Tελικά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ

Την προηγούμενη εβδομάδα αναμφίβολα ένα από τα μεγάλα θέματα (αν όχι το μεγαλύτερο) ήταν η αυτοκτονία του 77χρονου στο Σύνταγμα. Ενός ανθρώπου που αποφάσισε να βάλει τέλος στην ζωή του στην πιο πολιτικοποιημένη πλατεία της χώρας. Λίγο πολύ όλοι ακούσαμε - διαβάσαμε για το συμβάν και το ιδιόχειρο σημείωμα του αυτόχειρα. Όλοι έπεσαν να χαρακτηρίσουν και να σχολιάσουν τόσο τον 77χρονο όσο και το συμβάν. Άλλοι χαρακτήρισαν τον αυτόχειρα ως μοναχικό και λίγο πολύ ως "τρελό" και αποκομμένο από τους συμπολίτες του. Άλλοι τον είπαν αριστερό και χρησιμοποιούσαν τον χαρακτηρισμό ως βρισιά. Άλλοι είπαν πως πρόκειται για μαχητή και άνθρωπο με ιδανικά και πιστεύω. Αυτό που γινόταν στο δίκτυο εκείνες τις 2-3 ημέρες είναι απίθανο Δεξιοί και ακροδεξιοί τον χαρακτήρισαν θύμα και όχι του μνημονίου αλλά συγκεκριμένου πολιτικού χώρου που λέει ψάχνει θύματα και μάρτυρες για να στηρίξει τον πολιτικό του λόγο και αγώνα. Αριστεροί και (με ή χωρίς εισαγωγικά) αντιεξουσιαστές να τα χώνουν πολιτικά στους απέναντι θυμίζοντάς τους τα θύματα της πολιτικής του χώρου τους, τους τραμπουκισμούς του παρακράτους, τους χίτες και τους δοσίλογους,

To απίθανο είναι ότι μέχρι και οι "πολιτικοί" έκαναν δηλώσεις για το θέμα. Να, εντάξει, αυτοί κάνουν δηλώσεις για όλα αλλά τώρα ίσως θα έπρεπε να προσέχουν λίγο το στόμα τους. Ακόμα και αυτό το θέμα προσπάθησαν να το εκμεταλλευτούν. Οι μη μετέχοντες στην (συν)κυβέρνηση σχολίαζαν για το που έχει οδηγήσει τον κόσμο το μνημόνιο. Οι της κυβέρνησης εξέφρασαν την σύμπνοια τους για την οικογένεια του. Και κανείς δεν τους πήρε με τις ντομάτες. Και μην ακούσουμε ότι οι ντομάτες δεν είναι πολιτική πράξη. Εδώ κάποιοι έκαναν και κάνουν πολιτική και διορισμούς με 2 κιλά λάδι και λίγα αυγά. Πάμε παρακάτω λοιπόν.

Τα ξένα ΜΜΕ έκαναν εκτενή αναφορά στο γεγονός. Το "καλό" σε αυτή την περίπτωση είναι οι υποσημειώσεις τους. "Οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα αυξάνονται αλλά τα ποσοστά και τα νούμερα δεν πλησιάζουν αυτά της Βόρειας Ευρώπης ή και της Πορτογαλίας". Άντε ρε νούμερα. Άντε να πάτε να παίξετε αλλού. Δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε?? Να αυτοκτονήσει ο μισός πληθυσμός για να καλύψουμε το χαμένο έδαφος στα ποσοστά και τα νούμερα των αυτοκτονιών?

Ακόμη και η Εκκλησία έβγαλε ανακοίνωση για το συμβάν όπου αφού συλλυπήθηκε και δήλωσε την συμπαράστασή της στην οικογένεια του 77χρονου, δήλωσε ότι δεν εγκρίνει τέτοιες ενέργειες και ότι συνιστά υπομονή και ελπίδα. Με άλλα λόγια?? ότι να 'ναι.

