Θερινός κινηματογράφος "Το Γιουσουρούμ"

Πριν από λίγο καιρό στήσαμε εδώ στο Γιουσουρούμ την μουσική μας σκηνή και για αρχή φιλοξενήσαμε τους fadeout. Ε, καλοκαίρι είναι, ζέστη (αρκετή) έχει είπαμε να στήσουμε και έναν θερινό κινηματογράφο (εμπορικό κέντρο μας βλέπω στο τέλος!!!). Ξέρετε τώρα, καλή παρέα, μπιρίτσες παγωμένες, ποπ κορν (ίσως και κανένα σουβλάκι!!), άρωμα νυχτολούλουδου (εντάξει και γιασεμιού) κλπ. Πολλές φορές έχω διερωτηθεί γιατί μας αρέσει ο θερινός κινηματογράφος. Για την παρέα? Για τα παρελκόμενα (βλ. πιο πάνω)?? Για τις ταινίες? Έχω δει σε θερινό απίθανες ταινίες που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τις έπαιρνα ούτε σε DVD για Σάββατο μεσημέρι. Άρα??

Και συνεχίζω. Το Γιουσουρούμ (όπως όλα τα παιδιά!!!) τρελαίνεται για κινούμενα σχέδια. Δώστου Donald Duck και πάρτα όλα τζάμπα από το μαγαζί. Ελπίζω να μην είμαι ο μόνος που εκτός από το Tasmanian Devil του αρέσει και ο Droopy!!! (Ρε, μήπως έχω πρόβλημα??). Ταινίες σαν το Fantasia, την Παναγία των Παρισίων, το SHREK θα πρέπει να επιβάλλεται να τις βλέπουν οι ενήλικες. Τώρα μην μου πείτε ότι δεν ρίχνετε κλεφτές ματιές όταν το χαζοκούτι (σ.σ TV) δείχνει Looney Tunes? Ε? Για θυμηθείτε λίγο το Fantasia με τον Μίκυ (δίπλα στα επιπλέον της ημέρας) και τα λέμε αργότερα (παρακάτω )

Οι πρώτες προβολές μας είναι αφιερωμένες σε ταινίες κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους, Μικρά διαμάντια κινουμένων σχεδίων που συνοδεύουν συνήθως τις υπερπαραγωγές διαφόρων κινηματογραφικών studios. Πάρτε κάτι να πιείτε, ποπ κορν, σβήστε τα φώτα, καθίστε αναπαυτικά στον καναπέ σας (ή στο κρεβάτι σας) και απολαύστε δυο υπέροχες (κατά την γνώμη μας πάντα) ταινίες μικρού μήκους.

Η πρώτη μας ταινία είναι το Geri's Game . Ένα φιλμάκι που το 1998 κέρδισε το Oscar και συμπεριλαμβανόταν στην προβολή τουη Bug's Life. "Γυρισμένη" το 1997 γράφτηκε και και σκηνοθετήθηκε από τον Jan Pinkava, η ταινία μας ταξιδεύει μια φθινοπωρινή μέρα σε ένα έρημο πάρκο. Εκεί ο ηλικιωμένος κύριος Geri αρχίζει μία περίεργη παρτίδα σκάκι. Περίεργη και ιδιότυπη καθώς ο αντίπαλός του είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Ο Geri αλλάζει συνεχώς θέση, βγάζει και βάζει τα γυαλιά του καθώς «μεταμορφώνεται» από τον ένα παίκτη στον άλλο. Η εναλλαγή γίνεται όλο και πιο γρήγορη δίνοντας την αίσθηση ότι οι αντίπαλοι είναι δυο και στην πραγματικότητα. Και ενώ η παρτίδα εξελίσσεται ο Geri (με τα μαύρα πιόνια) έχει στριμώξει για τα καλά το Geri (με τα λευκά πιόνια) ο οποίος δείχνει να μην μπορεί να αποφύγει την ήττα. Και τότε όλα ... (η συνέχεια στις οθόνες σας).

Η δεύτερη είναι το One Man Band . "Γυρισμένη" το 2005, γράφτηκε και και σκηνοθετήθηκε από τους Andrew Jimenez και Mark Andrews, προβαλλόταν στην αρχή της εμπορικής επιτυχίας Cars, ενώ ήταν και υποψήφια για το Oscar έκείνης της χρονιάς. Εδώ μεταφερόμαστε σε περασμένες εποχές, στην πλατεία ενός έρημου Ιταλικού χωριού όπου ένας πλανόδιος μουσικός (Bass) παίζοντας βαρετούς σκοπούς προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή (και το φιλοδώρημα εννοείται) των όποιων περαστικών, οι οποίοι δεν εμφανίζονται από πουθενά. Ξαφνικά κάνει την εμφάνισή του η Tippy (ένα μικρό κοριτσάκι) κρατώντας στο χέρι του ένα χρυσό νόμισμα το οποίο έχει πρόθεση να ρίξει στο σιντριβάνι της πλατείας κάνοντας και την καθιερωμένη ευχή. Τότε ο Bass αρχίζει και τα δίνει όλα (μουσικά: τα σπάει), ώστε το νόμισμα να καταλήξει στο κουτάκι του και όχι στον πάτο του σιντριβανιού. Η μικρή Tippy ενθουσιάζεται και είναι έτοιμη να του ρίξει το νόμισμα, όταν κάνει την εμφάνισή του στην άλλη πλευρά της πλατείαςο Treble, ένας επιδέξιος (και επιδειξίας) συνάδερφος του Bass. Η μικρή ακούγοντας τον Treble δείχνει αναποφάσιστη για το που θα δώσει το νόμισμα. Αρχίζει έτσι ένας μουσικός αγώνας μεταξύ των δυο με έπαθλο το νόμισμα της Tippy. Κάποια στιγμή η Tippy δείχνει να έχει αποφασίσει για το που θα ρίξει το χρυσό. Τότε το νόμισμα.... (η συνέχεια στις οθόνες σας).

