Το τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για δοσοληψίες και δωροδοκίες σχετιζόμενες με τα σκάνδαλα που ταράζουν την όποια πολιτική και μη ζωή της χώρας. Και ως συνήθως όλοι μας δηλώνουμε έκπληκτοι που γίνονται αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα. Τώρα το γεγονός του ότι όλοι μας τα ψιθυρίζαμε φωναχτά στις παρέες μας είναι άλλο θέμα. Σαν την υπόθεση του ντόπινγκ. Όλοι μας πριν την δημοσιοποίηση-επισημοποίηση του γεγονότος λέγαμε "δεν είναι δυνατόν ο Χ. να κάνει αυτές τις επιδόσεις. Σίγουρα παίρνει ντόπα. Καλά δεν βλέπεις πως έχει γίνει?? Από τι λες να είναι????" Όμως όταν το θέμα δημοσιοποιήθηκε και στοιχειοποιήθηκε κανείς δεν ήξερε τίποτα. Έτσι και τώρα. Κανείς δεν γνώριζε και δεν γνωρίζει το παραμικρό για τις κάτω του τραπεζιού και τις γκρίζες δοσοληψίες επιχειρηματιών,αξιωματούχων,πολιτικών κλπ. Και μπορεί όλοι μας (και σωστά) να υποστηρίζουμε ότι τέτοιες καταστάσεις δεν έχουν χρώμα και πατρίδα αλλά για σκεφθείτε και αυτό που μας λέει ο κ. ΚΟΫΝΕΡ...
" Όταν ο κ. Κ έτυχε να μιλήσει σε μια συντροφιά της εποχής του για την καθερή γνώση ανάφερε ότι αυτήν μπορεί να την αποκτήσει κανείς μονάχα σαν καταπολεμίσει την δωροδοκία. Ρώτησαν τότε μερικοί τον κ. Κ. πάνω στην κουβέντα τι είναι εκείνο που χαρακτηρίζει τη δωροδοκία. Το χρήμα αποκρίθηκε γρήγορα ο κ. Κ. Τότε όλοι απόρησαν κι άρχισαν τα α! και τα ου!, μερικοί μάλιστα κούνησαν το κεφάλι τους αγανακτισμένοι. Αυτό δείχνει ότι όλοι περίμεναν να ακούσουν κάτι πιο ραφινάτο. Κι έτσι ομολόγησαν την επιθυμία τους: ότι δηλαδή θα ήθελαν αυτοί που δωροδοκούνται να δωροδοκούνται με κάτι ραφινάτο, πνευματικό κσι ότι δεν θα ήθελαν να κατηγορήσουν κάποιον που δωροδοκήθηκε ότι του λείπει το μυαλό.
Λένε ότι πολλοί δωροδοκούνται με τιμές και αξιώματα, που θα πεί: όχι με λεφτά. Και ενώ παίρνουν πίσω τα λεφτά από ανθρώπους που αποδείχτηκε ότι τα καταχράστηκαν, εκείνους που το ίδιο καταχρηστικά δέχτηκαν τιμές και αξιώματα δεν τους πειράζουν.
Για αυτό και πολλοί που κατηγορήθηκαν ότι είναι εκμεταλλευτές προτιμούν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι πήραν τα λεφτά για να μπορέσουν να κυβερνήσουν, αντί να κατηγορηθούν ότι κυβέρνησαν για να αποκτήσουν λεφτά. Ωστόσο ακόμα και εκεί όπου υο χρήμα ταυτίζεται με την εξουσία, η εξουσία δεν είναι κάτι που μπορεί να δικαιολογήσει την λήστεία. "
* Η παραπάνω ιστορία είναι απο το βίβλίο του Μπ. Μπρέχτ "Οι Ιστορίες του κ. ΚΟΫΝΕΡ". Οι Ιστορίες αυτές άρχισαν να γράφονται το 1927 και τέλειωσαν στις αρχές της δεκαετίας του '50, λίγο πριν από το θάνατο του συγγραφέα. Είναι μικρά αλλά λαμπρά δείγματα πεζού λόγου, που αποτυπώνουν πυκνά και την κοινωνική κριτική του Μπρεχτ, αλλά και την ηθική του διδαχή. Ο ήρωάς τους είναι πολυσήμαντος: το όνομά του (Keuner) πλησιάζει υπαινικτικά τη λέξη Keiner (κανένας), και διεκδικεί σχεδόν τη διαχρονική διάσταση του ομηρικού "ούτις", ενώ όπου συντομογραφείται (κύριος Κ.), γίνεται αντίποδας του ομώνυμου ήρωα της καφκικής Δίκης. Και όπως συμβαίνει με τις ιστορίες που μας ¨διηγούνται¨ οι μεγάλοι (χωρίς εισαγωγικά) συγγραφείς και στοχαστές είναι διαχρονικές. Αναζητήστε το βιβλίο (με την προσιτή τιμή!!) και απολάυστε τον κ. Κ στις αφηγήσεις του.Κάλό σας βράδυ.
Πλέον η διαδικασία είναι γνωστή...Μετά από τις εμφανίσεις των συγκροτημάτων εδώ στην Indie σκηνή του γιουσουρούμ επιδιώκουμε μια συζήτηση μαζί τους, τόσο για να μάθουμε περισσότερα για αυτούς αλλά και να ακούσουμε τις απόψεις του σχετικά με την ελληνική ανεξάρτητη μουσική πραγματικότητα και όχι μόνο. Έτσι μετά την εμφάνιση των Vello Leafεδώ στο γιουσουρούμ, με την οποία μας ταξίδευσαν και μας μάγεψαν, είχαμε μαζί τους μια φιλική και συνάμα ενδιαφέρουσα συζήτηση...Διαβάστε τι μας είπαν και εδώ είμαστε για τα περαιτέρω.
1.Πείτε μας τα πάντα για το όνομά σας (τι σημαίνει πως προέκυψε κλπ), καθώς και για αυτό το Χανιά, Πάτρα, Θεσσαλονίκη, που υπάρχει στην σελίδα σας στο myspace...
Vello Leaf είναι το δεύτερο μας όνομα που σηματοδότησε, ουσιαστικά, μία νέα περίοδο στο γκρουπ (μέχρι το 2006 λογόμασταν deep.insight). H λέξη Vello προκύπτει σαν συνδιασμός των λέξεων Velvet και Mellow. Πιστεύουμε, δηλαδή, ότι το "Vello Leaf" εκτός από εύηχο, σαν όνομα δίνει μία πρώτη γεύση για τον ήχο μας στον ακροατή και από κει και πέρα παντρεύει και κάποια πιο "εσωτερικά" χαρακτηριστικά του γκρουπ.Από το 2003, ζούμε ο καθένας σε διαφορετική πόλη λόγω φοιτητικών υποχρεώσεων, δουλειάς κτλ. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε σταθεροποιηθεί σε αυτό το "Χανιά, Πάτρα, Θεσσαλονίκη", ωστόσο είχαμε περάσματα και από Αθήνα, Ρέθυμνο, ενώ υπήρξε περίοδος που ήμασταν σε 5 διαφορετικές πόλεις.
2.Πόσο δύσκολο είναι για ένα συγκρότημα όταν τα μέλη του βρίσκονται διασκορπισμένα στις τέσσερις γωνιές της χώρας?
Ουσιαστικά, έχουμε "ξεχάσει" πως είναι να βρισκόμαστε όλο το χρόνο στην ίδια πόλη, στην ίδια γειτονιά όπως ήμασταν το 1999 και να κάνουμε πρόβες κάθε μέρα. Έχουμε συχνές μετακινήσεις, βέβαια, και σε περιόδους διακοπών βρισκόμαστε όλοι στα Χανιά, αλλά και στο ενδιάμεσο είμαστε σε διαρκή επικοινωνία κυρίως μέσω internet, ανταλλάσσουμε ηχογραφήσεις, συζητάμε και δουλεύουμε από απόσταση. Σίγουρα δεν είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος, ωστόσο ατομικά μας έχει βοηθήσει σε αρκετά πράγματα, και ένας λόγος είναι ότι στην καθημερινότητα μας δεχόμαστε διαφορετικά ερεθίσματα, αφού ζούμε σε διαφορετικές πόλεις.