Μετά από όλα αυτά το κοινοβούλιο μας φυσικά συνέχισε το σωτήριο έργο του. Από την μια ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία τον συμβιβασμό με τη Siemens ώστε να σταματήσουν και ο όποιες ενέργειες δικαστικές και μη. Δηλαδή αυτοί που πριν από λίγο καιρό μάλωναν ποιανού χώρου είναι το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ Siemens, αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα του συμβιβασμού και δέχτηκαν (στο όνομα του Ελληνικού λαού) την "συγνώμη" της εταιρείας. Εμάς πάντως οι "πατέρες"του έθνους δεν μας ρώτησαν αν δεχόμαστε. Καλά θα μας πείτε και θα έχετε και δίκιο. Εδώ δεν μας ρώτησαν για τα μνημόνια τις δανειακές συμβάσεις και το ποιον θέλουμε πρωθυπουργό. Θα μας ρωτούσαν για την Siemens?? Σωστή και δεκτή η παρατήρηση. Επίσης ψήφισαν (κατα πλειοψηφία) την άρση του παγώματος της κρατικής επιδότησης στα κόμματα. Εμ. Όταν είναι για την τσέπη τους δεν υπάρχει ούτε κρίση, ούτε ηθικά ζητήματα και κουραφέξαλα.

Aυτά τα ωραία έγιναν στην χώρα τις προηγούμενες ημέρες. Αυτά και άλλα πολλά. Με τελευταίο την προκήρυξη των εκλογών. 6 Μαΐου λοιπόν!! 6 Μαΐου για να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας με το πολιτικό σύστημα της χώρας. Μια Κυριακή του Μαΐου είναι η τελευταία και μεγάλη ελπίδα του λαού να ξεφορτωθεί δεκαετίες ανίκανων πολιτικών ανδρών γυναικών και ιδεών. Η ευκαιρία μας να αλλάξουμε σελίδα και νοοτροπία. Αν και τώρα η πλειοψηφία μείνει προσκολλημένη στα συμφέροντά της και την παραδοσιακή Ελληνική πολιτική τι να πούμε. Ας προσέχαμε. Καμπανάκι τελευταίου γύρου. Πολίτες - Πολιτικοί. Αν το αποτέλεσμα είναι πάλι 2 τότε όντως μαζί τα φάγαμε. Άλλοι τα λεφτά και άλλοι τα ..... Άντε ώρα που είναι.

Α. Ναι. Να μην το ξεχάσουμε. Καλή σας και μας Ανάσταση. Κυριολεκτικά!!!!

Kυκλοφορία βινυλίου Παρθενογένεσις

Αδιαμφισβήτητα ένα από τα Ελληνικά μουσικά σχήματα που συνταυτίστηκαν με την έννοια του μύθου είναι οι Παρθενογένεσις. Το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο. Ίσα ίσα υπάρχουν κάμποσοι λόγοι που δικαιολογούν μία τέτοια συνταύτιση. Εν πρώτοις, οι Παρθενογένεσις ήταν από τα πρώτα συγκροτήματα στην Ελλάδα που κατόρθωσαν να παντρέψουν τις καταβολές hard rock ηχητικού χαρακτήρα που δικαιολογημένα τους διακατείχαν με ένα αυθεντικό και απόλυτο punk τρόπο ζωής.