Πριν σας αφήσουμε να πούμε ότι η μουσική του One Man Band ηχογραφήθηκε με την βοήθεια 38μελούς ορχήστρας , ενώ στο Geri’s Game χρησιμοποιήθηκαν πρωτοποριακές (για την επόχή του) τεχνικές για την ρεαλιστική απεικόνιση των εκφράσεων του προσώπου του Geri. Καλή σας προβολή.

Μάνος Χατζιδάκις: Αντικατοπτρισμοί ενός μύθου...

Το Γιουσουρούμ σιωπά μπροστά στον άνθρωπο, στον καλλιτέχνη στον δάσκαλο Μάνο Χατζιδάκι. Δεν έχει να γράψει κάτι περισσότερο από όλα αυτά που έχουν γραφεί και έχουν ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια σε περιοδικά, εφημερίδες, τηλεοπτικά κανάλια, blogs και βιβλία. Δεν πιστεύει ότι μπορεί να προσφέρει έστω το μικρότερο λιθαράκι στον (ήδη ανοικοδομημένο) μύθο που ακούει στο όνομα Μάνος Χατζιδάκις. Δεν είχαμε την ευλογία να έχουμε προσωπική σχέση με τον συνθέτη των χρωμάτων ώστε να είμαστε κοινωνοί ιστοριών και να σας τις μεταφέρουμε. Ιστορίες για την ταπεινότητά με την οποία αυτός ο άνθρωπος βίωνε την δημοσιότητα γύρω από το κάθε τι έκανε ή έλεγε. Ιστορίες για το πόσο «ντρεπόταν» για το όσκαρ που κέρδισε με την σύνθεσή του για το «Ποτέ την Κυριακή» (το ίδιο ένιωθε και για την ίδια την σύνθεση). Ένα όσκαρ που σώθηκε στην κυριολεξία την τελευταία στιγμή από τα σκουπίδια. Μια ιδιότυπη «ντροπή» που τον έκανε να μην αντέχει στο άκουσμα του τραγουδιού που τον έκανε διάσημο σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι ο ίδιος συνθέτης που από την μία έγραφε τραγουδάκια (έτσι συνήθως τα έλεγε) για τις ταινίες της Αλίκης, και από την άλλη δημιουργούσε μουσικά θαύματα όπως ο Μεγάλος Ερωτικός και η Οδός Ονείρων. Ο άνθρωπος που λάτρεψε το ρεμπέτικο τραγούδι (την underground μουσική της Ελλάδος όπως την αποκαλούσε- διαβάστε εδώ την περίφημη διάλεξη του για το ρεμπέτικο), και που αποφάσισε να στείλει σε ένα βράδυ την Μαρίζα Κωχ στην Eurovision να τραγουδήσει το Παναγιά μου- Παναγιά μου, μια μπαλάντα διαμαρτυρίας, με σκοπό την δημοσιοποίηση της Κυπριακής τραγωδίας (διαβάστε εδώ περισσότερα για το θέμα στον φίλο bosko).
Συνεργάστηκε με τον μεγάλο Κάρολο Κουν, τον Νίκο Γκάτσο αλλά και με νέους καλλιτέχνες τους οποίους «έβαλε» στο Τρίτο Πρόγραμμα (π.χ Φλωρινιώτης) του οποίου υπήρξε διευθυντής. Ποιος δεν έχει ακούσει ιστορίες για το οξύ του πνεύμα και τον υπέροχο κριτικό του λόγο. Τραγούδια του έχουν πει (και διασκευάσει) η Νταντωνάκη, η Αλεξίου, ο Δημήτρης Χορν (το Ηθοποιός, τραγούδι που το είχε πρωτοπεί ο Κούρκουλος στο θέατρο), η Μελίνα Μερκούρη, η Καρέζη αλλά και ο Κωνσταντίνος Βήτα και οι Raining Pleasure. Το Γιουσουρούμ είναι υπερήφανο που στην δισκοθήκη του υπάρχουν δίσκοι (και όταν λέμε δίσκοι εννοούμε βινίλιο) όπως η Οδός Ονείρων, Ο Μεγάλος Ερωτικός, Το Χαμόγελο της Τζοκόντας, οι Δεκαπέντε Εσπερινοί και το Reflections στις αρχικές τους εκτελεέσεις. Δίσκοι που αποτελούν μέρος του κρυμμένου μας θησαυρού. Το άγνωστο (στο ευρύ κοινό) μέχρι πριν από λίγα χρόνια Reflections είναι από τα αγαπημένα μας μουσικά ταξίδια. Ένα έργο που κυκλοφόρησε το 1969 ως το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Μάνου Χατζιδάκι (μουσική) με το συγκρότημα New York Rock And Roll Ensemble (στίχοι, τραγούδι). Είναι η εποχή που ο συνθέτης βρίσκεται στην America, όπου είχε το 1966 για τη θεατρική διασκευή του Ποτέ την Κυριακή με τον τίτλο Illya Darling, και πειραματίζεται με την ροκ. Ένας δίσκος που περιέχει τραγούδια όπως το υπέροχο και αγαπημένο Dedication , το Lover Her και φυσικά το χιλιοτραγουδισμένο Kemal (διαβάστε εδώ για την ιστορία του τραγουδιού).

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Το 1993 το “Reflections” επανεκδόθηκε με τίτλο «Αντικατοπτρισμοί», σε στίχους του Νίκου Γκάτσου και ερμηνεύτρια την Αλίκη Καγιαλόγλου με την συμμετοχή του συνθέτη. Με αυτά κα αυτά φτάσαμε στο 2004 όπου η Έλλη Πάπαλα καλεί τους Raining Pleasure να συμμετέχουν σε μια σειρά κοινών εμφανίσεων με τραγούδια του Χατζιδάκι. Εκεί προφανώς γεννιέται και η ιδέα της διασκευής του Reflections από τους Pleasure. Στις αρχές του 2005 το συγκρότημα ταξιδεύει στην Γερμανία όπου και ηχογραφεί την δική του εκδοχή του έργου. Μια εκδοχή που παρόλο το δύσκολο του εγχειρήματος (ορατός ο φόβος να χαρακτηριστεί ιεροσυλία από διάφορους «ειδικούς») άρεσε πολύ, πούλησε πάνω από 35000 αντίτυπα δίνοντας ώθηση στο συγκρότημα αλλά και την Ελληνική Αγγλόφωνη μουσική σκηνή. Ώθηση που δυστυχώς από ότι φαίνεται δεν την εκμεταλεύτηκαν οι αρμόδιοι όπως έπρεπε.