3.Όπως μας έχετε πει «το Morning Star έχει ηχογραφηθεί σε 5 πόλεις, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...». Είμαστε όλοι αυτιά για την ιστορία του.... Το μεγαλύτερο μέρος του pre-production κι ένα μεγάλο μέρος των ηχογραφήσεων έγινε στα Χανιά, οι πρώτες ηχογραφήσεις ξεκίνησαν από το Ρέθυμνο στο Studio του τμήματος Μουσικής Τεχνολογίας και Ακουστικής, σε Πάτρα και Θεσσαλονίκη έγιναν κάποιες συμπληρωματικές ηχογραφήσεις (όπως αυτές των guest του CD), ενώ η παραγωγή και το δέσιμο όλων αυτών έγινε στην Αθήνα. Βγάζοντας έξω το pre-production, δουλεύαμε πάνω στο "Morning Star" περίπου 12 μήνες... εκείνη τη χρονιά ήμασταν πραγματικά από πόλη σε πόλη.
4.Art rock, dream pop, melodic rock, indie, alternative, experimental... Τελικά υπάρχουν ταμπέλες και όρια στον κόσμο της μουσικής και της τέχνης γενικότερα?? Οι "ταμπέλες" δίνουν μία πρώτη εικόνα (κάποιες φορές και λανθασμένη) του τι μπορεί να περιμένει κάποιος από ένα δίσκο, ένα πίνακα ζωγραφικής, μία ταινία. Σίγουρα, δεν υπάρχουν όρια, και αυτό κάνει πιο δύσκολη την όποια κατηγοριοποίηση...
5.Ποια ήταν τα ακούσματά σας ως μαθητές και έφηβοι, και πόσο έχουν (αν έχουν) αλλάξει αυτά τα τελευταία χρόνια. Δε θα λέγαμε ακριβώς ότι έχουν αλλάξει, όσο ότι εξελίσσονται. Ως έφηβοι, σε μία επαρχιακή πόλη όπως τα Χανιά, δεν είχαμε πρόσβαση σε τόσο διαφορετικά ακούσματα. Σήμερα, υπάρχουν νέα δεδομένα, καθένας μπορεί -μέσω internet- να παρακολουθεί σκηνές ή και μεμονωμένα γκρουπ που στο παρελθόν δε θα έβρισκε ποτέ σε (ένα πολύ ενημερωμένο) επαρχιακό δισκάδικο.
6.Ποιος ήταν ο τελευταίος δίσκος που αγοράσατε?? Sigur rós - með suð í eyrum við spilum endalaust
7.Ας επανέλθουμε στο Morning Star. Διανέμεται από την “Insight Room” μια DIY εταιρεία (με έδρα τα Χανιά αν δεν κάνω λάθος). Η εταιρεία δημιουργήθηκε μόνο για τις ανάγκες των Vello Leaf ή δίνει/πρόκειται να δώσει στέγη και σε άλλα μουσικά σχήματα? Η "Insight Room" είναι ουσιαστικά μία ομάδα παραγωγής με διάφορες καλλιτεχνικές δράσεις που προυπήρχε του "Morning Star". Η κυκλοφορία του CD ήταν το πρώτο "άνοιγμα" προς τα έξω, και αυτό που της έδωσε και την έννοια του DIY Label. Υπάρχουν πολλά πράγματα που θέλουμε να κάνουμε μέσα από την Insight Room. Υπάρχουν προτάσεις που αφορούν το μουσικό κομμάτι και έχουν γίνει επαφές με κάποια γκρουπ, αλλά πέρα από αυτό γίνονται δουλειές πάνω στο οπτικό κομμάτι (ταινίες μικρού μήκους, video clip κτλ).
8.Πότε να περιμένουμε το επόμενο άλμπουμ σας? Υπάρχει η σκέψη της «μεταγραφής» σε κάποια «μεγαλύτερη» δισκογραφική εταιρεία?Το καινούργιο CD -με κάθε επιφύλαξη- υπολογίζουμε ότι θα είναι έτοιμο κάπου στο δεύτερο μισό του 2009. Το θέμα της εταιρείας είναι κάτι που θα το δούμε στην πορεία, δεδομένου ότι υπάρχουν κάποιες προτάσεις, αλλά ξεκινώντας από το ότι θέλουμε να έχουμε τον απόλυτο έλεγχο της μουσικής μας, συν το ότι την παραγωγή την αναλαμβάνουμε μόνοι μας, οι απαιτήσεις μας στο θέμα της δισκογραφικής είναι πολύ συγκεκριμένες.
9.Από το 1999 όταν και δημιουργηθήκατε ως Deep.insight, μέχρι και το 2006 που μετονομαστήκατε σε Vello Leaf τι (άλλο εκτός από την ονομασία σας) έχει αλλάξει? Ουσιαστικά, επιχειρήσαμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Η αλήθεια είναι ότι ως deep.insight σαν γκρουπ είχαμε μία πιο κλασική σύνθεση και με την οποία είχαμε σκοπό να κάνουμε αυτό το "βήμα παραπέρα" με την επανακυκλοφορία του distorted.images το 2004 και προγραμματίζοντας κάποια live που έγιναν στην Κρήτη (και κάποια σε Αθήνα, Πάτρα, Θεσσαλονίκη που ακυρώθηκαν λόγω αποχώρησης της Άρτεμις που τραγουδούσε εκείνη την περίοδο). Από εκείνο το σημείο, λοιπόν, αλλάξαμε πλάνο, επικεντρωθήκαμε πολύ περισσότερο στο studio και σε κάποια soundtrack για θεατρικές παραστάσεις, αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε ευρύτερα τη μουσική μας, αρχίσαμε να συνεργαζόμαστε με φίλους μουσικούς, σκηνοθέτες και γενικότερα είδαμε πιο ανοιχτά την έννοια του γκρουπ.
10.Ποια είναι η μουσική πραγματικότητα στην ιδιαίτερη πατρίδα σας τα Χανιά?? Υπάρχουν και άλλα αξιόλογα συγκροτήματα ή μεμονωμένοι καλλιτέχνες που (κατά την γνώμη σας) θα μας απασχολήσουν τα επόμενα χρόνια? Υπάρχουν πολλά καινούργια γκρουπ, και πάρα πολλά μαθητικά που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στο 3-ημερο two festival που διοργανώθηκε τον Ιούλιο στα Χανιά, τα οποία αν καταφέρουν να "βγουν" από τα Χανιά σίγουρα έχουν πολλά να προσφέρουν. Πολλά υποσχόμενοι καλλιτέχνες από Χανιά με παρουσία στα μουσικά δρώμενα είναι οι No Clear Mind, η Sophia (Night On Earth, Sanades) και η Alexandra McKay.
11.Για πείτε μας και για τα μουσικά στέκια της πόλης. Τόσος κόσμος κατεβαίνει κάθε χρόνο στα Χανιά, να μην του πείτε και που να πάει για να ακούσει καλή μουσική?? Αναλόγως και την εποχή, στα στενά της παλιάς πόλης υπάρχουν πολλά μπαρ (Fagotto, Συναγωγή κτλ) με μουσικές από jazz, chill-out μέχρι πιο rock καταστάσεις. Κατα καιρούς διοργανώνονται διάφορα ηλεκτρονικά πάρτι από γνωστές ομάδες της πόλης (το καλοκαίρι γίνονται κυρίως έξω από τα Χανιά), ενώ κλασικό στέκι αποτελεί το στενάκι των Δύο Λουξ, Ιπποπόταμος κτλ.
