Οι Common Sense στην indie σκηνή του γιουσουρούμ...

Σήμερα είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που λένε "Proudly Presents..."!!! Το γιουσουρούμ σήμερα φιλοξενεί στην indie σκηνή τους Common Sense. Ένα συγκρότημα που (μαζί με Last Drive, Serpentine, Bokomolech, Raining Pleasure κ.α) μας έκαναν να αγαπήσουμε την ελληνική αγγλόφωνη σκηνή. Δεν έχει άλλη εισαγωγή. Δεν έχει νόημα. Πάμε κατευθείαν στην σκηνή να γνωρίσουμε και να απολαύσουμε τους Common Sense.

Μόνο και μόνο με την επιλογή τους να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ – το Sun Comes Up (Pegasus Records)– αποκλειστικά σε βινύλιο μας είχανε κερδίσει. Και μιλάμε για το 1995 όπου η κυριαρχία το CD ήταν πλέον ορατή και αδιαμφισβήτητη. Όσο για το υλικό που τρέχει στις «βελούδινες» αυλακώσεις του βινυλίου το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι τραγούδια σαν το Musica και το Draft όχι απλώς δεν ανήκουν στην κατηγορία «πολύ καλό για ελληνικό» αλλά είναι ίσως από τα πρώτα δείγματα της Αγγλόφωνης Ελληνικής Ποπ/Ροκ σκηνής που περνάνε στην κατηγορία του απλώς «πάρα πολύ καλό». Και φυσικά δεν μπορεί κανείς να μην σταθεί στο εμπνευσμένο εξώφυλλο του δίσκου. Πρόκειται για τον πίνακα του διάσημου ντανταϊστή ζωγράφου George Grosz με τίτλο “Metropolis”. Μπορεί να μην υπάρχουν (πλέον;) άλμπουμ που να είναι ή τουλάχιστον να πλησιάζουν στο τέλειο και το εξαιρετικό αλλά αυτό που θα σας μείνει στο τέλος του Sun Comes Up είναι μια αίσθηση ικανοποίησης και σίγουρα θα προστεθεί στα αγαπημένα σας και θα σας κάνει να αναζητήσετε τα πάντα για τους Common Sense, και αν είστε τυχεροί ίσως βρείτε και το LP τους.

Ακούσε εδώ το αγαπημένο και υπέροχο waltz των Common Sense Musica και συνεχίζουμε...
Common Sense - Musica

Οι Common Sense δημιουργήθηκαν το 1989 από τους Χρήστο Ζούμπα (κιθάρες), Νίκο Δευτεραίο (φωνητικά), Γιώργο Καρανικολάου (ντραμς), και Μιχάλη Καπαδουκάκη (μπάσο), ενώ ο Χρήστος Αλεξόπουλος (πλήκτρα) ενώνει τις δυνάμεις του με το συγκρότημα το 1990. Το 1992 αλλάζει η σύνθεσή τους με την αποχώρηση των Δευτεραίου και Καπαδουκάκη και την προσθήκη της Τατάνιας Σταυρουλάκη (φωνητικά) και του Σάκη Μπιρμπίλη (μπάσο). Το πρώτο δείγμα της δουλειάς τους έρχεται το 1993 με την κυκλοφορία του single Grotesque. Ένα σινγκλάκι που έχει βρει την θέση του ανάμεσα στα υπέροχα, μυθικά και δυσεύρετα 7'' της Ελληνικής Αγγλόφωνης Μουσικής!!! Και αν οι προηγούμενες γραμμές δεν σας έπεισαν για το ποιόν των Common Sense, τότε απλώς (ξανά)ακούστε το και εδώ είμαστε. Ίσως σας πείσει η φωνή της Τατιάνας. Μια φωνή για την οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν χαρακτηρισμοί όπως: υπεροχή, βελούδινη, αισθαντική κλπ, αλλά επειδή και πάλι ίσως την αδικούσαμε σας αφήνω να βρείτε μόνοι σας επίθετα για αυτό που θα (ξανά)ακούστε.

Το Μάρτιο του 1996 το -πάλαι ποτέ- ιστορικό Audio συμπεριλαμβάνει το τραγούδι Draft στο CD του τεύχος εκείνου του μήνα. Είναι για πολλούς η πρώτη επαφή με την μπάντα που αμέσως κερδίζει εντυπώσεις και οπαδούς. Και ξαφνικά (;) λίγο καιρό μετά την εμφάνισή τους στην συναυλία των Tindersticks (8/8/96) στον Λυκαβηττό διαλύονται. Πολλοί μιλούν για την κοινή μοίρα των καλών ελληνικών συγκροτημάτων που βγάζουν ένα πολύ καλό ντεμπούτο άλμπουμ και μετά ή διαλύονται ή οι επόμενες δουλειές τους είναι πολύ κατώτερες των προσδοκιών του κόσμού. Και το ντεμπούτο των Common Sense υπήρξε ονειρικό. Το 2000 το Ποπ και Ροκ συμπεριλαμβάνει το Sun Comes Up στα 20 καλύτερα ελληνικά ροκ άλμπουμ της περιόδου 1970-2000!! Ένα άλμπουμ που περιέχει εκτός των Draft και Musica, το δυνατό (με στίχους στο ύφος των Clash) 16 ways to kill the master, το "the Burning clown" που δεν υπάρχει κάποιος που να μην έχει κολλήσει μαζί του, το 'Acting", το "The sea", το ομόνυμο και τα "Full Moon Motorway Line" και "Your Unreachable Hand".

Μέσα στην επικρατούσα διάθεση των επανενώσεων, επανακυκλοφοριών κλπ μαζεύονται το 2006 (χωρίς τον Αλεξόπουλο), ηχογραφούν και κυκλοφόρησαν το demo "Time Stood Still" το οποίο και μοιράστηκε σε ορισμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το κομμάτι βρήκε αμέσως την θέση του ανάμεσα στα αγαπημένα των μουσικών παραγωγών και συμπεριλαμβάνεται στην συλλογή του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου «One Dream Closer». Ξαναρχίζουν τις ζωντανές εμφανίσεις και δουλεύουν όπως ανακοινώνουν υλικό για το νέα τους δουλειά. Στις εμφανίσεις του 2007 ξεχωρίζουν η εμφάνισή τους στην ημέρα της Μουσικής, στο Gagarin με τον Marc Almond και φυσικά στο Soundwave 2007. Η εμφάνισή τους στο Soundwave συζητήθηκε ποικιλοτρόπως (ώρα εμφάνισης κλπ) και ίσως πιο πολύ και από το γεγονός της απουσίας τους από το CD compilation που κυκλοφόρησε με γνωστή free press εφημερίδα και περιελάμβανε τα καλύτερα του διαγωνισμού!!!!.