Την περασμένη Κυριακή συμπληρώθηκαν 14 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι. Ρουφήξαμε κάθε σειρά, κάθε δευτερόλεπτο των αφιερωμάτων των ημερών για τον συνθέτη. Ειλικρινά δεν έχουμε κάτι να προσθέσουμε παρά μόνο να προτείνουμε: διαβάστε εδώ-από τον φίλο bosko, εδώ-από το άρωμα του τραγουδιού, εδώ από τον φίλο ιστό, όμορφα κείμενα-αφιερώματα και δυο ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του συνθέτη εδω (σε εφημερίδα) και εδώ στα φιλικά Μουσικά Προάστια. Σας αφήνουμε με το αφιέρωμα της εκπομπής "Η Μηχανή του Χρόνου" στον Χατζιδάκι- δείτε το δίπλα στα επιπλέον της ημέρας.

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.Καληνύχτα...

Οι Fadeout στην indie σκηνή του Γιουσουρούμ.

Το Γιουσουρούμ αγαπά την Ελληνική (και όχι μόνο) ανεξάρτητη σκηνή. Λατρεύει όλους εκείνους που κόντρα στο ρεύμα της Ελληνικής μουσικής πραγματικότητας αρνούνται να κινηθούνε (μουσικά) στον δρόμο που χάραξε ο Φοίβος (δεν θέλω ου!!!). Θαυμάζει τα παιδιά εκείνα που αντί να γράφουν «τραγουδάκια» -σ’αγαπώ μ’αγαπάς, τι θα γίνει μ’εμάς κλπ- στην μητρική μας γλώσσα διαλέγουν έναν δύσκολο και πολλές φορές αδιέξοδο δρόμο, αυτόν της αγγλόφωνης ηχογράφησης. Νιώθει «κοντά» στα συγκροτήματα ή τους μεμονωμένους δημιουργούς που γράφουν μεν στην Ελληνική αλλά όχι δυο κουπλέ, ένα ρεφρέν, δυο χαρούμενες συγχορδίες και πάμε για πίστα και γαρίφαλα. Και φυσικά δεν υποτιμά τους πραγματικούς Έλληνες δημιουργούς, όπως ο Χατζιδάκις, ο Λοϊζος, ο Τσιτσάνης κ.α. και τους κομιστές των δημιουργών τους. Αυτό όμως είναι θέμα μιας άλλης μελλοντικής ίσως ανάρτησης (όπως και η ελληνόφωνη εναλλακτική σκηνή). Τα τελευταία μουσικά εμπορεύματα του Γιουσουρούμ αφορούν στην Ελληνική indie σκηνή όπως έχουμε συνηθίσει να την αποκαλούμε. Αναλύσεις και συζητήσεις για το θέμα πιθανώς θα έχετε ακούσει και διαβάσει πολλές. «Αιώνιες» ερωτήσεις με γκρίζες τις περισσότερες φορές απαντήσεις:

Υπάρχει indie σκήνη στην χώρα μας? Οι Raining Pleasure ανήκουν σε αυτή? Οι Matisse τι είναι ? Εναλλακτικό, mainstream ή indie ροκ? Υπάρχει τελικά Ελληνόφωνο Ροκ? Οι πολυεθνικές γιατί υπογράφουν τέτοια συγκροτήματα και μετά δεν τα προωθούν? Είναι η Πάτρα η indie «πρωτεύουσα» ? κλπ κλπ κλπ.

Απαντήσεις δεν θα βρείτε ούτε σε τούτη την ανάρτηση, γιατί ο σκοπός της είναι διαφορετικός. Είναι κάτι σαν διαφημιστή καμπάνια!!! Το Γιουσουρούμ λοιπόν αποφάσισε να στήσει την δική του σκηνή (καλοκαιράκι είναι) και να σας παρουσιάσει μερικά από τα αγαπημένα του σχήματα της indie (και όχι μόνο) σκηνής της χώρας. Οι πρώτοι που ανεβαίνουν στην σκηνή μας είναι οι FADEOUT.

Οι FADEOUT δημιουργήθηκαν ως τρίο στην Αθήνα το 2002 και μερικούς μήνες αργότερα απέκτησαν την τελική τους (έως σήμερα) πενταμελή σύνθεση: Βαγγέλης Ασλανίδης (drums, percussion, sound programming), Νίκος Αργυρόπουλος (bass), Μαρία Καμπουράκη (vocals), Αλέξανδρος Δαρμής (keyboards, nord lead synthesizers, samplers) και Γιάννης Γιώτης(guitars). Όσο για το στιλ τους και τις επιρροές τους? Οι ίδιοι ομολογούν πως την πρώιμη εκείνη περίοδο τους ο ήχος τους «άρχισε να εμφανίζει επιρροές από το σύγχρονο indie pop/rock, το post-rock, τον ήχο της σκηνής του Bristol, αλλά και από καλλιτέχνες της electronica» Αυτά για τότε, γιατί αργότερα το γκρουπ άρχισε να πατάει καλύτερα στα «μουσικά» του πόδια και να ενσωματώνει στοιχεία ανεξαρτήτου προέλευσης (μα βάση πάντα το indie pop/rock) και να πειραματίζεται περισσότερο χωρίς πλέον τα αρχικό (φυσιολογικό) τους άγχος.