12.Το Morning Star θεωρήθηκε (και δικαίως) ένα από τα καλύτερα αλμπούμ του 2007. Υπήρχε αντίστοιχη εμπορική απήχηση ή τελικά στη Ελλάδα πολλοί αγαπάνε την indie σκηνή αλλά λίγοι αγοράζουν αυτά τα άλμπουμ? Αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, και είναι κάτι που έχουμε συζητήσει αρκετές φορές στα γνωστά δισκάδικα του χώρου. Πλέον, βρισκόμαστε σε ένα μεταβατικό στάδιο τόσο για τα δισκάδικα, όσο και για τις δισκογραφικές. Ο παραδοσιακός τρόπος διακίνησης της μουσικής περνάει μία κρίση και αυτό είναι ένα φαινόμενο που δεν αφορά μόνο την indie σκηνή. Όσον αφορά το "Morning Star", ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του, είχαν φύγει και τα 500 αντίτυπα, κάτι που αρχικά ήταν μάλλον ανέλπιστο.
13.Πώς είναι οι σχέσεις σας με τα υπόλοιπα σχήματα του (μουσικού) χώρου που κινήστε?? Έχουμε κάποιες καλές φιλίες, αλλά λόγω του ότι δεν κινούμαστε τόσο πολύ συναυλιακά και σαν γκρουπ δεν βρισκόμαστε σε μία πόλη δεν έχουμε τόσο πολλές επαγγελματικές σχέσεις, όσο κυρίως... φιλικές.
14.Ποιό από τα τραγούδια σας είναι το αγαπημένο σας “παιδί»??? Υπάρχει κάποιο τραγούδι άλλου καλλιτέχνη που θα θέλατε να είχατε γράψει εσείς?? Είναι ένα κομμάτι που γράφτηκε το 2003 και που ήταν στα πλάνα μας για το Morning Star, το παίζαμε σε live κτλ, αλλά λόγω της "ειδικής του βαρύτητας" τελικά έμεινε εκτός. Στις setlist το γράφουμε Spam και το προορίζουμε για το καινούργιο CD (ενδεχομένως με καινούργιο όνομα). Όσον αφορά το αν υπάρχει τραγούδι άλλου καλλιτέχνη που θα θέλαμε να έχουμε γράψει εμείς είναι μάλλον κάτι που δεν έχουμε σκεφτεί. Καθένας μας είναι πρωτίστως ακροατής, όλοι έχουμε τραγούδια που μας "αγγίζουν" παρα πολύ, δε θα άλλαζε κάτι μέσα μας αν τα είχαμε γράψει εμείς
15. Τέλος θα θέλαμε να μας πείτε για την πιο δυνατή στιγμή που βιώσατε ως μπάντα (είτε είναι σε ζωντανή σας εμφάνιση είτε όχι) καθώς και να μας δώσετε το τοπ5 (κατά την γνώμη σας) της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε μία μόνο στιγμή. Σίγουρα, μία από τις πιο δυνατές ήταν η συμμετοχή στη Yurovision '07 (του Vinyl Microstore). Ήταν η πρώτη μας εμφάνιση ως Vello Leaf και η πρώτη μας εμφάνιση στην Αθήνα (σε ένα χώρο όπως το Gagarin). Όσον αφορά το top5 της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής, παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια ότι βγαίνουν πολύ καλές δουλειές και αρκετά πιο "σύγχρονες" σε σχέση με το παρελθόν. Ωστόσο, η πραγματική αξία ενός δίσκου φαίνεται μόνο σε βάθος χρόνου οπότε θα αναφερθούμε σε δίσκους με τους οποίους μεγαλώσαμε και που αποτελούν αναμφισβήτητα σπουδαίο κομμάτι της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνή... έχουμε και λέμε, λοιπόν:
4 δίσκους για τους οποίους συμφωνούμε ομόφωνα: Στέρεο Νόβα - Βιταμίνα Τεκ Raining Pleasure – Nostalgia Ονειροπαγίδα - Μικρά Μυστικά Closer - In The Market και 3 extra: Ziggy Was - Unicorn Pan Bokomolech - Jet Lag Groove Machine - Fairy Tales From A Big City
Αυτά μας είπαν τα παιδιά..Ελπίζουμε να χαρήκατε και εσείς αυτά που διαβάσατε όσο και εμέις την κουβέντα μαζί τους.. Πριν σας αφήσουμε να ενημερώσουμε ότι οι Vello Leaf θα εμφανιστούν μαζί με τους Limusine και τους Plumerai στις 22 Νοεμβρίου στην Πάτρα στο Λιθογραφείο και στις 23 Νοεμβρίου στην Αθήνα στο Κύταρο. Τέλος δείτε ένα όμορφο βίντεο με το τραγούδι τους One Last tear (το οποίο μπορείτε να το ακούσετε και δίπλα στο τραγούδι της ανάρτησης). Καλό σας βράδυ και καλή σας ακρόαση...
Αρχές Σεπτέμβρη και λίγο μετά την μεγάλη επιστροφή από τις όποιες διακοπές μας διαβάσαμε και ακούσαμε για το πολυ-αναμενόμενο, πολυ-συζητημένο, πολυδιαφημισμένο πολύ -πείραμα στον επιταχυντή LHC (Large Hardon Collider) του CERN. Κάποιοι υποστήριξαν ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου, άλλοι ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας και ότι όλα είναι ελεγχόμενα. Πόσες και πόσες συζητήσεις δεν έγιναν σε τηλεοπτικές, ραδιοφωνικές εκπομπές για την θεολογική πλευρά του θέματος. Πόσο θα επηρεάσει το πείραμα και τα αποτελέσματά του τις όποιες θρησκευτικές αντιλήψεις μας για την γέννηση του σύμπαντος. Πόσοι και πόσοι σχετικοί και άσχετοι δεν παρέλασαν από κανάλια και σταθμούς αναλύοντας (σε βάθος πάντα) το πείραμα και τις θεωρίες δημιουργίας του σύμπαντος. Πόση μελάνι δεν αναλώθηκε σε άρθρα εφημερίδων. Ξαφνικά όλοι μας γίναμε πυρηνικοί φυσικοί και με ύφος αναλύαμε τα υπέρ και τα κατά του όλου εγχειρήματος. Πόσοι δεν ένιωσαν (τι να πεις???) «περήφανοι» όταν έσκασε η είδηση ότι Έλληνες χάκερ "έσπασαν" τα συστήματα ασφαλείας στο δίκτυο υπολογιστών του CERN. Τι για μαύρες τρύπες που θα καταπιούν το σύμπαν, τι για την ανακάλυψη της γενεσιουργικής ουσίας του σύμπαντος, του σωματιδίου του θεού ακούσσαμε, και τι να πρώτοθυμηθούμε. Πόσα και πόσα σχόλια δεν αναρτήθηκαν σε εκατομμύρια blogs ανα τον κόσμο. Ανάμεσα στις ενδιαφέρουσες αναρτήσεις στα Ελληνικά blogs που εμείς συγκρατήσαμε είναι και της φίλης ange-ta. Διαβάστε την και συνεχίζουμε. Η αλήθεια φυσικά είναι ότι έγιναν και σοβαρές προσπάθειες ανάλυσης του θέματος από γνώστες του θέματος και όχι από «επιστήμονες» που αγνοούν την βασική φυσική. Και μια ωραία πρωία τελικά το πείραμα λόγω τεχνικών προβλημάτων αναβλήθηκε για τις αρχές της ερχόμενης άνοιξης.