Εν συνεχεία, αποτέλεσαν την πρώτη ενδεχομένως μπάντα που μύησε την Ελληνική ηχοπολιτισμική πραγματικότητα στο νεοκυματικό ήχο (New Wave) . Επιπρόσθετα, βάσει των εκρηκτικών ζωντανών εμφανίσεων που προσέφεραν στο κοινό εκείνης της εποχής απέκτησαν μία διαχρονική φήμη η οποία καταφθάνει μέχρι το παρόν. Τέλος, η έλλειψη έκδοσης του μουσικού τους έργου σε ένα αξιόπιστο μέσο το οποίο ενδεχομένως θα μπορούσε να είχε διασωθεί μέχρι και τις ημέρες μας (π.χ. δίσκος βινυλίου) συνέβαλλε τα μέγιστα στο να διογκωθούν οι όποιες φήμες συμβάλλοντας τελικά στην καθιέρωση της ταυτότητάς τους ως συγκροτήματος-μύθος. Έτσι, για περισσότερα από 35 χρόνια, οι Παρθενογένεσις παρέμειναν στο συλλογικό ασυνείδητο ως μια all-star μπάντα που όμως σκορπίστηκε πριν προλάβει να δισκογραφήσει. Το σημαντικό αυτό δισκογραφικό κενό έρχεται να καλύψει η παρούσα έκδοση στην οποία συμπεριλαμβάνονται τα μοναδικά 10 τραγούδια που διασώθηκαν σε μια δημοσιογραφική κασετούλα με πολλά ηχητικά προβλήματα, τα οποία έτυχαν ανάλογης επεξεργασίας και αποκατάστασης πάντοτε στο μέτρο του δυνατού. Επιπλέον, η τρέχουσα έκδοση περιλαμβάνει ένα τετρασέλιδο ένθετο το οποίο περιέχει όλες τις διασωθείσες πληροφορίες (π.χ. ανέκδοτες φωτογραφίες και αποκόμματα μουσικού δημοσιογραφικού Τύπου) που αφορούν το συγκρότημα , μία καρτ-ποστάλ με την τελευταία φωτογραφία της μπάντας και ένα έντυπο μεγέθους Α4 το οποίο περιλαμβάνει το Μανιφέστο των Παρθενογένεσις καθώς και το επίσημο βιογραφικό του συγκροτήματος. Η παρούσα έκδοση αποτελεί μια συμπαραγωγή της σειράς Lost Archives από το label της B-otherSide και της Ειρκτή σε 400 αριθμημένα βινύλια, εκ των οποίων τα πρώτα 150 διατίθενται σε λευκό χρώμα.

Ημερομηνία Κυκλοφορίας : 6/4/2012

Oι atenistas ανοίγουν το Σταθμό Πελοποννήσου για μια βραδιά tango

more @ http://atenistas.org/2012/03/27/tango/

Νέα κυκλοφορία σε βινύλιο - Μωρά στη Φωτιά " Θεατρίνοι"

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ας υποθέσουμε πως μια μαγική δύναμη, μας έδινε τη δυνατότητα να επιλέξουμε 3 δίσκους που θεωρούμε αξεπέραστους, να τους κυκλοφορήσουμε σε βινύλιο. Ο ένας από αυτούς θα ήταν σίγουρα οι “Θεατρίνοι” από τα Μωρά στη φωτιά. Γιατί αν ο πρώτος ομώνυμος δίσκος της μπάντας που κυκλοφόρησε το 1987 θεωρείται (και είναι) ένας από τους σημαντικότερους δίσκους της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής, για εμάς, το δεύτερο album του group, “Θεατρίνοι”, που κυκλοφόρησε το 1999, είναι ακόμα πιο σημαντικό. Για τον απλούστατο λόγο πως βγήκε μόνο του και τα έβαλε με όλους και όλα, σε μια εποχή που σε τίποτα δεν θύμιζε την μουσική άνοιξη που επικρατούσε στο ελληνικό ροκ, 12 χρόνια πριν. Σε συνδυασμό βέβαια με το γεγονός πως περιείχε συνθέσεις, γεμάτες ενέργεια, λυρισμό, χωρίς κανέναν απολύτως μουσικό συμβιβασμό. Τα Μωρά είχαν πλέον μεγαλώσει και παρουσίαζαν τον πληρέστερο (πάντα κατά τη υποκειμενική μας άποψη) δίσκο τους.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως αρκετές από τις συνθέσεις, πάντα σε στίχους και μουσική του Στέλιου ” Σαλβαδόρ” Παπαϊωάννου, ήταν ήδη έτοιμες και παιζόταν στα live της μπάντας, από τα τέλη της δεκαετίας του ’80.

Η Β-οtherside records, σε συνεργασία με την Labyrinth Of Thoughts, κυκλοφορεί το album, για πρώτη φορά, σε βινύλιο.

-420 αριθμημένα αντίτυπα σε βινύλιο 150 gr.

-Τα πρώτα 150 σε μπλε χρώμα, τα υπόλοιπα σε μαύρο.

-Η έκδοση περιλαμβάνει αφίσα με την αυτοπροσωπογραφία του Στέλιου “Σαλβαδόρ” Παπαϊωάννου.