Ήταν Μάρτιος του 2005 όταν στο Γιουσουρούμ ακούστηκαν για πρώτη φορά οι FADEOUT. Και τι ντεμπούτο ε? Με μια λέξη :όμορφο!!! Το (πάλαι ποτέ) Ποπ και Ροκ (ροκ& ρολ) κυκλοφορούσε με δυο διαφορετικά εξώφυλλα και CDs (σε συνεργασία με την Hitch Hyke). Επιλέξαμε το SECRET TAPES STUDIO II RECORDS και δεν πέσαμε έξω (βρείτε το στο blog του φίλου an205). Εκτός των FADEOUT το CD περιέχει κομμάτια των (επίσης αγαπημένων) INTERSTELLAR OVERDRIVE και των (δυστυχώς πρόωρα διαλυμένων) SERPENTINE. Το CD πήγαινε για πολύ καιρό αυτόματα στο δέκατο κομμάτι του και μετά στα υπόλοιπα. Ο λόγος ήταν απλός, το SANCTUARY είχε κλέψει την μουσική μας ψυχή. (Ακούστε το δίπλα στο "τραγούδι της ανάρτησης")

Έτσι άρχισε το "ψάξιμο" για τους FADEOUT και η προσπάθεια να βρούμε την Demo κυκλοφορία τους (με τέσσερα όπως ανακαλύψαμε αργότερα κομμάτια). Δυστυχώς ακόμα και σήμερα δεν τα έχουμε καταφέρει. Το 2005 το συγκρότημα υπογράφει με γνωστή πολυεθνική εταιρεία για την κυκλοφορία του "I Don't Care” σε ένα Last Chance remix όπως χαρακτηρίζεται στην συλλογή του Δ. Παπασπυρόπουλου με τίτλο "Once Upon A Time" που κυκλοφορεί στο τέλος του έτους. Εκεί έρχεται μια μικρή απογοήτευση!!! Όχι φυσικά για την συλλογή... (ακούστε το τραγούδι και στο ντεμπούτο άλμπουμ των fadeout και συγκρίνετε).

Φυσικά ποτέ τους δεν σταμάτησαν να κάνουν ζωντανές (ολοζώντανες) εμφανίσεις και να συμμετέχουν στις μεγαλύτερες μουσικές συναντήσεις της Ελληνικής indie σκηνής. Το επόμενο βήμα τους ήρθε φυσιολογικά και ήταν η κυκλοφορία του ομότιτλου ντεμπούτο τους από την MSEN Music στις 31/10/2006.

Ένα άλμπουμ που περιέχει όμορφες και δυνατές στιγμές ποπ, αναμιγμένες με κατάλληλες δόσεις indie rock και electronica, ενώ η φωνή της Μαρία Καμπουράκη δημιουργεί ένα εξαίσιο περιτύλιγμα. Μπορεί οι επιροές από Radiohead και Portishead (χωρίς διάθεση μιμητισμού) να δίνουν το παρόν αλλά καθώς τα κομμάτια προχωρούν δίνουν την θέση τους στην προσωπική σφραγίδα μιας καλοδουλεμένης μπάντας. Οι Fadeout κατάφεραν να αποφύγουν (περί κατορθώματος πρόκειται εάν σκεφθείτε την εμμονή των περισσότερων ελληνικών γκρουπ ειδικά στα πρώτα τους άλμπουμ) τα πολύ έντονα σολαρίσματα και τα «οπερικά» φωνητικά. Το repeat είναι αναπόφευκτο σε πολλά από τα κομμάτια του άλμπουμ. Τραγούδια όπως το Homeless, το Lost Song και το Dire Addiction μένουν χαραγμένα στο αυτί μας για ώρες μετά το άκουσμά τους. Φυσικά και δεν ξαχάσαμε το αγαπημένο Sanctuary (Transposed edit) αλλά ούτε και το Time χάρη στο οποίο οι Fadeout απόσπασαν τα πρώτα τους διεθνή κολακευτικά σχόλια από το μουσικό e-zine "Independent Clauses". Ακούστε τα στη σελίδα τους στο myspace και πείτε μας εάν συμφωνείται μαζί μας. Το fadeout μας γέμισε προσδοκίες για την επόμενη δισκογραφική του απόπειρα. Ελπίζουμε να μην αργήσει άλλο.

Σας αφήνουμε με ένα νέο τραγούδι των fadeout με τίτλο "Fragile State Of Mind" από την ζωντανή τους εμφάιση στο Gagarin 205 (23.11.2007). Καλή σας νύχτα!!!

Ο Ιάσονας, το περιβάλλον, ο Luis Armstrong και οι REM

Δεν ήταν πλέον ο μικρός Ιάσονας. Τώρα πετούσε μαζί με τους μεγάλους και δεν τους ακολουθούσε απλά. Το ταξίδι τους είχε αρχίσει πριν από καιρό και έφτανε στο τέλος του. Είχαν ξεκινήσει από τις νότιες πλευρές του μικρού μπλε πλανήτη με προορισμό την μικρή ετούτη χώρα που την εποχή αυτή είχε καλοκαίρι. Πέρυσι τέτοια εποχή οι γονείς του έφταναν εδώ με σκοπό να περάσουν την ζεστή περίοδο, να γεννήσουν και να μεγαλώσουν τα μικρά τους. Φέτος έκανε το ταξίδι μόνος του με τον ίδιο σκοπό. Οι γονείς του ήταν αρκετά μεγάλοι και όπως του είπαν οι «γέροντες» είχαν πεθάνει. Τότε ήταν μικρός και δεν καταλάβαινε γιατί συνέβη αυτό. Πλέον ήξερε.. Είχε έρθει ως εδώ να βρει το ταίρι του, να φέρει στον όμορφο κόσμο των χελιδονιών τα δικά του παιδιά και όταν ο καιρός θα αλλάξει να πάρουν μαζί τον δρόμο της επιστροφής για τις νότιες περιοχές. Πετούσαν πάνω από την περιοχή που πριν ένα χρόνο, όταν άρχιζαν το ταξίδι για πίσω είδε πράγματα που θα ήθελε να ξεχάσει. Μεγάλες φωτιές να καίνε όμορφα μέρη. Πουλιά να πετάνε προς όλες τις κατευθύνσεις προσπαθώντας να σωθούν. Κάτω οι άνθρωποι το ίδιο. Τους έβλεπε και σκεφτόταν πόσο ίδιοι τελικά είναι με τα πουλιά και ας του ΄λέγαν οι γέροντες «μείνε μακριά από τους ανθρώπους. Δεν είναι σαν εμάς. Δεν είναι όλοι φίλοι μας. Είναι κάτι διαφορετικό,ανεξήγητο, παράξενο και επικίνδυνο. Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις.». Έτρεχαν και αυτοί μακριά από τις μεγάλες φλόγες.

