Το γιουσουρούμ και δυο βιβλία...

Καλοκαιράκι είναι και οι περισσότεροι πήγατε ή θα πάτε έστω για λίγες ημέρες να βρείτε ηρεμία, διασκέδαση και ξεκούραση. Κάποιοι έχουν αποφασίσει βουνό, άλλοι θάλασσα και κάποιοι άλλοι θα περάσουν τις ημέρες της (υποτιθέμενης) ξεκούρασης που τους αναλογούν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους... Όπου και να πάτε, για όσο και να πάτε ένα είναι σίγουρο. Θα πάρετε μαζί σας κάποιο(α) βιβλίο(α), μερικά περιοδικά και σίγουρα όλο και κάποιο(α) CD θα αγοράσετε ή γράψετε για το ταξίδι και τις ημέρες της ηρεμίας. Τέτοια εποχή κάθε χρόνο παρατηρείτε αύξηση στις πωλήσεις των βιβλιοπωλείων, δισκοπωλείων κλπ (όπως τα Χριστούγεννα ένα πράγμα). Όπως όλος ο κόσμος έτσι και το Γιουσουρούμ έψαξε (και συνάμα ξεσκόνισε) τόσο την βιβλιοθήκη όσο και την ψηφιακή του δισκοθήκη (η αναλογική «ξεσκονίζεται» σχεδόν κάθε μέρα), για να αποφασίσει τι θα πάρει μαζί του όταν (αμήν και πότε) έρθει ή ώρα των διακοπών του. Φυσικά αγοράσαμε και νέα πραμάτεια αλλά και η παλιά μας είναι πάντα στα υπόψιν για τέτοιες περιστάσεις. Να λοιπόν που καταλήξαμε για μερικά από τα πνευματικά αγαθά που θα μας συντροφεύουν τις υπέροχες (ελπίζουμε) ημέρες των διακοπών μας...

Aρχίζουμε με το καταπληκτικό και ιστορικό (πλέον) βιβλίο του Περικλή Κοροβέση, τους «Ανθρωποφύλακες». Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα (παράνομα) και το εξωτερικό το 1969 (Στοκχόλμη,Επαναστατικές Εκδόσεις) και έχει μεταφραστεί στα: Γαλλικά (1969), Αγγλικά (1970), Σουηδικά (1970), Φιλανδικά (1970), Νορβηγικά (1973, με επίμετρο του Jim Beckett), Τουρκικά (1972 & 1989, με πρόλογο το Jean Paul Sartre) καθώς και στα Γερμανικά (εκδόσεις 2001)!!! Η τελευταία έκδοση του βιβλίου στην χώρα μας ήταν το 2007 στην (μαύρη) επέτειο των 40 χρόνων από την επιβολή της χούντας. Το βιβλίο, που εντάσσεται στη "λογοτεχνία ντοκουμέντο" όπως πολύ επισημαίνει ο Δ. Ραυτόπουλος στον πρόλογο για την τελευταία έκδοσή του, αποτελεί την κατάθεση της προσωπικής μαρτυρίας του Κοροβέση για τις ιδιαίτερες περιποιήσεις που δέχθηκε απ’τα «καλά παιδιά» της ασφάλειας τόσο στην περίφημη ταράτσα του κτιρίου της Μπουμπουλίνας όσο στο νοσοκομείο αλλά και τις φυλακές. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι το βιβλίο αυτό «δεν θα γραφόταν ποτέ, αν οι φιλήσυχοι και αντικειμενικοί άνθρωποι όλης της γης δεν βοηθούσαν, με την αδιαφορία τους και τη σιωπή τους, στην επέκταση και συνέχιση των βασανιστηρίων». Και αν η εποχή της «επταετίας» και τα βασανιστήρια σας φαίνονται μακρινά, σκεφτείτε λίγο: Γκουαντάναμο, Περσικός, κλπ κλπ κλπ κλπ. Μια τέτοια μαρτυρία ναι μεν είναι βαριά για καλοκαιρινές διακοπές και αποτελεί γροθιά στο στομάχι όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλά όταν το σώμα ξεκουράζεται το πνεύμα είναι έτοιμο να δεχτεί ισχυρή τροφή... Για τον συγγραφέα δεν έχω να πω τίποτα άλλο πέρα του ότι υπάρχουν άνθρωποι που δώσαν αγώνες για ιδανικά και όχι μόνο δεν καρπώθηκαν την μεταπωλητική αξία των αγώνων τους αλλά εξακολουθούν να μάχονται για μια κοινωνία δίκαιη, αν και ξέρουν (και από πρώτο χέρι) ότι κάτι τέτοιο αποτελεί ουτοπία... Υπάρχουν βουλευτές που δεν κατοικούν στα βόρεια προάστια, δεν έχουν πολυτελή γραφεία στο κέντρο της Αθήνας, και δεν διαθέτουν Γραμματείς και Φαρισαίους. Ζουν σε υπόγεια στην Φυλής δίπλα από οίκους ανοχής και γειτονιά με οικονομικούς μετανάστες. Πίνουν πολύ, καπνίζουν πολύ αλλά πάνω από όλα αγωνίζονται πολύ και για πάντα... Δείτε δίπλα στα επιπλέον της ημέρας την εκπομπή Πρωταγωνιστές με την δυνατή συνέντευξη του Περικλή Κοροβέση...

"Αυτό το βιβλίο περιέχει μια από τις μεγαλύτερες σε ένταση και λιτότητα αφηγήσεις ενός ανθρώπου που πέρασε από βασανιστήρια. Κάτι ανάλογο έχει να γραφεί εδώ και πολύ καιρό" Guardian