Τον τελευταίο καιρό διαβάζουμε και ακούμε για την κυκλοφορία του νέου τους EP με τίτλο «Time Stood Still». Νέα τραγούδια, περισσότερο «κιθαριστικά» (η απουσία του Αλεξόπουλου; το πνεύμα της εποχής;), με πιο "ώριμες" μελωδίες που παραμένουν όμως εθιστικές όπως στο Sun Comes Up, και την φωνή της Τατιάνας να μας θυμίζει τα λόγια για το παλιό καλό κρασί. Στο ΕP θα υπάρχει το ομότιτλο και μια ακουστική εκτέλεση του, το "Will of the wisp", τα μελωδικά "The feast" και "Lighthouse" (ακούγονται στην ταινία "Το μήλο μέσα στο κεφάλι σου" του Άγγελου Σπάρταλη), το Home και το Ark. Επισης ακούσαμε και άλλα νέα τους τραγούδια όπως το "Suspended" (κυκλοφόρησε με την συλλογή “Audiobook 3 του Postwave) και το "Answers fleeting" (ακούγεται και στην ταινία "Το σύνδρομο της Χιονάτης" του Άγγελου Σπάρταλη στίχοι-μουσική της Τατιάνας, αποτελεί δουλειά των AutumnFair, side project του Thom Fuhrmann, ιδρυτικού μέλους των Savage Republic!!!) όπως και το Still Breathing (κομμάτι των Silent Sorrows, side-project του Νίκου Φωκά και της Τατιάνας).

Δεν μένει λοιπόν παρά να περιμένουμε λίγο ακόμη γι ανα πάρουμε στα χέρια μας την νέα δουλειά των Common Sense. Μια δουλειά που μας έχει στο περίμενε δεκατρία χρόνια!!!! Όλα αυτά μας έχουν κάνει να ελπίζουμε και στην κυκλοφορία και ενός LP!!! Μακάρι... Και 'οχι, δεν ξεχάσαμε το καθιερωμένο μας βίντεο... Σας έχουμε το «Time Stood Still» (animation από την ταινία του Σπάρταλη «Η Αρπαγή της Ευρώπης») με την υπέροχη εισαγωγή και τα πνευστά του που θυμίζουν παλιό καλό Marc Almond!!! Επισκεφτείτε την σελίδα των Common Sense στο myspace, ακούστε τα τραγούδια τους και πείτε μας αν έχουμε άδικο. Καλό σας βράδυ!!!

Παύλος Σιδηρόπουλος: Η πορεία ενός μοναχικού πρίγκιπα...

Το Σάββατο (06/12) συμπληρώθηκαν 18 χρόνια από την ημέρα που ο πρίγκιπας του Ελληνικού Ροκ έφυγε από την ζωή. Ήταν 6 Δεκεμβρίου του 1990 όταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς λόγω υπερβολικής δόσης ηρωίνης στο σπίτι μιας φίλης του στο Νέο Κόσμο. Δεν είναι εύκολο να γράψεις και να μιλήσεις για τον Σιδηρόπουλο. Όπως για όλους τους καλλιτέχνες του διαμετρήματός του. Κινδυνεύεις να ακουστείς «ξερόλας», «τετριμμένος» κλπ. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι καλό να αφήνεις το έργο του καλλιτέχνη να μιλά. Εξάλλου εκεί πρέπει να επικεντρωνόμαστε στο έργο και όχι στην προσωπική ζωή ενός π.χ τραγουδιστή. Εντάξει το να γνωρίζεις κάποια πράγματα για την ζωή του σε βοηθά να κατανοήσεις την διαδικασία δημιουργίας μέσα από τις καταστάσεις που βιώνει και τον επηρεάζουν. Αλλά μέχρι εκεί. Εμείς εδώ θα αρκεστούμε σ'ένα σύντομο βιογραφικό του, λιτό και επιγραμματικό. Τα πολλά και σημαντικά τα έχει πει ο ίδιος με την μουσική και τους στίχους του.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανιψιός της Έλλης Αλεξίου και τέτοιες ρίζες δεν μπορούσαν παρά να δώσουν έναν μοναδικό και πολύτιμο καρπό. Γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1948 στην Αθήνα, ενώ η καλλιτεχνική του πορεία. ξεκίνησε την καριέρα του το 1970 όταν γνώρισε τον Παντελή Δεληγιαννίδη (στη Θεσσαλονίκη όπου συγκατοικεί με τον Βαγγέλη Γερμανό και σπουδάζει μαθηματικός) και δημιούργησαν το συγκρότημα-ντουέτο "Δάμων και Φιντίας". Κυκλοφορούν το 7" «Το ξέσπασμα/Ο κόσμος τους» ενώ συμμετέχουν με δύο κομμάτια στο πρώτο λάιβ δίσκος της ελληνικής δισκογραφίας «Ζωντανοί στο Κύτταρο (Η ποπ στην Αθήνα)» στον οποίο συμμετέχουν όλοι οι ροκ-ποπ σταρ της εποχής. Εκεί γνωρίζονται και ενσωματώνονται με τα "Μπουρμπούλια" (έπαιζαν με τον Σαββόπουλο) και μαζί κυκλοφορούν το δίσκο "Ο Ντάμης ο ληστής" λογοκριμένο σε "Ο Ντάμης ο σκληρός". Το 1976 γνωρίζεται με τους αδερφούς Σπυρόπουλους και τους «Σπυριδούλα». Με τους «Σπυριδούλα» κυκλοφορούν το 1978 έναν από τους σημαντικότερους και καλύτερους δίσκους της Ελληνικής ροκ μουσικής το "Φλού". Δεν υπογράφει συμβόλαιο αλλά ένα "χαρτί" που έλεγε ότι αποποιείται πάσας οικονομικής απαιτήσεως!!! Την προηγούμενη χρονιά πρωταγωνιστεί στην ταινία «Ο ασυμβίβαστος» του Αντρέα Θωμόπουλου. Το soundtrack της ταινίας κυκλοφορεί δύο χρόνια μετά και ο Παύλος μας δείχνει πόσο απλή μπορεί να είναι η καλή μουσική. Παίζοντας μόνο μια κιθάρα μας χαρίζει μια από τις καλύτερες στιγμές της Ελληνικής μουσικής. Το «¨Να μ’ αγαπάς θα παραμείνει για πάντα μια από τις αγαπημένες μπαλάντες όλων μας, στιγματίζοντας την μουσική ιστορία ετούτου του τόπου. Το 1980 ο Παύλος Σιδηρόπουλος δημιουργεί τους "Απροσάρμοστους" και μαζί τους πορεύεται μέχρι το τέλος .Το 1982 κυκλοφορούν το καταπληκτικό "Εν λευκώ". Τα τραγούδια "Η" και "Αντεργκράουντ με στράς" λογοκρίνονται, για "προτροπή στη χρήση ναρκωτικών" και το τραγούδι "Ύστατη στιγμή" για "προσβολή της δημοσίας αιδούς". Το 1985 κυκλοφορούν το "Zorba the freak". Το 1987 πραγματοποιεί μια συγκλονιστική εμφάνιση στο Ηρώδειο στη συναυλία του Γιάννη Μαρκόπουλου και το 1988 συμμετέχει στο δίσκο "Ηλεκτρικός Θησέας" του συνθέτη σε στίχους Δημήτρης Βάρος). 1989 και κυκλοφορεί το κάτω του μετρίου "Χωρίς μακιγιάζ" (ηχογραφημένος ζωντανά στο Μετρό). Το φθινόπωρο του 1990 οι «Απροσάρμοστοι» εμφανίζονται στο Αν με τον Παύλο να εμφανίζεται με το χέρι δεμένο λόγο της παράλυσης που έχει κάνει την εμφάνισής της. Στις 6 Δεκεμβρίου βρίσκεται νεκρός και περνά στην συντροφιά των αγίων της ελληνικής μουσικής. Την επόμενη χρονία οι Απροσάρμοστοι κυκλοφορούν το "Άντε και καλή τύχη μάγκες", όπου ορισμένα τραγούδια είχε προλάβει να τα ηχογραφήσει ο Παύλος Σιδηρόπουλος και τα υπόλοιπα τα ερμήνευσαν διάφοροι καλλιτέχνες. Το 1992 κυκλοφορούν "Τα μπλουζ του πρίγκιπα" με πειραματικές ηχογραφήσεις του διαστήματος 1979-1981. Είναι η προσπάθεια του Παύλου Σιδηρόπουλου να παντρέψει το μπλουζ με το ρεμπέτικο.

