Υπάρχουν στιγμές που προσπαθούμε να αποφασίσουμε ποιό από τα βιβλία που βρίσκονται στην βιβλιοθήκη μας θα (ξανά)διαβάσουμε ή θα πάρουμε μαζί σε κάποιο ταξίδι. Σε αυτές τις στιγμές και καθώς το βλέμμα διατρέχει τα ράφια, στο μυαλό έρχονται όλα εκείνα τα σημεία ενός βιβλίου τα οποία μας έκαναν να το αγαπήσουμε. Σε μια τέτοια «μυστικιστική» αναζήτηση το δικό μου βλέμμα έπεσε στον Προφήτη -μια σύνθεση 23 ποιητικών στοχασμών- του Χαλίλ Γκιμπράν (ή Τζιμπράν όπως είναι το ορθό). Αμέσως στο μυαλό μου ήρθε το απόσπασμα που αναφέρεται στα παιδιά:"" Και μια γυναίκα που κρατούσε ένα μωρό στον κόρφο της, του είπε, Μίλησέ μας για τα Παιδιά. Και εκείνος είπε:
Δεν είναι δικά σας τα παιδιά. Είναι οι γιοι και οι θυγατέρες του πόθου της Ζωής που ζητά να υπάρχει.
Γεννιώνται από εσάς, όμως εσείς δεν τα δημιουργείται, Ζούνε μαζί σας, και ωστόσο δεν ανήκουν σε σάς.
Μπορεί την αγάπη σας να τους δώσετε, μα τις σκέψεις σας ,όχι. Γιατί αυτά έχουνε σκέψεις δικές τους.
Μπορεί να φιλοξενείτε το κορμί τους μα το πνεύμα τους όχι. Γιατί το πνεύμα τους ζει μές το αύριο, το αύριο αυτό που εσείς δεν θα δείτε ούτε και μέσα στ’ όνειρό σας.
Μπορεί ν’ αγωνιστείτε να τους μοιάσετε, όμως μην αξιώσετε να σας μοιάσουν.
Δεν είναι δικά σας τα παιδιά. Είναι οι γιοι και οι θυγατέρες του πόθου της Ζωής που ζητά να υπάρχει.
Γεννιώνται από εσάς, όμως εσείς δεν τα δημιουργείται, Ζούνε μαζί σας, και ωστόσο δεν ανήκουν σε σάς.
Μπορεί την αγάπη σας να τους δώσετε, μα τις σκέψεις σας ,όχι. Γιατί αυτά έχουνε σκέψεις δικές τους.
Μπορεί να φιλοξενείτε το κορμί τους μα το πνεύμα τους όχι. Γιατί το πνεύμα τους ζει μές το αύριο, το αύριο αυτό που εσείς δεν θα δείτε ούτε και μέσα στ’ όνειρό σας.
Μπορεί ν’ αγωνιστείτε να τους μοιάσετε, όμως μην αξιώσετε να σας μοιάσουν. Γιατί η ζωή δεν επιστρέφει κι ούτε βυθίζεται στο χτές.
Είστε τα τόξα που θα τινάξουν προς τα εμπρός τα τέκνα σας σα βέλη.
Ο τοξότης βλέπει το στόχο του πάνω στο μονοπάτι του απείρου, και σας λυγίζει με τη Δύναμή του, ώσπου τα βέλη Του να τιναχτούν μακριά σαν αστραπή.
Χαρήτε το λύγισμα σας στο χέρι του Τοξότη. Γιατί όπως αγαπά τα βέλη που πετούν, έτσι αγαπά και το ακίνητό Του τόξο.»
Ο τοξότης βλέπει το στόχο του πάνω στο μονοπάτι του απείρου, και σας λυγίζει με τη Δύναμή του, ώσπου τα βέλη Του να τιναχτούν μακριά σαν αστραπή.
Χαρήτε το λύγισμα σας στο χέρι του Τοξότη. Γιατί όπως αγαπά τα βέλη που πετούν, έτσι αγαπά και το ακίνητό Του τόξο.»
Μετά από αυτό η απόφαση ήταν εύκολη. Ο προφήτης θα μας κρατήσει συντροφιά ένα όμορφο Αυγουστιάτικο βράδυ.
* Για τον Γκιμπράν θα τα πούμε (ελπίζω) αναλυτικά σε κάποια άλλη ανάρτησή μας.
Απλώς να θυμίσουμε ότι γεννήθηκε το 1883 Bsharri του Λιβάνου, πέθανε το 1931 στη Ν. Υόρκη και θάφτηκε στην πατρίδα του σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία. Στην Αμέρικα είχαν μεταναστεύσει οι γονείς του το 1885 εξαιτίας (τι άλλο) οικονομικών προβλημάτων. Τον προφήτη άρχισε να τον γράφει σε ηλικία περίπου 15 ετών στ Αραβικά. Ο Γκιμπράν ξανάγραψε πολλές φορές τον "Προφήτη" (ο ίδιος έλεγε πως ήθελε κάθε λέξη που θα χρησιμοποιούσε να ήταν η δυνατότερη) μέχρι να του δώσει το 1923 (όταν και εκδόθηκε) την τελική του μορφή, αυτή την φορά στα Αγγλικά. Ο Προφήτης είναι το πρώτο βιβλίο μια άτυπης τριλογίας. Το δεύτερο είναι «Ο κήπος του Προφήτη» και το τελευταίο «Ο θάνατος του Προφήτη». Άλλά σημαντικά του έργα Άμμος και αφρός-1926, Ο τρελός –1918 κ.α. Ο Προφήτης κοσμείται από φωτογραφίες δέκα πινάκων του συγγραφέα. Ολόκληρο το κείμενο του προφήτη στα Αγγλικά μπορείτε να το βρείτε εδώ. Καλή ανάγνωση και καλό τριήμερο.