Κατεβάστε δωρεάν Νο3: The Fuzzy Nerds - Beam Album

Nα μαστε λοιπόν και στο Νο3 του Κατεβάστε δωρεάν. Σήμερα αναδημοσιεύουμε το δελτίο τύπου που λάβαμε από τους The Fuzzy Nerds και αφορά στο Βeam Album!! Tι μας ανακοινώνουν??? Έχουμε και λέμε:

--------------------------------------

Το mp3 και οι αντίστοιχες ποιότητες ήχου που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο αποτελούν πλέον παρελθόν αναφορικά τουλάχιστον με τα Album των Fuzzy Nerds

Από τώρα και στο εξής το Fuzzy Nerds Beam Album είναι διαθέσιμο σε ΠΛΗΡΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ CD HXOY για downloading στη διεύθυνση http://www.heedia.com/fuzzynerds

Θα είναι διαθέσιμο ΔΩΡΕΑΝ για τους φίλους των fuzzy μόνο ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΚΟΜΑ ΜΕΧΡΙ τις 28 Φλεβάρη του 2011! (Κωδικός : fuzzy@mirror)

Μετά από αυτή την ημερομηνία θα μπορείτε να το κατεβάσετε ΜΟΝΟ ΜΕΣΩ PAYPAL ή ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΚΑΡΤΑΣ στην ίδια πάντα διεύθυνση : http://www.heedia.com/fuzzynerds

Από εκεί επίσης μπορείτε να παραγγείλετε τα Album των Fuzzy Nerds και σε φυσική μορφή και να σας αποσταλλούν στο σπίτι σας μέσα σε 2 το πολύ εργάσιμες ημέρες από την TMC Music.

--------------------------------------------------

Όσοι πιστοί λοιπόν προσέλθετε μέχρι τις 28 Φλεβάρη και αποκτήστε ΔΩΡΕΑΝ και ΝΟΜΙΜΑ ένα ακόμη άλμπουμ ορόσημο της Ελληνικής Αγγλόφωνης Σκηνής. Ορόσημο εκτός της ποιότητας του και εξαιτίας του ότι ήταν το πρώτο άλμπουμ το οποίο δημιούργησε ένα νέο ψηφιακό format με σκοπό το κατέβασμα!!!

Ο David Gilmour στο Intractive Guitar-το νέο free e-magazine για την κιθάρα!!!

Διαβάστε στο Interactive guitar,το νέο free e-περιοδικό για την κιθάρα,ένα μεγάλο αφιέρωμα στον David Gilmour!!! H πρόσβαση στο Interactive guitar είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται εγγραφή κλπ. Απλά μπαίνετε στο site του περιοδικού και το ξεφυλλιζετε. Στο πρώτο τεύχος διαβάστε μια ντουζίνα άρθρα για τον μεγάλο κιθαρίστα των Pink Floyd και μάθετε μερικά από τα μυστικά του. Σας ξεναγεί ο ίδιος στον μουσικό του κόσμο και σας "δείχνει" τα μοναπάτια του δικού του ιδιαίτερου παιξίματος. Ένα πραγματικά ενδιαφέρον περιοδικό με ένα πολύ δυνατό πρώτο αφιέρωμα. Εμείς το απολαύσαμε και αναμένουμε την συνέχεια!!!

THE CALLAS OBJEKT- Σήμερα στις 21:00 μια τελευταία παράσταση!!!

THE CALLAS- OBJEKT

Οι Callas, μετά από τις 6 επιτυχημένες performances που έδωσαν στο στούντιό τους για την παρουσίαση της καινούργιας τους δισκογραφικής δουλειάς με τίτλο "Objekt", συνεχίζουν με μία ακόμα παράσταση μαζί με τις Callasettes για όσους δεν πρόλαβαν να κλείσουν θέση!

Το Σάββατο 12 Φεβρουαρίου και ώρα 9.00 μ.μ. μια τελευταία παράσταση!

Είσοδος: 15€
στην τιμή συμπεριλαμβάνεται ένα συλλεκτικό LP "Objekt" με χειροποίητο εξώφυλλο

BOOZE BY DONATION

The Studio. Μιλτιάδου 17, 4ος όροφος
Για κρατήσεις θέσεων επικοινωνήστε στα 2103314923 και info@thecallas.com

www.thecallas.com

Νίκος Ξυλούρης -(Ο7/071936 - 08/02/1980)

Δε λυγάνε τα ξεράδια

και πονάνε τα ρημάδια!