Δεν έχουμε κάτι άλλο να προσθέσουμε. Απλώς ακούστε στο βίντεο που ακολουθεί την τελευταία συνέντευξη του Παύλου Σιδηρόπουλου λίγο καιρό πριν πεθάνει καθώς και το αφιέρωμα της εκπομπής «Η μηχανή του χρόνου» στον πρίγκιπα του Ελληνικού Ροκ. «Καλή τύχη Μάγκα» όπου και να είσαι.

(η τελευταία συνέντευξη)

το αφιέρωμα της εκπομπής «Η μηχανή του χρόνου»

Richard Bach: Ψεδαισθήσεις μετά τον Ιωνάθαν....

Όταν ο καιρός είναι ψυχρός δεν ενδείκνυται μόνο για δύο αλλά και για διάβασμα. Τα σημάδια πλέον δείχνουν ότι ίσως επιτέλους θα περάσουμε στον χειμώνα. Επιτέλους γιατί τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και δεν μπορώ να φανταστώ τις γιορτές με κοντομάνικα ή έστω φθινοπωρινό ντύσιμο. Εδώ έχει αρχίσει το κρύο και τέτοιες μέρες είναι που κοιτάζουμε (όλοι μας, όπως και πριν τις καλοκαιρινές μας διακοπές) την βιβλιοθήκη για να βρούμε κάτι καλό να διαβάσουμε και να περάσουμε ευχάριστα (ανεξάρτητα του θέματος του βιβλίου) τα βράδια μας. Σε μια τέτοια αναζήτηση το βλέμμα του γιουσουρούμ σταμάτησε το τρέξιμο ανάμεσα στους τίτλους των βιβλίων όταν σκόνταψε πάνω στις «Ψευδαισθήσεις» του Richard Bach. Τον Bach, όπως οι περισσότεροι μας, τον μάθαμε από το εκπληκτικό «Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον». Ήταν ο Ιωνάθαν που μας έκανε να αναζητήσουμε το υπόλοιπο του έργου του Αμερικάνου συγγραφέα. Δεν μπορεί ο άνθρωπος που έγραψε τον Ιωνάθαν να μην έχει να δώσει και άλλα!!! χμμμμ.... Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσει που άνθρωποι οι οποίοι έγραψαν αριστουργήματα μετά αρκέστηκαν σε κακέκτυπες αντιγραφές των επιτυχιών τους!! Τελοσπάντων. Ας επιστρέψουμε στις «Ψευδαισθήσεις» που ο καθένας μας κουβαλά. Ο Bach είχε δηλώσει ότι μετά τον Ιωνάθαν ότι δεν σκόπευε να γράψει ούτε λέξη και πως είχε πει όλα όσα είχε να πει με τα βιβλία που είχε γράψει μέχρι τότε. Ευτυχώς για εμάς δεν υλοποίησε την απειλή τους και λίγα χρόνια αργότερα έπαιρναν την θέση τους στις προθήκες των βιβλιοπωλείων οι «Ψευδαισθήσεις». Η αλήθεια είναι ότι το εξώφυλλο σου φέρνει στο μυαλό κάτι «βιβλία» που πωλούνται από διάφορες μεταμεσονύχτιες εκπομπές της τηλεόρασής (κανονικά και εδώ πάνε εισαγωγικά αλλά...). Ο υπότιτλός του –Οι περιπέτειες ενός διστακτικού Μεσσία- ίσως να ξινίζει και να ακούγεται περίεργα αλλά τίποτα δεν άλλαξε ευτυχώς την σκέψη μας και έτσι το βιβλίο ήρθε στα χέρια μας πριν από πολλά χρόνια.

Ξαναπαίρνοντας το βιβλίο στα χέρια και γυρίζοντας το στο οπισθόφυλλο δεν ήταν δυνατόν να μην σταθούμε στο «Αφού θέλετε τόσο πολύ την ελευθερία και την χαρά, δεν μπορείτε να καταλάβετε πως βρίσκεται μέσα σας και πουθενά αλλού». Το βιβλίο λοιπόν μας διηγείται την ιστορία του Ντόναλντ. Ενός μηχανικού αυτοκινήτων από την Ινδιάνα ο οποίος πίστευε πως είχε την δύναμη να βοηθήσει τον εαυτό του αλλά και όλο τον κόσμο. «Και αφού το πίστευε έτσι ήταν». Ο κόσμος έβλεπε την πίστη στην δύναμη του και μαζευόταν όπου δούλευε να πάρει κουράγιο, να τον γιατρέψει, να τον βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο. Μα έτσι με τον κόσμο δεν γινόταν να δουλεύει και οι εργοδότες του δεν μπορούσαν να το ανεχθούν και τον έδιωχναν. Μέχρι που πήρε την απόφαση και έφυγε για την ύπαιθρο και οι ανθρώποι τον ακολούθησαν και τον φώναζαν Μεσσία και θαυματοποιό. «Και αφού το πίστευαν έτσι ήταν».

Αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο αναζητήστε το το συντομότερο. Σίγουρα δεν θα το αφήσετε από τα χέρια σας μέχρι να το τελειώσετε. Μέρες γιορτών έρχονται και πάντα ένα βιβλίο είναι το καλύτερο δώρο όπως μας έλεγαν και στο σχολείο. Και είναι από τις (λίγες) περιπτώσεις που είχαν δίκιο..

«Ήταν μια φορά ένας Μεσσίας που γεννήθηκε στην άγια γη της Ινδιάνας και μεγάλωσε στους γεμάτους μυστήριο λόφους, ανατολικά του Φορντ Ουαίην. Για τούτον εδώ τον κόσμο άκουσε κι έμαθε φοιτώντας, στα σχολεία της πατρίδας του καθώς και στην δουλειά του σαν μηχανικός αυτοκινήτων»

Καλό βράδυ και καλή σας ανάγνωση.

Συζήτηση με τον Γιάννη Mατσούκα των Serpentine...

"how can you erase what created you??"
serpentine

Εντάξει... Οι Serpentine ανέβηκαν στην σκηνή μας και μας χάρισαν δυνατές μουσικές αναμνήσεις. Αναμνήσεις ικανές να αναρωτιέσαι γιατί τελικά το διέλυσαν, γιατί δεν κυκλοφόρησε αυτό το πολυαναμενόμενο και όμορφο μουσικά (όπως ισχυρίζονται όσοι έχουν ακούσει το υλικό) άλμπουμ τους. Μουσικές στιγμές ικανές να προσθέσουν με την μια τους Serpentine στα καλύτερα και πιο απαπημένα Αγγλόφωνα Ελληνικά σχήματα. Έχοντας και εμείς τις ίδιες απορίες και σκέψεις κάναμε μια άκρως φιλική και ενιδαφέρουσα συζήτηση με τον Γιάννη Ματσούκα (πρώην) ντράμερ των (πρώην) Serpentine. Και να τι μας είπε:

Giusurum: Όταν είπαμε στον Δημήτρη (Μάρκου) ότι θέλουμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα στους Serpentine και ότι μια από τις σκέψεις μας ήταν η παρουσίασή σας ως «... η πηγή για πολλά άλλα γκρουπ...» εκείνος έγραψε ότι «...ήταν απλά το μέρος στο οποίο κάποια χρονική περίοδο εντελώς τυχαία όλοι οι εν λόγω, βρέθηκαν να συνδημιουργούν μουσικά...». Η δικιά σου άποψη ποια είναι???

Γιάννης: Θα συμφωνήσω με τον Δημήτρη ,εξάλλου σχεδόν όλα τα μέλη απο άλλα Πατρινά group είχαν παίξει ως μέλη των Serpentine. Λόγω των πολλών προσθαφαιρέσεων που γίνονταν, δεν θα έλεγα οτι ήμασταν η πηγή αλλα κατα ένα περίεργο τρόπο οι μεσολαβητές για όσους έπαιζαν μαζί μας και μετά αποχωρούσαν.

Giusurum: Από το 2000 που οι Serpentine γεννήθηκαν, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007 στην συναυλία στα ΑΝ Club (με Patrick Duff, Monika, My Wet Calvin) όπου και μοιράστηκε το πρώτο (και δυστυχώς) τελευταίο σας EP με τίτλο City σίγουρα έγιναν και άλλαξαν πολλά. Όμως τι ήταν αυτό που μεσολάβησε ανάμεσα στον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2007 όταν και ανακοινώθηκε η «διάλυση» των Serpentine??

Γιάννης: Σε όλη την ιστορία των Serpentine υπήρχαν έντονες διαμάχες και τσακωμοί για αυτό και οι τόσες αποχωρήσεις. Στο τέλος είχαμε μείνει 3 και προσπαθούσαμε απο ενα σημείο και μετά μόνο για τα τραγούδια, και οι μεταξύ μας σχέσεις ήταν ιδιαίτερα δύσκολες. Ο Δημήτρης ειχε ανακοινώσει οτι θα έφευγε μετα την συναυλια στο ΑΝ ,ήρθε και ο στρατός και δεν μας άφησε πολλά περιθώρια.Τελικά ο στρατός αλλάζει τους ανθρωπους, η μάλλον αλλάζει αυτούς που δεν είχαν το χρόνο να αλλάξουν πριν το στρατό..

Giusurum:Αν και οι Serpentine δεν υφίστανται πλέον η σελίδα σας στο myspace εξακολουθεί να υπάρχει και να συντηρείται. Για ποιό λόγο γίνεται αυτό??
Γιάννης:Οταν δημιουργήθηκε η σελίδα προσπαθήσαμε πολύ να ακούσει ο κόσμος τα τραγούδια μας. Μόνο και μόνο για την προσπάθεια και για το όνομα την έχουμε ακόμα ,αν και έχουμε βγάλει τα κομμάτια γιατί δεν θεωρήσαμε οτι υπάρχει λόγος να είναι στην σελίδα. Επίσης έχουμε αρκετους φίλους εκεί που μαθαίνουμε τις διάφορες συναυλίες.Έχουμε σκεφτεί να την διαγράψουμε θα δούμε .

Giusurum: Εγώ (και πιστεύω και άλλοι) θα ήθελα να υπάρχουν στην σελίδα σας στο myspace κάποια (και γιατί όχι όλα τα) τραγούδια σας. ΄Όμως αντί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, υπάρχει μια επιλογή από τραγούδια άλλων συγκροτημάτων. Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σκεπτικό για αυτή σας την κίνηση? Γιάννης: Όπως σου είπα και πριν μετά την διάλυση θεωρήσαμε οτι δεν υπάρχει λόγος να υπάρχουν τα τραγούδια μας και ετσι επιλέξαμε να βάλουμε κάποιες απο τις μουσικές μας προτιμήσεις .Να προσθέσω οτι για την εξέλιξη της σελίδας μετα την διάλυση δεν φέρει καμία ευθύνη ο τραγουδιστής.

Giusurum: Υπάρχει μια ιστορία με το τραγούδι σας «thrown away». Όποια κοπέλα το έχει τραγουδήσει είτε κάνει καριέρα σόλο (Monika) είτε ως πρώτη φωνή σε κάποιο άλλο γκρουπ (Elvira με τους Abbie Gale, Yodashe με τους Flakes). Αν ξεχνάω κάποια διόρθωσέ με. Πως το εξηγείς αυτό???
Γιάννης:Μάλλον είναι το τραγούδι στοιχειωμένο όποιος το τραγουδά να έχει εξέλιξη στην μουσική του σταδιοδρομια(γελια). Όχι νομίζω οτι όλες οι κοπέλες που το τραγούδησαν είναι ιδιαίτερες και άξιζαν οτι εχουν κάνει, με ιδιαιτερη συμπάθεια στην Evira που την θεωρώ απλά την καλύτερη φωνή που εχει αυτή η σκηνή .