Αυτό που εμάς έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που ακούμε ή διαβάζουμε αναλύσεις για την προέλευση του σύμπαντος και τους νόμους διέπουν την όποια δραστηριότητα σε αυτό είναι ένα καταπληκτικό κατά την άποψή μας κομμάτι από τις περίφημες διαλέξεις του Richard Feynman. Είναι από την σειρά με τις διαλέξεις του κατά την περίοδο 1961-1964 στο Calech και συγκεκριμένα από το βιβλίο «Έξι εύκολα κομμάτια». Είναι η δεύτερη διάλεξη του μεγάλου δασκάλου με θέμα την βασική φυσική. Απολαύστε το απόσπασμα και θαυμάστε τον τρόπο διδασκαλίας του Feynman και σας παρακαλούμε μην συγκρίνεται με τους αντίστοιχους τρόπους των δικών σας δασκάλων και καθηγητών!!!
«....Τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε ότι “κατανοούμε” κάτι; Μπορούμε να φανταστούμε πως τούτη η περίπλοκη διάταξη κινούμενων πραγμάτων που συνθέτουν ότι ονομάζουμε “κόσμο” μοιάζει με μια μεγάλη παρτίδα σκάκι μεταξύ των θεών, και πως εμείς είμαστε οι θεατές του παιχνιδιού. Δεν γνωρίζουμε τους κανόνες του παιχνιδιού, το μόνο που μας επιτρέπεται είναι να το παρακολουθούμε. Φυσικά, αν το παρατηρούμε για αρκετό καιρό, ίσως τελικά να ανακαλύψουμε ορισμένους από τους κανόνες του. Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι αυτό που εννοούμε βασική φυσική. Ωστόσο, ακόμη και αν γνωρίζουμε όλους τους κανόνες, ίσως να μην ήμασταν σε θέση να κατανοήσουμε για ποιό λόγο εκτελείται ένα άνοιγμα., μια συγκεκριμένη κίνηση, απλώς και μόνο επειδή κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικό πολύπλοκο και η νόησή μας περιορισμένη. Αν παίζετε σκάκι, θα γνωρίζετε ότι, παρόλο που είναι εύκολο να μάθεις όλους τους κανόνες, συχνά είναι πολύ δύσκολο να επιλέξεις τη σωστή κίνηση ή να καταλάβεις γιατί ένας παίκτης κινήθηκε με έναν συγκεκριμένο τρόπο . Έτσι συμβαίνει και στη φύση, αν και σε μεγαλύτερο βαθμό’ ωστόσο είναι πιθανό να μπορέσουμε τουλάχιστον να ανακαλύψουμε όλους τους κανόνες. (Κάπου κάπου γίνεται κάποια κίνηση -ας πούμε ένα ροκέ- την οποία εξακολουθούμε να μην καταλαβαίνουμε.) Και πέρα από το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε ακόμη όλους τους κανόνες, οι εξηγήσεις που ουσιαστικά μπορούμε να δώσουμε μέσω των κανόνων είναι πολύ περιορισμένες’ όλες σχεδόν οι καταστάσεις εμφανίζονται τόσο πολύπλοκες που δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη ροή του παιχνιδιού μέσω των κανόνων- πόσο μάλλον να διακρίνουμε τι πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια. Επομένως, πρέπει να περιοριστούμε στα πιο βασικά ερωτήματα που αφορούν τους κανόνες του παιχνιδιού. Αν γνωρίζουμε τους κανόνες, θεωρούμε ότι «κατανοούμε» τον κόσμο...»
Η διαλεξη συνεχίζει με εκπληκτικής "ομορφιάς" παραδείγματα για τους τρόπους που μπορούμε να κρίνουμε αν οι κανόνες που εικάζουμε είναι όντως σωστοί. Σε μια επόμενη ανάρτηση ίσως δούμε ακόμα ένα απόσπασμα της εν λόγο διάλεξης. Καλό σας βράδυ.
Οι deadbeat escapement μας χάρησαν όμορφες μουσικές στιγμές εδώ στην indie σκηνή του γιουσουρούμ.. Και όπως συμβαίνει με κάθε συγκρότημα ή καλλιτέχνη που ανεβαίνει στην σκηνή μας έτσι και με τα παιδιά είχαμε μια ιδιαίτερη, φιλική και συνάμα ενδιαφέρουσα συζήτηση όχι μόνο για την πορεία τους και στα σχεδιά τους αλλά για την όλη ανεξάρτητη Ελληνική μουσική πραγματικότητα. Για όλους όσοι έχετε δει το "The Clockwork Box" ή έχετε διαβάσει εδώ ή αλλόύ για αυτό σίγουρα θα συμφωνείτε ότι οι deadbeat escapement έχουν πολλά να πούνε με κύριο πάντα "όπλο" την μουσική τους και τις εμφανίσεις τους.. Εμείς δεν έχουμε κάτι άλλο να προσθέσουμε παρά μόνο ότι αναμένουμε τα νέα τραγούδια τους καθώς και τις μελλοντικές τους εμφανίσεις...Τα υπόλοιπα ας τα πούνε οι ίδιοι...
1.Θέλουμε, επιτέλους, να μάθουμε τα πάντα για το «περίεργο» λογότυπό σας, το όνομά σας, καθώς και για αυτό το Patra-Athens-Thessaloniki-Warsaw-London, που υπάρχει στην σελίδα σας στο myspace... Το λογότυπο είναι τα αρχικά των deadbeat escapement (de) . Tα υπόλοιπα τα φαντάζεστε… Πολλές φορές βάζεις σε τίτλο το current status στο myspace . Στο χειμώνα που μας πέρασε συμπέσανε πολλά ταξίδια, ένα mini tour ας πούμε, στα εν λόγω μέρη και έτσι προέκυψε αυτή η περίεργη διαδρομή.
2.Στην σελίδα σας στο myspace υπάρχουν τρία τραγούδια, το Α maze, το patronized και το acts of grace. Αυτά αποτελούν το μέχρι στιγμής ρεπερτόριό σας ή υπάρχουν και άλλα? Το playlist μας αποτελείται από 18 original tracks. Tα παραπάνω 3 προς το παρόν κυκλοφορούν στο myspace και είναι μέρος αυτών. Στο youtube όμως μπορείτε να δείτε αρκετά από τα υπόλοιπα κομμάτια του playlist, live με εικόνα και ήχο!
3.Και τα τρία σας κομμάτια είναι διαθέσιμα για νόμιμο κατέβασμα (downloading). Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σκεπτικό για αυτή σας την κίνηση? Δεν μπορείς να κάνεις free download διάφορα άλλα tracks και να χρεώνεις τα δικά σου! Όσοι μπορούν να κατανοήσουν αυτήν την open source τακτική μπορούν πραγματικά να επωφεληθούν από την νέα τάξη ….. πραγμάτων που δημιούργησε το internet στην Μουσική Βιομηχανία. The rest don’t bother……
4.Που πιστεύεται ότι οφείλεται η «μανία» του κατεβάσματος μουσικής (mp3, flac, κλπ)?? Έχει επηρεαστεί η Ελληνική ανεξάρτητη μουσική σκηνή από το φαινόμενο αυτό?? Στο ότι ο κόσμος ακούει και ψάχνει ακόμα μουσική! Και ναι, την έχει επηρεάσει θετικά . Ποτέ η ανεξάρτητη σκηνή δεν ήταν τόσο προσβάσιμη! Είναι ακριβώς το ίδιο με τις κασέτες που γράφαμε στο σχολείο…μόνο που τώρα είναι πιο γρήγορο…με ευκολότερη πρόσβαση στην ποιοτική πληροφορία με ελάχιστο κόστος.