Σαν σήμερα πριν από 31 χρόνια έφυγε από την ζωή ο Νίκος Ξυλούρης. Ο Αρχάγγελος της Κρήτης. Ο άνθρωπος που έμαθε την Ελλάδα να ακούει κρητική λυρα και να ανατριχιάζει. Τι να γράψει κανείς για τον καλλιτέχνη και τον άνθρωπο Νίκο Ξυλούρη?? Ποιός δεν έχει σιγοτραγουδήσει το "Ήτανε μια φορά", το "Αγρίμια και αγριμάκια μου"? Ποιος δεν έχει θαυμάσει την φωνή του Ξυλούρη στα Ριζίτικα, τον Ερωτόκριτο ή στο Μεγάλο μας Τσίρκο. 31 χρόνια μετά και ο Ψαρονίκος εξακολουθεί και συντροφεύει τα βράδια εκατοντάδων φοιτητοπαρέων και φαντάρων. Συνεχίζει να είναι δίπλα μας σε κάθε πορεία και να δίνει το σύνθημα "Πότε θα κάμνει ξαστεριά??". Τ'αγρίμια είναι που θα φέρουν την ξαστεριά. Τ' αγρίμια και όχι οι βολεμένοι. Ο τελάλης θα ξαναβγεί στους δρόμους και θα ψάξει για νέους συντρόφους. Καλά να περνάς όπου και να είσαι Αρχάγγελε!!

"...κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ' αηδόνια.."

Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει
κι' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι' άλλος ήλιος έχει βγη
σ' άλλη θάλασσ', άλλη γης".

Κατεβάστε Δωρεάν (Νο2): Serpentine - City Closed for Now!!!

Καταβάστε Δωρεάν Νο2 λοιπόν (το Νο1 εδώ)!!!! Και αυτή την φορά με να ΕP από αυτά που έχουν χαρακτηριστεί ώς σπάνια!!! Όσοι το έχετε, κρατάτε στα χέρια σας έναν μικρό θυσαυρό!! Το City Closed for Now είχε μοιραστεί Φεβρουάριο του 2007 στην είσοδο του ΑN club όπου οι Serpentine έκαναν μια απίστευτη (κατά τους παρευρισκόμενους) εμφάνιση έχοντας ως Guest τον Patrick Duff, τους My Wet Calvin και την Monika!! Πρόκειται για ένα EP με τέσσερα τραγούδια: το ομότιτλο, το The Prey, το Word of Μouth και το Midnight Runaway Special!!! Περισσότερα για τους Serpentine μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ (συνέντευξη του Γιάννη Ματσούκα drummer των Serpentine η οποία στην ουσία ήταν και η αυλαίο στην ιστορία τυ γκρουπ, αφού αμέσως μετά "κατάβηκε" και η σελίδα τους στο Myspace)!!! Πριν κατεβάσετε τα κομμάτια του άλμπουμ ακούστε και απολαύστε τα εδώ στο γιουσουρούμ!!!

Serpentine - City Closed For Now (ακούστε κάτω κατεβάστε εδώ!!!)


Serpentine - Midnight Runaway Special (ακούστε κάτω κατεβάστε εδώ!!!)


Serpentine - The Prey (ακούστε κάτω κατεβάστε εδώ!!!)

Serpentine - Word of Μouth (ακούστε κάτω κατεβάστε εδώ!!!)

Εμείς απλά να υπενθυμίσουμε ότι όλα τα άλμπουμ που θα συμπεριλάβουμε στην ενότητα Καταβάστε Δωρεάν, τα έχουν ανεβάσει για ελεύρη διακίνηση τα ίδια τα συγκροτήματα ή/και οι ετερείες τους!!! Αναμένατε την συνέχεια λοιπόν!!!
Μέχρι τότε: LETS DO IT SERPENTINE ANYTIME!!!!

Δηματάτης Ντίνος: 25 χρόνια ελληνικού ροκ!!