Giusurum:Οι Serpentine γεννήθηκαν στην Πάτρα, μια πόλη που δείχνει να κρατά τα σκήπτρα της εγχώριας indie μουσικής σκηνής (raining pleasure, abbie gale, an orange end κ.α). Τελικά τι είναι αυτό που συμβαίνει εκεί???
Γιάννης:Είναι αλήθεια οτι η Πάτρα εχει βγάλει πολύ καλά συγκροτήματα και ειναι αυτή που μπορείς να πεις οτι διατηρεί μια σε εισαγωγικά indie κοινότητα.Αυτό που κατα την γνώμη μου βοήθησε σε αυτο εκτός του οτι έχει πολλους φοιτητές, έχει και αρκετά μαγαζιά που παιζουν τέτοια μουσική.Και σίγουρα μετα την επιτυχία των pleasure πολλοί ήταν αυτοί που έπιασαν τα όργανα κατα την γνώμη μου. Αν και τωρα δεν υπάρχουν ουτε τα στούντιο που είχε η Πατρα, έχουν μείνει ελάχιστα μέρη για live και γενικά τήνει να χάθει όλο αυτό.

Giusurum:Σε μια συνέντευξη σας, λίγο πριν φύγετε για το στρατιωτικό σας και μερικούς μήνες πριν την «παύση εργασιών» των Serpentine είχατε πει ότι υπάρχει υλικό για πέντε EP τα οποία και θα κυκλοφορούσαν κατά την διάρκεια της θητεία σας. Τι έχει απογίνει εκείνο το υλικό???
Γιάννης:Οχι μόνο υπήρχε αλλά το περισσότερο είχε ηχογραφηθεί και θα έβγαινε,αλλα πήραμε την απόφαση να διαλυθούμε .Ο τραγουδιστής με τον παραγωγό μας, θέλαν να το βγάλουν, εγώ με τον Δημήτρη δεν βλέπαμε κάποιο λόγο να το κάναμε αφού η μπάντα δεν υφίσταται και έτσι όλη αυτή η προσπάθεια εχει μείνει σε κάποιον υπολογιστή, αν δεν έχει διαγραφτεί εντελώς. Επίσης κάποια κομμάτια με διαφορετική μορφή θα τα έχει στο project του ο Θανάσης.

Giusurum:Αν σου ζητούσαν να περιγράψεις με μια μόνο φράση την κοινή σας μουσική πορεία ως Serpentine ποια θα ήταν αυτή? Τι είναι οι Serpentine για εσένα??
Γιάννης: Οι Serpentine για εμένα ήταν αυτό που με έκανε καλά ,μου έβγαζε πράγματα και συναισθήματα που πιθανόν δεν θα ξαναζήσω.Σίγουρα πιστεύω πως είχαμε πολλές δυνατότητες αλλα για μένα όλα στην ζωή γίνονται βάση προτεραιοτήτων. Είναι δύσκολο σε μια μπάντα όλοι να βλέπουν το ίδιο .....

Giusurum:Όταν ένα συγκρότημα παύει να υπάρχει πολλοί είναι αυτοί που αναρωτιούνται πώς είναι οι σχέσεις των μελών του μετά. Με εσάς πως είναι τα πράγματα μεταξύ σας??
Γιάννης:μμμμ...Η σχέση μου με τον Δημήτρη παραμένει ακόμα ίδια, εξάλου ντραμς και μπάσο πάνε μαζι. Όσον αφορά τις μεταξύ μας σχέσεις με τον τραγουδιστη μάλλον ψυχρές και αδιαφορες.

Giusurum:Που πιστεύεις ότι οφείλεται η μεγάλη πτώση στις (νόμιμες) πωλήσεις δίσκων στην χώρα μας?? Ευθύνεται μόνο το διαδίκτυο (mp3, παράνομο downloading κλπ) ή φταίει και κάτι άλλο??
Γιάννης:Μιλάς γενικά για ολα τα είδη μουσικής που έχουν πτώση ή για το είδος της ποπ που παίζουμε? Σίγουρα το downloading ευθύνεται για την μεγάλη πτώση καθως και η μεγάλη τιμή των δίσκων. Επίσης γνώμη μου είναι οτι σε μία χώρα που κατεξοχίν είναι χώρα του σκυλάδικου δεν υπάρχει και τόσος κόσμος να ακούει αυτο το είδος της μουσικής .

Giusurum:Ποιος ήταν ο τελευταίος δίσκος που αγόρασες και ποιος ο αγαπημένος σου??
Γιάννης: Iliketrains -elegies to lessons learnt σε βινύλιο και οι αγαπημένοi Υann Τiersen and Shannon Wright καθώς και Jeff Buckley Grace.

Giusurum:Υπάρχει (κατά την γνώμη σου) κάποιο ελληνικό μουσικό σχήμα που θα μπορούσε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό???
Γιάννης: Οι Bocomolech νομίζω οτι μαζι με τους Rainning Pleasure κaι τους closer θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα εξω .

Giusurum:Αν σου έλεγαν να παίξεις ένα και μόνο ένα τραγούδι των Serpentine σε κάποιο live ποιό θα ήταν αυτό και γιατί??
Γιάννης:Κανένα τα εχω ξεχάσει να τα παίζω στα τύμπανα (γελια)

Giusurum:Τέλος θα θέλαμε να μας πεις ποια ήταν η πιο δυνατή στιγμή που βιώσατε ως μπάντα (είτε είναι σε ζωντανή σας εμφάνιση είτε όχι) καθώς και να μας δώσεις το τοπ5 (κατά την γνώμη σου) της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής.
Γιάννης:Σίγουρα το live με τον Patrick Duff. Kατά την γνώμη μου, οι Strange Love που έπαιζε μαζί τους ήταν πολύ καλό συγκρότημα. Θεωρώ οτι ήταν ευτύχημα που μου δόθηκε η δυνατότητα να παίξω μαζi του. Eπίσης τα καλοκαίρια στο Άστρος. Kαι το TOP-5:
raining pleasure-nostalgia, bocomolech-jet lag, closer -the mistery falls down, mary and the boy, relevant box -my new yugo

-----ΤΗΕ ΕΝD----

Και για το τέλος αφήσαμε ένα ακόμη τραγούδι των Serpentine που μας αρέσει πολύ...Getting Better...Και μην ξεχνάτε.... Η καλή μουσική δεν έχει όρια, ταμπέλες, και ηλικία...Αν σας αρέσει, σας αρέσει και τελείωσε... Εμάς μας αρέσουν οι Serpentine ΠΑΕΙ και ΤΕΛΕΙΩΣΕ...Και ως blog είμαστε χαρουμενοι που τους φιλοξενήσαμε και πάνω από όλα τους γνωρίσαμε!!!