5.Υπάρχει η σκέψη για κυκλοφορία κάποιου LP ή EP και αν ναι πότε?? Ποια είναι τα μελλοντικά καλλιτεχνικά σας σχέδια?? Να περιμένουμε ανάλογες παραστάσεις με το The Clockwork Box? Βιασύνη δεν υπάρχει άλλα ούτε και πίεση. Δεν είναι αυτοσκοπός. Όμως είναι στα σχέδια μας να ολοκληρώσουμε ένα φυσικό CD μέχρι την άνοιξη του 2009. Παράλληλα έχουμε προτάσεις από galleries και εικαστικούς φορείς σε Ελλάδα, Κύπρο και Πολωνία για διάφορες art Performances . Το clockwork Box είναι ένα εντυπωσιακό project αλλά όχι το μόνο που σκοπεύουμε να παρουσιάσουμε.
6.Γιατί πιστεύετε ότι οι "μεγάλες" δισκογραφικές εταιρίες δεν υπογράφουν (εύκολα) συγκροτήματα σαν τους deadbeat escapement? Δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα. Open Source Rules!!!!
7.Τελικά αυτό που σας ενώνει ως συγκρότημα είναι μόνο η γεωγραφία??? Ίσως και όχι…… Μας ενώνει το ότι συμφωνούμε ότι διαφωνούμε. Μας ενώνει η κοινή πορεία στις σπουδές . Μας ενώνουν τα ταξίδια που έχουμε κάνει σε Αγγλία, Πολωνία , Κύπρο και οι εμπειρίες που ζήσαμε σε αυτά. Μας ενώνουν οι συνεχείς συγκρούσεις μεταξύ μας. Μας ενώνουν οι μικρές καθημερινές κατακτήσεις που κάνουμε τα τελευταία 2 χρόνια….Οι μικρές καθημερινές αποτυχίες ….. Μας ενώνουν τα Γλυκά!!!
8.Οι εμφανίσεις στην Πολωνία πως προέκυψαν?? Καθαρά από self promotion . Μέχρι τώρα δεν μας έχει βοηθήσει κανένας και γιαυτό δεν έχουμε καμία υποχρέωση σε κανέναν. Ίσως τελικά να είναι και αυτός ένας τρόπος για να αγαπήσεις παραπάνω αυτό που κάνεις!.
9.Στην πόλη σας –Πάτρα- διαφαίνεται ότι υπάρχει ένας οργασμός με την Ελληνική ανεξάρτητη μουσική σκηνή. Υπάρχουν συγκροτήματα όπως οι Raining Pleasure, οι Abbie Gale, εσείς, οι An Orange End, παλιότερα οι Serpentine κ.α., ενώ και μουσικοί εκτός πόλης π.χ Mary and the Boy, .Pridon κ.α κυκλοφορούν τα άλμπουμ τους σε δισκογραφικές της πόλης (Inner ear, Low Impedance κ.α). Πώς εξηγείται εσείς αυτό που συμβαίνει στην Πάτρα?? It must be on the water……….hehe!
10.Πώς είναι οι σχέσεις σας με τα υπόλοιπα σχήματα της πόλης? Το μόνο που μας ενώνει είναι η γεωγραφία!
11.Ποιος ήταν ο τελευταίος δίσκος που αγοράσατε?? Woaoy!! Πρεπει να ήταν……το……….1998…….πιο εύκολο να απαντήσουμε είναι το “ποιος είναι ο τελευταίος δίσκος που κατεβάσατε” !
12.Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε αλλά δεν σας το έχουν ρωτήσει ποτέ? Μπορείτε να το πείτε εδώ. Είναι αρκετά αλλά θα μας επιτρέψετε να επιμείνουμε να τα ψιθυρίζουμε μέσα από τα τραγούδια μας …..
13. Τέλος θα θέλαμε να μας πείτε για την πιο δυνατή στιγμή που βιώσατε ως μπάντα (είτε είναι σε ζωντανή σας εμφάνιση είτε όχι) καθώς και να μας δώσετε το τοπ5 (κατά την γνώμη σας) της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής. Κάθε live και θα κάθε ταξίδι με τη μπάντα είναι μια δυνατή εμπειρία από μόνο του….ωστόσο όλοι συμφωνούμε ότι η live performance στην κατάμεστη Bydgoszcz sport center arena της Πολωνίας είναι κάτι που ξεχωρίζει! Εκεί νιώσαμε ότι όντως η μουσική είναι “κοινή γλώσσα” όλων μας.Μάλλον θα σας κουράσουμε γιατί το δικό μας top5 της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής αποτελείται από κυρίως από άγνωστες και ανυπόγραφες μπάντες σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Υπάρχει πολύ δυνατό υλικό εκεί έξω.
Πριν σας αφήσουμε απολαύστε τους deadbeat escapement στο sexspear απο την εμφάνισή τους στο bydgoszcz sport center της Πωλονίας.Καλής μας ακρόαση...
Παραμονή Χριστουγέννων του 1968. Το Apollo 8 βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την σελήνη αποτελώντας την πρώτη επανδρωμένη πτήση με αυτό τον σκοπό. Αποστολή του πληρώματος, μεταξύ των άλλων, η λεπτομερής φωτογράφηση της επιφάνειας του δορυφόρου της γης. Μέχρι τότε η «σκοτεινή» ή πίσω πλευρά του φεγγαριού αποτελούσε το μεγάλο μυστικό και μυστήριό του, και πλήθος ιστοριών είχε δημιουργηθεί σχετικά με το τι βρίσκεται εκεί. Κατά την διάρκεια της περιστροφής του σκάφους η σελήνη βρέθηκε ανάμεσα στο σκάφος και την γή με αποτέλεσμα τη διακοπής της επικοινωνίας του Apollo 8 με την βάση του στην γη. Είναι τότε που ο κυβερνήτης Frank Borman, αφού έφερε το σκάφος σε τέτοια θέση ώστε να υπάρχει επικοινωνιακή επαφή με τη γή, κοίταξε από τα παράθυρα του και αναφώνησε "Oh my God, look at that picture over there! Here's the Earth coming up!". Λίγες στιγμές αργότερα τραβήχτηκε μια από τις διασημότερες φωτογραφίες όλων των εποχών.
Η φωτογραφία με τίτλο «the earthrise» (και κωδικό AS8-14-2383) είναι (ίσως) με το περίφημο πορτρέτο του Che οι φωτογραφίες με τις περισσότερες ανατυπώσεις σε όλο τον κόσμο. Για χρόνια η “the earthrise” πιστωνόταν στον William Anders, μολονότι ο Frank Borman ισχυριζόταν ότι αυτός είναι ο άνθρωπος που την τράβηξε. Αργότερα και μετά την εξέταση των φωτογραφικών φιλμ της αποστολής αποδείχθηκε ότι στην πραγματικότητα οι φωτογραφίες είναι τρεις!!! Μία ασπρόμαυρη που τραβήχτηκε χρονολογικά πρώτη και αποδίδεται στον Borman και δυο έγχρωμες που τράβηξε λίγο αργότερα ο Anders. Το άλλο περίεργο είναι ο τρόπος με τον οποίο οι δύο άνδρες «είδαν» αυτό που αποτύπωσαν στο φακό τους. Με άλλα λόγια, η φωτογραφία του Borman την επιφάνεια της σελήνης παράλληλη στον οριζόντιο άξονα και την γη (φαινομενικά) να κινείται προς τα πάνω σαν τον ήλιο και οι φωτογραφίες του Anders με την επιφάνεια της σελήνης κάθετη στο οριζόντιο που αποτύπωσε ακριβώς αυτό που είδε με την γη (φαινομενικά) να κινείται προς τα αριστερά μας. Το άλλο αξιοπρόσεκτη είναι ότι στην ουσία η διάσημη φωτογραφία του Anders που όλοι μας έχουμε δει και θαυμάσει, ανατυπώνεται (σχεδόν) πάντα με την προοπτική του Borman, δηλαδή να δείχνει την γή να κινείται προς άνω.
Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός μας πλανήτης δείχνει και είναι όμορφος από ψηλά όπως και να κινείται. Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι και από την επιφάνειά του είναι όμορφος σε πάρα πολλά του σημεία και στις 4 γωνιές του. Η μεγαλύτερη όμως αλήθεια είναι ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει πληγώσει και πληγώνει τον πλανήτη παντού και δεν κάνουμε (σχεδόν) τίποτα για αυτό. Όλοι μας μιλάμε για την προστασία του πλανήτη, για την αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου, για την ανάγκη της ανακύκλωσης και της εξοικονόμησης ενέργειας κλπ. Όμως εμείς είμαστε που πετάμε τα σκουπίδια μας έξω από το παράθυρο του πολυτελούς και ρυπογόνου αυτοκινήτου που οδηγούμε, εμείς ξεχνάμε τα φώτα ανοιχτά και τις συσκευές μας στο stand by. Και ναι, μπορεί οι κυβερνήσεις μας να μην κάνουν τίποτα αλλά αφενός εμείς επίσης τους εκλέξαμε και αφετέρου δεν κάνουμε τίποτα όταν τις προς αναδάσωση περιοχές τις αποχαρακτηρίζουν και τις εκχωρούν σε ιδιώτες. Τίποτα όταν αρνούνται να προσυπογράψουν ψήφισμα για όλες τις μεσογειακές χώρες που επλήγησαν από φωτιές, και να δεσμευτούν ότι τα δάση που κάηκαν θα ξαναγίνουν δάση. Θυμηθείτε το ψήφισμα που υπεγράφη από τις αντιπροσωπείες όλων των Μεσογειακών χωρών. Μάλλον σχεδόν απο όλες εκτός απο μια. Ποιας????. Περισσότερα εδώ. Διαβάστε σχόλια σε blogs και sites εδώ, εδώ. Ενώ εδώ, εδώ το γιουσουρουμ γράφει για το περιβάλλον.
Τον πιό παλιό καιρό ζούσε εδώ μία κοινότητα Ανθρώπων. Γύρω απ’τις τρεις μεριές του οικισμού, ήταν το Μαύρο Δάσος. Και από την τέταρτη, η απέραντη στέπα. Γιά πολύ καιρό ο ήλιος έλαμπε και ο ουρανός ήταν γαλάζιος, και έτσι οι Άνθρωποι ήταν γενναίοι και ευτυχισμένοι. Μα κάποια μέρα, ήρθανε απ’την στέπα άλλοι Άνθρωποι, πιό νέοι, πιό βάρβαροι, πιό δυνατοί και έδιωξαν τους πρώτους, βαθιά μέσα στο Μαύρο Δάσος. Έλη τους περικύκλωσαν και βάλτοι και το σκοτάδι ήτανε πυκνό. Άρχισαν να πεθαίνουν, ο ένας μετά τον άλλο, απ’τα κουνούπια και τον μολυσμένο αέρα.Τότε, γυναίκες και παιδιά, αρχίσανε τους θρήνους και όλοι μαζί καθήσαν να σκεφτούν σαν τι θα κάνουν.-Δυό δρόμοι ανοίγονται γιά μας. Ο ένας, προς τα πίσω. Μα εκεί, βρίσκονται οι δυνατοί εχθροί μας. Ο άλλος μπροστά, πέρα απ’τα Μαύρα Δάση, εκεί που τα μεγάλα δέντρα, με τα πανίσχυρα κλωνιά τους αγκαλιάζονται κι οι κόμποι απ’τις γυμνές τους ρίζες βυθίζονται βαθιά, στη λιπαρή τη λάσπη.Και το σκοτάδι ήταν πυκνό και τα μεγάλα δέντρα –δέντρα πέτρινα- στεκόντουσαν βουβά και ακίνητα, μέσα στο μαύρο θάμπος και πιό σφιχτά πλησίαζαν τόνα το άλλο, τριγύρω στους Ανθρώπους. Μα εκείνοι είχαν συνηθίσει την απλωσιά της στέπας και πιό πολύ τους στένευε το Δάσος, παρά θηλιά κρεμάλας στο λαιμό τους.Και η Ώρα χτύπησε Έντεκα.Και όμως, κάποτε ήταν δυνατοί και θα μπορούσαν να νικήσουν. Μα τώρα, κάτω απ’τα πυκνά κλαδιά, χάθηκε η ψυχή και –ίσως- το σώμα. Και οι θρήνοι γένησαν την Φρίκη.Και οι Μάνες κλαίγανε τους πεθαμένους. Και οι ζωντανοί αλυσοδέθηκαν από τον Φόβο. Λόγια δειλίας άρχισαν να ακούγονται μέσα στο Δάσος. Και ήθελαν στους εχθρούς να παν και γονατίζοντας να τους προσφέρουνε τη λευτεριά τους. Και είπε ο Ντάνκο:-Σύντροφοι, δεν κυλάει η πέτρα με την σκέψη μόνο. Όποιος δεν κάνει τίποτε, δεν του συμβαίνει τίποτε. Γιατί να σπαταλιέται η δύναμή μας στον καημό; Πάμε στο Δάσος και ας το περάσουμε ως πέρα. Σίγουρα θάχει κάποιο τέλος. Όλα στον Κόσμο έχουν ένα τέλος. Εμπρός λοιπόν!-Οδήγησέ μας, με μιά φώνη είπανε όλοι.Και ξεκινήσαν. Και σε κάθε βήμα, ο Βάλτος –άπληστο σάπιο στόμα- καταβρόχθιζε Ανθρώπους. Σαν φίδια απλωθήκανε παντού οι ρίζες και κάθε βήμα το πληρώνανε με αίμα. Περπάτησαν πολύ καιρό και όλο πυκνώναν τα σκοτάδια. Κουράστηκαν και άρχισαν να γκρινιάζουν γιά τον Ντάνκο και έλεγαν πως, άδικα, νέος και άπειρος τους έσυρε εδώ κάτω –κι ας είχαν όλοι τους συμφωνήσει. Και κάποτε, στο Δάσος μπόρα ξέσπασε. Και έγινε το σκοτάδι πιό μαύρο και απ’της Κόλασης τις νύχτες. Μα ο Ντάνκο περπατούσε πάντα εμπρός. Και τα κλαδιά των δέντρων τους κυκλώσανε. Και κεραυνοί σκίζανε τον αιθέρα. Όλο δυνάμεις και πιό λίγες τους απόμεναν. Μα εκείνος περπατάει πάντα μπρος –«ένας αυτός, και ζει γιά χίλιους».
Τσάκισαν και έχασαν το θάρος τους και ρίξανε το φταίξιμο στον Ντάνκο.-«Σας οδηγώ εγώ», μας είπες!-Σας οδήγησα. Μα εσείς; Σέρνεστε όλο πιό πολύ στη λάσπη, μπουσουλώντας με τα τέσσερα, σα ζώα.Σκοτείνιασαν τα μάτια τους και φάνηκε μέσα σ’αυτά η λάμψη του θανάτου.«Κοίτα τους», μονολόγησε, «πριν όλοι φίλοι, τώρα όλοι τους θηρία» και λάμψανε τα μάτια του σαν φάροι. Και βλέποντάς το αυτό, σκέφτηκαν πως τρελάθηκε και πως, γιαυτό -έτσι ζωηρά- φλογίστηκε η ματιά του και φυλάχτηκαν. Και σαν κοπάδι λύκων –που θήραμα μυρίστηκε- μαζεύτηκαν, γιατί περίμεναν πως θα ριχτεί πάνω τους πρώτος. Και άρχισε να στενεύει γύρω του ο κλοιός. Και αυτός κατάλαβε τη σκέψη τους και η σκέψη γένησε στην φλογερή καρδιά του το παράπονο. Και όλο το Δάσος άρχισε να ψέλνει το μαύρο, πένθιμο τραγούδι του. Και ο κεραυνός βροντάει και η βροχή πέφτει ασταμάτητα.-«Αν δεν καώ εγώ –αν δεν καείς εσύ- πως θα γενούνε τα σκοτάδια φως;» φώναξε, κι απ’τη Βροντή πιό δυνατά. Και έσκισε με τα χέρια του το στήθος του και έβγαλε από μέσα την καρδιά του και την κρατάει ψηλά, απ’τα κεφάλια πάνω των Ανθρώπων.Αναλαμπάδιασε η Καρδιά –σαν ήλιος- και το σκοτάδι διαλύθηκε μέσα στο φως. Και οι Άνθρωποι –κατάπληκτοι- μαρμάρωσαν.-Εμπρός, φωνάζει ο Ντάνκο και ρίχνεται μπροστά, στην πρωτινή του θέση, ψηλά κρατώντας την Φλεγόμενη Καρδιά του -που φώτιζε την Μοίρα των Ανθρώπων.Τον ακολούθησαν σαν μαγεμένοι. Το Δάσος αντιβούησε έκπληκτο, μα η βοή του πνίγηκε στον Ήχο των Χρωμάτων. Και τώρα πέθαιναν, μα πέθαιναν δίχως παράπονα και παρακάλια. Έτρεχαν γρήγορα μπροστά, με γεναιότητα, το Φως του Φάρου ακολουθώντας –την Καρδιά του. Και ο Ντάνκο πάντα προχωρούσε προς τα εμπρός και η Φλόγα της Καρδιάς του όλο φούντωνε και φούντωνε.