Καιρό είχαμε να συζητήσουμε για κάποιο βιβλίο. Η αλήθεια είναι ότι σας έχουμε συνηθίσει σε θέματα γύρω από την ελληνική (αγγλόφωνη κυρίως) μουσική σκηνή και το εγχώριο ροκ. Ε..Λέμε να μην ξεφύγουμε και πολύ από τις συνήθειες μας και να παρουσιάσουμε ένα βιβλίο που πρέπει να μελετήσει ο καθένας που ενδιαφέρεται για τα εγχώρια μουσικά δρώμενα. Μιλάμε για το βιβλίο "25 χρόνια ελληνικού ροκ" του Ντίνου Δηματάκη. O Δηματάκης, δικηγόρος στο επάγγελμα, είναι παλιός μουσικογραφιάς της Θεσσαλονίκης ενώ έχει περάσει και απο το ραδιόφωνο με την εκπομπη "Στην άκρη της βελόνας", η οποία είχε αναδειχθεί στα τέλη της δεκαετίας του 80, από το περιοδικό "Ποπ&Ροκ", ανάμεσα στις καλύτερες μουσικές εκμπομπές.

Το βιβλίο επιχειρεί μια αναδρομή και μια παρουσίαση της πορείας του ελληνικού ροκ από τα μέσα της δεκαετίας του 60 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80. Στις σελίδες του μπορεί να βρεί κανείς στοιχεία από τους forminx και τους Aphrodite's Child, μέχρι τους Socrates, τους Poll και τους (πιο) σύγχρονους Last Drive και Panx Romana. Μπορεί κανείς να μελετήσει την δισκογραφία των κυριότερων συγκροτημάτων αλλά και μεμονωμένων καλλιτεχνών τριών δεκαετιών (60,70 και 80). Γίνεται αναφορά στα μουσικά περιοδικά εκείνων των εποχών αλλά και μια μικρή καταγραφή των ανθρώπων που επηρέσαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα μουσικά πράγματα στην χώρα ,χωρίς φυσικά να ξεχνάμε και το φωτογραφικό υλικό που παρουσιάζει ο Δηματάκης. Όπως σε κάθε βιβλίο ιστορικού περιεχομένου έτσι και στο "25 χρόνια ελληνικού ροκ" υπάρχουν μικρές παραλήψεις και λαθάκια χωρίς όμως να μειώνεται στο ελάχιστο η σημαντικότητα του βιβλίου. Επίσης μην αναμένετε να διαβάσετε μόνο για ροκ συγκροτήμτα αλλά θα βρείτε και πολλές αναφορές σε ποπ καταστάσεις αλλά και σε αυτό που ονομάστηκε κάποια στιγμή "μοντέρνο ελληνικό τραγούδι". Εμείς το απολαύσαμε και το συνιστούμε ενεπιφύλακτα σε όλους όσοι επιθυμούν να μελετήσουν το θέμα "ελληνικό ροκ".

Μια (επική) συζήτηση με τον Alex K. των Last Drive (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ)!!!

keep on Rocking its the only hop we have!!

Αφού διαβάστε το πρώτο μέρος της πραγματικά ενδιαφέρουσας (από κάθε άποψη) συζήτησης με τον Alex K. των Last Drive και αφού απολαύσατε και λίγο τον Θείο Νώντα να παίζει μπαλίτσα τι μένει?? Το δεύτερο μέρος!!Να 'μαστε λοιπόν!!

---------------------------

Giusurum: Άλλοι ψηφίζουν Heatwave, άλλοι Blood Nirvana και άλλοι το F*Head Entropy. Εσείς ξεχωρίζετε κάποια από τις δουλειές σας? Αν ήταν να παίζατε έναν μόνο κομμάτι σε μια συναυλία ποιο θα ήταν αυτό?
Alex K.: Δύσκολη ερώτηση. Κάθε δίσκος ήταν μια συγκεκριμένη περίοδος και είναι πολύ σημαντικό να το κοιτάς εκ των υστέρων, γιατί βρίσκεις μέσα εκεί κομμάτια από τη ζωή σου που εσύ τα είχες ξεχάσει, αλλά αυτά πρόλαβαν να τρυπώσουν μέσα στα τραγούδια. Επιρροές, καταστάσεις. Ίσως οποιοδήποτε κομμάτι θα μπορούσαμε να το τραβήξουμε τόσο που να δώσουμε όσα θα θέλαμε να δώσουμε σε μια ολόκληρη συναυλία.

Giusurum: Από το 1995 και (ευτυχώς) την προσωρινή διάλυση των Last Drive μέχρι και την επανασύνδεση σας το2007 τι έκαναν μουσικά τα μέλη των Last Drive; Υπήρχε μουσική (και όχι μόνο) επικοινωνία όλο αυτό το διάστημα;
Alex K.: Όλοι δουλεύαμε με τη μουσική και κάναμε δίσκους, με άλλα σχήματα (Blackmail, Earthbound, Speedball, προσωπικές δουλειές). Ναι επαφή πάντα υπήρχε, αν και στην αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα μεταξύ μας, γιατί η διάλυση μας ήταν κάτι που βιώσαμε όλοι πολύ έντονα.