Συνεχίζουμε με ένα βιβλίο έκπληξη από τις (πολύ)δραστήριες εκδόσεις Χαραμάδα στην Πάτρα. Αναφερόμαστε στο «Αιχμάλωτος του Λίκνου» του Γάλλου Κριστιάν Μπομπέν (Christian Bobin). Ο Μπομπέν γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1951, στο Λε Κρεζό της Γαλλίας, όπου κι εξακολουθεί να ζει. Διαμένει σε μία απλή κατοικία, σε ένα κτίριο που παλαιότερα χρησίμευε ως βάση της πυροσβεστικής. Μοναχικός ήδη από τα παιδικά του χρόνια, προτιμούσε τη συντροφιά των βιβλίων. Ήταν από τα παιδιά που στην αυλή του σχολείου στέκουν παράμερα και παρακολουθούν τους άλλους. Αναφορικά με τα παιδικά του χρόνια θα πει, σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του : «Θα ήμουν ανίκανος να αφηγηθώ τα παιδικά μου χρόνια. Αναρωτιέμαι πώς γράφονται τέτοιου είδους βιβλία. Εγώ νιώθω ανάπηρος μπροστά σε ένα ανάλογο εγχείρημα. Κι ακόμα χειρότερα, έχω την εντύπωση ότι δεν υπάρχει στη μνήμη μου σχεδόν τίποτε από εκείνα τα χρόνια. Έχω ξεχάσει ένα σωρό ονόματα. Δε θυμάμαι ούτε τα ονόματα των δασκάλων μου, ούτε των συμμαθητών ή των φίλων μου, αν και είχα μερικούς. Μου απομένουν αχνά μόνο κάποιες φυσιογνωμίες, φευγαλέες κι αυτές. Αυτή ή λήθη έχει καταβροχθίσει γύρω στα είκοσι χρόνια από τη ζωή μου.....». Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό διήγημα το οποίο σαν τον «Μικρό Πρίγκιπα» μας δείχνει τον κόσμο από μια οπτική που οι περισσότεροι έχουμε όχι μόνο ξεχάσει αλλά και (δυστυχώς) απαρνηθεί. Ένα ταξίδι 96 σελίδων στον υπέροχο κόσμο των αναμνήσεων. Μην φοβάστε... Αυτά τα ταξίδια είναι που μας κρατάνε ζωντανούς στο κυνήγι της ευτυχίας... Ψάξτε όχι μόνο το συγκεκριμένο βιβλίο αλλά και τις υπόλοιπες προτάσεις της Χαραμάδας και εκπλαγείτε...

"Γράφω αυτό το βιβλίο για όλους εκείνους τους ανθρώπους που, αν και έχουν μια ζωή απλή και πολύ όμορφη, καταλήγουν να την αμφισβητούν γιατί τους προβάλλουν πάντα μόνο ό,τι είναι θεαματικό." Christian Bobin

Πριν σας αφήσουμε να προτείνουμε μια βόλτα σε βιβλιοπωλεία και δισκοπωλεία... Ακόμα και ένα «κακό» βιβλίο είναι καλύτερο από την ασχήμια της τηλεόρασης και ένας μέτριος δίσκος είναι προτιμότερος από την απόλυτη σιωπή της σύγχρονης ζωής... Καλό σας βράδυ... Στην επόμενη συνάντησή μας δύο δίσκοι που το Γιουσουρούμ θα συμπεριλάβει στο soundtrack του φετινού του καλοκαιριού...

Οι deadbeat escapement στην Indie σκηνή του Γιουσουρούμ...

…..the things that I hate become my own……
deadbeat escapement

«..Στην αρχή ήταν αυτό το περίεργο μα συνάμα όμορφο λογότυπο που θυμίζει επαναστάσεις και εξεγέρσεις... Στην συνέχεια, εκείνο το Patra-Athens-Thessaloniki-Warsaw-London, που διάβασες στην σελίδα τους στο myspace... Όταν ακούστηκε από τα ηχεία του υπολογιστή σου το “A maze” είχες αποφασίσει... Το τραγούδι προστέθηκε αυτόματα στην λίστα με τα αγαπημένα σου ενώ οι deadbeat escapement αποτελούσαν την νέα σου «αποστολή». Έπρεπε να βρεις περισσότερα στοιχεία για ένα συγκρότημα που μπορεί να μην έχει βγάλει ακόμα επίσημο άλμπουμ αλλά δείχνει έτοιμο από καιρό... Αφού κατέβασες και τα τρία τραγούδια (a maze, patronized, acts of grace) από το myspace –είναι διαθέσιμα για νόμιμο downloading- ρίχτηκες στην αναζήτηση και την μελέτη. Τα αποτελέσματα σε ενθουσίασαν περισσότερο»

Ακούστε (δίπλα) στο τραγούδια της ανάρτησης το "A maze" και συνεχίζουμε....

Οι deadbeat escapement «γεννήθηκαν» στην Πάτρα το Φεβρουάριο του 2006 και όπως (καλώς) υποστηρίζουν η μουσική τους περπατά στα μονοπάτια του art rock. Oι ίδιοι μπορεί να δηλώνουν ότι «αυτό που μας ενώνει είναι μόνο η γεωγραφία» αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν και άλλα, όπως οι σπουδές των μελών του γκρουπ σε video, θέατρο, μουσική τεχνολογία, ηχοληψία.... Κάπου εκεί κρύβεται η ανάγκη (και ικανότητά) τους να χρησιμοποιούν στις εμφανίσεις τους κάθε μορφή τέχνης για να περάσουν τα μηνύματά τους. Η μπάντα δείχνει (και είναι) καλοδουλεμένη, με υπέροχα φωνητικά, προσεγμένο στοίχο, ολόφρεσκη μουσική ενώ τα live τους είναι δυνατά και μένουν αξέχαστα.

Αίσθηση προκάλεσε –σε κοινό και κριτικούς- η εμφάνισή τους στο Athens Video Art Festival 2007, στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, με το “The Clockwork Box”. Μια παράσταση με αντιπολεμικό χαρακτήρα. Οι deadbeat escapement, ντυμένοι στα λευκά, έπαιζαν τα τραγούδια τους από το εσωτερικό ενός κατάλευκου δωματίου. Το πάτωμα ήταν γεμάτο από συντρίμια βομβαρδισμένης πόλης, ενώ στους εσωτερικούς τοίχους του δωματίου υπήρχαν γραμμένα ονόματα πόλεων που είτε βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση ή προσπαθούσαν να ανοικοδομηθούν μετά από πρόσφατους πολέμους.

Το συγκρότημα ήταν αποκομμένο από το κοινό το οποίο μπορούσε να δει την παράσταση των παιδιών από ένα “μάτι” που υπήρχε στο κέντρο της κάθε πλευράς του δωματίου. Όσο για το τι ήθελαν να πουν οι deadbeat escapement? Το κείμενο στην είσοδο του έργου τα λέει όλα (και καλύτερα από εμάς): «Συντρίμμια οι δρόμοι και τα σπίτια τους, οι πλατείες και τα στάδια συντρίμμια, και από την στιγμή που απαγορεύτηκε και κάθε δημόσια συγκέντρωση (έξυπνοι πύραυλοι πλήττουν τα σημεία όπου συγκεντρώνονται πάνω από 10 άτομα σε χώρο μικρότερο των 25 τ.μ.) ακόμα και οι άνθρωποι συντρίμμια μέσα στα συντρίμμια γίνανε!!». Στην περίπτωση του “The Clockwork Box” είχαμε: 6 οι μουσικοί και 4 το μέγιστο οι θεατές (ένας σε κάθε "μάτι"), σύνολο 10!!!!