Και τέλειωσε το Δάσος. Και έμεινε πίσω τους, βουβό. Και στα λιβάδια πέρα, στη μεγάλη στέπα σαν ξεμύτισαν, λούστηκαν ξαφνικά από ηλιόφως και καθαρό αέρα ξεπλυμένο απ’την βροχή. Και έλαμψε ο ήλιος και πέρα, το ποτάμι, σαν φιδίσιο σώμα αντιφέγγισε. Σουρούπωνε. Κατά το λιόγερμα, άρχισε να φαντάζει κόκκινο –σαν αίμα- το ποτάμι. Και εκείνος, χαμογέλασε περήφανα.Και έγινε η Ώρα, Δώδεκα.Στο χώμα πέφτει και η Μάνα Γη προστάζει, και λουλούδια τον αγκάλιασαν. Και δεν τον πρόσεξε κανείς πούπεσε κάτω. Και μόνο η γεναία του Καρδιά ακόμα άναβε. Και ένας, την πρόσεξε. Και –φοβισμένος- με το πόδι του την πάτησε. Και η Φλογερή Καρδιά του Ντάνκο, χάθηκε γιά πάντα.
Η ιστορία του Ντάνκο είναι από το βιβλίο του Μαξίμ Γκόργκι :Η φλογερή καρδιά του Ντάνκο και άλλα διηγήματα. Το αφιερώνουμε σε όλους τους ονειροπόλους (όπως τους χαρακτηρίζουν όσοι φοβούνται να τους ακολουθήσουν) που πιστεύουν ότι ο κόσμος μπορεί και πρέπει να αλλάξει. Σε αυτούς που δίνουν "μάχες" για μια δίκαιη κοινωνία, για την προστασία του περιβάλλοντος, για την λύση και όχι την πρόσκαιρη αντιμετώπιση των προβλημάτων λαών που βρίσκονται στα πιο απομακρυσμένα και άγνωστα μέρη του πλανήτη, για την λύση όλων των προβλημάτων. Σε όλους αυτούς που μπορεί μέσα τους να ξέρουν ότι οι αγώνες τους είναι καταδικασμένοι και "ουτοπικοί" αλλά δεν εγκαταλείπουν. Σε αυτούς που δεν χρειάζονται τον Danko για να τους σώσει από το σκοτάδι γιατί δεν το φοβούνται και παλεύουν να ξεφύγουν από την “μοίρα” στην οποία κάποιοι θέλουν να τους καταδικάσουν.
Η ιστορία του Danko ενέπνευσε τους δικούς μας Abbie Gale και συνέθεσαν το ομότιτλο μανιφέστο τους στο δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο 2. Ακούστε το εδώ ή στην σελίδα τους στο myspace. Για τους Abbie Gale να είστε σίγουροι ότι θα επανέλθουμε και μάλιστα δυνατά. Καλό βράδυ...
Τον περασμένο Απρίλιο το περιοδικό Velvet βάζει σε εφαρμογή ένα καταπληκτικό μα συνάμα αβέβαιο ως προς την επιτυχία σχέδιο, το Velvet Bus Tour. Ένα λεωφορείο, τέσσερα συγκροτήματα: My Wet Calvin,Victory Collapse,The Boy,The Callas, και οκτώ σταθμοί ανα την Ελλάδα: Λάρισα, Θεσσαλονίκη (με guest τους Five Star Hotel), Ξάνθη, Ιωάννινα, Πάτρα (με guest τους an orange End), Λαγκάδια Αρκαδίας, Ηράκλειο και Αθήνα. Ένα μουσικό ταξίδι με μοναδικό σκοπό την προβολή της νέας γενιάς της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής της χώρας και φυσικά την τρομερή εμπειρία ενός μουσικού road movie... 2,350 χλμ γεμάτα μουσική, καλή παρέα και φυσικά ότι προκύψει (εκεί είναι η μαγεία).. Το όλο εγχείρημα ανέλαβε να το αποτυπώσει με την κάμερά της και να το μοιραστεί μαζί μας η Γκρατσιέλλα Κανέλλου. Η Γκρατσιέλλα έχει σπουδάσει ΜΜΕ και Κοινωνιολογία στο Λονδίνο. Είναι επίσης δημιουργός του υπέροχου μουσικού ντοκιμαντέρ “The Approaching of the Ηour” όπου μέσα από την πορεία των Raining Pleasure ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας της Ελληνικής αγγλόφωνης μουσικής σκηνής. Από τους Last Drive και τους Closer μέχρι τους Abbie Gale και τους Mary and The Boy. To ‘Velvet Bus’ κάνει επίσημη πρεμιέρα την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου, στα πλαίσια του 14ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου-Νύχτες Πρεμιέρας στις 22.30 στον κινηματογράφο Απόλλων (Σταδίου 19, Αθήνα). Όσοι αγαπάτε την Ελληνική indie μουσική σπεύσατε και γεμίστε την αίθουσα. Η Γκρατσιέλλα λίγο πριν την επίσημη προβολή μοιράζεται με το γιουσουρούμ την εμπειρία της γράφοντας για εμάς και εσάς ένα πραγματικά αληθινό και άμεσο κείμενο. Εμείς απλώς την ευχαριστούμε για την τιμή αυτή και ελπίζουμε να μην αργήσει η κυκλοφορία του Velvet Bus σε DVD. Διαβάστε τι λέει η Γκρατσιέλλα, δείτε το trailer του Velvet Bus και ραντεβού την Παρασκευή στις 22.30 στον κινηματογράφο Απόλλων.
"Η ιδέα των Λάκη κ Άρη Ιωνά (Velvet Magazine) για την περιοδεία του Velvet Bus ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα με την ιδέα της κινηματογράφησης της. Θεώρησαν λοιπόν σωστό να το προτείνουν σε εμένα. Εννοείται ότι η απάντηση μου ήταν θετική. Ενθουσιάστηκα! Με είχε “προειδοποιήσει” καιρό πριν, ένας κοινός φίλος άλλα το θεωρούσα δύσκολο εγχείρημα κ too good to be true! Τελικά τα παιδιά το οργάνωσαν πολύ καλά και επιπλέον κατάφεραν να βρουν χορηγό σε ένα project που πρώτον γινόταν για πρώτη φορά κ δεύτερον απευθυνόταν σε σχετικά “ειδικό” κοινό. Το θεωρώ μεγάλη επιτυχία αυτό. Δούλεψαν πραγματικά πολύ σκληρά.