Giusurum:Η κυκλοφορία των Midnite Hop, Time is not Important αλλά και του Heavy Liquid έγινε από "μικρές" εταιρείες. Είναι η απάντηση των Last Drive (και όχι μόνο) στην βουλιμία κερδοφορίας των ¨μεγάλων¨ πολυεθνικών; Και η κυκλοφορία του Heavy Liquid σε βινύλιο έγινε για λόγους συναισθηματικούς;
Alex K.: Καμιά μεγάλη εταιρεία δεν μπορεί πλέον να προσφέρει σε ένα συγκρότημα σαν τους Last Drive αυτό που μπορούν να προσφέρουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους: Την ικανοποίηση ότι είναι οι ίδιοι κύριοι του υλικού τους και μπορούν να το διαχειριστούν όπως θέλουν.
Έχουμε πολλά χιλιόμετρα πίσω μας και μπορούμε να διατηρούμε μια συνολική εικόνα του πράγματος∙ δεν κυνηγάμε χίμαιρες, όσο γλυκιές κι αν είναι. Δεν ζούμε από τη μουσική, αλλά αυτό τώρα μας προσφέρει μια ευπρόσδεκτη, δημιουργική ελευθερία να δράσουμε σύμφωνα με τις πραγματικές μας ανάγκες. Την εποχή που κυριαρχούσαν οι πολυεθνικές, για κάθε μουσικό που ζούσε σαν βασιλιάς υπήρχαν άλλοι δέκα χιλιάδες που απλώς συνωστίζονταν στον προθάλαμο και θεωρούσαν τους εαυτούς τους losers∙ αυτό ήταν μια νοσηρή κατάσταση. Υπήρχε όμως και ένας παράλληλος κόσμος∙ όταν έβγαινες στο δρόμο και έβλεπες άλλα χίλια συγκροτήματα να κάνουν το ίδιο σ’ όλη την Ευρώπη, καταλάβαινες ότι αυτός είναι ο παράδεισος που ζητούσες. Οι L.D. είχαν την τύχη να το κάνουν αυτό σε μικρή σχετικά ηλικία, και καταλάβαμε ότι το πιο σημαντικό ήταν να συνεχίσουμε να παίζουμε και να εξελισσόμαστε σαν μπάντα. Οι πολυεθνικές έπεσαν στο λάκκο που έσκαψαν οι ίδιες. Κάποια στιγμή στα ‘90s αποφάσισαν να «σκοτώσουν» το βινύλιο και να ξαναπουλήσουν όλο τους το ρεπερτόριο σε μορφή cd, που ήταν πολύ φθηνότερο στην παραγωγή του αλλά ακριβότερο για τον αγοραστή. Όμως οι άνθρωποι κατάλαβαν πολύ γρήγορα ότι το cd ήταν μια απάτη -άρχισαν να φτιάχνουν οι ίδιοι cd πάμφθηνα-, έτσι όταν ήρθε το mp3 και έπειτα το free downloading οι πολυεθνικές εταιρείες είχαν χάσει πια κάθε αξιοπιστία, αποδεικνύοντας ότι η διάθεση της μουσικής δεν μπορεί να υπάρξει αποκλειστικά με όρους κέρδους. Η νέα κατάσταση ξανάφερε με πολύ δυναμικό τρόπο στο προσκήνιο τις ανεξάρτητες αλλά και τον μουσικό-παραγωγό. Είναι αλήθεια ότι δεν πιστεύαμε ότι θα ζούσαμε ποτέ μια τέτοια αλλαγή.
Η κυκλοφορία του Liquid σε βινύλιο έγινε γιατί πιστεύουμε ότι το βινύλιο είναι η πιο απολαυστική μορφή αναπαραγωγής ήχου, ίσως επειδή όλοι μας ξεκινήσαμε ακούγοντας δίσκους σε πικ απ.

