληξε τελικά κάπου και αν αυτό το κάπου είναι το τώρα). Διαβάστε και θυμηθείτε τις αντιδράσεις πολλών επαναστατημένων ανθρώπων τον καιρό που ο Καντάφι απαλλοτρίωνε τις ιδιοκτησίες των Αμερικάνικων και Αγγλικών εταιριών στην Λιβύη και συγκρίνετέ τες με τις αντιδράσεις της ίδιας κοπής ανθρώπων τους τελευταίους μήνες και από την στιγμή που ξεκίνησε η επανάσταση του λαού της Λιβύης. Και όλα αυτά σε μια χώρα που όπως πολύ σωστά γράφει ο Ραφαηλίδης "..Μέχρι το τέλος του περασμένου (εικοστού) αιώνα κανείς δεν είχε ακούσει να γίνεται λόγος για αυτή την χώρα που λέγεται Λιβύη.."

Θα μπορούσαμε να γράψουμε και να συζητήσουμε πολλά ακόμη για το βιβλίο του Ραφαηλίδη. Όμως καλύτερα να μείνουμε στα λίγα και όποιοι θέλουν ας επιστρέψουν ή να γνωρίσουν τις σελίδες του. Περισσότερα επί χάρτου λοιπόν.

Saturday, 16 July 2011

Ρεμπέτικο- Ένα Γαλλικό κόμικ για μια Ελληνική μουσική!!

Πόσο περίεργο είναι να διαβάζεις ένα κομικ για το ρεμπέτικο γραμμένο από έναν Γάλλο?? Αλήθεια πώς μπορεί να αποδώσει την ατμόσφαιρα της χρυσής εποχής του ρεμπέτικου ένας ξένος ο οποίος δεν είναι και μουσικόλόγος?? Ο David Prudhomme μας μεταφέρει στο 1936, σε μια περίεργη και ταραγμένη περίοδο της ελληνικής ιστορίας και μας διηγείται την ζωή των ρεμπετών. Το κόμικ του Prudhomme μπορεί να μην είναι μια αναλυτική παρουσίαση του ρεμπέτικου αλλά καταφέρνει να μας βάλει στην ατμόσφαιρα της εποχής δίνοντάς μας παράλληλα και αρκετά στοιχεία της ιστορίας του. Παρακολουθώντας μια μέρα από την ζωή τεσσάρων μουσικών της εποχής (με ονόματα όχι τυχαία επιλεγμένα Μάρκος, Σταύρος, Μπάτης και Μπέμπα) ταξιδεύουμε στον κόσμο του μπαγλαμά, των καταγωγίων και των διώξεων του ρεμπέτικου από το καθεστώς Μεταξά (διότι σύμφωνα με την "φιλοσοφία" του Τρίτου Πολιτισμού όπως την αποκαλούσε η δικτατορία του Μεταξά, η χώρα "βαδίζει προς την δύση" και το ρεμπέτικο δεν ήταν στοιχείο συνοδοιπορίας). Μέσα στις σελίδες και τα σχέδιο του Prudhomme βλέπουμε την διασκέδαση των ανθρώπων αυτών, με τα μπουζούκια, τις φασαρίες, τις απαγορευμένες ουσίες και φυσικά τους σμπίρους (χωροφύλακες του καθεστώτος Μεταξά) τους τεκέδες, την ιδιότυπη γλώσσα και τις γυναίκες.

Ο Prudhomme δημιούργησε το κόμικ εμπνευσμένος από το βιβλίο της Γκέιλ Χολστ "Ο δρόμος του ρεμπέτικου". Ο ίδιος σημειώνει και μας προειδοποιεί "...Έλληνας δεν είμαι, ούτε μουσικός και ούτε καν καπνίζω...". Παρόλα αυτά μια χαρά τα κατάφερε με το Rembetiko του!!

Wednesday, 19 January 2011

Δηματάτης Ντίνος: 25 χρόνια ελληνικού ροκ!!