Στον Ιάσονα πάντα του άρεσε να παρατηρεί τους ανθρώπους. Του άρεσε να τους βλέπει να γελάνε, να παίζουν με τα δικά τους μικρά. Πολλές φορές όμως δεν τους καταλάβαινε. Περνούσε πολλές ώρες μελετώντας του παράξενους «ανθρώπους». Του άρεσε να τους ακούει να μιλάνε. Στο τέλος, λίγο πριν ξεκινήσουν πέρυσι το πέταγμα της επιστροφής είχε αρχίσει να καταλαβαίνει πολλά από αυτά που λέγανε. Όταν το είπε στον πατέρα του εκείνος του έβαλε τις φωνές και του είπε με αυστηρό ύφος «Ιάσονα, σου είπα να μείνεις μακριά τους». Τις ώρες των μεγάλων πυρκαγιών είχε ακούσει ανθρώπους να λένε «μακάρι να πιάσουνε αυτούς που τις βάλανε. Κρέμασμα θέλουνε». Δηλαδή οι ίδιοι είχαν ανάψει τις πυρκαγιές?? Γιατί??? Και τώρα τρέχουν να σωθούν??? Γιατί??? Γιατί να θέλει κάποιος να κάψει την φωλιά και τα μικρά κάποιου άλλου??? Γιατί??? Δεν καταλάβαινε!!! Μήπως ο πατέρας του είχε δίκιο??? Δεν είπε κουβέντα για αυτά που άκουσε σε κανέναν. Φοβόταν μήπως τον μαλώσουνε και δεν ήταν καιρός για τέτοια. Έπρεπε να πετάξουν γρήγορα μακριά. Πόσο όμως θα ήθελε να ρωτήσει έναν άνθρωπο «Γιατί το κάνατε αυτό?». Αν μπορούσε θα τους έπαιρνε μαζί του ψηλά να τους δείξει πόσο όμορφος είναι ο κόσμος από εκεί. Να τους δείξει μετά πόσο άσχημο κάνανε εκείνο το μέρος με τις φωτιές. Γιατί να θέλουνε την ασχήμια και όχι την ομορφιά?? Μακάρι να μπορούσε να μιλήσει με έναν από αυτούς και να του απαντήσει. Ο κόσμος ήταν τόσο όμορφος, και αυτοί .....Γιατί???

Σε λίγο φάνηκαν εκείνα τα παράξενα «φουγάρα» (όπως τα ονομάζουν οι άνθρωποι). Βγαίνουν από κάτι μεγάλες φωλιές και ρίχνουν έναν περίεργο αέρα στο ουρανό. Ο Ιάσονας δεν ξέρει τι ακριβώς είναι αλλά έχει δει πολλούς συντρόφους του να χάνονται όταν πλησιάζουν αρκετά εκεί. Τα πουλιά ποτέ τους δεν φτιάχνουν τις φωλιές τους εκεί κοντά. Οι άνθρωποι όμως ναι... Ο αέρας τους είναι τόσο άσχημος. Άσχημος γιατί δεν σε αφήνει να δεις κάτω στη γη. Άσχημος διότι μυρίζει και σε κάνει να μην μπορείς να αναπνεύσεις κοντά του. Αυτό είναι ένα ακόμα «πράγμα» των ανθρώπων που δεν καταλαβαίνει. Πρέπει οπωσδήποτε να πείσει έναν άνθρωπο να πετάξει μαζί του ψηλά και να τα δει όλα αυτά. Να δούμε μετά τι θα του πει. Να δει πόσο δίκιο έχουν όταν λένε ο ένας στον άλλο (τους έχει ακούσει πολλές φορές) «εμείς το χαλάσαμε το κλίμα. Εμείς φταίμε. Οδηγούμε τον πλανήτη στο τέλος του!!

Να και το μέρος όπου πέρυσι οι δικοί του έφταιξαν την φωλιά. Όσο πλησίαζε τόσο ανυπομονούσε να δει τι απέγινε το «σπίτι» του. Το είχανε χαλάσει οι άνθρωποι?? Είχε ακούσει πολλές τέτοιες ιστορίες από τους μεγάλους. Ήταν ακόμη στην θέση της?? Μήπως χρειαζόταν λίγη δουλεία για να μπορεί να μείνει εκεί??? Πρέπει να κάνει γρήγορα γιατί είχε ήδη αποφασίσει για το ταίρι του, και μόλις τελείωνε με την φωλιά θα την πλησίαζε... Επιτέλους έφτασε. Να η φωλιά του. Ήταν εκεί. Κανείς δεν την είχε πειράξει.

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Ακόμα μια γιορτή για το περιβάλλον. Ακόμη μια μέρα με ευχές, λόγια και υποσχέσεις για την αντιμετώπιση των δεινών που οι ίδιο έχουμε προκαλέσει στον πλανήτη μας. Πολλοί λένε ότι η γη μας εκδικείται για όλα αυτά που κάναμε (και για αυτά που δεν κάνουμε). Ίσως να ναι και έτσι. Μήπως τελικά έχει δίκιο ο πατέρας του μικρού Ιάσονα?? «Δεν είναι όλοι φίλοι μας. Είναι κάτι διαφορετικό,ανεξήγητο, παράξενο και επικίνδυνο.». Μήπως??? Η επιλογή είναι απλή και δική μας. REM ή Luis Armstrong??? Καλό σας βράδυ!!!!

Περί Bollywood,Hollywood και άλλων δαιμονίων...