Πρίν σας αφήσουμε να προτείνουμε σε όσους βρεθούν ή είναι κοντά στο Κιάτο στις 25/07 να πάνε στην 4th rock συνάντηση Κιάτου όπου οι deadbeat escapement θα παίξουν με τους Raining Pleasure και τους Loccomondo. Και φυσικά όσοι παραβρεθείτε μην ξεχάσετε να πάρετε το «κουτάκι» σας (deadbeat escapement Can). Πρόκειται για τα μεταλλικά κουτάκια που μοιράζονται στις παραστάσεις των deadbeat escapement , και στο εσωτερικό τους περιέχουν κάθε φορά ένα χειρόγραφο ποίημα σχετικό με το θέμα της εμφάνισης τους (αντιπολεμικό κλπ).

Καληνύχτα και καλή σας ακρόαση....

Το σινέ "Γιουσουρούμ" παρουσιάζει: Το κόκκινο μπαλόνι

Αυτές τις ημέρες προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες το αριστούργημα του Άλφεντ Χίτσκοκ «Ο σιωπηρός μάρτυρας (Rear window)». Πρόκειται για την επανέκδοση μιας από τις καλύτερες στιγμές του μετρ του είδους, γυσισμένη το 1954 με πρωταγωνιστές τον Τζεϊμς Στιουαρτ και την υπέροχη Γκρεϊς Κελι. Η ταινία εκτός το μαεστρικό γύρισμα του Χίτσκοκ (στην ουσία η ταινία είναι γυρισμένη σε δύο μόνο δωμάτια) και τους λαμπερούς πρωταγωνιστές διαθέτει και ένα σενάριο που σε καθηλώνει από το πρώτο μέχρι το τελευταία πλάνο της: Ένας δραστήριος φωτορεπόρτερ βρίσκεται ξαφνικά ακινητοποιημένος στο διαμέρισμά του εξαιτίας του σπασμένου του ποδιού. Μην έχοντας πως να περάσει την ώρα αρχίζει και παρακολουθεί τους ενοίκους του απέναντι κτιρίου. Οι ιστορίες των γειτόνων του μοιάζουν απλές, ανιαρές και καθημερινές. Μια χορεύτρια που εξασκείται φορώντας μόνο τα εσώρουχα της, μια μοναχική γυναίκα, ένας συνθέτης τραγουδιών που περνά την ώρα του πάνω από το πιάνο και ένα ζευγάρι που καβγαδίζει συνέχεια... Όλα δείχνουν να κυλούν ανιαρά και απελπιστικά μέχρι που ο φωτορεπόρτερ πιστεύει πως έγινε αυτόπτης μάρτυρας ενός φόνου στο διαμέρισμα του ζευγαριού απέναντι και ζητά την βοήθεια από την νοσοκόμα (που τον φροντίζει) και την φιλενάδα του για την εξιχνίαση του εγκλήματος. Περισσότερα για την ταινία εδώ, και εδώ ενώ δείτε δίπλα στα επιπλέον της ημέρας το trailer της.

Το Γιουσουρούμ ναι μεν προτείνει την ταινία αλλά για όχι για σήμερα. Σήμερα έχει ετοιμάσει την δική του προβολή στο σινέ «Γιουσουρούμ» (ναι το θερινό μας) ειδικά για εσάς. Πρόκειται για την επανέκδοση (ακολουθούμε την τάση των τελευταίων ετών) μιας από τις καλύτερες (κατά το Γιουσουρούμ) στιγμές του παγκόσμιου κινηματογράφου.«Το κόκκινο μπαλόνι» (περί αυτού ο λόγος) είναι ένα αριστούργημα 38 μόλις λεπτών γυρισμένο το 1956 από τον Γάλλο Αλμπέρ Λαμορίς (Albert Lamorisse). Η ταινία (επανεκδόθηκε και) προβλήθηκε στην χώρα μας πριν από μερικούς μήνες (Δεκέμβριος 2007) μαζί με την επίσης όμορφη (ασπρόμαυρη) δημιουργία του Λαμορίς το Άσπρο Άλογο (1953 – 47mins). Το «κόκκινο μπαλόνι», εκτός από και μια ωδή στην φιλία και στα ιδανικά που αντιπροσωπεύουν τα χρώματα της Γαλλικής σημαίας – ελευθερία, ισότητα,αδελφοσύνη- (ναι, όπως τα Τρία χρώματα του Κισλόφσκι), αποτελεί και έναν υπέροχο ξεναγό στο Παρίσι του 50.

Ένα μικρό αγόρι βρίσκει δεμένο σε ένα στύλο ένα κόκκινο μπαλόνι και –τι πιο φυσικό για ένα παιδί- το «ελευθερώνει». Το μπαλόνι (σε ανταπόδοση της απελευθέρωσης του?) ακολουθεί το παιδί παντού και ο μικρός δείχνει και είναι ευτυχισμένος. Οι μεγάλοι όμως (ο οδηγός του τράμ, ο δάσκαλος και η μητέρα του) είναι μάλλον εκνευρισμένοι από αυτή την ακατανόητη για αυτούς επιμονή του μπαλονιού να ακολουθεί τον μικρό, ενώ οι συνομήλικοί του ζηλεύουν την παράξενη αυτή φιλία και προσπαθούν να καταστρέψουν το μπαλόνι αφού δεν μπορούν και οι ίδιοι να έχουν ένα. Το μικρό αγόρι προσπαθεί αυτή την φορά να σώσει τον παράξενο -για τους άλλους- φίλο του τρέχωντας στα στενά του Παρισιού, δίνοντας μας παράλληλα και την ευκαιρία να θαυμάσουμε την πόλη του φωτός. Τι άλλο να πούμε παρά μόνο: δείτε την ταινία εδώ στα μέρη του γιουσουρούμ, συγκινηθείτε και θαυμάστε την υπέροχη σκηνή του τέλους.... (την ταινία την βρήκαμε σε τέσσερα μέρη στο youtube. δείτε το πρώτο εδώ κάτω και μετά το τέλος του θα σας αποκαλυφθούν τα υπόλοιπα)

Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο μικρός γιος του Lamorisse, Πασκάλ ο οποίος στην (επανα)παρουσίαση των δύο ταινιών δήλωσε: "Αποκατέστησα τις κόπιες στην αρχική τους υπέροχη εκδοχή ως φόρο τιμής στον πατέρα μου, ο οποίος ήταν ποιητής, φίλος, σύντροφος και στοργικός γονιός. Παρακολουθώντας τις παλιές εικόνες ένιωσα πως ταξίδευα στο χρόνο. Μερικά πράγματα παραμένουν ακόμα και σήμερα ίδια, τα βασικά στη ζωή όπως τα αισθήματα, η αγάπη και ανάγκη για την ανεξαρτησία. Η επιστροφή στη χάρη που εκπέμπουν αυτές οι ταινίες είναι η πιο ξεκάθαρη εικόνα που έχω από τις χαρές των παιδικών μου χρόνων." Το Κόκκινο Μπαλόνι πήρε το Όσκαρ σεναρίου και το βραβείο Λουί Ντελί, ενώ το Άσπρο Άλογο βραβεύτηκε με το αντίστοιχο του Ζαν Βιγκό. Υ.Γ Για «Το Άσπρο Άλογο» ψάξτε και εσείς λίγο (στα links που δίνουμε), μην τα θέλετε όλα έτοιμα.