Καιρό είχαμε να συζητήσουμε για κάποιο βιβλίο. Η αλήθεια είναι ότι σας έχουμε συνηθίσει σε θέματα γύρω από την ελληνική (αγγλόφωνη κυρίως) μουσική σκηνή και το εγχώριο ροκ. Ε..Λέμε να μην ξεφύγουμε και πολύ από τις συνήθειες μας και να παρουσιάσουμε ένα βιβλίο που πρέπει να μελετήσει ο καθένας που ενδιαφέρεται για τα εγχώρια μουσικά δρώμενα. Μιλάμε για το βιβλίο "25 χρόνια ελληνικού ροκ" του Ντίνου Δηματάκη. O Δηματάκης, δικηγόρος στο επάγγελμα, είναι παλιός μουσικογραφιάς της Θεσσαλονίκης ενώ έχει περάσει και απο το ραδιόφωνο με την εκπομπη "Στην άκρη της βελόνας", η οποία είχε αναδειχθεί στα τέλη της δεκαετίας του 80, από το περιοδικό "Ποπ&Ροκ", ανάμεσα στις καλύτερες μουσικές εκμπομπές.

Το βιβλίο επιχειρεί μια αναδρομή και μια παρουσίαση της πορείας του ελληνικού ροκ από τα μέσα της δεκαετίας του 60 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80. Στις σελίδες του μπορεί να βρεί κανείς στοιχεία από τους forminx και τους Aphrodite's Child, μέχρι τους Socrates, τους Poll και τους (πιο) σύγχρονους Last Drive και Panx Romana. Μπορεί κανείς να μελετήσει την δισκογραφία των κυριότερων συγκροτημάτων αλλά και μεμονωμένων καλλιτεχνών τριών δεκαετιών (60,70 και 80). Γίνεται αναφορά στα μουσικά περιοδικά εκείνων των εποχών αλλά και μια μικρή καταγραφή των ανθρώπων που επηρέσαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα μουσικά πράγματα στην χώρα ,χωρίς φυσικά να ξεχνάμε και το φωτογραφικό υλικό που παρουσιάζει ο Δηματάκης. Όπως σε κάθε βιβλίο ιστορικού περιεχομένου έτσι και στο "25 χρόνια ελληνικού ροκ" υπάρχουν μικρές παραλήψεις και λαθάκια χωρίς όμως να μειώνεται στο ελάχιστο η σημαντικότητα του βιβλίου. Επίσης μην αναμένετε να διαβάσετε μόνο για ροκ συγκροτήμτα αλλά θα βρείτε και πολλές αναφορές σε ποπ καταστάσεις αλλά και σε αυτό που ονομάστηκε κάποια στιγμή "μοντέρνο ελληνικό τραγούδι". Εμείς το απολαύσαμε και το συνιστούμε ενεπιφύλακτα σε όλους όσοι επιθυμούν να μελετήσουν το θέμα "ελληνικό ροκ".


Wednesday, 3 November 2010

Ο καλός Στρατιώτης Σβεϊκ, η ελευθερία και οι σοσιαλιστές!!!

"...Αργότερα στο ψυχιατρείο ο Σβεϊκ μιλούσε και έλεγε καλά λόγια για τον εαυτό του και για τους άλλους τρόφιμους.
- Λευτεριά. Κάνεις ότι σου καπνίσει χωρίς να δώσεις λογαριαμό σε κανένα. Κυλιέσαι, ουρλιάζεις, ξεγνυμνώνεσαι,παραμιλάς, δαγκώνεις, χτυπάς και τέτοια. Αν όλα αυτά κάποιος τα έκανε στο δρόμο θα΄ταν περίεργα και παράξενα και τρελά. Στο ψυχιατρείο θεωρούνται πολύ φυσικά. Ούτε..ούτε στα όνειρά τους οι σοσιαλιστές είδαν τέτοιου είδους λευτεριά. Μπορεί να έισαι ο Θεός, διάβολος, Παναγιά, Πάππας,Ναπολέοντας, Βασιλιάς, Αυτοκράτορας, Άγιος...Είναι γιομάτος ο παράδεισος από όλους αυτούς και απόλες τις ιδέες. Την πιο μεγάλη φασαρία κάει ένας φιλαράκος που λέει ότι είναι ο δεκάξι τόμος της Μγάλης Εγκυκλοπαίδειας. Έχει πλάκα ο άνθρωπος. Από τον καθένα ζητάει να βρει την λέξη "ραπτομηχανή". Αλήθεια το λέω ότι και αν κάνει κάποιος εδώ μέσα είναι καλώς καμωμένο....."
-----------------------------
Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάροσλαβ Χάσεκ Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ (Švejk). Ο Χάσεκ(1883 - 1923) ήταν Τσέχος σατιρικός συγγραφέας. Ευτύχησε να ζήσει στην Πράγα σε μια επόχή που αυτή ήταν κέντρο λογοτεχνίας με γνωστά ονόματα όπως ο Φραντς Κάφκα και ο Μαξ Μπροντ. Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ αποτελεί αντίδραση στα γεγονότα του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και αναφέρεται στην ιστορία ενός απλού και ασήμαντου ανθρώπου που προσπαθεί να ξεφύγει από τον στρατό. Η σχολαστική πραγματοποίηση των στρατιωτικών εντολών αποκαλύπτει τον παραλογισμό και την γελοιότητα του συστήματος. Θεωρείται κλασσικό αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και βρίσκεται συχνά μέσα σε καταλόγους των 100 καλύτερων βιβλίων. Το έργο αυτό ,που έγινε εθνικό μνημείο λόγου για τους Τσέχους πατριώτες, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ αφού ο Χάσεκ πέθανε το 1923 πριν το τελειώσει. Διαβάστε το και βρείτε ομοιότητες με την σημερινή πραγματικότητα. Αλήθεια γιατί ορισμένα πράγματα, όπως η γελοιότητα του συστήματος, δεν αλλάζουν ποτέ?? Η απάντηση δική σας!!! Όσο για το απόσπασμα?? Τυχαίο??? Και οι παραληλησμοί δικοί σας επίσης.