Serpentine - Getting Better
***Απλώς να ενημερώσουμε ότι η συζήτηση έγινε πριν από αρκετό καιρό όταν και η σελίδα των παιδιών ήταν ενεργή..Τις τελευταίες μέρες έχει καταργηθεί(?).. Ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε νέα τους σύντομα..Θα σας ενημερώνουμε έτσι και αλλιώς για όλα..

Indie προτάσεις για το τριήμερο...Το Muzine γίνεται ενός έτους...

Έχουμε πει πως αγαπάμε κάθε είδους δραστηριότητα που αποσκοπεί στην διάδοση της καλής μουσικής όπως και να το εννοεί ο καθένας μας. Έτσι παρουσιάζουμε σήμερα τις εκδηλώσεις του Μουσικού Περιοδικού MUZINE, Του ωραιότερου, όπως αυτοπροσδιορίζεται Μουσικού Περιοδικού το οποίο γίνεται ενός έτους!!!

Το Μουσικό Περιοδικό MUZINE, με την ευκαιρία των πρώτων του γενεθλίων, οργανώνει τρεις εκδηλώσεις-συναυλίες το τριήμερο που μας έρχεται. Σε αυτές θα εμφανιστούν συγκροτήματα που έχουν ήδη παρουσιαστεί στις σελίδες του περιοδικού. Μετά από 5 τεύχη, με το πρώτο να έχει ήδη εξαντληθεί και από το δεύτερο να έχουν μείνει ακόμη λίγα αντίτυπα, το Muzine θα παρουσιάσει το 6ο του τεύχος και καλεί συνδρομητές και αναγνώστες του να παραβρεθούν στις συναυλίες που διοργανώνονται.

Αναλυτικά το πρόγραμμα των ακδηλώσεων του περιοδικού σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη:

Θεσσαλονίκη20.11.08, Αποθήκες Λιμανιού(Αποθήκη Γ', Τηλ: 2310.378.400). Σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και τις "Ημέρες Ανεξαρτησίας" θα γίνει συναυλία και θα ακολουθήσει πάρτυ με DJ τον Ηλία Φραγκούλη και η είσοδος θα είναι δωρεάν. Θα εμφανιστούν:

Plumerai (Boston, USA), Jane Doe (Θεσσαλονίκη), Berlin Brides (Αθήνα)

Πάτρα: 22.11.08, Θέατρο Λιθογραφείον (Μαιζώνος 172Β, Τηλ: 2610.32.83). Θα εμφανιστούν:

Limousine (Cordoba, Spain), Plumerai (Boston, USA), Vello Leaf (Ελλάδα)

Αθήνα: 23.11.08, Κύτταρο. (Ηπείρου 48 & Αχαρνών, Τηλ: 210.822.4134 & 210.822.2460) Θα εμφανιστούν:
Limousine (Cordoba, Spain), Plumerai (Boston, USA), Vello Leaf (Ελλάδα)

Infos:

Γενική Είσοδος: 12€. Για συνδρομητές: 6€. Για συνδρομητές που θα εγγραφούν ή θα ανανεώσουν εκείνη την ημέρα: Είσοδος Δωρεάν. Η εκδήλωση στην Θεσσαλονίκη θα γίνει με την συνεργασία του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και τις "Ημέρες Ανεξαρτησίας" και η είσοδος θα είναι δωρεάν.

Για περισσότερες πληροφορίες

Λαμπρόπουλος Νεκτάριος, Εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑδΑ,

info@haramada.com, τηλ: 2610342886

Και για να σας βάλουμε στο πνεύμα, απολαύστε τα βιντεάκια που ακολουθούν με τραγούδια των συγκροτημάτων που θα εμφανιστούν στις εκδηλώσεις του MUZINE..

Limusine - A Drive


Plumerai - Home Again


Velo Leaf - Long Way, live@Yurovision '07


Jane Doe - There is no TV in Me, live@Xylourgeio 19/10/2007

Ενώ κλικάροντας την εικόνα μπορείτε να δείτε τις Berlin Brides από live στο Gagarin, 16-5-08.

Όσοι αγαπάτε την καλή μουσική (όπως και να την εννοείτε) και βρίσκεσται σε ή και κοντά σε Αθήνα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη σπεύσατε και είναι σίγουρο ότι θα περάσετε καλά..Καλη διασκέδαση λοιπόν

Guerrillero Heroico: Μια φωτογραφία με ιστορία....και τι ιστορία...

Στις 9 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν 41 χρόνια από την δολοφονία του μεγαλύτερου ίσως επαναστάτη του 20ου, του Ερνέστο Γκεβάρα δε λα Σέρνα. Του ανθρώπου που έγινε γνωστός σε όλον τον κόσμο με μια λέξη -Che- που στην μητρική του γλώσσα σημαίνει «Φίλε» (Che στην αργεντίνικη σλαγκ σημαίνει «ε, ψιτ αδελφέ»). Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά. Για την ζωή του Γκεβάρα, για το τι τον οδήγησε στον ένοπλο αγώνα, για τις συνθήκες της δολοφονίας του, για τον ρόλο της CIA και του Βολιβιανού στρατού, για τις σχέσεις του με το Κομουνιστικό Κόμμα της Βολιβίας, για το τι τον οδήγησε στην φυγή του από την Κούβα κλπ. Όλα αυτά έχουν γραφτεί και ξαναγραφτεί και έχουν αναλυθεί όσο δεν πάει. Την μαύρη επέτειο της δολοφονίας του διαβάσαμε και ακούσαμε πολλά και η αλήθεια είναι και ενδιαφέροντα στον γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο, καθώς και σε πλήθος blogs σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου. Από αυτά που διαβάσαμε θα θέλαμε να σταθούμε στο κείμενο της γητεύτρας που αφορά σε ένα από τα καλύτερα ποιήματα που έχουν γραφτεί για τον Che. Εμείς εδώ θα μιλήσουμε για κάτι που έγραψε ο μεγάλος Λοϊζος «μια φωτογραφία σου ήρθε και σε εμένα, μια φωτογραφία σου απ’ τα ξένα...». Θα μιλήσουμε για την φωτογραφία που έχει κοσμήσει εκατομμύρια εφηβικά δωμάτια σε όλο τον κόσμο. Για την φωτογραφία που σύμφωνα με το Maryland Institute College of Art, είναι «η πιο διάσημη φωτογραφία στον κόσμο και σύμβολο του 20ού αιώνα.» και μαζί με την φωτογραφία με τίτλο «the earthrise» είναι οι φωτογραφίες με τις περισσότερες ανατυπώσεις σε όλο τον κόσμο.