Καλό βράδυ και καλή προβολή.

Πηγές - Πληροφορίες:
http://www.exostis.com/movies/critics/the-ballon-rouge

http://www.cinemag.gr/movies.asp?catid=10177&subid=2&tag=8054&pubid=663960

Συζήτηση με τους fadeout

Πριν λίγο καιρό φιλοξενήσαμε εδώ στο "Γιουσουρούμ" τους fadeout αρχίζοντας τις παρουσιάσεις των συγκροτημάτων της Ελληνικής ανεξάρτητης (και όχι μόνο) σκηνής που αγαπάμε. Εκτός όμως από την παρουσίαση των συγκροτημάτων, θέλησή μας είναι να «ακούσουμε» και τι έχουν να μας πούνε τα ίδια τα παιδιά αυτά για την Ελληνική μουσική σκηνή. Η γνώμη τους (για εμάς) μετράει περισσότερο, διότι εκείνοι ζουν μέσα στην μουσική πραγματικότητα της χώρας και σίγουρα έχουν πολλά να πούνε. Έτσι σήμερα «εγκαινιάζουμε» τις συζητήσεις με τα συγκροτήματα του χώρου με τους fadeout. Ήταν οι πρώτοι που ανέβηκαν στην indie σκηνή μας έτσι (φυσιολογικά) είναι και οι πρώτοι με τους οποίους είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τα παιδιά για την προθυμία τους να συμμετάσχουν στο εγχείρημα του «Γιουσουρούμ» και φυσικά να τους ευχηθούμε καλή δύναμη και καλή συνέχεια. Ο λόγος περνά στους πρωταγωνιστές!!!

1. Αν και δημιουργηθήκατε ως μπάντα το 2002 το πρώτο σας (ομότιτλο) άλμπουμ κυκλοφόρησε τέλη του 2006. Να υποθέσω ότι αντιμετωπίσατε τις "γνωστές" δυσκολίες (που αντιμετωπίζουν όλα του group του είδους) με την εξεύρεση δισκογραφικής στέγης?
Όπως όλα τα γκρουπ και εμείς περάσαμε ένα διάστημα που αναζητήσαμε τον ήχο μας και την ταυτότητά μας στον χώρο. Έπειτα αφιερώσαμε ένα σημαντικό διάστημα στο να αφήσουμε το γκρουπ να δέσει και να εξελιχθεί καλλιτεχνικά και το album ήρθε απλά όταν αισθανθήκαμε έτοιμοι.

2. Γιατί πιστεύετε ότι οι "μεγάλες" δισκογραφικές εταιρίες δεν υπογράφουν (εύκολα) συγκροτήματα σαν τους fadeout?
Οι μεγάλες εταιρείες δύσκολα υπογράφουν οποιονδήποτε καλλιτέχνη πλέον. Ιδίως όταν δεν μπορούν να τον φανταστούν σαν 30 δευτερόλεπτα διαφημιστικού χρόνου.

3.Oι Raining Pleasure με την διασκευή του Reflections κατάφεραν να πουλήσουν (αν δεν κάνω λάθος) περισσότερα από 35000 αντίτυπα, και σε συνδυασμό με την απόφασή τους να δώσουν δύο τραγούδια τους σε διαφημίσεις έβαλαν την Αγγλόφωνη Ελληνική σκηνή σε κάθε σπίτι. Πιστεύετε ότι η δυναμική που δημιουργήθηκε (αν δημιουργήθηκε) μετά από αυτές τις κινήσεις βοήθησε την υπόλοιπη ελληνική σκηνή του είδους?
Προφανώς δόθηκε μια σχετική δυναμική στο χώρο, αλλά πόσοι από αυτούς που είδαν χιλιάδες φορές τη διαφήμιση γνώρισαν πραγματικά και τους RP και την υπόλοιπη σκηνή; Αυτό πρέπει να μας απασχολεί περισσότερο.

4.Την δυναμική-ώθηση αυτή την εκμεταλλεύτηκαν όπως έπρεπε οι "αρμόδιοι"? Και δεν αναφέρομαι στις υπόλοιπες μπάντες αλλά στις δισκογραφικές, στον τύπο, την τηλεόραση κλπ
Όχι, μάλλον γιατί δεν γνώριζαν και πως να το κάνουν.

5.Eσεις θα "ντύνατε" μουσικά διαφημιστικά σποτ?
Δεν το επιδιώκουμε, αλλά η προβολή και οι οικονομικές απολαβές δεν μπορούν να αφήνουν κανένα μουσικό αδιάφορο σήμερα, πολύ περισσότερο αφού δεν υπάρχουν και πολλές εναλλακτικές λύσεις.

6.Πόσο διαφορετικοί είναι οι σημερινοί fadeout τώρα σε σχέση με το πρώτο σας demo?
Διαφορετικοί κατά ένα μέλος και αρκετή ωριμότητα που αυτά τα χρόνια ενασχόλησης με τη μουσική, τις συναυλίες και τη δισκογραφία μας πρόσφεραν. Και ίσως κάπως διαφορετικοί ως προς το πως αντιμετωπίζουμε την ίδια την ύπαρξη της μπάντας.

7.Ακούμε ή διαβάζουμε για το Χ πετυχημένο ελληνικό συγκρότημα της ανεξάρτητης/εναλλακτικής σκηνής. Τι σημαίνει τελικά επιτυχία για ένα γκρουπ σαν εσάς? Πωλήσεις? Καλές κριτικές και μόνο? Διάρκεια στο χρόνο? αναγνώριση? Καριέρα στο εξωτερικό?
Προσωπική ικανοποίηση πάνω από όλα για την δημιουργική μας δραστηριότητα.

8. Εσείς πως αισθανθήκατε με την καλή κριτική του αμερικάνικου e-zine "Independent Clauses για το Time?
Ήταν μια από τις πρώτες πολύ καλές αντιδράσεις στη δουλειά μας μέχρι τότε και φυσικό ήταν να μας ικανοποιήσει ιδιαίτερα.