Friday, 27 February 2009

Περί jazz και όχι μόνο....

Αλήθεια όταν διαβάζετε ένα κείμενο με θέμα το αγαπημένο σας είδος μουσικής, είτε αυτό είναι δισκοκριτική είτε παρουσίαση κάποιου καλλιτέχνη, καταλαβαίνετε τα πάντα? Μπορείτε να ακολουθήσετε τις ειδικές αναφορές του συγγραφέα του κειμένου?? (παίρνουμε την περίπτωση που ο υπογράφων το κείμενο είναι και γνώστης του αντικειμένου που σχολιάζει). Πόσες φορές δεν αναρωτηθήκατε που τα ξέρει ο άνθρωπος όλα αυτά???. Τώρα θα πείτε ότι στην εποχή στο διαδικτύου δεν υπάρχει πληροφορία που να μην μπορεί να γίνει κτήμα μας. Όμως στην εποχή της υπερπληροφόρησης και των δισεκατομμυρίων άρθρων επί παντός επιστητού, το πρόβλημα έχει μετατεθεί από την εύρεση της πληροφορίας στην αξιολόγησή της. Πράγμα που τις περισσότερες φορές είναι αρκετά δύσκολο και απαιτεί διάθεση και χρόνο για περαιτέρω έρευνα και σίγουρα την ύπαρξη κάποιων πηγών που αντικειμενικά αποτελούν τις αναφορές βάσεις (όσο αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν έτσι). Στο γιουσουρούμ εκτός της ελληνικής αγγλόφωνης σκηνής αρέσουν όπως έχουμε πει και άλλά είδη, χωρίς να είμαστε τελικά σίγουροι ότι υπάρχουν διαχωριστικές ταμπέλες και μάλιστα πληθώρα τέτοιων στον κόσμο της μουσικής. Εντάξει, άλλο το ροκ και άλλο το ρεμπέτικο αλλά όταν οι ταμπέλες γίνονται αναρίθμητες και τα όρια δυσδιάκριτα και πολλές φορές «ακαταλαβίστικα» ή στην χειρότερη των περιπτώσεων αντικείμενο διαμάχης περί της ανακάλυψης τους τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Ένα είδος μουσικής που πυκνά συχνά ακούγεται εδώ στο γιουσουρούμ είναι και η jazz. Ναι, εκείνος ο περίεργος συνδυασμός διαφορετικών και περίεργων μελωδιών (με την έννοια που εμείς στην δύση αντιλαμβανόμαστε την μελωδία και την αρμονία) και τις περισσότερες φορές «τεμπέλικων» και «γερασμένων» ρυθμών (όπως πολλοί αποκαλούν τους jazz ήχους). Πριν χρόνια όταν αναζητούσαμε πληροφορίες για το τι εστί jazz, για τα πως και για τα γιατί είχαμε την τύχη να πέσουμε πάνω σε ένα εξαιρετικό βιβλίο από έναν πραγματικό γνώστη του είδους όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια όταν και αναζητήσαμε πληροφορίες για συγγραφέα και βιβλίο. Πρόκειται για το βιβλίο «Τζαζ» του Marshall W. Stearns. Ένα βιβλίο για το οποίο ο Λουις Άρμοστρονγκ είπε «Φίλε, τούτο το βιβλίο λέει την πραγματική ιστορία της τζαζ από την Αφρική κάτω, μέχρι σήμερα», ενώ ο μεγάλος Ντιούκ Έλιγκτον «Πρόκειται για τη βασική ιστορία της τζαζ που όλοι περιμέναμε...σαν εισαγωγή στο θέμα αυτό, για τον νοήμονα αναγνώστη, είναι αξεπέραστη». Και όταν δύο θρύλοι της τζαζ (και όχι μόνο) μιλάνε έτσι για ένα βιβλίο τότε δεν μπορούμε παρά να το κατατάξουμε στα αξιόλογα και αξιόπιστα του είδους.