Με τον όρο Bollywood αναφερόμαστε στις ταινίες που δημιουργούνται με βάση την πόλη Mumbai (πρώην Βομβάη) της Ινδίας και χρησιμοποιούν ως γλώσσα την διάλεκτο Hindi. Συνήθως όμως (λανθασμένα) έχει επικρατήσει και χρησιμοποιείται ως αναφορά σε όλη ην Ινδική κινηματογραφική βιομηχανία. Η λέξη (Bollywood) είναι σύνθετη και προέρχεται από τις λέξεις Bombay και Hollywood. Πολλοί αντιδρούν με τον «ορισμό» Bollywood, διότι δείχνει τον Ινδικό κινηματογράφο ως φτωχό συγγενή του Hollywood. Είτε το πιστεύετε είτε όχι το Bollywood είναι μια από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές βιομηχανίες παγκοσμίως!!! Το χαρακτηριστικό των ταινιών αυτών είναι ότι αποτελούν μια ιδιότυπη μορφή μιούζικαλ, με πολύ χορό (και πολλούς χορευτές φυσικά), πολύ τραγούδι και συνήθως με μελοδραματική πλοκή. Φαντασθείτε κάτι σαν τις αντίστοιχες Ελληνικές με τον Ξανθόπουλο με την σκηνοθετική όμως ματιά του Δαλιανίδη!!!! Ξανθόπουλος–Βούρτση με χορό, τραγούδι, πολλούς κομπάρσους και φυσικά σενάριο απίθανου περιεχόμενου (και διάρκειας) τύπου «Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου». Ο ήχος συνήθως προστίθεται σε στούντιο ενώ τα τραγούδια των ταινιών πολλές φορές κυκλοφορούν πολύ πριν την ταινία!!

Όταν διάβασα την εξαιρετική ανάρτηση του zalmoxis (εδώ) μου ήρθαν στο μυαλό τα δυο συνήθη πράγματα που μου έρχονται όταν διαβάζω ή ακούω για Bollywood. Το πρώτο είναι μια ανοιξιάτικη νύχτα (με αγιόκλημα και γιασεμιά που λέει και ο Κηλαηδόνης) σε θερινό σινεμά όπου μια παρέα (ανάμεσά τους και εγώ) παρακολουθεί το «Γη ποτισμένη με Ιδρώτα» (Mother India). Την ταινία που αποτελεί τον κινηματογραφικό φόρο τιμής στην Ινδή γυναίκα – μητέρα και έφτασε πολύ κοντά στο Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας (έχασε από τις «Νύχτες της Caberia» του Fellini για μια ψήφο). Με πρωταγωνίστρια τη Nargis (ναι, όπως ακριβώς και ο κυκλώνας που άφησε χιλιάδες νεκρούς Βιρμανούς στις αρχές Μαΐου), το Mother India θεωρείται -όχι άδικα- ως μια από τις καλύτερες ταινίες του Ινδικού κινηματογράφου. (περισσότερα τόσο για την Nargis όσο και για την ταινία εδώ στην ανάρτηση του zalmoxis).

Ας επιστρέψουμε όμως σε εκείνο το ανοιξιάτικο βραδάκι. Λίγο η διάρκεια της ταινίας (127 λεπτά) λίγο το αγιόκλημα, λίγο οι μπίρες δεν ήθελε και πολύ. Κάποιος από την παρέα αφέθηκε στην αγκαλιά του Μορφέα και άσε την Nargis να παλεύει μόνη της. Κάποια στιγμή ο τύπος πετιέται από την θέση του και αναφωνεί το αμίμητο : «Καλά αυτοί οι Ινδοί δεν παίζονται. Μας κλέβουν ακόμα και τα τραγούδια. Αυτή τώρα τραγουδά το “καρδιά μου καημένη”!!!». Κάγκελο τόσο εμείς όσο και οι υπόλοιποι θεατές της ταινίας. Φυσικά δεν είχε και πολύ άδικο. Ναι το τραγούδι ήταν το “καρδιά μου καημένη” αλλά ο «ύποπτος» δεν ήταν ο Ινδός συνθέτης αλλά ο Έλληνας!!! (για ακούστε το και δείτε το και εσείς να μας πείτε!!)

Ήταν τέτοια η δυναμική των τραγουδιών των ταινιών αυτών που πάρα πολλοί (και όταν λέμε πολλοί εννοούμε πολλοί) Έλληνες συνθέτες διασκεύασαν (αν και ο σωστός όρος είναι κατάκλεψαν) τα τραγούδια αυτά στη γλώσσα μας παρουσιάζοντας τα ως δικά τους δημιουργήματα κάνοντας μάλιστα και τεράστιες επιτυχίες. Και μιλάμε για συνθέτες και ερμηνευτές όπως Καζαντζίδης , Καλδάρας, Περπινιάδης, Αγγελόπουλος , κ.α. και τραγούδια όπως :Αυτή η νύχτα μένει, Όσο αξίζεις εσύ, φυσικά η Μαντουμπάλα κ.α. Είναι το κομμάτι της Ελληνικής μουσικής που είναι γνωστό ως «ινδοπρεπή λαϊκά τραγούδια». Τα τραγούδια αυτά είναι των δεκαετιών 1950-1960 και παρόλο που αποτελούν μικρό ποσοστό του συνόλου της ελληνικής δισκογραφίας της εποχής εκείνης εντάσσονται στα λεγόμενα κλασικά λαϊκά της περιόδου. Περισσότερα για τα τραγούδια αυτά μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο "Ινδοπρεπών αποκάλυψη" -Ελένη Αμπατζή - Μανουήλ Τασούλας- (εδώ πληροφορίες για το βιβλίο) καθώς και σε άρθρα του τύπου εδώ και εδώ. Αξίζει επίσης να ακούσετε το CD "Bollywood - Τραγούδια της Ναργκίς" με την (ποια άλλη??) Βούλα Πάλλα (εδώ πληροφορίες). Ενώ εδώ διαβάστε για την πρόσφατη (ενδιαφέρουσα) συνεργασία Ελλήνων και Ινδών μουσικών.