Όταν ξεκίνησε το ταξίδι, η ατμόσφαιρα μέσα στο λεωφορείο ήταν σχετικά “αδιάφορη”. Μέρα με την μέρα όμως, αφήναμε όλο και περισσότερο τις “πραγματικές” μας ζωές πίσω στην Αθήνα και μπαίναμε όλο και περισσότερο στο κλίμα του road trip. Μαθαίναμε ο ένας τον άλλο καλύτερα. Γινόμασταν ομάδα ώσπου καταλήξαμε μια παρέα. Κουραστήκαμε, κουβαλήσαμε, ξενυχτήσαμε, γελάσαμε, πορωθήκαμε, δεθήκαμε. Ήταν μοναδική εμπειρία!
Εγώ παρόλο που συνεχώς ήμουν με την κάμερα στο χέρι κ δε χαλάρωσα όπως οι υπόλοιποι, αυτό το μοναδικό κ μπορώ να πω “ρομαντικό” που υπήρχε στην ατμόσφαιρα με διαπερνούσε. Διασχίσαμε μεγάλο μέρος της χώρας, χαζέψαμε υπέροχα τοπία από τα παράθυρα, γνωρίσαμε φιλόξενους ανθρώπους, παίξαμε σε γεμάτα και άδεια μαγαζιά. Όσο κόσμο κι αν είχε ένα live το συναίσθημα ήταν ίδιο. Αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση. Νόμιζα ότι ένας μουσικός δεν μπορεί να κάνει το ίδιο καλό performance όταν έχει από κάτω μόνο 10 άτομα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, βγήκα λάθος. Ο ενθουσιασμός ήταν ο ίδιος, φαίνεται και μέσα στην ταινία. Κάθε live ήταν ξεχωριστό. Στην Λάρισα, το πρώτο, κυριαρχούσε μια αμηχανία. Στην Θεσσαλονίκη άρχισε να παίρνει μπρος η μηχανή, στη Ξάνθη τα έσπασαν, στα Γιάννενα δεν πάτησε άνθρωπος, στην Πάτρα έγινε χαμός, στα Λαγκάδια αυτοσχεδίασαν, στο Ηράκλειο συνάντησαν τους Υπνοβάτες (λεπτομέρειες στην ταινία) και σταμάτησε το live η αστυνομία, στην Αθήνα ήταν τέλεια αλλά... ήταν και το τέλος.
Για μένα το Velvet Bus ως ντοκιμαντέρ ήταν στοίχημα. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ίσως φαίνεται κάτι τέτοιο. Με τον Δημήτρη Κοτσέλη κάναμε κάμερα καθημερινά από την ώρα που έπιναν τον πρωινό τους καφέ μέχρι την ώρα που έπεφταν για ύπνο. Σχεδόν χωρίς σταματημό. Ένα τέτοιου είδους γύρισμα έχει πάρα πολλές δυσκολίες. Είσαι μέσα σε ένα εν κινήσει λεωφορείο, προσπαθείς τα πλάνα σου να είναι σταθερά. Έλλειψη φωτισμού κυρίως σε κάποια live όπου δεν υπήρχε κανονικό stage. Θόρυβος του λεωφορείου, ταυτόχρονες ομιλίες κ δράση 25 ατόμων. Δεν ήταν ένα ελεγχόμενο γύρισμα που έχεις χρόνο να φτιάξεις το κάδρο σου, να κάνεις τις ρυθμίσεις σου κτλ. Έπρεπε να είσαι συνεχώς σε ετοιμότητα. Ύστερα εφόσον θέλαμε να προλάβουμε το φεστιβάλ, αφοσιώθηκα στο μοντάζ για τρεις μήνες, όλο το καλοκαίρι δηλαδή. Δεν έκανα ούτε μια μέρα διακοπές, ήμουν μόνη σε μια άδεια Αθήνα άλλα τελικά δεν το μετάνιωσα καθόλου. Μου άρεσε πάρα πολύ! Λέμε αν όλα πάνε καλά να το κυκλοφορήσουμε σε dvd. Θα ξέρουμε σε λίγο καιρό. Μακάρι!
Γκρατσιέλλα Κανέλλου"
Εμείς να να ευχαρισήσουμε την Γκρατσιέλλα και να ευχηθούμε καλή απιτυχία.Επίσης να πούμε ότι το “The Approaching of the Ηour” (για το οποίο θα τα πούμε αναλυτικά στο μέλλον) κυκλοφορεί σε DVD μαζί με ένα CD με 18 ακυκλοφόρητα στην πλειοψηφία τους κομμάτια ελληνικών αγγλόφωνων συγκροτημάτων..Όσοι δεν το έχετε δει ψάξτε το και περιμένουμε την γνώμη σας...
UPDATE: Σήμερα 25/09/2008 συντονιστείται 12 το βράδυ στο κόκκινο 105,5fm (και στο δίστυο: www. left.gr) και ακούστε την εκπομπή VELVET mornings με τους Λάκη και Άρη Ιωνα. Καλεσμένη η Γκρατσιέλλα Κανέλλου με μουσικές από τις μπάντες του velvet bus και όχι μόνο...
Το τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για δοσοληψίες και δωροδοκίες σχετιζόμενες με τα σκάνδαλα που ταράζουν την όποια πολιτική και μη ζωή της χώρας. Και ως συνήθως όλοι μας δηλώνουμε έκπληκτοι που γίνονται αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα. Τώρα το γεγονός του ότι όλοι μας τα ψιθυρίζαμε φωναχτά στις παρέες μας είναι άλλο θέμα. Σαν την υπόθεση του ντόπινγκ. Όλοι μας πριν την δημοσιοποίηση-επισημοποίηση του γεγονότος λέγαμε "δεν είναι δυνατόν ο Χ. να κάνει αυτές τις επιδόσεις. Σίγουρα παίρνει ντόπα. Καλά δεν βλέπεις πως έχει γίνει?? Από τι λες να είναι????" Όμως όταν το θέμα δημοσιοποιήθηκε και στοιχειοποιήθηκε κανείς δεν ήξερε τίποτα. Έτσι και τώρα. Κανείς δεν γνώριζε και δεν γνωρίζει το παραμικρό για τις κάτω του τραπεζιού και τις γκρίζες δοσοληψίες επιχειρηματιών,αξιωματούχων,πολιτικών κλπ. Και μπορεί όλοι μας (και σωστά) να υποστηρίζουμε ότι τέτοιες καταστάσεις δεν έχουν χρώμα και πατρίδα αλλά για σκεφθείτε και αυτό που μας λέει ο κ. ΚΟΫΝΕΡ...
Οι Ιστορίες αυτές άρχισαν να γράφονται το 1927 και τέλειωσαν στις αρχές της δεκαετίας του '50, λίγο πριν από το θάνατο του συγγραφέα. Είναι μικρά αλλά λαμπρά δείγματα πεζού λόγου, που αποτυπώνουν πυκνά και την κοινωνική κριτική του Μπρεχτ, αλλά και την ηθική του διδαχή. Ο ήρωάς τους είναι πολυσήμαντος: το όνομά του (Keuner) πλησιάζει υπαινικτικά τη λέξη Keiner (κανένας), και διεκδικεί σχεδόν τη διαχρονική διάσταση του ομηρικού "ούτις", ενώ όπου συντομογραφείται (κύριος Κ.), γίνεται αντίποδας του ομώνυμου ήρωα της καφκικής Δίκης. Και όπως συμβαίνει με τις ιστορίες που μας ¨διηγούνται¨ οι μεγάλοι (χωρίς εισαγωγικά) συγγραφείς και στοχαστές είναι διαχρονικές. Αναζητήστε το βιβλίο (με την προσιτή τιμή!!) και απολάυστε τον κ. Κ στις αφηγήσεις του.Κάλό σας βράδυ.