9. Το άλμπουμ σας παρότι κυκλοφόρησε στα τέλη του 2006 είχε συμπεριληφθεί στα καλύτερα της χρονιάς, κα μάλιστα στο νο17,σύμφωνα με το Ποπ και Ροκ. Υπήρχε αντίστοιχη εμπορική απήχηση ή τελικά στη Ελλάδα πολλοί αγαπάνε την indie σκηνή αλλά λίγοι αγοράζουν αυτά τα άλμπουμ?
Όχι, τουλάχιστον αναλογικά με την κατάταξη του περιοδικού. Πάντως είναι βέβαιο ότι ποσότητα πωλήσεων και ποιότητα μουσικής δεν συμβαδίζουν πάντα στη σύγχρονη μουσική βιομηχανία. Στην Ελλάδα ιδιαίτερα όπου ο όρος «βιομηχανία» υπάρχει μόνο κατ’ ευφημισμόν τα πράγματα είναι συχνά ακόμη πιο άσχημα.


10. Το πρώτο σας άλμπουμ έχει γεμίσει προσδοκίες αλλά κα ανυπομονησία τους φίλους της Ελληνικής indie μουσικής. Στην σελίδα σας στο myspace έχετε ανεβάσει δυο βίντεο με νέα κομμάτια σας, το Afterwards και το Fragile State Of Mind. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει νέο άλμπουμ στα σκαριά?
Δεν σχεδιάζουμε απαραίτητα ένα δίσκο όταν γράφουμε νέα κομμάτια. Η δημιουργία άλλωστε είναι ο βασικός λόγος ύπαρξης του γκρουπ. Εάν αισθανθούμε ότι υπάρχει ένα σύνολο τραγουδιών που θέλουμε να γίνει άλμπουμ θα κυκλοφορήσουμε κάτι. Μέχρι τότε το myspace μας θα φιλοξενεί σε διάφορες μορφές το όποιο νέο υλικό θέλουμε να ακουστεί.

11. Αλήθεια γιατί δεχτήκατε να μιλήσετε σε ένα blog?
Όταν κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει κάτι συνήθως απαντάμε. Περιοδικό, site, blog ή ένας φίλος μας είναι περίπου το ίδιο...

12. Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε αλλά δεν σας το έχουν ρωτήσει ποτέ? Μπορείτε να το πείτε εδώ.
Η εναλλακτική μουσική σκηνή, είναι στην ουσία μια παγκόσμια σκηνή. Θα ήταν ευχάριστο και τα ελληνικά γκρουπ να έχουν την δική τους ξεχωριστή θέση σε αυτήν αντί να περιορίζονται μονάχα στο εσωτερικό.

13. Τέλος θα θέλαμε να μας πείτε για την πιο δυνατή στιγμή που βιώσατε ως μπάντα (είτε είναι σε ζωντανή σας εμφάνιση είτε όχι) καθώς και να μας δώσετε το τοπ5 (κατά την γνώμη σας) της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής.
Η στιγμή που ολοκληρώθηκε η παραγωγή του άλμπουμ ήταν πολύ σημαντική και βέβαια οι περισσότερες ζωντανές εμφανίσεις. Κάθε ζωντανή εμφάνιση έχει την δική της ένταση, η εμφάνιση μας στο Gagarin, ανοίγοντας για τους Puressence, η πρόσκληση από τους Closer, που οδηγησε στην συναυλια στο Mad club και η παρουσίαση του δίσκου μας στο FNAC Forum του Mall ίσως είναι οι πιο ξεχωριστές. Από καλές μπάντες της ανεξάρτητης σκηνής σε τυχαία σειρά οι Closer και οι Bokomolech που ανήκουν στους λίγους που ξεκίνησαν την αγγλόφωνη σκηνή στα 90s, οι Film, οι Serpentine που δεν υπάρχουν πλέον, και αρκετά πιο καινούρια σχήματα που φαίνεται πως έχουν να δώσουν πράγματα.

Ελπίζουμε να βρήκατε την συζήτηση (που ξεκίνησε για mini αλλά μας βγήκε λίγο large!!) όπως και εμείς ενδιαφέρουσα. Να ευχαριστούσουμε τα παιδιά για ακόμη μια φορά και να σας προτείνουμε το αλμπουμ των fadeout για τις διακοπές σας (και όχι μόνο) καθώς και να (ξανα)ακούσετε το τραγούδι της ανάρτησης (δίπλα). Τα υπόλοιπα στην σελίδα των fadeout στο myspace. Καλό σας απόγευμα.

Θερινός κινηματογράφος "Το Γιουσουρούμ"

Πριν από λίγο καιρό στήσαμε εδώ στο Γιουσουρούμ την μουσική μας σκηνή και για αρχή φιλοξενήσαμε τους fadeout. Ε, καλοκαίρι είναι, ζέστη (αρκετή) έχει είπαμε να στήσουμε και έναν θερινό κινηματογράφο (εμπορικό κέντρο μας βλέπω στο τέλος!!!). Ξέρετε τώρα, καλή παρέα, μπιρίτσες παγωμένες, ποπ κορν (ίσως και κανένα σουβλάκι!!), άρωμα νυχτολούλουδου (εντάξει και γιασεμιού) κλπ. Πολλές φορές έχω διερωτηθεί γιατί μας αρέσει ο θερινός κινηματογράφος. Για την παρέα? Για τα παρελκόμενα (βλ. πιο πάνω)?? Για τις ταινίες? Έχω δει σε θερινό απίθανες ταινίες που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τις έπαιρνα ούτε σε DVD για Σάββατο μεσημέρι. Άρα??

Και συνεχίζω. Το Γιουσουρούμ (όπως όλα τα παιδιά!!!) τρελαίνεται για κινούμενα σχέδια. Δώστου Donald Duck και πάρτα όλα τζάμπα από το μαγαζί. Ελπίζω να μην είμαι ο μόνος που εκτός από το Tasmanian Devil του αρέσει και ο Droopy!!! (Ρε, μήπως έχω πρόβλημα??). Ταινίες σαν το Fantasia, την Παναγία των Παρισίων, το SHREK θα πρέπει να επιβάλλεται να τις βλέπουν οι ενήλικες. Τώρα μην μου πείτε ότι δεν ρίχνετε κλεφτές ματιές όταν το χαζοκούτι (σ.σ TV) δείχνει Looney Tunes? Ε? Για θυμηθείτε λίγο το Fantasia με τον Μίκυ (δίπλα στα επιπλέον της ημέρας) και τα λέμε αργότερα (παρακάτω )

Οι πρώτες προβολές μας είναι αφιερωμένες σε ταινίες κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους, Μικρά διαμάντια κινουμένων σχεδίων που συνοδεύουν συνήθως τις υπερπαραγωγές διαφόρων κινηματογραφικών studios. Πάρτε κάτι να πιείτε, ποπ κορν, σβήστε τα φώτα, καθίστε αναπαυτικά στον καναπέ σας (ή στο κρεβάτι σας) και απολαύστε δυο υπέροχες (κατά την γνώμη μας πάντα) ταινίες μικρού μήκους.