Στο οπισθόφυλλο ένα κείμενο που τα λέει όλα «Ο Μάρσαλ Στερνς εξιστορεί συστηματικά και αντικειμενικά την ιστορία της τζαζ, από τις ρίζες της στην Αφρική και τις Δυτικές Ινδίες μέχρι τη διαμόρφωσή της σε τέχνη η οποία αφού επηρέασε τον αμερικανικό πολιτισμό, εξαπλώθηκε σ' όλες τις γωνιές του κόσμου. Ασχολείται διεισδυτικά με τις λιγότερο γνωστές απαρχές της, την ανάμειξη δηλαδή της μουσικής κληρονομιάς του Αφρικανού μαύρου και των στοιχείων της ευρωπαϊκής μουσικής που συνάντησε κατά την άφιξή του στο Νέο Κόσμο. Περιγράφει τη γέννηση της τζαζ στη Νέα Ορλεάνη, την καταγωγή των τραγουδιών της δουλειάς, τα σπιρίτσουαλ, τα μπλουζ, τα μίνστρελ, την εποχή του σουίγκ, την αφρο-κουβανέζικη επίδραση, την εμφάνιση του μποπ και τις μεταγενέστερες εξελίξεις. Αναλύει τις διαφορές των στιλ όπως αναπτύχθηκαν στα μεγάλα κέντρα της τζαζ, το Σικάγο, τη Νέα Υόρκη, το Σαιντ Λούις και το Κάνσας Σίτι και ακολουθεί την πορεία και την εξέλιξή της μέχρι την παγκόσμια διάδοση και εμπορικοποίησή της. Τα κεφάλαια που αναφέρονται σε πιο τεχνικά μουσικολογικά θέματα, είναι γραμμένα με απλότητα και σαφήνεια και είναι κατανοητά και από τους ειδικούς όσο και από τους απλούς αναγνώστες. Οι μεγάλες προσωπικότητες της τζαζ οι οποίες συνέβαλαν δημιουργικά στην εξέλιξή της, τοποθετούνται κατά το βαθμό που την επηρέασαν με αντικειμενική αξιολόγηση και ακριβείς χαρακτηρισμούς. Το βιβλίο αυτό είναι το βασικό έργο για την τζαζ και είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιων ερευνών στις πηγές και μελετών σε όλες τις περιοχές που σχετίζονται με την τζαζ και τους δημιουργούς της».

Ο Μάρσαλ Στερνς γεννήθηκε στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης το 1908 και πέθανε το 1966. Αφού σπούδασε νομικά στο Χάρβαρντ, συνέχισε με κάτι που του άρεσε περισσότερο. Λογοτεχνία στο Γέηλ. Υπήρξε καθηγητής αγγλικής λογοτεχνίας σε πολλά πανεπιστήμια τς Αμέρικα, ενώ δίδαξε και ιστορία της τζαζ στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Το 1956 εκδίδεται το βιβλίο του «the story of jazz” για το οποία τα είπαμε πριν, ενώ λίγο πριν το 1952 είχε ιδρύσει το πρώτο και σπουδαιότερο «Ινστιτούτο σπουδών της Τζαζ». Ένα ινστιτούτο με ένα πλούσιο αρχείο γεμάτο από μουσικά όργανα, παλιούς δίσκους, δημοσιεύσεις και ντοκουμέντα που αφορούν στην ιστορία της τζαζ. Ενώ το περιοδικό Journal of Jazz Studies πρωτοκυκλοφόρησε (1973) από τις εκδόσεις του ινστιτούτου.

Αυτά προς το παρόν για την ιστορία της τζαζ. Καλό τριήμερο να έχουμε. Σας αφήνουμε με λίγο swing μέρες που είναι (από την ταινία swing kids).