Hμερομηνία κυκλοφορίας : 26/3/2012

fanzine ΚΟΛΑΣΗ @giusurum

Πολλές φορές μέσα από το γιουσουρούμ ερχόμαστε σε επικοινωνία με ενδιαφέροντες ανθρώπους. Αρχικές επαφές που αρκετές φορές καταλήγουν σε συχνή επικοινωνία και ανταλλαγή ιδέων κλπ. Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο δημιουργός του fanzine Κόλαση. Αυτό που μας έδωσε την ευκαιρία να ¨μιλήσουμε" ήταν το αφιερωματάκι στις Petunia Pigs. Το fanzine Κόλαση κυκλοφόρησε τ0 1992 - 1993 σε 111 αριθμημένα αντίτυπα και είχε καταγωγή την Λάρισα. Για να δούμε λοιπόν πως σκεφτόταν τότε στο πρώτο τεύχος ο δημιουργός του το όλο θέμα. Αφού ευχαριστήσουμε τον ίδιο ας περάσουμε στο κείμενό του.

--------------------------------------------------------------

Αυτό εδώ το fanzine δημιουργήθηκε και γράφτηκε εξαιτίας 2 κυρίως λόγων. Στην αλληλογραφία που είχαμε με τον Δημήτρη και τον Βασίλη του “In Those Days” όπου και τους ανέφερα διάφορες διορθώσεις και παραλήψεις μου απάντησαν, «Ωχ, τώρα μη μας ζαλίζεις και ‘συ! Εμείς αυτό αγαπάμε, αυτό και γράφουμε. Αν τα θες όπως τα σκέφτεσαι εσύ, γιατί δεν βγάζεις ένα δικό σου fanzine;» Αυτό μου έκανε φοβερή εντύπωση, γιατί είχαν απόλυτο δίκιο.

Ο δεύτερος λόγος που με ώθησε στην κυκλοφορία του ήταν τα λόγια του Ν. Κοντογούρη σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό “fractal press”. Εκεί στην ερώτηση που του έκαναν σχετικά με το τι τον ενόχλησε στα περισσότερα ελληνικά fanzineς, απάντησε : «Δεν ξέρω κανένα fanzine που να μην θέλει να πουλά ή να μην ονειρεύεται να πουλήσει 5,6,7 χιλιάδες αντίτυπα. Όπως ελέγχουν οι πολυεθνικές τα κατευθυνόμενα περιοδικά έτσι ελέγχουν οι ανεξάρτητες εταιρίες και οι χονδρέμποροι – μεγαλέμποροι τα fanzineς. Δηλαδή τους δίνουν δίσκους και διαφήμιση με σκοπό να περάσουν κάποια συγκροτήματα που αυτοί οι άνθρωποι κάνουν εισαγωγή των δίσκων τους στην Ελλάδα ή που τα έχουν στις εταιρίες τους. Κακά τα ψέματα, παίζουν ακριβώς τον ίδιο ρόλο που παίζουν και τα κατευθυνόμενα περιοδικά». Αυτό το τελευταίο με χτύπησε κατευθείαν σαν ηλεκτρική εκκένωση. Και το κακό είναι πως η επιβεβαίωση ήρθε απ’ το ίδιο το fanzine στο κομμάτι του Π. Μπάρλα «another bridge across”.

Τότε κατάλαβα γιατί δεν είδα πουθενά συνέντευξη των ROOM 12, των Συνθετικών, των Computer Technilogy Music και τόσων άλλων συγκροτημάτων. Γιατί το αμάρτημά τους ήταν ότι κυκλοφόρησαν μόνο σε demo ή σε προσωπικό LP το υλικό τους και δεν συνεργάστηκαν με καμία από τις γνωστές «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ» εταιρίες.

ΝΑΙ! Αυτό το τεύχος -πρώτο αλλά όχι μοναδικό- είναι αφιερωμένο στην λέξη “ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ”. Θέλετε να μάθετε τους όρους του παιχνιδιού και τους κώδικες που θα συνοδεύουν κάθε τεύχος αυτού εδώ του fanzine; Ωραία! έχουμε και λέμε. Βασικός κορμός του θα είναι «Οι σελίδες της Αποκάλυψης». Εκεί, μέσα από τις διάφορες κριτικές που γίνονται, θα ξεχωρίζουν τα πραγματικά αξιόλογα group απ αυτά που θα χρειαστούν εντατικά φροντιστήριο. Η επιβράβευση τους θα είναι η συμμετοχή τους με 2 κομμάτια στην κασέτα που θα συνοδεύει πάντοτε αυτό το fanzine.