Η πρώτη μας ταινία είναι το Geri's Game . Ένα φιλμάκι που το 1998 κέρδισε το Oscar και συμπεριλαμβανόταν στην προβολή τουη Bug's Life. "Γυρισμένη" το 1997 γράφτηκε και και σκηνοθετήθηκε από τον Jan Pinkava, η ταινία μας ταξιδεύει μια φθινοπωρινή μέρα σε ένα έρημο πάρκο. Εκεί ο ηλικιωμένος κύριος Geri αρχίζει μία περίεργη παρτίδα σκάκι. Περίεργη και ιδιότυπη καθώς ο αντίπαλός του είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Ο Geri αλλάζει συνεχώς θέση, βγάζει και βάζει τα γυαλιά του καθώς «μεταμορφώνεται» από τον ένα παίκτη στον άλλο. Η εναλλαγή γίνεται όλο και πιο γρήγορη δίνοντας την αίσθηση ότι οι αντίπαλοι είναι δυο και στην πραγματικότητα. Και ενώ η παρτίδα εξελίσσεται ο Geri (με τα μαύρα πιόνια) έχει στριμώξει για τα καλά το Geri (με τα λευκά πιόνια) ο οποίος δείχνει να μην μπορεί να αποφύγει την ήττα. Και τότε όλα ... (η συνέχεια στις οθόνες σας).

Η δεύτερη είναι το One Man Band . "Γυρισμένη" το 2005, γράφτηκε και και σκηνοθετήθηκε από τους Andrew Jimenez και Mark Andrews, προβαλλόταν στην αρχή της εμπορικής επιτυχίας Cars, ενώ ήταν και υποψήφια για το Oscar έκείνης της χρονιάς. Εδώ μεταφερόμαστε σε περασμένες εποχές, στην πλατεία ενός έρημου Ιταλικού χωριού όπου ένας πλανόδιος μουσικός (Bass) παίζοντας βαρετούς σκοπούς προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή (και το φιλοδώρημα εννοείται) των όποιων περαστικών, οι οποίοι δεν εμφανίζονται από πουθενά. Ξαφνικά κάνει την εμφάνισή του η Tippy (ένα μικρό κοριτσάκι) κρατώντας στο χέρι του ένα χρυσό νόμισμα το οποίο έχει πρόθεση να ρίξει στο σιντριβάνι της πλατείας κάνοντας και την καθιερωμένη ευχή. Τότε ο Bass αρχίζει και τα δίνει όλα (μουσικά: τα σπάει), ώστε το νόμισμα να καταλήξει στο κουτάκι του και όχι στον πάτο του σιντριβανιού. Η μικρή Tippy ενθουσιάζεται και είναι έτοιμη να του ρίξει το νόμισμα, όταν κάνει την εμφάνισή του στην άλλη πλευρά της πλατείαςο Treble, ένας επιδέξιος (και επιδειξίας) συνάδερφος του Bass. Η μικρή ακούγοντας τον Treble δείχνει αναποφάσιστη για το που θα δώσει το νόμισμα. Αρχίζει έτσι ένας μουσικός αγώνας μεταξύ των δυο με έπαθλο το νόμισμα της Tippy. Κάποια στιγμή η Tippy δείχνει να έχει αποφασίσει για το που θα ρίξει το χρυσό. Τότε το νόμισμα.... (η συνέχεια στις οθόνες σας).

Πριν σας αφήσουμε να πούμε ότι η μουσική του One Man Band ηχογραφήθηκε με την βοήθεια 38μελούς ορχήστρας , ενώ στο Geri’s Game χρησιμοποιήθηκαν πρωτοποριακές (για την επόχή του) τεχνικές για την ρεαλιστική απεικόνιση των εκφράσεων του προσώπου του Geri. Καλή σας προβολή.

Μάνος Χατζιδάκις: Αντικατοπτρισμοί ενός μύθου...

Το Γιουσουρούμ σιωπά μπροστά στον άνθρωπο, στον καλλιτέχνη στον δάσκαλο Μάνο Χατζιδάκι. Δεν έχει να γράψει κάτι περισσότερο από όλα αυτά που έχουν γραφεί και έχουν ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια σε περιοδικά, εφημερίδες, τηλεοπτικά κανάλια, blogs και βιβλία. Δεν πιστεύει ότι μπορεί να προσφέρει έστω το μικρότερο λιθαράκι στον (ήδη ανοικοδομημένο) μύθο που ακούει στο όνομα Μάνος Χατζιδάκις. Δεν είχαμε την ευλογία να έχουμε προσωπική σχέση με τον συνθέτη των χρωμάτων ώστε να είμαστε κοινωνοί ιστοριών και να σας τις μεταφέρουμε. Ιστορίες για την ταπεινότητά με την οποία αυτός ο άνθρωπος βίωνε την δημοσιότητα γύρω από το κάθε τι έκανε ή έλεγε. Ιστορίες για το πόσο «ντρεπόταν» για το όσκαρ που κέρδισε με την σύνθεσή του για το «Ποτέ την Κυριακή» (το ίδιο ένιωθε και για την ίδια την σύνθεση). Ένα όσκαρ που σώθηκε στην κυριολεξία την τελευταία στιγμή από τα σκουπίδια. Μια ιδιότυπη «ντροπή» που τον έκανε να μην αντέχει στο άκουσμα του τραγουδιού που τον έκανε διάσημο σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι ο ίδιος συνθέτης που από την μία έγραφε τραγουδάκια (έτσι συνήθως τα έλεγε) για τις ταινίες της Αλίκης, και από την άλλη δημιουργούσε μουσικά θαύματα όπως ο Μεγάλος Ερωτικός και η Οδός Ονείρων. Ο άνθρωπος που λάτρεψε το ρεμπέτικο τραγούδι (την underground μουσική της Ελλάδος όπως την αποκαλούσε- διαβάστε εδώ την περίφημη διάλεξη του για το ρεμπέτικο), και που αποφάσισε να στείλει σε ένα βράδυ την Μαρίζα Κωχ στην Eurovision να τραγουδήσει το Παναγιά μου- Παναγιά μου, μια μπαλάντα διαμαρτυρίας, με σκοπό την δημοσιοποίηση της Κυπριακής τραγωδίας (διαβάστε εδώ περισσότερα για το θέμα στον φίλο bosko).
Συνεργάστηκε με τον μεγάλο Κάρολο Κουν, τον Νίκο Γκάτσο αλλά και με νέους καλλιτέχνες τους οποίους «έβαλε» στο Τρίτο Πρόγραμμα (π.χ Φλωρινιώτης) του οποίου υπήρξε διευθυντής. Ποιος δεν έχει ακούσει ιστορίες για το οξύ του πνεύμα και τον υπέροχο κριτικό του λόγο. Τραγούδια του έχουν πει (και διασκευάσει) η Νταντωνάκη, η Αλεξίου, ο Δημήτρης Χορν (το Ηθοποιός, τραγούδι που το είχε πρωτοπεί ο Κούρκουλος στο θέατρο), η Μελίνα Μερκούρη, η Καρέζη αλλά και ο Κωνσταντίνος Βήτα και οι Raining Pleasure. Το Γιουσουρούμ είναι υπερήφανο που στην δισκοθήκη του υπάρχουν δίσκοι (και όταν λέμε δίσκοι εννοούμε βινίλιο) όπως η Οδός Ονείρων, Ο Μεγάλος Ερωτικός, Το Χαμόγελο της Τζοκόντας, οι Δεκαπέντε Εσπερινοί και το Reflections στις αρχικές τους εκτελεέσεις. Δίσκοι που αποτελούν μέρος του κρυμμένου μας θησαυρού. Το άγνωστο (στο ευρύ κοινό) μέχρι πριν από λίγα χρόνια Reflections είναι από τα αγαπημένα μας μουσικά ταξίδια. Ένα έργο που κυκλοφόρησε το 1969 ως το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Μάνου Χατζιδάκι (μουσική) με το συγκρότημα New York Rock And Roll Ensemble (στίχοι, τραγούδι). Είναι η εποχή που ο συνθέτης βρίσκεται στην America, όπου είχε το 1966 για τη θεατρική διασκευή του Ποτέ την Κυριακή με τον τίτλο Illya Darling, και πειραματίζεται με την ροκ. Ένας δίσκος που περιέχει τραγούδια όπως το υπέροχο και αγαπημένο Dedication , το Lover Her και φυσικά το χιλιοτραγουδισμένο Kemal (διαβάστε εδώ για την ιστορία του τραγουδιού).