Ήταν 4 Μαρτίου 1960 όταν στο λιμάνι της Αβάνας ανατινάζεται το γαλλικό φορτηγό πλοίο La Coubre, που μετέφερε όπλα και πυρομαχικά αγορασμένα από τους Κουβανούς στο Βέλγιο. Την επομένη, κατά τη διάρκεια της κηδείας των θυμάτων του πλοίου, ο Φιντέλ Κάστρο κάνει δηλώσεις χρεώνοντας την ανατίναξη στην CIA. Ο Κουβανός φωτογράφος Αλμπέρτο Γκουτιέρες (Alberto Díaz Gutiérrez-γνωστός περισσότερο ως Αλμπέρτο Κόρντα -Alberto Korda), εκείνη την ημέρα τραβούσε συνεχώς φωτογραφίες. Ο Κόρντα (με μία Leica και ασπρόμαυρο φιλμ Kodak Plus-X) κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης φωτογράφισε τους ομιλητές, Κουβανούς αξιωματούχους καθώς και τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ και την Σιμόν ντε Μπουβουάρ. Η ώρα ήταν 11:20 όταν πίσω από τον Φιντέλ και για λίγα δευτερόλεπτα εμφανίζεται ο Τσε. Ο Κόρντα προλαβαίνει και τραβά δύο φωτογραφίες του προτού εξαφανιστεί πάλι από το οπτικό του πεδίο. Η πρώτη δείχνει τον Τσε ανάμεσα σε έναν φοίνικα και το προφίλ ενός αγνώστου,ενώ η δεύτερη τον Γκεβάρα με το κεφάλι κάποιου να φαίνεται πίσω από τον ώμο του. Το βλέμμα του, μάλλον παγωμένο και χαμένο ενώ το φερμουάρ του σακακιού του ανεβασμένο μέχρι πάνω, κάτι που ο Κόρντα το αποδίδει στον αέρα που φυσούσε εκείνη, στα αναπνευστικά προβλήματα που αντιμετώπιζε αλλά και στην οργή της στιγμής. Η πρώτη αργότερα θα γίνει η διάσημη πλέον Guerrillero Heroico.

Ο εκδότης της εφημερίδας Revolución, στην οποία εκείνη την εποχή ο Κόρντα εργαζόταν, απέρριψε τις φωτογραφίες του Γκεβάρα και τις επέστρεψε στον Κόρντα, θεωρώντας ότι οι εικόνες του Ζαν-Πωλ Σαρτρ και της Σιμόν ντε Μπουβουάρ είναι μεγαλύτερης αξίας. Ο Κόρντα πιστεύοντας στην δύναμή της εκτύπωσε μια για τον εαυτό του αφού πρώτα αφαίρεσε φοίνικα και το προφίλ του αγνώστου. Ενώ έδωσε μερικά αντίτυπα σε φίλους του ως δώρο. Το 1967 ο Τσε βρίσκεται στην Βολιβία. Ο Ιταλός εκδότης Τζιάκομο Φελτρινέλι επισκέπτεται την χώρα ελπίζοντας ότι η φήμη του θα βοηθήσει στην απελευθέρωση του Γάλλου καθηγητή και δημοσιογράφου Regis Debray που έχει συλληφθεί για συνεργασία με τους αντάρτες. Ο Φελτρινέλι αποκτά τα πνευματικά δικαιώματα για την έκδοση του βολιβιανού ημερολογίου του Γκεβάρα και απευθύνετε στις αρχές της Κούβας για φωτογραφίες του μεγάλου επαναστάτη. Οι αρχές τον παρέπεμψαν στον Κόρντα και ένα πρωί εμφανίστηκε στο στούντιο του έχοντας έγγραφη άδεια να πάρει φωτογραφίες του Τσε. Ο Κόρντα του υπέδειξε με την μια, το πορτρέτο το κομαντάντε και την επόμενη όταν ο Ιταλός πήγε να πάρει τα αντίτυπά του και το αρνητικό, δεν του ζήτησε αποζημίωση όντας ένθερμος υποστηρικτής της Επανάστασης.

Στις 15 Οκτωβρίου, και ενώ η Αβάνα παραδέχεται πλέον δημοσίως ότι ο Γκεβάρα είναι νεκρός, οργανώνεται στο Μιλάνο μεγάλη διαδήλωση διαμαρτυρίας. Ο Φελτρινέλι τυπώνει και μοιράζει 100.000 αφίσες με την φωτογραφία του Κόρντα και την λεζάντα «Ο Τσε ζεί» ως απάντηση–διάψευση της φωτογραφίας-ντοκουμέντου του νεκρού αντάρτη. Αυτό ήταν. Η Guerrillero Heroico έχει πάρει ήδη τον δρόμο της αποστολής της. Φτάνει σε κάθε σημείο του πλανήτη. Γίνεται σημαία στα χέρια των εξεγερμένων φοιτητών του Μάη του 68. Γίνεται σύμβολο επανάστασης και ανυπακοής σε κάθε είδους κατεστημένα. Πλακάτ σε πορείες αντιπολεμικές, αντιρατσιστικές, αντι,,,αντι..αντι... Η παγκοσμιοποίηση του αντάρτη Τσε είναι γεγονός. Όλοι της γης οι επαναστατημένοι τον νιώθουν δικό τους, έναν από αυτούς. Το 1968, ο Ιρλανδός καλλιτέχνης Τζιμ Φιτζπάτρικ (Jim Fitzpatrick) δημιούργησε σχέδια βασισμένα στη φωτογραφία του Κόρντα, σε διαφορετικούς χρωματισμούς που έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή. Εκτύπωσε χιλιάδες και τα δώρισε σε όποιον κάτοικο του Λονδίνου ήθελε ένα. Είναι το πόστερ που το 1968 χρησιμοποιήθηκε ως βάση για τον διάσημο πίνακα pop art, στην τεχνοτροπία του γνωστού αντίστοιχου της Marilyn Monroe. Ο πίνακας πουλήθηκε σε γκαλερί στην Ρώμη και είχε αρχικά αποδοθεί στον Andy Warhol. Όμως όπως αποδείχτηκε σχεδόν άμεσα δημιουργός του ήταν ο Gerard Malanga ο οποίος είχε μεγάλη ανάγκη από χρήματα. (Ψάξτε την ενδιαφέρουσα συνέχεια της ιστορίας του πίνακα!!!).