Giusurum: Τελικά υπάρχει αυτό λέμε ελληνική ανεξάρτητη μουσική σκηνή;
Alex K.:Όλα τα συγκροτήματα και οι μεμονωμένοι μουσικοί που έχουν γράψει ή παίξει τη μουσική τους στο συγκεκριμένο τόπο έχουν κάποιες κοινές εμπειρίες, είτε θέλουν να το παραδεχθούν είτε όχι. Συνεπώς, όλοι αυτοί συνθέτουν την ελληνική σκηνή, που δεν νομίζω ότι ορίζεται τόσο από τη μορφή της, όσο από τις συνθήκες δημιουργίας. Όταν έπαιζες ροκ στην Ελλάδα (τουλάχιστον παλιότερα) στην ουσία βίωνες μία σχεδόν φανταστική κατάσταση, καθώς οι αναφορές σου ήταν ανύπαρκτες στον τόπο όπου ζούσες. Έτσι, και μόνο η ύπαρξη του γκρουπ σαν ομάδα που έκανε μια μουσική δήλωση άλλαζε την εικόνα, καλλιεργούσε την αίσθηση κοινότητας και έκανε το περιβάλλον λιγότερο ξένο. Αυτή είναι και η αίσθηση της ανεξάρτητης σκηνής όπως την έχουμε ζήσει τουλάχιστον εμείς, και όχι μόνο στην Ελλάδα.

Giusurum:Αλήθεια είναι εύκολο να υπάρξει ελληνόφωνο ροκ;
Alex K.: Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο πράγμα –ο ρυθμός του ροκ και τα φωνήεντα της ελληνικής γλώσσας δεν ταιριάζουν εύκολα- αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν μαγικές στιγμές. Αναφέρομαι στη διαδρομή από το Βρώμικο Ψωμί του Σαββόπουλου, τα μπλουζ του Δημήτρη Πουλικάκου και του Παύλου Σιδηρόπουλου μέχρι τις Τρύπες και τον Γιάννη Αγγελάκα.

Giusurum:Όταν ο Δημήτρης Κοτσέλης σας μιλησε για το "20000 miles Ahead: A Last Drive story" ποια ήταν η αντίδραση σας και οι πρώτες σας σκέψεις?
Alex K.: Δεν πιστεύαμε ότι θα γινόταν ποτέ κάτι τέτοιο. Ήταν μεγάλη τιμή για μας ότι η ιστορία μας έδωσε κίνητρο σε μια ομάδα νέων καλλιτεχνών. Το έβγαλαν πέρα με σχεδόν ανύπαρκτο budget, δούλεψαν όπως ακριβώς πρέπει να δουλεύει μια ομάδα που γυρίζει ένα rockumentary: με πάθος, τσαμπουκά, ελάχιστες ώρες ύπνου και πολλές…μπύρες. Επίσης, νιώσαμε κάπως αμήχανα που όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μιλούσαν στην ταινία έλεγαν τόσο όμορφα πράγματα με τρόπο που έδειχνε ότι η κατάσταση δεν αφορούσε μόνο εμάς, αλλά μια ευρύτερη ομάδα ανθρώπων, που πίστεψαν στο συγκρότημα και μας βοήθησαν με κάθε τρόπο. Και αυτό ήταν το πιο τιμητικό για μας.

Giusurum:Τώρα που λέμε για πρώτες σκέψεις. Όταν (ξανα)ανεβήκατε στην σκηνή το 2007 ως Last Drive ποια ήταν τα συναισθήματά σας; Περιμένατε όλη αυτή την θετική αντίδραση του κοινού;
Alex K.: Η χαρά και η συγκίνηση που ζήσαμε εκείνες τις μέρες είναι δύσκολο να περιγραφούν, και είμαι σίγουρος ότι κανείς από μας δεν πρόκειται να τις ξεχάσει όσο ζει. Ήταν σαν να ξαναβρίσκεις την ισορροπία σου πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Πραγματική μαγεία. Δύσκολα μπορείς να το ανταποδώσεις αυτό στον κόσμο, αυτή την υπέροχη έκπληξη που μας έδωσε την ενέργεια να συνεχίσουμε

Giusurum:Ποιά είναι η ζωντανή σας εμφάνιση που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Alex K.: Αυτή για την οποία μόλις μιλήσαμε, ξεχωρίζει.


Giusurum:Τα σχέδια των Last Drive από εδώ και πέρα;
Alex K.: Υπάρχει καινούργιο υλικό, που ήδη το δουλεύουμε. Σκεφτόμαστε να κυκλοφορήσουμε ένα σαρανταπεντάρι στα τέλη της άνοιξης.