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Το 1993 το “Reflections” επανεκδόθηκε με τίτλο «Αντικατοπτρισμοί», σε στίχους του Νίκου Γκάτσου και ερμηνεύτρια την Αλίκη Καγιαλόγλου με την συμμετοχή του συνθέτη. Με αυτά κα αυτά φτάσαμε στο 2004 όπου η Έλλη Πάπαλα καλεί τους Raining Pleasure να συμμετέχουν σε μια σειρά κοινών εμφανίσεων με τραγούδια του Χατζιδάκι. Εκεί προφανώς γεννιέται και η ιδέα της διασκευής του Reflections από τους Pleasure. Στις αρχές του 2005 το συγκρότημα ταξιδεύει στην Γερμανία όπου και ηχογραφεί την δική του εκδοχή του έργου. Μια εκδοχή που παρόλο το δύσκολο του εγχειρήματος (ορατός ο φόβος να χαρακτηριστεί ιεροσυλία από διάφορους «ειδικούς») άρεσε πολύ, πούλησε πάνω από 35000 αντίτυπα δίνοντας ώθηση στο συγκρότημα αλλά και την Ελληνική Αγγλόφωνη μουσική σκηνή. Ώθηση που δυστυχώς από ότι φαίνεται δεν την εκμεταλεύτηκαν οι αρμόδιοι όπως έπρεπε.

Την περασμένη Κυριακή συμπληρώθηκαν 14 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι. Ρουφήξαμε κάθε σειρά, κάθε δευτερόλεπτο των αφιερωμάτων των ημερών για τον συνθέτη. Ειλικρινά δεν έχουμε κάτι να προσθέσουμε παρά μόνο να προτείνουμε: διαβάστε εδώ-από τον φίλο bosko, εδώ-από το άρωμα του τραγουδιού, εδώ από τον φίλο ιστό, όμορφα κείμενα-αφιερώματα και δυο ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του συνθέτη εδω (σε εφημερίδα) και εδώ στα φιλικά Μουσικά Προάστια. Σας αφήνουμε με το αφιέρωμα της εκπομπής "Η Μηχανή του Χρόνου" στον Χατζιδάκι- δείτε το δίπλα στα επιπλέον της ημέρας.

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.Καληνύχτα...

Οι Fadeout στην indie σκηνή του Γιουσουρούμ.

Το Γιουσουρούμ αγαπά την Ελληνική (και όχι μόνο) ανεξάρτητη σκηνή. Λατρεύει όλους εκείνους που κόντρα στο ρεύμα της Ελληνικής μουσικής πραγματικότητας αρνούνται να κινηθούνε (μουσικά) στον δρόμο που χάραξε ο Φοίβος (δεν θέλω ου!!!). Θαυμάζει τα παιδιά εκείνα που αντί να γράφουν «τραγουδάκια» -σ’αγαπώ μ’αγαπάς, τι θα γίνει μ’εμάς κλπ- στην μητρική μας γλώσσα διαλέγουν έναν δύσκολο και πολλές φορές αδιέξοδο δρόμο, αυτόν της αγγλόφωνης ηχογράφησης. Νιώθει «κοντά» στα συγκροτήματα ή τους μεμονωμένους δημιουργούς που γράφουν μεν στην Ελληνική αλλά όχι δυο κουπλέ, ένα ρεφρέν, δυο χαρούμενες συγχορδίες και πάμε για πίστα και γαρίφαλα. Και φυσικά δεν υποτιμά τους πραγματικούς Έλληνες δημιουργούς, όπως ο Χατζιδάκις, ο Λοϊζος, ο Τσιτσάνης κ.α. και τους κομιστές των δημιουργών τους. Αυτό όμως είναι θέμα μιας άλλης μελλοντικής ίσως ανάρτησης (όπως και η ελληνόφωνη εναλλακτική σκηνή). Τα τελευταία μουσικά εμπορεύματα του Γιουσουρούμ αφορούν στην Ελληνική indie σκηνή όπως έχουμε συνηθίσει να την αποκαλούμε. Αναλύσεις και συζητήσεις για το θέμα πιθανώς θα έχετε ακούσει και διαβάσει πολλές. «Αιώνιες» ερωτήσεις με γκρίζες τις περισσότερες φορές απαντήσεις:

Υπάρχει indie σκήνη στην χώρα μας? Οι Raining Pleasure ανήκουν σε αυτή? Οι Matisse τι είναι ? Εναλλακτικό, mainstream ή indie ροκ? Υπάρχει τελικά Ελληνόφωνο Ροκ? Οι πολυεθνικές γιατί υπογράφουν τέτοια συγκροτήματα και μετά δεν τα προωθούν? Είναι η Πάτρα η indie «πρωτεύουσα» ? κλπ κλπ κλπ.