Στα χρόνια που ακολούθησαν το πορτρέτο του κομαντάντε μπήκε (εκτός από τις καρδιές μας) και σε κάθε πιθανή και απίθανη επιφάνεια. Έγινε το διασημότερο μπλουζάκι των 70’s, έγινε καπέλο, μπήκε σε κούπες, σε μπρελόκ, σε αναπτήρες. Έγινε μάρκα τσιγάρων, στάμπα μέχρι και σε μποξεράκια. ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Όλα αυτά τα χρόνια ο Κόρντα δεν έγειρε ποτέ θέμα πνευματικών δικαιωμάτων και αποζημιώσεων για την χρήση της διάσημης φωτογραφίας του. Ποτέ, μέχρι το 2000 όταν και αντίδραση στην χρησιμοποίηση της από γνωστή μάρκα βότκας στην διαφημιστική της καμπάνια. Τελικά συμβιβάστηκε με μια αποζημίωση 50.000$ την οποία και δώρισε στο εθνικό σύστημα υγείας της Κούβας. Το πορτρέτο του Τσε έγινε σημαία στα χέρια κάθε είδους πολιτικάντη ανεξάρτητα ιδεολογικού χώρου. Πολλοί έχουν σηκώσει την φωτογραφία του Τσε, πολλοί έχουν σταθεί δίπλα στο πορτρέτο του ευελπιστώντας να κλέψουν λίγη από την λάμψη και προπαντός από την αλήθεια της επανάστασής του. Δεν είναι εύκολο πράγμα η κάθε είδους επανάσταση. Είναι πάνω από όλα εσωτερική ανάγκη και δεν χρειάζεται σημαίες και τυμπανοκρουσίες. Ας αφήσουμε την εικόνα του και ας ψάξουμε το έργο του και την ζωή του. Έχουμε να μάθουμε πολλά.

Πριν σας αφήσουμε ακούστε τον μεγάλο Λοϊζο να τραγουδά για τον Τσε στο βίντεο που ακολουθεί ενώ διαβάστε και το ενδιαφέρον ποστ του Allu Fun Marx με θέμα τα τραγούδια που έχουνε γραφτεί για τον μεγάλο Αργεντίνο Αντάρτη.Αφιερωμένο σε όλους τους ρεαλιστές του κόσμου που κυνηγούν το αδύνατο. Και ας μην ξεχάσουμε μέρα που ξημερώνει (17 Νοέμβρη) ότι μόνο οι μαζικοί αγώνες έχουν αποτέλεσμα και τους οποίους δεν πρέπει να αφήνουμε κανέναν να τους καπηλεύετε. Καλό βράδυ.

Δελτίου Τύπου για την ηλεκτρονική συλλογή του Rockap - Underground Όνειρα...

Το γιουσουρούμ υποστηρίζει κάθε προσπάθεια που έχει ως γνώμονα και σκοπό την παρουσίαση και την ανάδειξη νέων (και όχι μόνο) σχημάτων της Ελληνόφωνης ή Αγγλόφωνης (δεν έχει σημασία) Ελληνικής ανεξάρτητης μουσικης σκηνής καθώς και την ελεύθερη διακίνηση μουσικής. Σε μιά τέτοια προσπάθεια αναφέρεται το κείμενο που μας ήρθε και μιλά για την δραστηριότητα του Rockap. Πρίν παραθέσουμε το δελτίο να πούμε μόνο ότι το γιουσουρούμ δεν έχει καμία σχέση με την εν λόγο προσπάθεια. Αυτά. Ακολουθει το δελτίο τύπου των παιδιών...

Όνειρα... όνειρα... όνειρα! Underground.... rock, metal, punk... όνειρα ελληνόφωνα, αγγλόφωνα.... όνειρα συγκροτημάτων και ανθρώπων που αγαπάνε την μουσική και αυτό που κάνουνε.Το διαδικτυακό μουσικό περιοδικό Rock Αποδράσεις φτιάχνει κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει ξαναγίνει. Στις μέρες που το download κυριαρχεί και σκοτώνει δισκογραφικές, δισκάδικα, συγκροτήματα, στις μέρες αυτές ρίχνει online την πρώτη μεγάλη ηλεκτρονική συλλογή... τα Underground Όνειρα.Με σκοπό να δείξει στον κόσμο ότι η χώρα μας δεν είναι μόνο ριάλιτι και μπουζουκλερί, ότι υπάρχουν αμέτρητες μπάντες εκεί έξω που ρίχνουν ιδρώτα και χρήμα. Πολλές από αυτές μένοντας στην αφάνεια και αναγκάζοντας να τα παρατήσουν αργά η γρήγορα.Η συλλογή αυτή ρίχνει μαζί με τα όμορφα τραγούδια της μήνυμα σε όλους, σε πάσα κατεύθυνση, για να κάνουν κάτι, μειώσεις τιμών cd , καλύτερη αντιμετώπιση , χώρους για συναυλίες και άλλα πολλά. Περιέχει 68 τραγούδια από 68 διαφορετικές εν ενεργεία Ελληνικές μπάντες, αρκετές με δισκογραφία, πάρα πολλές δίχως!Συγκροτήματα από διάφορες πόλης της Ελλάδας προσφέρουν στους αναγνώστες του Rockap.gr και όχι μόνο , από ένα τραγούδι τους ... ρίχνοντας κέρμα και κάνοντας ένα όνειρο που μόνο με συλλογική προσπάθεια μπορεί να γίνει αληθινό.... Μια πραγματικά δυνατή εγχώρια σκηνή δίχως εκμεταλεύσεις.Η συνέχεια σερβίρεται στους υπολογιστές σας!

Περιέχει τους :Zero Project, Χορευτές του Βυθού, Ouzo the band, Ding an sich, Intiotek, Μέντα, TUG, Έξοδος, Πληνθέτες, Σέλας, Φτηνό Ευέλικτο Μουσικό Δυναμικό, Cameres, Σύμπτωμα, Δυτικός Άνεμος, Μέρες, Ένοχες Σκέψεις, Καπνός, Ιχθείς, Antoine Parinis, Ένα βήμα μπροστά, Στο Όνειρο, Galliard, Wormed Potatoes, DeadBeat Escapement, Schema, September, Laissez Faire, Addictive, The Skelters, Κυνηγοί Ονείρων, Χίμαιρα, Μαυροκόκκινο, Entelia, Medoyssa, Κίτρινα Φώτα, Versus, Μαύρη Μαγιονέζα, Paramana, Ντελίριο, Κεραίες, Θίασος Τρελλών, Τεκίλα, Spinaloga, Ποιότητα, Τhree way plane, Διχασμένες Αλήθειες, Indico, Αντίδραση, Revolting Βreed, ATM, D Volume, Cain, Nightstalker, Anal veritas, Trigger, Playground Rust, Poem, Building Chaos, Contemplation, Αργύρης Αφεντάκης, Dr Love, Ink, Synesnthesia, Slave At God, Need, Rex Mundi , Ritual od odds, Custom Made NoiseΚατεβάστε την από :http://www.rockap.gr/?p=1250