Το κάθε τεύχος θα είναι αφιερωμένο σε μια ΛΕΞΗ. Όπως έγραψα και προηγουμένως αυτό το τεύχος ανήκει στην λέξη «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ». Όλα τα άρθρα και οι συνεντεύξεις θα περιστρέφονται με υπόβαθρο αυτή την λέξη και την έννοιά της. Για το επόμενο τεύχος σκέφτομαι την λέξη «ΑΔΙΚΙΑ» και για το τρίτο την λέξη «ΚΑΝΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ».

Τα γκρουπ και οι καλλιτέχνες που θα ανταλλάσουμε μερικές κουβέντες ερωτοαπαντησεων -συνέντευξη θέλουν να το λένε οι άλλοι- θα δίνει είτε 2 ακυκλοφόρητα κομμάτια του, είτε 2 γνωστά σε διαφορετικό remix όμως και θα ακούγονται αποκλειστικά στην κασέτα που συνοδεύει αυτό το fanzine Όρος απαράβατος, η συνοδεία του fanzine απ' την κασέτα, έτσι ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να διαβάζει και να ακούει συγχρόνως ΓΙΑΤΙ ξεχώρισε το demo ενός γκρουπ ή καλλιτέχνη και τι το έκανε τόσο μαγικό –εννοείται πάντοτε λόγω της υποκειμενικής προσωπικής μου άποψης.


Φυσικά όσοι το θελήσουν, δεν θα περάσουν από τα αδηφάγα δόντια των «Σελίδων της Αποκάλυψης» αλά σε κάποιες σελίδες θα τους γίνεται απλή παρουσίαση της κυκλοφορίας του demo, του single, του LP, του CD (;) ή του fanzine τους.

Πως σας φαίνεται; Τι; Προσπαθώ να βγάλω την fanzine έκδοση του AUDIO; Χα! Ας γελάσω! Μάλλον δεν καταλάβατε καλά τους όρους του παιχνιδιού. Άσε δε, που δεν έχω την ρητορική άνεση του Α. Ζήλου. Για ξαναδιαβάστε την αποκωδικοποίηση αυτού του fanzine, ναι να πάρετε μέρος στο παιχνίδι ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΑΣ ΠΛΕΟΝ ΟΡΟΥΣ!

The Callas “Octopus Hug” - No Central / sat 17 march / 22.00 / damage 3€

Τα Χρονικά της Ελληνικής Ποπ και Ροκ: The Permanent Show

Ακόμη μια μπάντα από τις αρχές της δεκαετίας του 90 για την οποία έχουμε/υπάρχουν (?) ελάχιστα στοιχεία. Μιλάμε για τους The Permanent Show. Ήταν Χριστούγεννα του 92 όταν αποφασίστηκε η δημιουργία τους. Στις πρώτες τους ζωντανές εμφανίσεις (στο Αν και στο Ήχος) φορούσαν κελεμπίες, καπέλα δημιουργώντας έναν σχετικό θόρυβο γύρω από αυτό. Εκείνη η αρχικής τους σύνθεση ήταν: Γιώργος Λιμίτσιος (no limit)- κιθάρα και φωνή, Γιώργος Παπαϊωάννου (xatherfucker)- μπάσο και φωνή, Γιάννης Κομνηνός (ferthy) - τύμπανα και Θανάσης Κιζίλης (fatman)- πλήκτρα. Στα μέσα του 93 κυκλοφόρησε από την Wipe Out το πρώτο και μοναδικό τους single, το Paris/Big Noise Trip με μια ιδιαίτερη συσκευασία και τις δυο πλευρές του την μια σε μπλε και την μια σε κόκκινο φόντο. Σε κάποια στιγμή το δίδυμο Κιζιλη-Κομνημού έδωσε την θέση του στους Χριστόφορο και Γιάννη Λάμιο.