Απαντήσεις δεν θα βρείτε ούτε σε τούτη την ανάρτηση, γιατί ο σκοπός της είναι διαφορετικός. Είναι κάτι σαν διαφημιστή καμπάνια!!! Το Γιουσουρούμ λοιπόν αποφάσισε να στήσει την δική του σκηνή (καλοκαιράκι είναι) και να σας παρουσιάσει μερικά από τα αγαπημένα του σχήματα της indie (και όχι μόνο) σκηνής της χώρας. Οι πρώτοι που ανεβαίνουν στην σκηνή μας είναι οι FADEOUT.

Οι FADEOUT δημιουργήθηκαν ως τρίο στην Αθήνα το 2002 και μερικούς μήνες αργότερα απέκτησαν την τελική τους (έως σήμερα) πενταμελή σύνθεση: Βαγγέλης Ασλανίδης (drums, percussion, sound programming), Νίκος Αργυρόπουλος (bass), Μαρία Καμπουράκη (vocals), Αλέξανδρος Δαρμής (keyboards, nord lead synthesizers, samplers) και Γιάννης Γιώτης(guitars). Όσο για το στιλ τους και τις επιρροές τους? Οι ίδιοι ομολογούν πως την πρώιμη εκείνη περίοδο τους ο ήχος τους «άρχισε να εμφανίζει επιρροές από το σύγχρονο indie pop/rock, το post-rock, τον ήχο της σκηνής του Bristol, αλλά και από καλλιτέχνες της electronica» Αυτά για τότε, γιατί αργότερα το γκρουπ άρχισε να πατάει καλύτερα στα «μουσικά» του πόδια και να ενσωματώνει στοιχεία ανεξαρτήτου προέλευσης (μα βάση πάντα το indie pop/rock) και να πειραματίζεται περισσότερο χωρίς πλέον τα αρχικό (φυσιολογικό) τους άγχος.

Ήταν Μάρτιος του 2005 όταν στο Γιουσουρούμ ακούστηκαν για πρώτη φορά οι FADEOUT. Και τι ντεμπούτο ε? Με μια λέξη :όμορφο!!! Το (πάλαι ποτέ) Ποπ και Ροκ (ροκ& ρολ) κυκλοφορούσε με δυο διαφορετικά εξώφυλλα και CDs (σε συνεργασία με την Hitch Hyke). Επιλέξαμε το SECRET TAPES STUDIO II RECORDS και δεν πέσαμε έξω (βρείτε το στο blog του φίλου an205). Εκτός των FADEOUT το CD περιέχει κομμάτια των (επίσης αγαπημένων) INTERSTELLAR OVERDRIVE και των (δυστυχώς πρόωρα διαλυμένων) SERPENTINE. Το CD πήγαινε για πολύ καιρό αυτόματα στο δέκατο κομμάτι του και μετά στα υπόλοιπα. Ο λόγος ήταν απλός, το SANCTUARY είχε κλέψει την μουσική μας ψυχή. (Ακούστε το δίπλα στο "τραγούδι της ανάρτησης")

Έτσι άρχισε το "ψάξιμο" για τους FADEOUT και η προσπάθεια να βρούμε την Demo κυκλοφορία τους (με τέσσερα όπως ανακαλύψαμε αργότερα κομμάτια). Δυστυχώς ακόμα και σήμερα δεν τα έχουμε καταφέρει. Το 2005 το συγκρότημα υπογράφει με γνωστή πολυεθνική εταιρεία για την κυκλοφορία του "I Don't Care” σε ένα Last Chance remix όπως χαρακτηρίζεται στην συλλογή του Δ. Παπασπυρόπουλου με τίτλο "Once Upon A Time" που κυκλοφορεί στο τέλος του έτους. Εκεί έρχεται μια μικρή απογοήτευση!!! Όχι φυσικά για την συλλογή... (ακούστε το τραγούδι και στο ντεμπούτο άλμπουμ των fadeout και συγκρίνετε).

Φυσικά ποτέ τους δεν σταμάτησαν να κάνουν ζωντανές (ολοζώντανες) εμφανίσεις και να συμμετέχουν στις μεγαλύτερες μουσικές συναντήσεις της Ελληνικής indie σκηνής. Το επόμενο βήμα τους ήρθε φυσιολογικά και ήταν η κυκλοφορία του ομότιτλου ντεμπούτο τους από την MSEN Music στις 31/10/2006.

Ένα άλμπουμ που περιέχει όμορφες και δυνατές στιγμές ποπ, αναμιγμένες με κατάλληλες δόσεις indie rock και electronica, ενώ η φωνή της Μαρία Καμπουράκη δημιουργεί ένα εξαίσιο περιτύλιγμα. Μπορεί οι επιροές από Radiohead και Portishead (χωρίς διάθεση μιμητισμού) να δίνουν το παρόν αλλά καθώς τα κομμάτια προχωρούν δίνουν την θέση τους στην προσωπική σφραγίδα μιας καλοδουλεμένης μπάντας. Οι Fadeout κατάφεραν να αποφύγουν (περί κατορθώματος πρόκειται εάν σκεφθείτε την εμμονή των περισσότερων ελληνικών γκρουπ ειδικά στα πρώτα τους άλμπουμ) τα πολύ έντονα σολαρίσματα και τα «οπερικά» φωνητικά. Το repeat είναι αναπόφευκτο σε πολλά από τα κομμάτια του άλμπουμ. Τραγούδια όπως το Homeless, το Lost Song και το Dire Addiction μένουν χαραγμένα στο αυτί μας για ώρες μετά το άκουσμά τους. Φυσικά και δεν ξαχάσαμε το αγαπημένο Sanctuary (Transposed edit) αλλά ούτε και το Time χάρη στο οποίο οι Fadeout απόσπασαν τα πρώτα τους διεθνή κολακευτικά σχόλια από το μουσικό e-zine "Independent Clauses". Ακούστε τα στη σελίδα τους στο myspace και πείτε μας εάν συμφωνείται μαζί μας. Το fadeout μας γέμισε προσδοκίες για την επόμενη δισκογραφική του απόπειρα. Ελπίζουμε να μην αργήσει άλλο.

Σας αφήνουμε με ένα νέο τραγούδι των fadeout με τίτλο "Fragile State Of Mind" από την ζωντανή τους εμφάιση στο Gagarin 205 (23.11.2007). Καλή σας νύχτα!!!