Το δεύτερο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο Mulit. Μια Ινδό-Αγγλική συμπαραγωγή διάρκειας μόλις 10 λεπτών γυρισμένη στην Ινδία το 2002 σε φιλμ 35mm για την διαφημιστική καμπάνια γνωστής βότκας. Τα γυρίσματα διάρκεσαν 8 ημέρες υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Τσέχου Ivan Zacharias. Και μην σκεφθείτε τι μπορεί να γίνει σε 10-12 λεπτά φιλμ!!! Η απάντηση είναι απλή: ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Δείτε την ιστορία μιας απαγορευμένης αγάπης μεταξύ ενός κουρέα (Mulit) και της κόρης ενός αρχηγού κράτους. Μια ιστορία γεμάτη θεαματικά χορευτικά, σκηνικά που αρμόζουν στο Bollywood, εκβιασμούς, φυλακίσεις, αποδράσεις και φυσικά πολύ, πάρα πολύ τραγούδι. Μια ταινία που το 2003 ανάγκασε το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης τς Νέας Υόρκης να προσθέσει ένα αντίγραφό της στην μόνιμη συλλογή του. Στην χώρα μας η ταινία δόθηκε από γνωστό περιοδικό και φυσικά εξαντλήθηκε. Για όσους δεν προλάβατε τότε το περιοδικό, δείτε την ταινία εδώ στο γιουσουρούμ. Πάρτε ποπ κορν (δεν θα προλάβετε να τα φάτε όλα) αράξτε και απολαύστε τον απόλυτο σταρ. Τον Mulit. Καλά προβολή!!!

Για τους fan του «Γη ποτισμένη με Ιδρώτα» και της μουσικής του σας έχουμε μια έκλπηξη. Διαβάστε εδώ για το project Mother India – 21st Century Remix. Ένα σόου που παρουσιάζει τόσο την ταινία όσο και την μουσική της από μια άλλη οπτική γωνία. Καληνύχτα σας.

Λούλου, ένας μύθος σε ασπρόμαυρο φόντο...

Το 1996 τα μουσικά (και όχι μόνο) πράγματα στην χώρα δεν ήταν όπως σήμερα. Το να μιλά και να γράφει κανείς για jazz, ethnic και άλλα εξωτικά μουσικά δένδρα δεν απέδιδε ούτε καρπούς ούτε εξασφάλιζε μια καλή «σοδειά» ακροατών ή αναγνωστών. Το περιοδικό jazz&τζαζ έκλεινε τρία χρόνια εκδοτικής παρουσίας κρεμασμένο στα περίπτερα και τα δισκοπωλεία της χώρας. Το επετειακό για το γεγονός τεύχος του περιοδικού (αρ.37) κυκλοφόρησε μαζί με το CD “ The song of Lulu- To Τραγούδι της Lulu” με τον Σάκη Παπαδημητρίου και την Γεωργία Συλλαίου (Ano Kato Records). Το jazz&τζαζ ήταν τότε ένα από τα περιοδικά (μαζί με Audio, Δίφωνο, Μετρό, Ποπ+ροκ) που κατά καιρούς (φοιτητής γαρ) προμηθευόμουνα. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν εξοικειωμένος με την μη «κλασική τζαζ» και η επιλογή της Lulu με προβλημάτισε: Tι είναι αυτό πάλι; Ποια είναι αυτή η Λούλου; Αναζήτησα την ιστορία της σε μια εποχή που το διαδίκτυο επίσης δεν είχε καμιά σχέση με αυτό που βιώνουμε σήμερα, και βρήκα έναν κρυμμένο θησαυρό. Τώρα 12 χρόνια μετά, η Lulu δείχνει να με ακολουθεί.

Τον προηγούμενο μήνα το jazz&τζαζ έκλεινε 15 χρόνια κυκλοφορίας με ένα υπέροχο CD και εγώ αναζητούσα το soundtrack μιας πολύωρης διαδρομής. Αναζητούσα κάτι που να έχω καιρό να ακούσω και το χέρι μου τράβηξε μαζί με κάποια άλλα CD τη Λούλου. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή δίστασα.... «Μήπως είναι λίγο «βαρύ» για ταξίδι?». Όμως είχα πολύ καιρό να το ακούσω και έτσι το πήρα μαζί μου. Λίγη ώρα μετά το αυτοκίνητο πλημμύρισε με την υπέροχη εκτέλεση του Παπαδημητρίου και την αέρινη φωνή της Συλλαίου. Είχα δικαιωθεί για την επιλογή μου. Άρχισε τότε να (ξανά)περνάει μπροστά μου όλη η ιστορία της Λούλου. Ήταν σα να ξανάβλεπα το Pandora’s Box, μια από τις σημαντικότερες ταινίες του βωβού (ίσως και όχι μόνο) κινηματογράφου, σε μια άκρως ιδιωτική προβολή. Δημιουργία του Γερμανού σκηνοθέτη Georg Pabst, γυρισμένη το 1929 και βασισμένη σε δυο θεατρικά έργα του Φραντς Βέντεκιντ (Το πνεύμα της γης-Erdgeist 1895 και Κουτί της Πανδώρας-Die Büchse der Pandora, 1904), η ταινία αφηγείται την ζωή μιας αισθησιακής χορεύτριας, της Λούλου. Η Λούλου ζει χάρη στις «χορηγίες» των εραστών της (οι οποίοι δεν είναι και λίγοι). Όταν η μέλλουσα γυναίκα ενός εκδότη βρίσκει την Λούλου σε «περιπτύξεις» μαζί του ακυρώνει τον γάμο και ο Schön (εκδότης) αποφασίζει να παντρευτεί την χορεύτρια. Η Λούλου τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην τρέλα και τελικά στον θάνατο πυροβολώντας τον άθελα της. Και όλα αυτά στην γαμήλια δεξίωση όπου ο.Schön αντιλαμβάνεται ότι η Λούλου έχει ξελογιάσει και τον γιο του. Ενδιαφέρον ακούγεται έτσι? Που να δείτε και την συνέχεια!!!. Την κατηγορούν για τον φόνο, καταφέρνει όμως να «ξεφύγει» χάρη στην βοήθεια ενός πρώην εραστή της και του γιου του εκδότη!! Κρύβεται για λίγο καιρό στο Παρίσι και καταλήγει να ζει μέσα στην εξαθλίωση σε μια σοφίτα στο Λονδίνο. Εκεί παραμονή Χριστουγέννων και ενώ η ανάγκη την έχει οδηγήσει στην πορνεία, παίζεται η τελευταία πράξη του δράματος όταν συναντά τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη!!

Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε την τεχνική διακοπής του γυρίσματος και τον απαλό φωτισμό που ο Pabst χρησιμοποίησε δημιουργώντας μια καταπληκτική ατμόσφαιρα. Αίσθηση και σοκ προκάλασε επίσης η ερωτική σκηνή μεταξύ της Λούλου και της κοντέσας Augusta Geschwitz!!! Για το τέλος αφήσαμε τον μύθο που η ταινία γέννησε. Αυτόν της ηθοποιού Λουίζ Μπρουκς (Louise Brooks). Ο Pabst έψαχνε την πρωταγωνίστρια του μήνες. Πέρασε από οντισιόν ακόμα και άγνωστες κοπέλες ψάχνοντας την ιδανική Λούλου. Κατέληξε στην Μπρουκς όταν την είδε σε ένα μικρό ρόλο σε μια ταινία της Paramount. Αμέσως ζήτησε από την εταιρεία να του την «δανείσουν» αλλά η απάντηση ήταν αρνητική. Όταν η Λουίζ ήρθε σε ρήξη με την Paramount και την απέλυσαν τότε μόνο της είπαν για την πρόταση του Pabst. Πήρε χωρίς δισταγμό την απόφαση να πάει στην Γερμανία. Αυτό ήταν. Η Λούλου είχε πάρει σάρκα και οστά από κάθε άποψη. Και να φανταστείτε ότι τα πρώτα σχόλια για την ταινία και την ηθοποιό ήταν αποκαρδιωτικά και επιθετικά. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι η ταινία να βρει την θέση της στο Πάνθεον του κινηματογράφου και η Μπρουκς την δική της πλάι στην Ντίντριχ, την Γκάρμπο και την Μονρόε.

Όπως κάθε μύθος έτσι και η Λούλου δημιούργησε πλήθος καλλιτεχνικών αναφορών. Λούλου είναι ο τίτλος της όπερας του Αυστριακού Αλμπαν Μπεργκ. Ο συνθέτης πέθανε (1935) προτού προλάβει να ολοκληρώσει το έργο, και έτσι άφησε πίσω του μόνο δύο πράξεις. Η ενορχήστρωση της τρίτης πράξης υλοποιήθηκε έπειτα από χρόνια από τον Πατρίκ Σερά και η «Λούλου» παρουσιάστηκε στην Οπερα του Παρισιού στις 24 Φεβρουαρίου 1979. Ο Γάλλος Αντρέ Λοντ έγραψε το ποίημα «Song of Lulu» («Το τραγούδι της Λούλου») του που περιέχεται στο βιβλίο «Louise Brooks: Portrait of an Anti-Star», το οποίο δημοσιεύτηκε το 1982 στη Γαλλία. Το "επισημο" soundtrack της ταινία παρουσιάτηκε επιτέλους το 1999 στην 70ή επέτειο της ταινίας.Το πασίγνωστο τραγούδι των ΟΜD Pandora's Box (1991) είναι αφιερωμένο στη Λουίζ Μπρουκς. Δείτε το δίπλα στα επιπλέον της ημέρας. Και μην ξεχνάμε την υπέροχη δουλειά του Παπαδημητρίου από της παραστάσεις του έργου στην χώρα μας (1993) με την συνοδεία "μουσικής επιτόπου". Ακούστε την Γεωργία Συλλαίου να τραγουδά το τραγούδι της Λούλου.

Καληνύχτα

Πληροφορίες και πηγές
http://tovima.dolnet.gr/print.php?e=B&f=12507&m=C07&aa=1
http://www.michaeldvd.com.au/Reviews/Reviews.asp?ID=5606

http://www.pandorasbox.com http://film.guardian.co.uk/Century_Of_Films/Story/0,4135,67427,00.html
http://www.texnologia.gr/index.asp?mod=articles&id=1017
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=10.05.2008,id=2068568,16185816
http://www.jazznet.gr/papadimitriou6.html

Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα και ΕΡΤ χωρίς σχόλια.....

Με επίσημο δελτίο τύπου που εξέδωσε η ΕΡΤ σήμερα, Δευτέρα 12-5, ανακοινώνει τη λήξη της συνεργασίας της με τον κ. Κολυλογλου και τις εκπομπές Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και η Θεματική Βραδιά .

Δείτε αναλυτικά την ανακοίνωση της ΕΡΤ και την επιστολή του κ. Κούλογλου στον Πρόεδρο της στο site της εκπομπής που το ανακοίνωσε υπο τον τίτλο "Θύμα λογοκρισίας το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και η Θεματική Βραδιά!" . Eνω εδώ μπορείτε να δείτε και την απάντηση της ΕΡΤ διά χειρός Δημήτρη Γόντικα. Α, και να μην το ξεχάσω το δελτίου τύπου τελειώνει ως εξής: "Η ΕΡΤ ευχαριστεί τον κ. Κούλογλου για τη συνεργασία του" Ότι να΄ναι δηλαδή!!

Μου θυμίζει τις ανακοινώσεις ποδοσφαιρικών ομάδων όταν διώχνουν εναν προπονητή που δεν παίρνει το χαρτάκι με την εντεκάδα που του στέλνει ο πρόεδρος. "Ευχόμαστε στον κ.ΧΧΧ καλή συνέχεια στην καριέρα του". Τώρα εμείς τι να πούμε; No comment!!! Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του, μεγάλα παιδιά είμαστε!!!! Ελπίζουμε να μην υπάρχουν «πολιτικοί λόγοι» και ότι θα βρέθεί στέγη για τις εκπομπές (πράγμα σίγουρο).